بالاخره این مبارزه سه طرفه که بیشتر شبیه رقصِ باله ناموزون بود تا یک درگیری واقعی به اتمام رسید. صفِ باجه بلیت فروشی مترو به سرعتِ معجزه آسایی خلوت شد و تنها چیزی که باقی مانده بود، چند نفر از مشنگ های گیج و هراسان بودند که به سرعت برق و باد بلیط هایشان را گرفتند و پا به فرار گذاشتند.
ولدمورت که هنوز نتوانسته بود ابهتِ خاصِ لردی به تاریکی خودش را در این سوژه به نمایش بگذارد، با غرور قدم پیش نهاد. اما قبل از اینکه بتواند بلیطش را درخواست کند، متوجه شد باجه‌دار که پیرمردی سبیل‌کلفت با عینکِ ته‌استکانی و صورتی که از شدتِ تعجبِ اولِ صبح، شبیه به یک کلمِ بنفشِ ترکیده شده بود، با چشمانی گرد شده به او خیره شده است.

ولدمورت با لحنی خودبرتربینانه و شیک که سعی داشت دستوردهنده باشد، گفت:
-بلیت می خواهیم ای ماگلِ بی خرد! آن هم به تعدادِ زیاد!

پیرمرد که هنوز از شوکِ فریادهایِ «حمله» و «شورش» که تا چند دقیقه پیش شنیده بود، بیرون نیامده بود، به این جادوگرِ جوان با آن بینی مارگون و چشمانِ قرمزش نگاه کرد و گفت:
-خب… خب آقا… صف که دیگه نیست، نصفِ جمعیت رو فراری دادین… ولی… چند تا می‌خواین؟

قبل از اینکه ولدمورت بتواند جواب دهد، دامبلدور که تازه توانسته بود از شرِ دو مامورِ اورژانسِ سمج که همچنان اصرار داشتند برایش تنفسِ مصنوعی انجام دهند، خلاص شود، خودش را به کنارِ باجه رساند، به دیوارِ باجه تکیه داد و دستش را روی شانه‌یِ ولدمورت گذاشت؛ با لبخندی مرموز و نگاهی نافذ که از پشتِ عینکش برق می‌زد، رو به پیرمرد گفت:
-نگرانِ تعداد نباشید دوستِ عزیز. ما فقط به چند تا بلیط… بذارید ببینم…

دامبلدور نگاهی به صورتِ گِرفته‌یِ ولدمورت انداخت که نشان می‌داد از اینکه کنترلِ صحنه از دستش در رفته، اصلاً خوشحال نیست. سپس ادامه داد:
-بله. به تعدادِ لازم برایِ همراهانِ ما، یعنی ده نفر. در واقع… یازده نفر. نه، دوازده. درسته، دوازده تا بلیط‌ِ یک‌طرفه به مقصدِ سفارت بی زحمت!

پیرمردِ باجه‌دار که حسابی گیج شده بود، شروع کرد به شمردنِ اسکناس‌هایی که ولدمورت با اکراه از جیبش بیرون کشید. اسکناس‌هایِ ایرانی برایِ ولدمورت خیلی بیگانه بودند و او با اکراه آن‌ها را رویِ پیشخوان انداخت...

خلاصه:

محفلیا و مرگخوارا توی قرعه‌کشی بانک گرینگوتز برنده‌ی جایزه‌ی سفر تفریحی به ایران میشن. اونا دقیقاً موقعی توی تهران فرود میان که انقلابی در شرف وقوعه.
این وسط ماجراهایی اتفاق می‌افته و اونا به گروه انقلابیون می‌پیوندن و همگی تصمیم می‌گیرن که سفارت رو از تسخیر دولت فعلی در بیارن و خودشون اونجا رو تصرف کنن.
سفارت توی جای دوریه و جادوگرا و انقلابیون راهی باجه‌ی بلیت‌فروشی میشن تا بلیت مترو بخرن، ولی صف خیلی شلوغه و دامبلدور سعی می‌کنه وانمود کنه که داره غش می‌کنه تا حواس مشنگ‌ها رو به سمت خودش جلب و صف رو خلوت کنه و یواشکی به لرد میگه که حمله کنن.

★★★

- حملــــــــــه!

اصولاً مرگخوارا وقتی فریاد ناگهانی "حمله" رو از زبون لرد می‌شنون، واکنش پیش‌فرضشون اینجوریه که هر موجود غیرمرگخواری که نزدیکشونه رو می‌گیرن و تا می‌خوره می‌زننش.

واسه همین، خیلی جوگیرانه به سمت محفلیا حمله‌ور میشن و شروع می‌کنن به کتک زدنشون. محفلیا هم که نمی‌دونن جریان چیه و این مرگخوارا چرا یهو اینجوری شدن، دیگه واقعاً کنترلشون رو از دست میدن و اونا هم آستین بالا می‌زنن و حسابی از خجالت مرگخوارا در میان.
این وسط انقلابیون سعی می‌کنن محفلیا و مرگخوارا رو از همدیگه جدا کنن ولی با مشت و لگدهایی که از دوتا جبهه‌ی بی‌اعصاب می‌خورن، این معرکه سه‌طرفه میشه.

یوآن که به لوسترها چسبیده تا دست کسی بهش نرسه، همونجا پاپکرن و میکروفون در میاره و شروع می‌کنه به گزارش صحنه‌های حساس درگیری.
- و حالا هاگرید رو مشاهده می‌کنین که کلّه‌های رودولف و اسکورپیوس و تری بوت و جاگسن رو همزمان می‌گیره و فرو می‌کنه توی آکواریووووووم! بلاتریکس رو ببینین که چقد خفن می‌پره پشت موتورسیکلت هاگرید! الآنه که موتورسیکلت چپ کنـــــــــه! بله بینندگان عزیز، صحنه‌های اکشن و انفجاری، فقط و فقط از شبکه‌ی Euan TV.

از طرفی دیگه، مشنگ‌هایی که تا چند لحظه پیش توی صف بلیت بودن، با دیدن این صحنه‌های خشن، بیخیال بلیت گرفتن میشن و جیغ‌زنان فرار می‌کنن و صف کاملاً خلوت میشه.

دامبلدور که می‌بینه اوضاع خیلی قاراشمیشه، بیخیال تمارض کردن میشه و میره که از جاش بلند بشه که اون چندتا مسئول پشت باجه‌ای که داشتن بهش تنفس مصنوعی می‌دادن، دوباره سر جاش درازکشش می‌کنن.
- کجا میری حاجی؟! وایسا چندتا تنفس دیگه...

دامبلدور دهن کارمندایی که معلوم نیس مسئول بلیت‌فروشی هستن یا مأمور اورژانس رو یکی یکی هل میده اینور و اونور و همونطور که دستشو توی هوا تکون میده و سرفه می‌کنه، از جاش بلند میشه.
- باباجانیان، من اصلاً چیزیم نیس. یه مصدومیت جزئی بود که خوشبختانه خیلی سریع ریکاوری شدم. الآنم خیلیم صحیح و سالم و رو فرمم. شماها هم لطفاً به کارتون برسین. مسواک هم بزنین. اگه می‌زنین هم به دفعات بیشتری بزنین.

و برمی‌گرده سمت معرکه و همه رو به آرامش دعوت می‌کنه.
- فرزندان سپید و سیاه و انقلابی، من گفتم که به سمت صف خالی شورش کنین، نه اینکه شورش رو در بیارین.

انقلابیون و محفلیا و مخصوصاً مرگخوارا که تازه متوجه منظور لرد و دامبلدور از "حمله" و "شورش" شده بودن، بیخیال کتک‌کاری میشن و توی صف خالی از مشنگ وایمیسن واسه بلیت گرفتن. لرد هم که چند دقیقه‌ای میشد که کلاً محو شده بود، به عنوان یکی از رهبرای عملیات تسخیر سفارت و همینطور واسه جلب توجه و پررنگ‌تر شدنش، وایمیسه اول صف.

مرگخواران که نمی توانستند لحظه ای ناراحتی خاطر اربابشان را تحمل کنند، هر کدام با روشی سعی در خلوت تر کردن صف داشتند. یکی ماگل ها را حل می داد دیگری از پشت سر ، در گوشهایشان فوت می کرد و بعضی با استفاده از چوبدستی هایشان و سیخونک زدن به مردم قصد داشتند تا در صف جلو تر بروند.
دامبلدور که با نگاهی به تکاپوی در گرفته میان مرگخواران، متوجه هدف آنها شده بود، گفت:

-فرزندان سیاهم دست نگه دارید تا من با نیروی عشق و عزم راسخ و ایمان به مرلین، به جلو رفته و صف را خلوت کنم!

مرگخواران که از حسن نیت دامبلدور مطمئن نبودند با اکراه و تردید، جابه جا به جا شدند تا دامبلدور به جلوی صف برسد.
دامبلدور با آرامی در جایی ایستاد که در مرکز دید عموم باشد و ناگهان دستش را روی قلبش گذاشت و با فریادی که بیشتر مانند صدای ققنوس در حال له شدن بود گفت:

-آخ قلبممممممممم! وای دارم میمیرم!

او با اتمام جمله، خودش را مانند مار بوآیی روی زمین انداخت و شروع به غلت زدن کرد.
لرد ولدمورت که گویی پس از سال هابه آرزوی دیرینه اش رسیده باشد گفت:

-مرگخوارانمان! ببینید پس از سال ها تلاش و سختی، بالاخره دارد دار فانی را وداع می گوید و اعصاب مبارکمان را آسوده میکند.

مرگخواران که نگاه رضایتمندانه ارباب تاریکی را می دیدند، شروع به دست زدن کردند. اما محفلیان که از نقشه دامبلدور و گفت گوی او با تعدادی از مرگخواران بی اطلاع بودند، با زاری و شیون خودشان را روی هیکل دامبلدور که حالا در حال بندری زدن روی زمین بود، می انداختند و گریه میکردند.

-واااای خداااا بدبخت شدیم. دیگه رهبر مقتدر و پیشوای سفیدی نداریم!
-کاش من جاش می مردم این روز رو نمی دیدم!
-چرا پروفسور انقدر داره تکون میخوره؟
-اینها همه نشان از بهشتی بود پروفسوره!
-داره به مرلین میشتابه!

تعدادی از ماگل های پشت باجه که برای بررسی وضعیت، از پشت صندلی هایشان بیرون آمده بودند برای دادن تنفس مصنوعی و نجات جان پیرمردی که جلوی آنها افتاده بود داوطلب شدند.

-پفیسسسسسسسسسسسست!
-یک.. دو ....سه ....چهار...
-پفییسسسسسسسسسسسس!
-یک..... دو.....
-لامصب یه مسواکی چیزی میزدی پدرجان!
-پفیسسسسسسسسسسست!

دامبلدور در حالی که هنوز بندری می زد، با صدایی که تلاش میکرد مشکوک به نظر نرسد، گفت:
-تامممم....تا....تام!بیا اینجا!

ولدمورت با نگاه تمسخر آمیزی رو به یارانش گفت:

-می بینید؟ این پیرمرد پست و حقیر حتی در لحظات پایانی اش هم درگیر ماست و می خواهد ما در کنارش باشیم. در حالی که اگر مرلینی نکرده ما در حال فوت کردن بودیم به هیچکس جز خودمان و کمالاتمان فکر نمی کردیم!

ولدمورت و چند تن از مرگخواران به نزدیک دامبلدور لرزان رفتند و سرشان را خم کردند،
تا صدایی که به زور از دهان دامبلدور خارج می شد را بشنوند.
-تام....شور.....شورش!
-چه می گوید؟ شور؟ ترشی می خواهد؟ در این لحظات؟ ما چنین چیز هایی با خودمان حمل نمی کنیم دامبلدور!
-تا....تام....شورششششش!

ولدمورت ناگهان با حالتی که گویی دستش را به سیم 440 ولتی وصل کرده بود بلند شد و با صدایی که برای تمام مرگخواران و محفلی های کم شنوا و خرفت قابل شنیدن باشد، دستور داد:
-یاران وفادارم حملههههههههه!

- ارباب نیازی نیست عصبی بشین. من فهمیدم مشکلو چجوری حل کنیم.

سوزانا با دست به باجه ای اشاره کرد که مردم پشت آن صف کشیده بودند.
مرگخواران، محفلیان و چند تن از انقلابیون به پیشنهاد سوزانا رفتند و داخل صف ایستادند. با این کار آنها صف بسیار طولانی شد.

- اوه! صف نون ببری هم دم افطار انقدر شلوغ نمی شه که اینجا شده. چرا انقدر شما زیادین؟
- فضولیش به تو نیومده.
- باشه بابا. آهان نکنه فامیل عروسین می خواین برین چشم مادر شوهر رو کور کنین؟
- نخیر! اصلا به تو چه که ما چی کاره ایم؟-L
- اوه! چرا انقدر عصبانی حالا. راستی روسریتو از کجا خریدی خیلی رنگش به رنگ پوستت نمیاد.

زن مشنگی که جلوی بلاتریکس داخل صف ایستاده بود بسیار بسیار بسیار کنجکاو بود و دائما دوست داشت در زندگی دیگران سرک بکشد. بلاتریکس به زور خود را کنترل می کرد تا کروشیویی نثارش نکند.
کمی آن طرف تر هم رودولف روی زمین نشسته؛ بغض کرده بود و زیر لب غر میزد .
- اینجا چه جهنم دره ایه که اومدیم؟ جا قحط بود؟ نه میذارن قمه با خودم حمل کنم... نه میذارن بدون لباس بگردم... نه ساحره و مشنگ با کمالات داره... تازه آهنگ هم می خونی میگن زشته نخون! ارباب، من غر دارم.

مشنگی آرام روی شانه رولف زد تا او را دلداری دهد.
- خوشبین باش برادر. درسته اینا رو نداریم ولی عوضش امنیت داریم!
- امنیت بخوره تو سرم!

محفلی ها هم دست کمی از مرگخواران نداشتند و حوصله ی همه شان سر رفته بود. یک عده بچه ویزلی به همراه چند بچه مشنگ و یک بچه کارتر با استفاده از ریش دامبلدور، شمع گل پروانه بازی می کردند و برعکس همیشه او را کلافه کرده بودند.

- بابا جانیان آرومتر... آخ پاتو بردار فرزندم. میازار ریشی که برای پیران است که جان دارد و جان شیرین خوش است.

خلاصه که شرایط دشوار و حوصله سر بری بود. اگر مامور باجه کمی وجدان کاری داشت و جای تماشای اخبار عصرگاهی به دادن بلیط ها رسیدگی می کرد شاید اکنون وضعیت این نبود.

- یارانمون ما وقتمونو از سر راه نیاوردیم که اینجا تلفش کنیم. فکر کنید و راه حلی پیشنهاد بدین تا از این وضعیت خلاص بشیم!

لرد سیاه درحالی که دستش را زیر چانه اش می‌گذاشت گفت:
-انتظار این حرکت رو از سدریک نداشتیم
بعد برگشت و دستش رو روی شونه های سدریک که از فرت خواب خمیده شده بودند گذاشت:
-ما به تو افتخار می‌کنیم
بعد لباسش رو مرتب کرد و با تکبر از پله ها بالا رفت
بعد از لرد سیاه به نوبت بقیه هم بالا رفتند
البته ناگفته نماند
بیشتر منظور از به نوبت این بود که مرگ خواران با طعنه مانع ورود محفلی ها میشدن و اول خودشون بالا می‌رفتند
ولی بالاخره مرگ خواران همینن دیگه
چیکارشون کنیم؟!..
لرد سیاه با غرور به سمت باجه ی بلیط فروشی رفت
جوری قدم برمی‌داشت انگار که تمام پله های جادویی دنیا رو فتح کرده
البته لرد سیاه کمتر از آیرون من نیست..اراده کنه میتونه حتی کل آبسرد کن های دنیا رو فتح کنه!..چی فکر کردید
لرد سیاه جلو رفت اما پسر جوونی مانع شد
-بلیط لطفا
لرد سیاه با دستش پسر رو به عقب هل داد:
-مگر ما هم سن و سال تو هستیم که از ما بلیط میخواهی
پسر چشماشو دور داد و با حالت تمسخر گفت:
-بلیطت رو بده پیرمرد من کار زیاد دارم..بیکار که نیستم.خوبه والا شما انقلابیون هم شورش رو درآوردید،مال مفت باشه تیری جفت جفت باشه..ببین پیر خرفت..
حرفش با دیدن صورت قرمز شده ی لرد سیاه ترسیده عقب رفت
-حالا عصبی نشو..
لرد سیاه چوب دستیش درآورد میخواست به سمت پسر بگیرد که دامبلدور او را عقب کشید
عصبی شده بود..برگشت به سمت دامبلدور میخواست مشتی در دهان او بکوبد که یکی از انقلابیون محکم روی شونه اش زد
-برادر کظم غیظ کن..صبوری نشانه ی ایمانه
لرد سیاه درحالی که شونه اش رو می‌مالید و چیزی از حرفای مرد نمیفهمید فریاد زد
-این ملعون به ما توهین کرد
یکی دیگر از انقلابیون درحالی که کمربندش رو بعد دستشویی مرتب میکرد دوباره محکم پشت لرد سیاه زد
-متواضع باش برادر!
لرد سیاه از دست های خیس مرد تا کبودی رفته بود
"مرگ یک بار شیون هم یک بار"
به طرف انقلابیون برگشت
که..

- هرگز اجازه نمی دهیم پله ای ناچیز و حقیر ما را از مسیر موفقیت باز بدارد. بکشید کنار که به شما نشان دهیم یک فرمانده و رهبر مقتدر چگونه ارتشش را پیش می برد.

ملت، مسیر لرد را باز کردند و لرد به پله های نافرمان رسید.
پایش را روی یکی گذاشت و پله را از نظر استحکام امتحان کرد.. خوب و راحت به نظر می رسید. پای دیگرش را هم روی پله گذاشت و فورا به عقب رانده شد.

لرد دوست نداشت ضایع شود.
- ما فکر کردیم و متوجه شدیم که چه معنی دارد رهبر جلوتر از بقیه برود؟ اگر بلایی سر ما بیاید شما چه خاکی بر سر کنید؟

همه قانع شدند.
باید راه حل دیگری می یافتند.

در این بین هری پاتر با دیدن پله از خود بیخود شده بود و به دنبال راهی برای رفتن به زیر پله ها و زندگی کردن در آن محل می گشت. زیر پله ها محل رشد و نمو هری پاتر بود.

بلاتریکس شکنجه کردن پله را امتحان کرد و هکتور مایع ناشناخته ای روی آن ریخت و لینی نیشش را به پله نشان داد و دامبلدور سعی کرد پله را در آغوش گرفته و کمبود محبتش را جبران کند... ولی هیچیک از این راهکارها فایده ای نداشت.

راهکاری که مفید واقع شد، از طرف مرگخواری ارائه شد که کسی انتظار ارائه راه حل از او نداشت.

در حالی که مرگخواران سرگرم اعمال خشونت روی پله ها بودند، سدریک دیگوری به آرامی بالشش را روی پله گذاشت که تا حل شدن مشکل، چرتی بزند.

پله حرکت کرد و بالش سدریک لای زنجیر های پله گیر کرد و بالاخره پله متوقف شد.

-سفارت تو خیابون افریقاس.
-تو افریقاس؟ یعنی ما الان باید تا افریقا بریم که سفارتشون رو نابود کنیم؟
-نه قربان توی خیابان افریقاست با مترو و بیست و چهار بار خط عوض کردن و دوبار تاکسی گرفتن و یک خط بی ار تی میتونین به اونجا برسین.

لردولدمورت زیرلب غرولندی کرد و اماده شد تا به سفارت خانه هجوم بیاورند.

-بسیار خب. به مترو حمله میکنیم. و اونجارو تسخیر میکنیم تا نتونن غذا و اسلحه دریافت کنن. باید محاصره شون کنیم.

مرگخواران بلند به این همه هوش و ذکاوت لرد احسنت گفتند و راهی مترو شدند. وقتی به ورودی مترو رسیدند. با پله هایی مواجه شدند که حرکت میکردند.

-ارباب این پله ها جادویی هستن. خیلی ترسناکن.
-مهم نیست ما هر طور شده اول مترو بعد هم ان سفارت را تسخیر میکنیم. خیلی خب راه بیوفتین.

مرگخوارا شروع به پایین رفتن از پله کردند و چند ثانیه بعد دوباره همانجایی بوددند که قبلا بودند.

-مگه نگفتیم برین پایین؟

مرگخواران دوباره تلاش کردند پایین بروند اما هر چه بیشتر تلاش میکردند کمتر نتیجه میگرفتند.

-ارباب این پله ها طلسم شدن. نمیذارن ما بریم پایین.

لرد به پیش پای سردسته انقلابیون رسید. سردسته بسیار قد کوتاه بود، به حدی که وقتی لرد را دید، با شادی شیطانی ای به او گفت:
- هوی، داداش، نردبونو گفتی زکی! سفارت رو با تو در عرض دو ثانیه فتح می کنیم!

لرد ولدمورت از تعریف سردسته‌ی قد کوتاه خوشش آمده بود. البته نه زیاد، به این دلیل که تنها ویژگی ای که او دوست داشت از آن تعریف بشنود، شرارت بود. پلیدی بود. سیاهی ای تاریک تر از نیمه شب بودن، بود. کثیف بودن... نه، جدا این یکی دیگر نبود. لرد بسیار بسیار به نظافت شخصی اش احترام می گذاشت.
- متشکرم، جنابِ قد کوتاه. البته به نظرم پس از فتح، اون موقع ویژگی بارز و قابل تعریف تر ما را در می یابید. صد البته که ما نه فقط این دو، بلکه ویژگی های خوب غیر قابل شمارش دیگری داریم.

یکی از انقلابیون ارزشی که در میان جمعیت ایستاده بود، با صدای کلاغ مانندی گفت:
- تواضع اصل اول دینه، منافق!

اما کسی از انقلابیون نسبت به حرف فرد اهمیتی ندادند. اگر کسی انقدر قاطع در فتح سفارت بود، قائدتاً از پس آن نیز بر می آمد. چون مسئله چندان آسانی نبود، و حتی می توان گفت که بسیار سختی نیز بود. از یک طرف پلیس و از طرف دیگر جان. البته مورد اول برای لرد و یارانش اهمیتی نداشت، چرا که می توانستند به حساب آنها نیز برسند و آنها را قلع و قمع کنند. و دومی نیز برای لرد اهمیت نداشت، چرا که او بسیار جان داشت. غول مرحله آخر بود.

لرد چوبدستی اش را در آورد.
- حال این سفارت کذایی کجاست؟
او بسیار جدی بود.

رزرو

خلاصه:
محفلیا و مرگخوارا توی قرعه‌کشی بانک گرینگوتز برنده‌ی سفر تفریحی به ایران شدن. اونا درست زمانی توی تهران فرود اومدن که انقلابی در شرف وقوعه.
توی خیابون با جماعتی از مردان انقلابی روبه‌رو و باتوجه به لباسای عجیب‌ غریبشون، متهم به منافق بودن میشن و چون قبول نمی‌کنن حجاب آسلامی رو رعایت کنن، بین مرگخوارا و انقلابیون درگیری‌ای رخ میده که به شکست مرگخوارا و دستگیریشون منجر میشه.
ولی دامبلدور با سردسته انقلابیا حرف زده و راضیشون کرده مرگخوارا رو آزاد کنن. اوناهم قبول کردن و گفتن می‌خوان برن سفارتو تسخیر کنن.
_________________________________

ظاهرا دامبلدور از بین محفلی‌ها و مرگخواران بخاطر ریش بلندش بیشتر از بقیه مورد قبول انقلابیون قرار داشت که حرف او را قبول کرده بودند.
لرد سیاه هیچ از این موضوع خوشش نیامد. اما فعلا کاری از دستش برنمی‌آمد و تصمیم گرفت تا زمانی که آزاد شده و چوبدستی‌اش را که با سایر وسایلشان توقیف شده بود، پس بگیرد، صبر کند. ضمن اینکه بخشی از سخنان مرد انقلابی، که درمورد "تسخیر" بود هم توجهش را جلب کرده بود.

- گفتی می‌خواهیم چه چیزی را تسخیر کنیم؟
- سفارت! باید سفارتو از دولت فعلی بگیریم و تحت کنترل خودمون در بیاریم.
- ما موافقت خود را با این موضوع اعلام کرده و قصد تسخیر سفارت را داریم.

ثانیه‌ای بعد، تمامی مرگخواران آزاد شده، مورد احترام قرار گرفته و وسایلشان به آنها بازگردانده شد.

- خب باباجانیا، دیدین همیشه با گفتگو و مهربانی میشه همه‌ی مشکلاتو حل کرد؟

لرد سیاه، دامبلدور را که در حال دادن درس زندگی به محفلی‌ها بود، نادیده گرفت و با تکبر از کنارش عبور کرد. قصد داشت رهبری شورش به قصد تسخیر سفارت را بر عهده بگیرد.