گادفری میدهرست
از خونت می‌نوشم!
جادوگر
جادوآموخته
- تولد نقش
- 1397/03/26
- آخرین ورود
- امروز ساعت 03:07
- عضویت
- 1397/03/22
- پست‌ها
- 663
پست قدیمی
می درخشید، با قدرت
رایحه ی چوب های معطر سوخته در فضای قهوه خانه پیچیده. در نور کم سوی آن بر پشت میزهای کوچک دایره ای، جادوگران و ساحره ها نشسته اند و آرام در گوش هم زمزمه می کنند. فضایی دل انگیز. اما نه برای من، که افکارم دارند مثل اسپند روی آتش می رقصند. چیزی دارد وجدانم را با ناخن های تیزش می خراشد، حتی با وجود سخنرانی های طولانی ای که در ذهنم برای خودم ایراد می کنم.
در باز می شود و او داخل می آید، با همان لبخند مهربان و حجیم همیشگی، چشمان سبز-خاکستری پر از شور و موهای بلند و مشکی موج دار که صورتش را قاب گرفته اند. به سمتم می آید و به گرمی با من دست می دهد و پشت میز می نشیند.
"سرشب به خیر، گادفری عزیز. چه قدر خوب است که بعد از این همه مدت تو را می بینم."
عضلات صورتم را مجبور می کنم تا حرکت کنند و لب هایم را به دو طرف بکشند و لبخند بزنند.
"من هم خیلی خوشحالم که تو را می بینم، آرگوس عزیز."
یک جن خانگی به سمت ما می آید تا سفارش هایمان را بگیرد.
من:
"یک جام خون و یخ در بهشت."
آرگوس:
"آب توت فرنگی با شکر و تکه های یخ."
جن می رود و تا وقتی با سفارش هایمان برگردد، آرگوس از مراسم جشن فارغ تحصیلی اش می گوید و برنامه هایی که برای زندگی اش دارد، اما من فقط دهان او را می بینم که باز و بسته می شود و هیچ نمی شنوم.
آرگوس از نی داخل جامش مقداری آب توت فرنگی می نوشد و بعد دستش را به سمت من دراز می کند و دستم را که روی میز است، می گیرد.
"گادفری، حالت خوب است؟ رنگت پریده."
من با قاشق مقداری از یخ در بهشت را در دهانم می ریزم و فرو می دهم، بلکه مرهمی باشد بر آتش درونم. و بعد چشمان کهربایی ام را به چشمان سبز-خاکستری آرگوس می دوزم.
"نه آرگوس عزیزم. اگر واقعیت را بخواهی، حالم خوب نیست."
چهره اش با نگرانی در هم می رود.
"به من بگو چه شده، دوست عزیزم. هر کاری از دستم بربیاید انجام می دهم تا حالت خوب شود."
لحن مهربانش اشک را در چشمانم جمع می کند. قاشق را داخل جام می گذارم و دستم را می گذارم روی دستش و فشار می دهم و به جلو خم می شوم. حالتم مثل گناهکاری شده که می خواهد نزد کشیش اعتراف کند.
"آرگوس! من گفتم بیایی اینجا به ملاقاتم، چون آلبوس دامبلدور و نیکلاس فلامل این را از من خواستند."
آرگوس با گیجی به من خیره می شود.
"منظورت از آلبوس دامبلدور پسر سرایدار هاگوارتز که نیست؟"
من:
"چرا، منظورم خود اوست."
آرگوس:
"و وقتی می گویی نیکلاس فلامل، داری به همان کیمیاگر مشهور اشاره می کنی؟"
من:
"بله دوست من، دقیقا."
آرگوس:
"ولی چرا تو این دو اسم را کنار هم آوردی؟ این دو چه ارتباطی به هم می توانند داشته باشند؟"
من آب دهانم را قورت می دهم و آماده می شوم تا تمام آن چیزهای تاریکی که در ذهنم چنبره زده را بیرون بریزم.
"آرگوس، آلبوس دامبلدور آن چیزی نیست که به نظر می رسد. او یک فشفشه است، اما درونش پر از اراده است. اراده ای محکم و خراش ناپذیر برای تغییر این دنیا. برای زدودن شرارت از آن. برای حاکم کردن سپیدی بر آن."
آرگوس لب پایینش را می گزد.
"گادفری عزیزم، نمی دانم چه بگویم. دوست ندارم حرف ناخوشایندی درباره ی هیچ کس به زبان بیاورم، اما تو دوست عزیز منی و باید حقایق را بدانی. در تمام این سال هایی که آلبوس را در هاگوارتز دیده ام، جز پلیدی چیز دیگری از او تراوش نکرده."
من با لحنی محکم:
"و در واقع این بخشی از برنامه های اوست، آرگوس. سپیدی مطلق گسترانیده نمی شود، مگر اول سیاهی همه چیز را در خود غرق کند. آلبوس دارد با فدا کردن روح خود مسیر رستگار کردن دنیا را می پیماید."
چشمان آرگوس گشاد می شود. دهانش باز می ماند. و دستانش را آرام از دستان من جدا می کند.
"گادفری! تو چه داری می گویی؟ دامبلدور و فلامل بلایی به سر مغزت آورده اند؟"
من:
"آرگوس عزیزم، آلبوس دارد به نوبه ی خود فداکاری می کند، اما او به تنهایی نمی تواند به هدف والایش برسد. فلامل، من و تو هم باید یاری اش کنیم."
آرگوس با صدایی پایین اما تند و چهره ای برآشفته و نفس هایی که حالا به شماره درآمده:
"این حرف ها دیوانگیست، گادفری. تو مجنون شده ای. با ریختن کثافات در یک برکه نمی توان آن را تمیز کرد."
من:
"تمیزی برای آن برکه فقط وقتی معنا می دهد که از قبل عمیق ترین کثافات را تجربه کرده باشد. برای دنیای ما هم همین طور است، آرگوس. باید اول تاریکی را بر آن حاکم کنیم، و بعد نور سپید را بر آن بتابانیم. این نور فقط در سیاه ترین شب هاست که می تواند با تمام وجود بدرخشد و مایه ی رستگاری شود."
آرگوس با چشمانی وحشت زده سرش را به طرفین تکان می دهد.
"تو نمی فهمی داری چه می گویی."
من:
"آلبوس در این مسیر ما را رهبری می کند. اما برای این کار…"
نفس آرگوس بند آمده و قطرات عرق بر پیشانی اش نشسته اند. درماندگی به وضوح بر چهره اش نقش بسته و در چشمانش این اشتیاق را می بینم که بلند شود و به سرعت اینجا را ترک کند.
اما نمی تواند، چون نوک چوبدستی من زیر میز روی زانویش قرار گرفته.
من با صدایی آرام و شرمنده:
"متاسفم، آرگوس عزیزم. اما آلبوس به نیروی شگفت انگیز جادوی درونت نیاز دارد. این نیرو باید با کمک فلامل به درون آلبوس منتقل شود."
اشک در چشمان آرگوس حلقه می بندد.
"گادفری! تو نباید این کار را با من، با دنیا بکنی. تو نباید به این شرارت دست بزنی."
چشمان من هم پر از اشک می شود.
"من فقط می خواهم تاریکی از دنیا رخت ببندد و روحمان با سپیدی پر شود."
آرگوس:
"اما…"
او نمی تواند حرفش را ادامه دهد، چون من با طلسمی بیهوشش می کنم و در حالی که لبخندی تصنعی به لب دارم و وانمود می کنم آب توت فرنگی به او نساخته و او را از حال برده، بلندش می کنم و به سمت اتومبیل فلامل که در آن نزدیکی پارک شده، می برم.
همان طور که آرگوس بینوا بیهوش در آغوشم است و در پیاده رو پیش می روم، به آسمان بالای سرم چشم می دوزم. پهنه ای سیاه با نقاطی درخشان و کوچک در آن. آهی می کشم و زمزمه می کنم:
"شما دیگر این طور کوچک باقی نخواهید ماند."
می درخشید، با قدرت
رایحه ی چوب های معطر سوخته در فضای قهوه خانه پیچیده. در نور کم سوی آن بر پشت میزهای کوچک دایره ای، جادوگران و ساحره ها نشسته اند و آرام در گوش هم زمزمه می کنند. فضایی دل انگیز. اما نه برای من، که افکارم دارند مثل اسپند روی آتش می رقصند. چیزی دارد وجدانم را با ناخن های تیزش می خراشد، حتی با وجود سخنرانی های طولانی ای که در ذهنم برای خودم ایراد می کنم.
در باز می شود و او داخل می آید، با همان لبخند مهربان و حجیم همیشگی، چشمان سبز-خاکستری پر از شور و موهای بلند و مشکی موج دار که صورتش را قاب گرفته اند. به سمتم می آید و به گرمی با من دست می دهد و پشت میز می نشیند.
"سرشب به خیر، گادفری عزیز. چه قدر خوب است که بعد از این همه مدت تو را می بینم."
عضلات صورتم را مجبور می کنم تا حرکت کنند و لب هایم را به دو طرف بکشند و لبخند بزنند.
"من هم خیلی خوشحالم که تو را می بینم، آرگوس عزیز."
یک جن خانگی به سمت ما می آید تا سفارش هایمان را بگیرد.
من:
"یک جام خون و یخ در بهشت."
آرگوس:
"آب توت فرنگی با شکر و تکه های یخ."
جن می رود و تا وقتی با سفارش هایمان برگردد، آرگوس از مراسم جشن فارغ تحصیلی اش می گوید و برنامه هایی که برای زندگی اش دارد، اما من فقط دهان او را می بینم که باز و بسته می شود و هیچ نمی شنوم.
آرگوس از نی داخل جامش مقداری آب توت فرنگی می نوشد و بعد دستش را به سمت من دراز می کند و دستم را که روی میز است، می گیرد.
"گادفری، حالت خوب است؟ رنگت پریده."
من با قاشق مقداری از یخ در بهشت را در دهانم می ریزم و فرو می دهم، بلکه مرهمی باشد بر آتش درونم. و بعد چشمان کهربایی ام را به چشمان سبز-خاکستری آرگوس می دوزم.
"نه آرگوس عزیزم. اگر واقعیت را بخواهی، حالم خوب نیست."
چهره اش با نگرانی در هم می رود.
"به من بگو چه شده، دوست عزیزم. هر کاری از دستم بربیاید انجام می دهم تا حالت خوب شود."
لحن مهربانش اشک را در چشمانم جمع می کند. قاشق را داخل جام می گذارم و دستم را می گذارم روی دستش و فشار می دهم و به جلو خم می شوم. حالتم مثل گناهکاری شده که می خواهد نزد کشیش اعتراف کند.
"آرگوس! من گفتم بیایی اینجا به ملاقاتم، چون آلبوس دامبلدور و نیکلاس فلامل این را از من خواستند."
آرگوس با گیجی به من خیره می شود.
"منظورت از آلبوس دامبلدور پسر سرایدار هاگوارتز که نیست؟"
من:
"چرا، منظورم خود اوست."
آرگوس:
"و وقتی می گویی نیکلاس فلامل، داری به همان کیمیاگر مشهور اشاره می کنی؟"
من:
"بله دوست من، دقیقا."
آرگوس:
"ولی چرا تو این دو اسم را کنار هم آوردی؟ این دو چه ارتباطی به هم می توانند داشته باشند؟"
من آب دهانم را قورت می دهم و آماده می شوم تا تمام آن چیزهای تاریکی که در ذهنم چنبره زده را بیرون بریزم.
"آرگوس، آلبوس دامبلدور آن چیزی نیست که به نظر می رسد. او یک فشفشه است، اما درونش پر از اراده است. اراده ای محکم و خراش ناپذیر برای تغییر این دنیا. برای زدودن شرارت از آن. برای حاکم کردن سپیدی بر آن."
آرگوس لب پایینش را می گزد.
"گادفری عزیزم، نمی دانم چه بگویم. دوست ندارم حرف ناخوشایندی درباره ی هیچ کس به زبان بیاورم، اما تو دوست عزیز منی و باید حقایق را بدانی. در تمام این سال هایی که آلبوس را در هاگوارتز دیده ام، جز پلیدی چیز دیگری از او تراوش نکرده."
من با لحنی محکم:
"و در واقع این بخشی از برنامه های اوست، آرگوس. سپیدی مطلق گسترانیده نمی شود، مگر اول سیاهی همه چیز را در خود غرق کند. آلبوس دارد با فدا کردن روح خود مسیر رستگار کردن دنیا را می پیماید."
چشمان آرگوس گشاد می شود. دهانش باز می ماند. و دستانش را آرام از دستان من جدا می کند.
"گادفری! تو چه داری می گویی؟ دامبلدور و فلامل بلایی به سر مغزت آورده اند؟"
من:
"آرگوس عزیزم، آلبوس دارد به نوبه ی خود فداکاری می کند، اما او به تنهایی نمی تواند به هدف والایش برسد. فلامل، من و تو هم باید یاری اش کنیم."
آرگوس با صدایی پایین اما تند و چهره ای برآشفته و نفس هایی که حالا به شماره درآمده:
"این حرف ها دیوانگیست، گادفری. تو مجنون شده ای. با ریختن کثافات در یک برکه نمی توان آن را تمیز کرد."
من:
"تمیزی برای آن برکه فقط وقتی معنا می دهد که از قبل عمیق ترین کثافات را تجربه کرده باشد. برای دنیای ما هم همین طور است، آرگوس. باید اول تاریکی را بر آن حاکم کنیم، و بعد نور سپید را بر آن بتابانیم. این نور فقط در سیاه ترین شب هاست که می تواند با تمام وجود بدرخشد و مایه ی رستگاری شود."
آرگوس با چشمانی وحشت زده سرش را به طرفین تکان می دهد.
"تو نمی فهمی داری چه می گویی."
من:
"آلبوس در این مسیر ما را رهبری می کند. اما برای این کار…"
نفس آرگوس بند آمده و قطرات عرق بر پیشانی اش نشسته اند. درماندگی به وضوح بر چهره اش نقش بسته و در چشمانش این اشتیاق را می بینم که بلند شود و به سرعت اینجا را ترک کند.
اما نمی تواند، چون نوک چوبدستی من زیر میز روی زانویش قرار گرفته.
من با صدایی آرام و شرمنده:
"متاسفم، آرگوس عزیزم. اما آلبوس به نیروی شگفت انگیز جادوی درونت نیاز دارد. این نیرو باید با کمک فلامل به درون آلبوس منتقل شود."
اشک در چشمان آرگوس حلقه می بندد.
"گادفری! تو نباید این کار را با من، با دنیا بکنی. تو نباید به این شرارت دست بزنی."
چشمان من هم پر از اشک می شود.
"من فقط می خواهم تاریکی از دنیا رخت ببندد و روحمان با سپیدی پر شود."
آرگوس:
"اما…"
او نمی تواند حرفش را ادامه دهد، چون من با طلسمی بیهوشش می کنم و در حالی که لبخندی تصنعی به لب دارم و وانمود می کنم آب توت فرنگی به او نساخته و او را از حال برده، بلندش می کنم و به سمت اتومبیل فلامل که در آن نزدیکی پارک شده، می برم.
همان طور که آرگوس بینوا بیهوش در آغوشم است و در پیاده رو پیش می روم، به آسمان بالای سرم چشم می دوزم. پهنه ای سیاه با نقاطی درخشان و کوچک در آن. آهی می کشم و زمزمه می کنم:
"شما دیگر این طور کوچک باقی نخواهید ماند."
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
برای آشنایی بیشتر با دنیای داستانی ام، 'نوکترنال کتدرال' به پروفایل لینکدینم مراجعه کنید.
