دامبلدور با همان حالت موقر و ابروی بالا رفته، از میان دود بیرون آمد و به دفترش خیره شد؛ دفتری که تا پنج دقیقه پیش قرار بود مرکز نشر عشق و روشنایی باشد و اکنون بیشتر به صحنه‌ی بازسازی فیلمهای هالیوودی شباهت داشت.

بلاتریکس با افتخار به شعله‌ای که گوشه‌ی پرده را می‌بلعید نگاه کرد.
ـ ما؟! هیچ کاری نکردیم! این آتش خودش روشن شد!

دامبلدور به آرامی سرش را چرخاند.
ـ باباجان، آتش خودش روشن نشده. این آتش الان داره میز منو می‌خوره!
ـ خب شاید گرسنه بوده.

دامبلدور چند ثانیه ساکت ماند. سپس دفترچه‌ی درمانی‌اش را باز کرد و با جدیت نوشت:

«پرونده شماره ۴:
مراجع: بلاتریکس لسترنج
علائم: آتش‌سوزی، پوست‌اندازی، توجیه‌گری، ارتباط عاطفی با آتش.
درمان پیشنهادی: حذف کبریت از دسترس مراجع.»

صدای کوبیده شدن در، میان دود پیچید.
همه برگشتند.
در باز شد و زنی وارد شد.
نه با عجله، نه با ترس.
آرام.
چنان آرام که انگار نه وارد یک مرکز مشاوره‌ی در حال سوختن، بلکه وارد یک سالن مجلل شده است.
شنل مشکی بلندی روی شانه‌هایش افتاده بود و لبه‌ی شنل، روی زمین کشیده می‌شد. موهای تیره‌اش در میان دود تقریباً با سایه‌ها یکی شده بود. صورتش تا حدی زیر کلاه شنل پنهان بود، اما دو چشم سرخ از زیر سایه‌ها به آرامی درخشیدند.
بلاتریکس که هنوز کنار شومینه ایستاده بود، ابرو بالا انداخت.

ـ این دیگه کیه؟

زن چیزی نگفت.
فقط چند قدم جلو آمد.
صدای قدم‌هایش تقریباً شنیده نمی‌شد.
دامبلدور عینکش را بالا کشید.

ـ سلام باباجان! خوش اومدین به مرکز مشاوره‌ی عشق و روشنایی و... اِممم... فعلاً دود و خاکستر.

زن سرش را کمی کج کرد.
لبخند بسیار کوچکی گوشه‌ی لبش نشست.

ـ به نظر می‌رسد زمان مناسبی برای مراجعه انتخاب نکرده‌ام.

دامبلدور لبخند زد.
ـ اتفاقاً بهترین زمانه! اینجا دقیقاً جاییه که آدم باید وقتی زندگیش داره آتیش می‌گیره بیاد.

بلاتریکس با اعتراض گفت:
ـ زندگی من آتیش نگرفته!
از پشت سرش صدای سوختن صندلی آمد.
دامبلدور به صندلی نگاه کرد.
ـ تو راست میگی باباجان

زن برای اولین بار خندید.
خنده‌ای کوتاه و آرام.
اما در همان لحظه، سایه‌ی پشت سرش روی دیوار افتاد.
یک دم.
بعد دومی.
سومی.

بلاتریکس خشکش زد.
دامبلدور پلک زد.

و ناگهان سایه، به شکل نه دم بلند و باریک روباه روی دیوار پخش شد.
اتاق برای چند ثانیه کاملاً ساکت شد.
زن آرام کلاهش را عقب زد.
چشمان سرخش واضح‌تر شدند.

ـ اسم من سلوینیاست.

دامبلدور که ظاهراً برای اولین بار در زندگی‌اش چیزی پیدا کرده بود که حتی برایش هم غیرمنتظره بود، آهسته گفت:
ـ باباجان... شما اتفاقاً برای مشاوره تشریف آوردین؟

سلوینیا نگاهش را از میان دود به بلاتریکس دوخت.
لبخندش کمی عمیق‌تر شد.
ـ نه.
مکث کرد.
ـ من برای مشاوره نیامده‌ام.

بلاتریکس چوبدستی‌اش را بالا آورد.
ـ پس برای چی اومدی؟

سلوینیا نگاهش را به شعله‌ای که کنار پرده می‌رقصید دوخت.
بعد خیلی آرام گفت:
ـ دنبال یک نفر می‌گردم.

دامبلدور کنجکاو شد.
ـ چه کسی؟
سلوینیا پاسخ نداد.
در عوض، انگشتش را روی لبه‌ی میز گذاشت.
چشمانش برای لحظه‌ای برق زدند.

ـ کسی که حدود سیصد سال است پیدایش نکرده‌ام.

بلاتریکس پوزخند زد.
ـ خب اگه سیصد ساله پیداش نکردی، احتمالاً مرده.
لبخند سلوینیا محو شد.
برای اولین بار، چیزی شبیه اندوه از چشمانش عبور کرد.

ـ اگر مرده بود...
مکث کرد.
ـ من هنوز صدای قلبش را نمی‌شنیدم...

دامبلدور آهسته دفترچه‌اش را بست.
این بار دیگر چیزی ننوشت.
چون درست همان لحظه، یکی از نه سایه‌ی دم روی دیوار تکان خورد.
و از پشت پنجره، صدای زوزه‌ی دوردستی در حیاط محفل پیچید.

بلاتریکس به سمت پنجره برگشت.
ـ این دیگه چی بود؟
سلوینیا آرام به پنجره نگاه کرد.
رنگ از صورتش پرید.
ـ اون..

دامبلدور زیر لب گفت:
ـ «اون» کیه باباجان؟

سلوینیا پاسخ نداد.
فقط برای اولین بار در تمام آن چند دقیقه، ترس در چشمان سرخش دیده شد.
ـ کسی که نباید منو پیدا می‌کرد...

صدای زوزه دوباره بلند شد.
این بار نزدیک‌تر.

و درست در همان لحظه، نه دم درخشان پشت سر سلوینیا برای یک لحظه کامل ظاهر شدند.
بلاتریکس با دهان باز به آن‌ها خیره شد.

دامبلدور آرام زمزمه کرد:
ـ فرزندان روشنایی...

سلوینیا برگشت و به در خیره شد.
ـ دیر شده.

سه ضربه به در خورد.
تق.
تق.
تق.

و صدایی از پشت در آمد؛ صدایی که سلوینیا بعد از سیصد سال، حتی در میان هزاران صدا هم می‌توانست بشناسد:

ـ سلوینیا...

چشمانش بسته شد.
و برای اولین بار، یکی از نه دمش به جای نور، سیاه شد...

-نه باباجان متاسفانه امکانش نیست!
-فقط یه کوچولو!
-نه باباجان!
-فقط یه دونه!
-بلاتریکس بابا من قول میدم بعد از اتمام درمان هرجایی رو خواستی اتیش بزنی! مگه چه‌طو میشه؟ نهایتا یه طو میشه دیگه! خب باباجا... بو سوخته نمیاد؟ بِلای بابا؟ قرار بود چیزی رو نسوزونی باباجان!

اما بوی سوخته از داخل اتاق مشاوره نبود، و همین کافی بود تا بلاتریکس شروع کنه به ویبره زدن و در پوست خود نگنجیدن! به هر حال اینهمه سال نشست و برخاست با نجینی و لرد ولدمورت الکی الکیه مگه؟ پس بلاتریکس هم که کمال همنشینی روش حسابی اثر گذاشته بود، شروع کرد به پوست‌اندازی کردن و عوض کردن پوستش با یه پوست براق و شیشه‌ای!
-یادت باشه حتما پول ویزیت متخصص پوست رو هم واریز کنی! نگاه کن به مرلین! لولو گرفتم چه هلویی تحویل تام بابا دادم!

دامبلدور که همچنان داشت به بلاتریکس نگاه میکرد و با خودش فکر می‌کرد که روحیه چقدر روی پوست آدم تاثیر داره و کم ‌کم داشت به این فکر می‌افتاد که شاید در کنار مرکز مشاوره، یک مرکز مشاوره پوستی هم راه بندازه تا بیشتر پول به جیب بزنه به مردم کمک کنه!
اما خب دیگه علاوه بر زیاد شدن بوی سوخته، هر لحظه دود هم بیشتر می‌شد و دود باعث شد که دیگه ابر تخیلات دامبلدور هم محو بشه و به زمان حال برگرده.

-چیکار می‌کنید باباجانیا؟اینجا رو چی کردین چرا اینجا رو به اتیش کشوندین؟

در، که توانسته بود از حضورِ لرد ولدمورت فیض ببرد و عنایتِ مرلینی و سالازاری وجودش را فرا گرفته بود، پشتِ سر لرد بسته شد.

تا دوازده ثانیه بعد، غرورِ لرد سیاه آرام آرام از گوشِ چپش بخار شد. بعد ناگهان ایستاد؛ چون صفِ مرگخوارانش ویبره کنان آمدند سراغش.

- تایمِ شما... تموم شد؟! این قضیه خیلی مشکوکه که!
- قربان؟
- ما را... وسطِ حرفمان بیرون کرد!

بلاتریکس با وحشت گفت:
- اجازه بدهید همین الان مرکز مشاوره را آتش بزنیم!

دامبلدور که از پشتِ در، صدای «اجازه بدهید همین الان...» را شنید، بی‌درنگ دفترچه‌ای از کشوی میزش بیرون کشید و چیزی نوشت.

نقل قول:

دفترچه را با رضایت بست.
- پیداش کردم باباجان!

آن‌قدر ناگهانی از جا بلند شد که صندلی‌اش هنوز داشت به قوانینِ فیزیکِ ماگلی چشم غره می رفت. در را با شتاب باز کرد و قبل از اینکه مرگخوارها فرصت پیدا کنند شمشیر، چوبدستی یا تهدید مناسبی انتخاب کنند، مستقیم جلوی بلاتریکس ایستاد.

دو دستش را روی شانه‌های او گذاشت و با نگاهی سرشار از کشف علمی گفت:
- خودِ خودِ خودِ مریضت!

بلاتریکس پلک زد.
- چی؟!
- علائم کاملاً واضحه باباجان! مراجعه‌کننده‌ای که اولین راه‌حلش آتیش زدن ساختمونه، یعنی قلبش داره کمک می‌خواد!

بلاتریکس با اخم چوبدستی‌اش را بالا آورد. دامبلدور با مهربانی چوبدستی را آرام پایین هل داد.

- اعتراف، مرحله‌ی اول درمانه.

بعد، بدون آنکه معلوم شود از کجا چنین نیرویی آورده، دستِ بلاتریکس را گرفت و او را کشان‌کشان به داخل دفتر برد.

مرگخوارها خشکشـان زد. ولدمورت هم خشکش زد. حتی خودِ بلاتریکس هم آن‌قدر از اعتمادبه‌نفس دامبلدور جا خورده بود که تا وسط اتاق فقط فرصت کرد دو بار بگوید:
- ول کن پیرمرد خرفت!
- ول نمی‌کنم باباجان!

دامبلدور او را روی صندلی مخصوص مراجعان نشاند، پتویی چهارخانه روی پاهایش انداخت، یک فنجان دمنوش بابونه مقابلش گذاشت و زنگ کوچکی را روی میز به صدا درآورد.

- تبریک می‌گم! شما رسماً وارد فاز درمان شدین.

بلاتریکس چند ثانیه به دمنوش خیره ماند. بعد آهسته سرش را بالا آورد.
- اجازه هست اول دفترتونو آتیش بزنم، بعد درمان بشم؟

دامبلدور آدم تحصیل کرده ای بود. آدم خوش قلبی هم بود. آدم روشنایی دوستی هم بود و همه این ها او را بر آن می داشت که بگذارد سیاه‌اینا بروند با متدهای خودشان عشق و عاشقی را از سر کاتانا و سامورایی اش بیاندازند ولی دامبلدور یک چیز دیگر هم بود؛ عیال‌وار و باید چند سر خانواده را نان می داد و برای آن بچه گودریک هالویی ته وجودش زور داشت بدون آن که چیزی از ولدمورت و دوستان کاخ نشینش چیزی بکند، بگذارد بروند و این شد که...

- روش های دیگه ای هم داریم باباجان. مثلا روش های خاکستری، خاکستری روشـ...

دامبلدور که بچه کف بازار بود ریز اخم لرد و سفت شدن انگشت ها به دور کیسه طلا را دید.
- ... خاکستری تاریک، خاکستری کمتر تاریک، خیلی تاریکِ خیلی متمایل به خاکستری، خیلی کم تاریک خیلی خیلی متمایل به غیرتاریک؟ همه شون رو داریما...

و بعد وانمود کرد که اصلا برایش مهم نیست که این مشتری تراپی‌جویان بپرند یا خیر و منتظر ماند تا ببیند نتیجه چانه زنی هایش به کجا می رسد. در طرف مقابل هم لرد یک چشمش به حال نزار کاتانا بود و یک چشمش به پیرمردی که طاق باز نشسته، آرنج هایش را روی زانوها و سرانگشتانش را به هم چسبانده و با یک ابروی بالا پریده از پشت عینک نیم دایره به او خیره شده است.

- امممم... خب... همین آخری که خیلی تاریکی داشت رو اجرا...
- متاسفم باباجان، تایم شما تموم شد، به منشی بگید یه نوبت برای هفته آینده بهت بده. لالالالالالاللا...

دامبلدور میان حرف لرد پریده و بعد انگشت هایش را توی گوش هایش کرد و شروع کرد به صدا درآوردن تا مبادا مفت و مجانی به حرف های مراجع گوش داده باشد و در همان حال لرد را به خارج از دفتر هدایت کرده و منتظر مشتری مراجع بعدی توی اتاقش نشست.

ـ نکند فکر کرده‌اید برای خودمان می آییم تراپی؟ ما کلا خوبیم! خوب ها هم نیازی به تراپی ندارند.

دامبلدور دستی بر ریشش کشید! جمله لرد سیاه کمی برایش قابل هضم نبود. خواست دست بر عصا شود. غضروف های زانو اش را بیدار کند تا صاف شوند و ارائه مفصلی از اینکه خوب مطلق وجود ندارد و حتی تا در لیمیت مثبت بی نهایت هم عناصر و اعداد منفی وجود دارد بدهد که پشیمان شد. نگاهی به اسکرین انداخت و فرد پشت اسکرین قانعش کرد که نقش آن بچه تسترال خون را برای یک بار هم که شده بازی نکند و صرفا به اینکه یک مشتری برایش پیدا شده قانع شود.

ـ خوش اومدید بابا جان ها! تام بابا اگر تو تراپی جو نیستی پس تراپی جوی عزیزمون کیه؟!
- ← !

ابر های سیاه و خاکستری کوچکی بر سر کاتانا حضور داشتند. رعد و برق های کوچکی هر باز به تیغه فلزی‌اش برخورد می کردند و انعکاس نور آن در دور تا دور آن حیاط کوچک پخش می شد. کاتانا، شبیه به قاتل زنجیره ای با سابقه قتل صد نفر و تبدیل هزار و چهارصد و پنج نفر به سالاد روبه‌روی دامبلدور ایستاده بود.

ـ بابا جان این شمشیر شما نیاز به آهنگری داره نه تراپی!
ـ خیر! به شخص ما نیز نگو بابا جان! ما می دانیم مشکل این کاتانا چیست! سامورایی به او جواب رد داده.
ـ یعنی چی بابا جان؟ جواب رد؟!
ـ این کاتانا ما نسبت به سامورایی ما حس داشت. دیروز سامورایی ما به کاتانا ما گفت او را مثل پسر خود می بیند.
ـ !

اشتباه نکنید! گوینده دیالوگ آخر دامبلدور بود و نه کاتانا!
دامبلدور هم از این حرکت غیر عاطفی و اخلاقی سامورایی سوگیاما شک شده بود.
ـ واقعا؟! دروغ نگم بابا جان ما هم تو محفل این دوتا رو به چشم پدر و پسر نمی دیدیم! حیف شد!
ـ ← !
- کاتانا بابا غصه نخور! با آخرین متد های روشنایی و قانون جذب یه دعا می نویسم کاری میکنم که یا سامورایی پشیمون بشه؛ یا تو بابا جان!

سنسور های شنوایی لرد سیاه فعال شد. کلمه عجیبی به گوش او رسیده بود.

ـ متد های روشنایی ؟! خیر، نمی خواهیم!
ـ ← !

گویا نه لرد سیاه و نه تراپی جوی محترم از این روش دامبلدور خوششان نیامده بود.

بعد از اینکه والتر مارتینِ جوان، با آن ردایِ گشاد و دردِ کلیه‌ی آشکارش، از پنجره بیرون پرید و دامبلدور را با فرزندانِ روشنایی تنها گذاشت، سکوتی عجیب در دفترِ مرکزِ مشاوره حکم‌فرما شد. البوس پرسیوال وولفریک برایان دامبلدور، عینکش را روی بینی‌اش جابه‌جا کرد و به صندلیِ خالیِ مقابلش خیره شد.

“خب، باید منتظرِ نفرِ بعدی باشم…” زیر لب گفت و به سمتِ پنجره رفت. نورِ بعدازظهر، گرد و غبارِ معلق در هوا را روشن کرده بود. دامبلدور نفسِ عمیقی کشید و منتظر ماند.

و منتظر ماند.

خیلی منتظر ماند.
آنقدر که شروع کرد به شمردنِ خطوطِ ارغوانیِ رنگِ روی ردایش، یا شاید هم داشت به این فکر می‌کرد که شاید عشق و دوستی آنقدرها هم طرفدار ندارد، یا شاید اولین مراجعش آنقدر تأثیرگذار بوده که بقیه از ترسِ مقایسه، منصرف شده‌اند. یا شاید هم… شاید هم سقفِ این دفترِ مشاوره، با آن گچ‌بری‌هایِ عجیبش، باعث شده بود ذهنش به سمتِ الگوهایِ هندسیِ پیچیده کشیده شود. دامبلدور به هر حال، همیشه علاقه‌مند به جزئیات بود.
ناگهان، ضربه بسیار محکمی به در خورد.
انگار کسی با این اطمینان در را کوبیده که یا باید فوراً باز شود، یا خودِ در از ترس، از لولا جدا شود ؛ در صورتی که از ترس جدا نشود، خودمان جدایش می کنیم!

دامبلدور ابروهایش را بالا انداخت و شادی در دلش موج زد.بالاخره!
صاف ایستاد، ردای آبی‌اش را مرتب کرد، و با لحنی که نمی توانست هیجانش را پنهان کند، گفت:
-بفرمایید.

در باز شد.
و لرد ولدمورت وارد شد...

چه کسی فکر می‌کرد اولین مشتری مرکز مشاوره‌ی آلبوس پرسیوال وولفریک برایان دامبلدور، والتر مارتین، شخصیت زنده‌شده‌ی رمان آیلین پرینس، عضوی از اعضای محفل ققنوس باشد؟

ردای سیاهش به تن نحیفش زار میزد؛ حتی فراتر از زار زدن؛ شاید میشد گفت ردای مشکی به بانگ بلند گریه می‌کرد و والتر می‌کوشید با پیچیدن آن دور خودش، ساکتش کند. البته، درد کلیه‌اش هم جزء چیزهایی بود که می‌خواست فریادش را خفه کند.

حس پدرانه‌ی دامبلدور با دیدن آن هیکل نحیف که دست سردش را روی پهلوی خود گذاشته بود، به صاحبش سیخونک زد که برود جوان را در آغوشی گرم بکشد‌. به آن چشمان درشت مشکی خیره شد و نوری روشن‌تر از لامپ‌های ماگلی که آرتور ویزلی دزدکی آورده بود، در آن دید.
- سلام باباجان! اوضاع احوال؟

والتر تعظیمی نیم‌بند کرد و در انبار ذهنش و جملاتی که آیلین به او آموخته بود، دنبال کلامی مناسب گشت؛ اما فقط چند مگس نصیبش شد. به هر حال، وقتی آدم مدت‌ها با خنجر و نگاه و کلمات خنجرگون حرف زده باشد، نمی‌تواند درست با مردی آغوش‌گشوده سخن بگوید.

دامبلدور خودش را آماده کرد که بپرسد این فرزند روشنایی برای چه در لاک خودش فرو رفته که والتر جمله‌ای از هوا درآورد و روی زمین انداخت.
- برای مشورت اومدم، جناب.


جسم دامبلدور ثابت و موقر ماند؛ اما روحش از جا پرید و رقصان دور اتاق را دوید.
- اتفاقا موقع خوبی اومدی، فرزندم. تو میشی اولین مراجع من. خب، بگو ببینم مشکلت چیه؟

والتر دوباره مجبور شد به هوا متوسل شود و جمله‌ای از آن بگیرد.
- به نظر شما چرا من نمی‌تونم به اعصابم مسلط باشم؟

بلافاصله به خودش لعنت فرستاد و خواست حرفش را پس بگیرد؛ اما دامبلدور فرصت نداد.
- خب، ببین باباجان، اول از همه باید...

والتر به ساعت دیواری نگریست. وقتی کسی با آیلین پرینس زندگی کند، می‌فهمد پانزده دقیقه و پنجاه و دو صدم ثانیه یعنی چه. دامبلدور اما همچنان ادامه می‌داد:
- بله والتر بابا، باید به جوراب‌های پشمی فکر کنی و...

والتر نشنید باید چه کند؛ زیرا به محض این که از پنجره دید آیلین مشغول سر و کله زدن با یک تربچه‌ی بدقلق است، جویده‌جویده‌ ابراز تشکری کرد و از پنجره پایین پرید. دامبلدور نفسی کشید و به سمت در اتاق رفت.
- خب فرزندان روشنایی، بعدی کیه؟

سوژه جدید!



- تراپیست!؟

فریاد همزمان و از سر تعجب محفلی ها، باعث شد پروفسور دامبلدور کمی جا بخورد و عقب برود.

- چرا اونجوری نگاه می‌کنین باباجانیان. مگه چشه؟

لوپین که حس می‌کرد مانند دیگران قضیه را درست متوجه نشده جلو آمد و با اشاره به کارتی که نام پروفسور، با خطی درشت به عنوان تراپیست رویش نوشته شده بود، پرسید:
- پروفسور یعنی شما واقعا می‌خواین مرکز مشاوره درمانی راه بندازید و تراپی انجام بدین؟

- بله فرزندم! کی بهتر از من برای این‌کار؟


فلش بک_چند روز پیش:

پروفسور دامبلدور در حیاط محفل زیر درختی نشسته بود و برای خودش مدیتیشن می‌کرد و به کائنات سیگنال می‌فرستاد، کوین و ویل هم کمی آن طرف تر در حیاط بازی می‌کردند.

- اگر دیدی جوانی بر درختی تکیه کرده، بدان عاشق شده و گریه کرده.

ویل که کلاغ الشعرای بهار بود، بعد گفتن این شعر از روی شانه کوین جستی زد و رفت درون باغچه دنبال کرم بگردد و نماند سوالی که برای کودک ایجاد شده بود را پاسخ دهد.

- پروف شما عاشق شدین!؟

دامبلدور چشمانش را باز کرد و دید کوین از فاصله‌ای به اندازه‌ی یک دماغ، بدجوری به او زل زده. خواست چیزی بگوید که کودک نذاشت.

- ببینید پروف، من هنوژ عاشق نشدم ولی ۲۷ تا کمیک عاشقونه خوندم، ۵بار یواشکی و اژ پشت مبل تو ماهواره ای که شبکه های خارجی مشل ایرانو می گرفت، فیلم دیدم و یه بارم مامانم گفت"عاشقتم!". پش تجربه‌شو دارم.‌

- باباجان سوتفاه...

دست کوین بالا آمد و پیرمرد را ساکت کرد.

- حالا به عنوان یه مشاور بهتون میگم وقتی اون آدمو می بینین شکمتون قلقکش میاد و دلتون می‌خواد بغلش کنین. بعدم با چوبدشتی تون بزنین هر کشی اژیتش کرد رو بترکونین. این عشقه!

پروفسور لبخند زد. انتظار نداشت آموزه های محفلی ها انقدر زود روی بچه‌ای که مدتی مرگخوار بوده اثر بگذارد.

- حش می‌کنم این احشاشات رو دارین واشه همین بهتون پیشنهاد می‌کنم وقتش که شد برین بهش بگین: 《تو واسم مثل بستنی تو گرمای تابستونی. فقط کنار تو می‌تونم روزای سختو سپری کنم. 》اگرم بعد گفتنش خجالت کشیدین و منشرف شدین، می تونین بنداژین گردن من. بگین یه کوین بود ژورکی مجبورم کرد!

کوین که احساس آدم بزرگ و مهم بودن را داشت لبخند بزرگی زد و قیافه جدی به خود گرفت.
- حالا هم فکر میکنم مشائل عشقیتونو کامل حل کردم. برین بیرون لطفا تا مراجعه کننده بعدی بیاد.

دامبلدور خودش استاد عشق و عاشقی و بغل اینها بود و به مشاوره نیازه نداشت اما حرف‌های آخر کوین جرقه بزرگی در او ایجاد کرد. چرا وقتی کلی راه برای پخش عشق و دوستی بلد بود، مشاوره دادن را امتحان نمی کرد؟

پایان فلش بک


- فرزندان این روزا مردم با تروماهاشون دست و پنجه نرم می کنن و اکثرشون فقط به یه همدم حرف گوش کن نیاز دارن. تراپیستی که بتونه عشق و بغل رو قاطی کارش کنه، قطعا کلی پول به جیب می‌زنه طرفدار پیدا می‌کنه و می‌تونه حال آدما رو دگرگون و مسیرشونو عوض کنه. من به عنوان تراپیست می‌تونم ذهنیت آدما رو تغییر بدم و جهان رو پر از خوبی و عشق کنم.

هیچکس حرفی نزد.
رسما از آن روز مرکز مشاوره و روان درمانی محفل باز شد تا مراجعین از سرتاسر جهان برای تراپی بیایند.

درگیری آن دو بزرگوار چنان طوفانی به پا ‌کرده بود که آن سرش ناپیدا!
ابری تشکیل شده از گرد و خاک، تنها چیزی بود که به چشم محفلی ها می‌آمد و البته هر از چندگاهی هم مانند کارتون ها از لابه لای ابر، دست و پای لرد یا سالازار بیرون می زد و مجدد به داخل بر می‌گشت که دعوا را ادامه دهد.

- دارن همو می‌کشن!

- باید کمکشون کنیم!

- می‌رم تخته پرش بیارم!


محفلی ها که ذاتشان خوب بود و نمی‌توانستند بدون واکنش بنشینند و دعوای دیگران را تماشا کنند، رفتند تخته پرشی آوردند و درون ابر گرد و غبار سالازار و تام شیرجه زدند.

- دعوا نکنید!

- نزنید همو!

- آخ تو چرا منو زدی؟

- خودت زودتر زدی!


و خب فکر کنم خودتان خوب بدانید چه اتفاقی افتاد و چگونه ابر برخاسته از گرد و غبار دعوا ها آنقدر گسترده شد که شهرداری تهران... ببخشید... لندن، تا چند روز مدارس را بخاطر آلودگی هوا تعطیل کرد و سنت مانگو هم بعد بستری کردن بیماران کلی پول به جیب زد. این وسط مسط ها جعبه موسیقی هم که زیر دست و پا مانده بود، بخاطر افتادن هاگرید رویش (هاگرید چیزیش نشد نگران نباشید) احتمالا پودر شد و دیگر کسی اثری از آن ندید.

نقل قول:

جعبه موسیقی میپچرخید و چشمان محفلیان به آن خیره شده بود. گویی هیپنوتیزم شده باشند. سپس جعبه موسیقی شروع به صحبت کرد!!
_ هیس! هیشکی جُم نخوره! میخوام یه داستان براتون بگم: خیلی ها حتما با خودشون فکر کردن که اگه سالازار اسلایترین از مدرسه هاگوارتز طرد نمیشد و قهر نمیکرد، چی میشد؟ حالا با من بیاین تا بهتون بگم چی میشد:

سال 2025 - هاگوارتز

همه دانش آموزان روبروی جایی ایستاده بودند که به "ساعت شنی هاگوارتز" معروف بود. حالا جلسه اول کلاس ها تمام شده بود و نمره ها به روز رسانی شده بود:

نقل قول:

کم کم زمزمه هایی بین دانش آموزان پیچید:
_ صد رحمت به آمبریج!
_ آره واقعا صد رحمت به آمبریج!
_ آره آره واقعا واقعا صد رحمت به آمبریج!

در همین لحظه ناگهان صدای پاقی آمد و سالازار اسلایترین به همراه شخص دیگری در آن جا ظاهر شد.
سالازار که گوش های دراز و تیزی داشت، کاملا بلد بود چطور از آن ها استفاده کند و طبیعتا متوجه صحبت های دانش آموزان شده بود، بنابراین به همراه فرد همراهش، روبروی همه ایستاد، چوبدستیش را جلوی گلویش گرفت و زیر لب گفت "بطنین"
_ صدای سالازار اسلایترین با شما صحبت میکند!

ناگهان یکی از دانش آموزان که عینکی ته اسکانی به چشم داشت و جای زخمی خیلی کوچک روی پیشانیش بود که نشان میداد از نوادگان هری پاتر است، دستش را بلند کرد!

سالازار با ناراحتی:
_ چیه؟
_ آقا اجازه؟ چرا صدای شما با ما صحبت میکنه؟!
_ سکوت! این فضولی ها به تو یه وَجَب بچه نیامده! چون که هیچکس در شان و منزلت ما نیست که بتواند مستقیم با ما صحبت کند! جای صحبت شما حقیرزادگان با ما در دستشویی میرتل گریان(ارتباط با مدیر هاگوارتز) است!

دوباره همان دانش آموز دستش را بالا برد و این بار بدون اجازه گفت:
_ آقا اجازه؟ یعنی چی آخه؟ جای دانش آموزان هاگوارتز توی دستشوییه؟!! دفتر شما اونجاست یعنی؟!!

سالازار بادی از بینی اش بیرون داد و با عصبانیت گفت:
_ جای دفتر پدرت اونجاست بی تربیت! جای تو و بقیه دانش آموزان اونجاست نه دفتر ما! اونجا مخصوص تو و سایر دانش آموزانه نه ما! ما دفتر خودمونو داریم!

سالازار با ناراحتی ادامه داد:
_ کدام پدرسوخته ای جرات کرد ما را با آمبریج که پیرزنی عقده ای بوده مقایسه کند؟!

باز همان دانش آموز دستش را بالا برد و گفت:
_ آقا اجازه؟ ما بودیم کـــ...

هنوز حرف دانش آموز فوق الذکر به پایان نرسیده بود که طلسمی سبزرنگ از سمت سالازار روان شد و به آن دانش آموز خورد و او مرد!

شخصی که همراه سالازار بود و سر کچلی داشت و شنل سیاهی بر تن کرده بود و دماغ نداشت! ریز ریز خندید ... اما بقیه دانش آموزان میخکوب شدند.

سالازار دوباره با شور و حرارت و عصبانیت، صحبتش را ادامه داد:
_ شاید اعتراضتان به نحوه و چینش گروه ها در تابلوی شنی بوده! همینه که هست! اصلا ما گروه اسلایترین را که متعلق به بنده می باشد همین حالا قهرمان اعلام میکنیم

سالازار بلافاصله دستش را تکان داد و همه قلعه سبزرنگ شد و در آن بین، تعدادی از دانش آموزان که سبزپوش بودند نیز از خوشحالی بالا و پایین پریدند... اما شخصی که همراه سالازار بود گلویش را صاف کرد و غُر و لُندی کرد و زیر لب "اِهِم اِهِم" کرد. سالازار که همانطور که گفتیم گوش هایی دراز و تیز داشت و به صدا حساس بود، سریع سرش را به سمت همراهش برگرداند و گفت:
_ چته تام؟!
_ چیزه جد گرامی! میخواستم بگم اسلایترین گروه ما هم هست!
_ ساکت تام! اونجا فقط گروه منه! مایی وجود نداره!
_ خب حالا اینو ولش! آخه تازه هنوز جلسه اول تموم شده! چرا هنوز هیچی نشده گفتید اسلایترین قهرمان شده؟! ضایع س خب!
_ چی؟! حرف های ما ضایع س؟!
_ آره دیگه خداییش!

اینجا بود که ناغافل سالازار قاطی کرد و پَرِش زد بر روی تام! و با هم گلاویز شدند...