(پست پایانی)


لرد سیاه هنوز ردا به دست به دنبال کمدی می گشت که حرف نزند...اعتراض نکند...مرگخوارانش را گم و گور نکند و اعصاب و روانشان را به هم نریزد!

صدای کشیده شدن چیزی روی زمین به گوشش رسید.
کمد را دید که به آرامی به طرفش می آید...
اخم هایش را در هم کشید.
ولی با دیدن بلاتریکس که از پشت کمد بیرون آمد، اخم، جایش را به تعجب داد.

-بلا؟ دقیقا برای چی این بی نزاکت رو در آغوش گرفتی و به طرف ما میاری؟

بلاتریکس کنار کمد ایستاد و چند ضربه به آن زد.
-نه ارباب...این اون بی نزاکت نیست. این یه بی نزاکت دیگه اس!

-یکی کم بود؟ خواستی با توانی بیشتر مزاحم زندگی ما بشه؟ ما با دو چوب لباسی و دو ردا در دست در سطح این خانه تردد کنیم؟

بلاتریکس هنوز خوشحال به نظر می رسید و این فقط یک معنی داشت...
-طلسم ساکت کردنش رو پیدا کردیم ارباب. از این به بعد دیگه نمی تونه برای خودش فکر کنه. فقط می تونه وظیفه اصلیش رو انجام بده. چون جفتش رو پیدا و تعمیر کردیم! این جفتشه! زوج گمشده اش.

لرد هنوز نمی فهمید.
-خب...چیکار کنیم؟ براشون جشن ازدواج بگیریم؟ زوجش به چه درد ما می خوره؟ الان زوجش رو هر جایی بذاریم، هر کسی که وارد کمد اصلی بشه از محل زوج کمد...

بلاتریکس ادامه داد:
-خارج می شه! بله ارباب...مثلا می تونیم بدیمش به دراکو...که بذاره تو هاگوارتز. اینجوری می تونیم به هاگوارتز نفوذ کنیم. نمی تونیم ارباب؟

لرد به فکر فرو رفت...
-ما فکر می کنیم که...می تونیم بلا!


پایان

هکتور در جستجوی نمک ید دار برای اضافه کردن به معجونش اولین دری که میبینه باز میکنه و با کله شیرجه میزنه توش. که البته نفهمید این در، در کمد بود.

هکتور بعد از خورده شدن توسط کمد در نقطه ای شبیه به قله کوه فرود اومد. نگاهی به اطرافش کرد و جمعیت زیادی رو دید که با عجله به سمت و سو های مختلف می رفتن. هکتور هم راه افتاد و مسیری رو در پیش گرفت تا بفهمه کجاست.
هکتور رفت و رفت و رفت...

- هو... هو...

و رفت و رفت...

- هن... هن...

و باز هم رفت...

-هههههههههههه....

هکتور داشت می مرد و درست لحظه قبل از مردن به بالای تپه رسید و ساختمونی رو پیش روش دید. و وارد اون شد. اینجا جمعیت بیشتر و نزدیک تر به هم بودن و هکتور ویبره زن به سختی خودش رو به پله ها رسوند و از اونا بالا رفت. توی هر طبقه کلی اتاق مختلف بود که بعضیاشون بسته و بعضی باز بودن.

هکتور از یکی از درهای باز رد شد و وارد اتاق بزرگی پر از صندلی شد که رو به روی صفحه ی سفید بزرگی قرار گرفته بودن. اون هم رفت و رفت و در ردیف یکی مونده به آخر روی یکی از صندلی ها نشست.

هکتور در حال فکر کردن به همین چیز ها بود که دختری با کیفی روی دوشش از در میاد تو و از اولین کسی که میبینه سوالی میپرسه.
- کلاس مبانی همین جاست؟
بعد از تایید فرد پاسخ گوینده دختر یه صندلی انتخاب میکنه و اونجا میشینه.
در کمتر از پنج دقیقه صندلی ها تا خرخره پر شدن و اگه فرد جدیدی میخواست بیاد باید کف زمین ولو میشد.
چند دقیقه بعد یه مرد میانسال با وسیله ی عجیبی توی دستش وارد اتاق شد. که البته در میان بهت هکتور همه براش بلند شدن.
مرد پشت یک میز رفت و وسیله رو گذاشت روی میز و مشغول وصل کردن چند تا سیم به اون شد. همه منتظر بودن تا سیم ها وصل بشه.

یک ساعت بعد

همچنان همه منتظر بودند که سیم وصل بشه.

دو ساعت و نیم بعد
مرد که هنوز نتونسته بود سیم رو وصل کنه با لبخندی به پهنای صورتش میاد و جلو جمعیت وامیسته.
- امروز با ما سر ناسازگاری داره. اشکال نداره بدون این درس میدیم.

ملت با تاسف سری تکون میدن و مرد شروع به سخنرانی میکنه.

بعد از حدود سه ساعت سخنرانی یک بند تصویری روی دیوار رو به روی ملت ظاهر میشه که ماری در حال دیدن تصویر خودش توی یه کامپیوتره. مرد هم در مورد تصویر شروع به توضیح دادن میکنه.
- این ماره خودشو دیده تعجب کرده. از اینکه دیده تصویرش از خودش خوشتیپ تره تعجب کرده.

مرد که انگار بهترین لطیفه دنیا رو تعریف کرده کلی قهقهه میزنه.
هکتور هم نگاهی به جمعیت پوکر فیس و خوابالو میندازه و برای همه ی اونا که وقتشونو اینجوری هدر میدن با تاسف سر تکون میده و بلند میشه و از در میره بیرون.

و همین که پاشو از در میذاره بیرون با مخ کف خانه ریدل ها فرود میاد.

هرچی می‌گذشت کمد باهوش‌تر و شیطون‌تر می‌شد!
بدین شکل که این‌بار پشت در اتاقی کمین می‌کنه و لرد که قصد ورود به اتاق رو داشت، به محض ورود به اتاق، در واقع به داخل کمد قدم می‌ذاره...

لرد بعد از تجربه‌ی یه سقوط آزاد، بر روی جایی فرود میاد که به نظر چندان هم گرم و نرم به نظر نمیومد و تازه صدای قرچ‌های زیادی رو هم با خودش به همراه میاره.

- فکر کنیم از چند نقطه‌ی مختلف استخونامون شکست.
- مممم آمممم اووممم مممااا ممووو!
- چی می‌گی تو؟ جای دیگه نبود که رفتی زیر ما؟ ما شکسته شدیم. نمی‌تونیم حرکت کنیم! بمون همون‌جا!

جمجمه که لرد روش جاخوش کرده بود و قصد صحبت کردن داشت، به زحمت دهنشو از زیر پای لرد نجات می‌ده.
- ارباب این شما نبودین که شکستین! با اجازه‌تون استخونای من بود که تحمل وزن شما رو نداشت و شکست!

لرد تکونی به دست و پاش می‌ده و وقتی می‌بینه در سلامت کامله به سرعت از جاش بلند می‌شه و به جمجمه‌ای که دقایقی پیش حرف زده بود نگاه می‌کنه.
- اصلا هم دردی حس نکردیم. از اول می‌دونستیم صدا از جای دیگه بود. صبر کن ببینیم... تو ما رو ارباب خطاب کردی؟

قبل از اینکه استخون سخنگو بخواد جوابی بده لرد اضافه می‌کنه:
- و ما رو سنگین‌وزن دونستی... ایوان؟

ایوان خوش‌حال از اینکه لرد به سرعت شناختدش، دفاعیات خودشو ارائه می‌ده.
- من همه‌ش یه استخونم ارباب! همه در نظرم سنگین‌وزنن. حالا می‌شه منو به باقیِ من وصل کنین ارباب؟ مثلا از دستم شروع کنین که اونجاس؟

ایوان دستشو برای لرد تکون می‌ده و در نقطه‌ای بسیار دورتر از جمجمه‌ش استخونِ دستی شروع به تکون خوردن می‌کنه.

- و چی باعث شده فکر کنی ما به یه استخون کمک می‌کنیم تا استخوناشو به هم وصل کنه؟
- چون راه خروجو بلدم ارباب؟
- پس چرا تا الان خارج نشدی؟
- چون سر هم نبودم ارباب.

لرد که فراموش کرده بود محیط اطرافشو چک کنه، با کنجکاوی نگاهی به اطرافش که پر بود از استخون می‌ندازه. به نظر برای خروج به مرگخوار قدیمیش نیاز داشت.
- خیله خب. دست و پاتو تکون بده ببینیم کجایی!

از هر نقطه یه بخش از بدن ایوان از لا به لای استخونای دیگه بیرون می‌زنه.

- نه ارباب اون نه! اون پای من نیست.
- ولی داره تکون می‌خوره! اگه تو تکونش نمی‌دی پس کیه؟

- مال منه! قربون دستت کچل خان، اون پای ما رو رد کن بیاد.
- البته که نجاتت می‌دیم. ما برای نجات همه‌تون اینجا اومدیم!

لرد جلو میاد و محکم با پاش جمجمه‌ی گستاخ رو خورد می‌کنه و جمجمه جان به جان آفرین تقدیم می‌کنه!

دقایقی بعد:

ایوان سر هم شده بود و سرگرم چک کردن درست بودن اعضای بدنش بود.
- ارباب انگشت کوچیکه‌ی پای راستمو نمی‌تونم تکون بدم. فکر می‌کنم مال یکی دیگه رو... آخ!

لرد پس کله‌ای به ایوان می‌زنه که فقط اگه یه ذره محکم‌تر بود قطعا دوباره ایوانو از هم می‌پاشوند.
- خیلیم درست سر همت کردیم! حالا ما رو ببر بیرون.

ایوان چوبدستیشو از لای ستون فقراتش بیرون میاره.

- تو تمام مدت چوبدستی داشتی و به ما نگفتی؟
- ارباب نداشتم، تو کمرم بود که کمرمم پیشم نبود.

صدای پاقی بلند می‌شه و ایوان و لرد از اون مکان استخونی خارج و جلوی خانه ریدل‌ها ظاهر می‌شن!

-پیست...پیست...هی!

کراب بدون این که به پشت سرش نگاه کند با لحن اعتراض آمیزی گفت:
-این روش مخاطب قرار دادن یک بانوی محترم نیست.

کمد یک نگاه به این طرف کرد...یک نگاه به آن طرف کرد...
-من اینجا نه بانویی میبینم نه محترمی. تو...بیا جلو کارت دارم. بیا ببین میخوام کجا ببرمت.

کراب با خوشحالی به طرف کمد حرکت کرد.
-کجا؟ کجا؟ بریم...

کمد درش را باز کرد و کراب را بلعید!

-هی...ولی این درست نیست. تو منو خوردی!

صدای کمد از دور دست ها به گوش رسید.
-اون قسمت کم اهمیت داستانه...به دور و برت توجه کن...از موقعیت استفاده کن.

کراب به دور و برش نگاه کرد.
میزی عظیم...چند کاغذ روی آن... قلمی سیاه رنگ.

-چه کنم؟ نامه ای بنویسم؟ اثری مکتوب کنم؟ نقشه قتل هکتور رو بکشم؟ من الان چه استفاده ای از این موقعیت...

کراب چشمان تیزبینی داشت. چشمش به محتویات کاغذ ها افتاد.
-دستانم به دامن لرد! این طومارها دوئل هستن... اینا رو من باید بخونم؟ پناه بر مردمک گربه ای چشم ارباب(که لینی بلد نیست بکشه)! نمیخوام آقا منو ببر بیرون...نمیخوام درم بیار...وضعیت روحیم نامساعد شد!

کمد درش را باز کرد و کراب را به بیرون پرتابید! کراب بسیار بی جنبه بود. آنقدر که اصلا دقت نکرده بود آن ها دوئل هایی بودند که از قبل امتیازدهی شده بودند و اصولا باید مایه خوشحالی کراب میشدند.
کراب این را نفهمید و غر زنان از کمد دور شد.

آن شب هم همه اش خواب دوئل دید.

خیلی ناراحت شد...خیلی به هم ریخت!

- پیاده نمی شی داداش؟ ته خطه. تموم شد به پیکسیای تو دلم قسم.

مانند تمام روزهای قبل، کمد حرف می زد و آمی گوش می داد. حتی زمانی که مستقیماً خطاب قرار می گرفت!
- حاجی. آبجی. همشیره. هرچی که هستی، بپر پایین. داداش کمد خاله ت که نیست!
- میشه...
- منو دست کم نگیرا! من با جن خوب و پیکسی بد و معجون و مو و هرچی دلت بخواد کشتی گرفتم یه تنه!
- یه کم صبر کنیم؟

صدای آمی هم مثل سایر اجزای چهره اش ظریف و دخترانه بود. برای همین هم کمد در حال جفتک پراندن برای بیرون پرت کردن آمی، متوجهش نشد.
- منو دست کم نگیر داداااااش! زیر یه خمتو می گیرم... *صدایش به صدای نقی معمولی شباهت زیادی پیدا می کند*
- که لرد بیان ردا بردارن؟
- ...و یه بارانداز... چی؟

آمی عادت نداشت در مورد خودش حرف بزند. یا در مورد خواسته های خودش حرف بزند. یا اصلاً فعل های اول شخص استفاده کند. او دوست داشت قایم شود. دیده نشود. توجه نشود. نادیده گرفته شود. او می دانست نادیده گرفته شدن خیلی بهتر از مسخره شدن و آسیب دیدن است. آمی دلش نمی خواست آسیب ببیند.

برای همین هم داخل یکی از رداهای لرد که کنار راه منتهی به مغز لینی آویزان شده بود، بیشتر چمباتمه زد.
- لرد. رداشونو بردارن.

کمد چیزهای زیادی نداشت. ولی ضمناً چشم هم نداشت. در نتیجه، وقتی هکتور داشت برای پانصد و بیست و هفت هزارمین بار از یکی از راه هایش خارج می شد، دو چشمش را قاپید. که کافی نبود. و وقتی لینی برای بار پانصد و شصت و سه هزارمین بار، وارد کمد شد، چشم های او را هم دزدید. تا بتواند چهار چشمی به آمی نگاه کند.
- که چی بشه؟! ..__OO (چشم های بزرگتر به هکتور و کوچکترها به لینی تعلق دارند.)
- که منم ببرن. تو رداشون قایم باشم.

کمد دل هم نداشت. می خواست یکی از بلاتریکس قرض بگیرد که داشت برای ششصد و هفتاد و چهار هزارمین بار سعی می کرد با کروشیو زدن از شر کمد خلاص شود. ولی بلاتریکس هم دل نداشت. بنابراین کمد فقط توانست برای آمی دستگیره بسوزاند. دل نداشت دیگر!
- آخه چرا؟!

صدای آمی به زور از داخل ردای لرد به گوش می رسید. اگر کسی پاین چاپلوس دو به هم زن چندش آور خانه ی ریدل ها را می شناخت، آرزو می کرد همیشه صدایش همین اندازه به زور شنیده شود.
- دوست ندارم برم بیرون.

کمد دست و پا هم نداشت. این بار می خواست یکی از نجینی قرض بگیرد. بعد از این که چند ثانیه هر دو در چشم های همدیگر خیره شدند، خودش شرمنده شد و درهایش را باز کرد تا نجینی برود.

ولی به هر حال، پایه هایش را توی بغلش جمع کرد و کنار آمی، توی خودش (به معنی واقعی کلمه) مچاله شد.
هردو تمام روز منتظر ماندند تا لرد بیاید و ردایی از داخل کمد بردارد...

- لینی بیا این آب میوه رو بخور!
- نمیخوام. نمیخورم.
- بیا لینی. طبیعیه. خودم برات گرفتمش!
- نمیام. ولم کن. میرم به ارباب میگم.

هکتور که خطری رو بیخ گوشش حس میکرد اولین مگس گیری که دم دستش اومد رو برداشت و افتاد دنبال لینی. لینی پرواز کن، هکتور بدو. این روند انقدر ادامه پیدا کرد تا بلاخره هکتور تونست لینی رو بین دیوار و یه کمد گیر بندازه و با مگس گیر اونو بگیره و بندازه تو یه شیشه و درشو ببنده.
- دیگه نمیتونی بری پیش ارباب شکایتمو بکنی. کسی هم که ندیده من چی کارت کردم.
- من دیدم!

هکتور نگاهی به اطرافش میندازه ولی کسی رو نمیبینه. بنابراین بنا رو بر توهم زدن خودش میذاره و راهشو میکشه که بره.

- با تو بودما! میگم من دیدمت. میرم به اربابت میگم.
- تو کی هستی اصلا؟ بانز تویی؟
- بانز کیه؟ میگم منم! این پشت. پشت سرت!

هکتور نگاهی به پشت سرش میکنه و کسی رو نمیبینه. فقط یه کمد پشت سرش قرار داره.
- بانز میدونم که خودتی. حالا تا به ارباب نگفتم برو لباس بپوش.

دری که روی شونه ی هکتور قرار میگیره جوابش رو میده. و هکتور میفهمه که فرد سخنگو بانز نیست و در واقع کمده.
- عه تویی؟
- آره خودمم. حالا هم باید بهم باج بدی تا نرم همه چیزو به اربابت بگم.
- چه باجی؟
- بیا شونه هامو ماشاژ بده. خسته شدم از بس اینور و اونور رفتم این چند روز.

هکتور مقداری فکر میکنه تا ببینه ارزشش رو داره که به این خاطر به کمد باج بده یا نه. و بعد از مقداری محاسبات به این نتیجه میرسه که داره. برای همین از کمد بالا میره و جایی رو که تصور میکنه شونه ی کمد باشه رو ماساژ میده.

- آخ... اون چشمم بود. کور شدم.

هکتور نقطه ی دیگه ای رو امتحان میکنه.
- اونم دماغمه. دستتو از تو دماغم بیار بیرون. نمیخوام اصلا ماساژ نده. میرم به اربابت میگم.

کمد بعد از گفتن این حرف تکونی به خودش میده و هکتور رو از اون بالا با ملاج میندازه زمین. هکتور که از قبل هم از دست کمد شاکی بود دیگه صبرش سر میاد. در کمد رو باز میکنه و اولین شیشه ی معجونی که تو جیب رداش بود رو تو کمد خالی میکنه و درو می بنده.
- الان میترکی!

هکتور این رو میگه و منتظر ترکیدن، ریز ریز شدن و نابودی کمد میشه. ولی بعد از مکثی طولانی صدای بومی از طبقه ی بالا به گوش می رسه و بخشی از خانه ریدل که شامل آزمایشگاه و اتاق هکتور بود با خاک یکسان میشه!

- یادت نره من کمدی هستم غیب کننده. معجون رو ریختم رو آزمایشگاه خودت! الانم میرم پیش اربابت.

کمد این رو میگه و راهشو میکشه و میره. و هکتور رو با بهت و حیرت تنها میذاره.

آن روز در خانه ريدل ها روز ساكتى به نظر مى آمد و براى بلاتريكس، بهترين موقع بود براى...
-گشت زدن تو موهام!

پاورچين پاورچين به محل قرار كمد رفت.
-هى كوش اين؟!

كمد در آنجا نبود. بلكه براى تور رايگان گشت زنى در خانه ريدل ها، راهى شده بود. اما در آن لحظه در حال برگشتن به سر جايش بود كه بلاتريكسى كه به دنبالش ميگشت را ديد.
پس پايه ورچين پايه ورچين به او نزديك شد و...
-پــــــــــــخخخخخ!

بلاتريكس شش متر به هوا پريد و چوبدستى كشيده، آماده حمله به دشمن شد كه با كمدى كه از شوخى لوسش در درد گرفته بود از خنده، رو به رو شد.
-كروشيو!... من رو مى ترسـ... چيز... من رو غافل گير مى كنى؟! بيشتر كروشيو!... يه عالمه كروشيو!
-من كمدم خنگ!... درد حس نمى كنم!

بلاتريكس نفس عميقى براى جلوگيرى از كندن درهاى كمد كشيد و وارد آن شد. لحظه اى تامل كرد و...
قبل از آنكه خارج شود، كمد خود او را به بيرون تف كرد.
-هى... فكر كردى چيكار مى كنى؟! من امروز مرخصى ام. كار نمى كنم.

به هر حال كمد ها هم حق و حقوقى داشتند و حتى تهديد شدن به انفجار هم آن ها را بيخيال حقوقشان نمى كرد!

لرد سیاه بازگشت!

با چوب لباسی و ردایی بلند که به آن آویزان بود...
کمد آهی از سر تاسف کشید.
-شما دست بردار نیستین؟ من که گفتم برای شما باز نمی شم. برین لطفا مزاحم کاسبی من نشین.

لرد سیاه چوب لباسی اش را بالا گرفته بود که ردایش به زمین نخورده و خاکی نشود! سیاه بودن، کار ساده ای نبود. ولی چیزی وجود داشت که کمد از آن بی خبر بود. لرد سیاه مجهز و مسلح بازگشته بود!
-یار وفادارم...بهش حمله کن!

کمد با کنجکاوی به تاریکی پشت لرد خیره شد. منتظر لشکری از مرگخواران خشمگین بود...
ولی تنها چیزی که شنید صدای وز وز ضعیفی بود...
-اممم...اینجام...

حشره ای از ارتفاع یک متری سطح زمین، برایش نیش تکان می داد.

کمد گیج شد.
-این قراره به من حمله کنه؟

-بله...با نیش تیزش...نابودش کن پیکس. نیش نیشش کن...سوراخ سوراخش کن.

لینی نیش تیزه شده اش را به طرف کمد گرفت.
و کمد لای یکی از درهایش را باز کرد.
-اینجا رو ببین...

چشمان لینی برق زدند.
-ارباب...اونجا رو ببینین...پسر خالمه. ..اون یکی دخترعمومه. مامانمم هست...این کندومونه. کندوی خودمون. پر از پیکسی های مختلف!

-نیش بزن پیکس!

-ارباب...عمه جونم هست...از شهد گل برام لواشک درست می کرد.
-تهوع آوره خب! از شهد گل مگه لواشک درست می کنن؟ نیش بزن!
-چشم ارباب...می زنم...یه روزی...یه جایی...

لینی که چشمانش پر از ستاره شده بود و هنوز هم در ارتفاع یک متری سطح زمین قرار داشت، رهبرش را ترک کرد و در میدان جنگ در مقابل کمدی لجباز تنها گذاشت...

دست لرد سیاه خسته شده بود.
-حداقل یکی بیاید چوب لباسیمان را نگه دارد...ردای مهمانی دنباله دار ما خاکی می شود!

کمد از سیاه بودن و چیزهای سیاه دیدن خسته شده بود. یادش بخیر، کمدها در دهات شان رنگ های مختلفی داشتند. سرخ آلبالویی، زرد قناری، حنایی... داغ کمد عسلی همسایه شان هنوز بر دلش مانده بود.

کمد با بی حوصلگی در اطراف پرسه می زد. به دنبال چیزی رنگی در اتاق ها سرک می کشید اما حتی تار عنکبوت های خانه ریدل هم سیاه بودند. درمیان پرسه زدن ها ناگهان صدایی عصبی از یکی از اتاق ها به گوشش رسید.

-ببین، الان میخوام پیش ارباب برم، و تو باید سرمه ای بمونی... سیاه که نمی مونی! سرمه ای بمون حداقل.

کمد سیاه با چشمانی قلبی شکل به رنگی ترین منظره ای که در این چند روز دیده بود خیره شد. ملانی جلوی آینه با موهایش حرف می زد و موهایش هم به نشانه ی اعتراض تند تند از آبی به سبز و زرد و قرمز تغییر رنگ می دادند.

-کاری نکن با قیچی های ادوارد بزنمتا.

مو ها از ترس سفید شدند و کم کم هایلایت های یاسی به نشانه ی عذرخواهی گرفتند.

در این میان کمد سعی می کرد بدون ایجاد هیچ صدایی وارد اتاق بشود، اما کار بسیار سختی بود. اتاقِ دایره ای شکل بسیار شلوغ بود و اصلا برای حرکت یک کمد جا نداشت. هرچیز جادویی یا ماگلی ای که فکرش را بکنی در آنجا ریخته بود. شیشه ها و مهره های رنگی، چاقو های ریز و درشت، نیزه، داس، تیر های ریز بیهوشی و... . او را به یاد فروشگاه جادویی می انداخت.

-هی! تو اینجا... .

کمد هول شد. غافلگیر شد و در یک حرکت انتحاری ملانی را بلعید.

حتما شما هم انتظار داریدکه وقتی در کمدی چپانده یا بلعیده میشوید به چوب و لباس و قفسه برخورد کنید‌. اما درون کمد جادویی چنین خبری نیست.

ملانی با سر بر روی جایی فرود آمد که شبیه بیابانی از نمک بود. سفید بود و یک درختچه هم نداشت.

-من اینجا چیکار میکنم؟! ارباب از منتظر موندن متنفره.

-ارباب به نظرتون فر ریز بهم بیشتر میاد یا درشت؟
-هیچکدوم بلا.
-خودمم فکر می کردم که فر ریز بهم بیشتر میاد.

ملانی با تعجب به اطرافش نگاه کرد تا منشا صدا را ببیند. در مقابلش غولی با موهایی شبیه بلاتریکس از در بیرون می رفت.
-صدای ارباب از پایین اومد... یعنی... .

ملانی سعی کرد فکر کند که روی لامپ گرد بالای سر لرد فرود آمده است اما نمی توانست فکرنکند که بر روی سر لرد ظاهر شده است. خجالتی بدتر از این برای یک مرگخوار وجود نداشت.
-من دارم خواب می بینم.

لرد سرش را به دو طرف تکان داد تا تأسف اش را بدرقه ی بلاتریکس کند. غافل ازینکه ملانی بر روی سرش اسکی می رود و با چسبیدن به درختچه های ریز و نحیف مانع از سقوطش می شود.

-حوصله مان سر رفت نجینی. مرگخوار بعدی شام تو... چی؟ خیر. ما کلاه گیس نذاشتیم. مخصوصا کلاه گیس صورتی. ولی یه سنگینی ای احساس می کنیم.

ملانی دو راه داشت. یا می ماند و لرد کارش را می ساخت یا از پس کله لرد سر می خورد و بر زمین می افتاد، اگر نمی ترکید شام بانو نجینی می شد.

-دختر پاپا، آینه.

ملانی از موهایش چتر نجات ساخت و راه دوم را انتخاب کرد.