ايستگاه كينگزكراس

_یکمی دیر نکرد؟
_بنظرم تا حالا باید برمیگشت نه؟ میرم دنبالش بگردم!

شیلا با زدن این حرف، دوباره به شکل ماری خودش در آمد !

_صبر کن ببینم! مگه مار ها هم میتونن پرواز کنن؟

شیلا کمی فکر کرد. نه! نمیتوانستند!
_اممم... لینی؟
_تو که الان انتظار نداری من با این بال های کوچولو و خوشگلم برم دنبال یه عقاب بی مزه بگردم؟
_دقیقا همین توی ذهنم بود!
_نه خیر نمیرم!
_آخه چرا؟
_به بال های خوشگلم فشار میاد!

شیلا هیچ راهی برای راضی کردن لینی بلد نبود! شاید باید چاره دیگری میجویید!

-نمی رم
- اگه هیزل رو به صورت گروگان بهت بدم تا هر کاری می خوای باهاش بکنی می ری؟
- باشه.

فلش بک

آیلین و هیزل داشتند دعوا می کردند.

- نه. من قوی ترینم.

-نخیر قوی ترین ساحره ی جهان منم.

شیلا وارد شد.

- بی خودی دعوا نکنین. قوی ترین ساحره ی جهان منم

پایان فلش بک

آیلین بلند شد و بال زنان از کلاس خارج شد. بالای دریاها پرواز می کرد و زیرش را نگاه می کرد. دو کیلو متری بیشتر نرفته بود که گرسنه اش شد و تصمیم گرفت یک ماهی بگیرد. ارتفاعش را کم کرد و آماده ی شکار شد. ولی او عقاب ماهیگیر نبود. بال هایش خیس شد و در آب فرو رفت.

_ اهم اهم... میشه یه لحظه منو نگاه کنید...آهای!

سر همه اساتید به سمت صاحب صدا برگشت.
_کاری داشتی شیلا؟
_اول باید یه چیزی رو یادآوری کنم! دونفر آدم توی اون چمدونن! انقدر نچرخونینشون پودر شدن خو!

با این حرف، هاگرید، چرخاندن چمدان را متوقف کرد.

_فقط همینو میخواستی بگی؟
_نه! یه پیشنهادی هم برای پیدا کردن راه داشتم! آیلین میتونه بره از بالا نگاه کنه ببینه قلعه کجاست و بیاد به ما بگه! مگه نه آیلین؟

عقابی از میان جمعیت ریونی بیرون آمد.
_ نخیر! من نمیرم! اصلا به من چه !
_خوبش هم میری!

اساتید اندکی به کل هیکل هاگرید زل زدند و تمام جوانب را سنجیدند. پس از گذشت چندین ثانیه، بالاخره یکی از آنان جلو آمد و با چهره‌ای خرسند، رو‌به‌روی هاگرید قرار گرفت.
- اوه بله بله...کی بهتر از شما برای امر پرتاب کردن؟

هاگرید که از تایید شدن توسط یک استاد، بسیار خشنود شده و لبخندی بزرگ بر صورتش نقش بسته بود، شکمش را اندکی جلوتر داد تا قوی هیکل‌تر بنظر برسد. سپس به طرف چمدان رفت و با یک دستش آن را بالا گرفت.
- خب، حالا کودوم طرفی باس پرتش بوکونم؟
- خب معلومه دیگه، هاگوارتز اون طرفه.

استادی که هاگرید را تایید صلاحیت کرده بود، با اعتماد به نفس فراوان به سمت راست اشاره می‌کرد.

در همان حالی که هاگرید داشت چمدان را چندین بار در هوا می‌چرخاند که برای پرتاب آماده شود، ناگهان صدای یکی دیگر از اساتید از میان جمع بلند شد:
- صبر کن! از کجا معلومه که هاگوارتر اون سمتی باشه؟

سپس رو به استاد اول برگشت.
- از کجا انقدر مطمئنی که باید چمدون به سمت راست پرتاب بشه؟
- خب...من...من مدرک جهت شناسی دارم آقا! اونم از معتبرترین دانشگاه‌های دنیا! چطور ممکنه حرفم اشتباه باشه؟
- ولی بهرحال، من معتقدم هاگوارتز سمت چپه.

استاد دیگری خود را وسط گفتگو انداخت:
- ولی بنظر من، مستقیم بهترین گزینه‌ست!

طولی نکشید که بحث بین اساتید درمورد جهت قرار گرفتن هاگوارتز بالا گرفت. هاگرید نیز همچنان چمدان را در هوا می‌چرخاند و منتظر بود تا محل قرارگیری هاگوارتز را بگویند و او چمدان را پرتاب کند.

استاد ها به پیشنهاد رودولف فکر کردند. فکری بود بس منطقی!
_خب... کسی ریزه میزه سراغ داره؟

همه به هم دیگه نگاه کردند. کسی ایده ای نداشت.
_خانوم اجازه! من می تونم برم.

استاد ها به مکان صدا نگاه کردند. اما دابز بود. دانش آموزکوشا و مودب گریف. پروفسور مگ گوناگال به اما نگاهی کرد و گفت:
_خب این از اما. دیگه کیو بفرستیم؟؟

پروفسور ها به هم دیگه نگاه کردند. هیچ کدام ایده ای نداشتند.
که یهو تام جاگسن گفت:
_یه چیزی! اگه سینوس زاویه پرتابو با تانژانت...

صداش قطع شد چون لرد سیاه هلش داد اونور و گفت:
_ساکت شو تاممان! ما ایده ای داریم بسی عالی!

استاد ها که کمبود ایده داشتن مشتاقانه به لرد نگاه کردند.
_ما میگوییم اگلانتاینمان همراه با اما برود.
استاد ها یه نگاه به اگلانتاین کردند یه نگاه به چمدون.
هیشکی جرئت نداشت به لرد بگه اگلانتاین خودش تنهایی توی چمدون جا نمیشه حالا که با اما هست به جای خود!

تام در گوش لرد چیزی گفت و حالت چهره لرد تغییر کرد.
_یا می توانیم ربکایمان را با حالت خفاشی اش با دابز بفرستیم. آخر خیلی گنده است!

استاد ها دوباره به ربکا نگاه کردند که هیکلش نصف اگلانتین هم نمیشد ولی بدون هیچ حرفی تایید کردند.
ربکا که آماده بود و خفاش بود با اما دابز به سمت چمدون رفتند.
استاد گفتند:
_خب کی پرتشون کنه؟؟

_ما میطونیم پتشون کنیم؟؟
این صدای هاگرید بود که آماده به استاد ها نگاه میکرد.

به نظر بسیار از اساتید فرهیخته حاضر در جمع، خیلی هم فکر خوبی بود.

-فکریست خوب!
-بسی ذهن افشان و منطق برانداز!
-موافقیم!
-به نظر من اول با یکی دو نفر امتحانش کنیم.

استاد آخر، استادی بود بسیار محتاط و نظرش مورد قبول دیگر اساتید قرار گرفت.

رودولف پیشنهاد کرد:
-بلا رو بذاریم توی یک چمدون و پرتش کنیم تا هاگوارتز. اگه رسید که هیچی...همون جا به تحصیلاتش ادامه بده...اگه نرسید هم که مرلین همین جاست. می گیم بیامرزدش.

بلاتریکس با لبخندی شیرین به همسرش نزدیک شد.
-قسم سر عقدمون رو فراموش کردی؟ همیشه همراه هم. اگه من برم...تو هم میای.

رودولف یک آن خودش و بلاتریکس را در یک چمدان تصور کرد...و این تصور اصلا زیبا و دلنشین نبود. برای همین پیشنهادش را تغییر داد.
-ما گنده بکیم! دو تا ریزه میزه باید برن تو چمدون و این نقشه بکر رو امتحان کنن.

پروفسور بینز داشت از اون اطراف رد میشد که صدایی شنید.
- نمی‌برینمون هاگوارتز؟ خسته شدیم بابا.

هیچوقت نباید هیچ جادوآموزی در هیچ جای این کرده ی خاکی ناراضی باشد! این شعار بینز بود، پس به سمت جادوآموزها رفت.
- کلاسهای آموزشیِ چگونه به هاگوارتز برسیم + 1100 راهِ رهایی از شر معلمان نفهم! با تخفیف 65 درصدی تا 30 دقیقه ی دیگه آغاز میشه.

شما چه حسی پیدا می‌کردین اگر که یه روح بدون مقدمه بیاد جلوتون و بخواد براتون سمینار بذاره؟! خب احتمالا شوکه می‌شدین یا می‌ترسیدین، اما اِما دابز فرق داشت!
- پروفسور میشه بقیه ی کلاس‌هاتون رو هم اعلام کنین؟!

اما پروفسور حرف اما رو نشنید، چون مشغول بحث با پروفسور مگ گوناگال بود.
- میتونیم بندازیمشون تو چمدون و از اینجا پرتابشون کنیم تا برن هاگوارتز!

- میـــــــــو!

آتش زنه با موهایی سیخ شده، به سرعت جهشی انجام داد و توی بغل الاف پرید، که البته چون الاف اعتقادی به بغل کردن نداشت پس آغوشش رو باز نکرد و در نتیجه گربه نازنینش با صورت به زمین خورد؟ نخیر آقا، الکی که گربه نمیشن! در نتیجه گربه نازنینش با چالاکی رو زمین فرود آمد.

الاف نگاهی به حفره ایجاد شده توی زمین انداخت و روبه پروفسور مک گوناگال که توی حفره پخش شده بود گفت:
- پروفسور؟ حالتون خوبه؟ اینجا چیکار می‌کنید؟

مینروای بخت برگشته که دیگه سنش اجازه نمی‌داد تا از ارتفاع بپره پایین و زنده بمونه به زحمت کلماتی رو به زبون آورد که از بین اونها به زحمت تر کلمات "پرورشی" و "پنجره" شنیده شد.

الافم که پنجره ای نمی‌دید شونه هاش رو بالا انداخت و به راهش ادامه داد.
- بجنب گربه، دانش آموزانی برای تربیت شدن منتظر ما هستند.



- ایشاالمرلین استاد بعدی که میاد تو فلج بشه!
- دست رشته، دست رشته!
- اونی که دیالوگ بالایی رو گفت تستراله!

همینطور که تینیجر های دنیای جادوگری مشغول انداختن تیکه های یخ به همدیگه بودن، الاف در کلاس رو باز کرد که البته در همین حین یه تیکه یخ خورد به صورتش!
- از یخ بدمون میاد! سرده، گرما خوبه، گرما.

و همینطور که جملات بالا رو فریاد می‌کشید چوبدستی اش رو درآورد و شروع کرد به آتیش زدن دیوار های کلاس تا بلکه از شدت یخ بودن فضا کاسته بشه!
بچه خرخون کلاس که ردیف اول نشسته و زل زده بود به الاف دستش رو بلند کرد.

-اوه! یه دانش آموز کوشا، بپرس بچه جان.

این دانش آموز کوشا بدون توجه به جیغ ها و شعله های آتیش شروع کرد به ورق زدن جزوه اش و بعد گفت:
- ولی معلم پرورشی گفت که آتیش زدن کار بدیه!
- اوه!

الافِ ناامید از تربیت بچه ها در راستای سیاست های تاریکی، خودش رو از پنجره ای که همچنان نمی‌دید و دقیقا معلوم نبود کجاست به پایین انداخت تا صورت به صورت پروفسور مک گوناگال قرار بگیره و کمی راز و نیاز در اعماق تاریک حفره داشته باشه!

خلاصه: سکوی نه و سه چهارم خراب شده و جادوگر ها قادر به رفتن به هاگوارتز نیستن. جادوگرا تصمیم می گیرن شعبه دوم هاگوارتز رو همین طرف تاسیس کنن. شعبه دوم خیلی بی نظم و ترتیبه. دانش آموزا مجبورن تو فضای آزاد بخوابن. غذاها کم و بسیار بده. و آموزش ها هم تعریفی نداره. هر کی از راه می رسه تدریس یه درس رو به عهده می گیره.



دانش آموزان با تصور این که استاد ندارند و می‌توانند به کوییدیچ کوچیک بروند، قصد خروج از کلاس کردند. اما ورود پروفسور اسنیپ به کلاس، آب سردی بود بر پیکر همه آنان.

- پنجاه امتیاز از گریفیندور به خاطر خیس بودن آقای پاتر کم می‌کنم. برای آزمون سمج درس دفاع در برابر جادوی سیاه، همه باید بسته‌های کمک آموزشی ...

- پروفسور!

- پنجاه امتیاز دیگه به خاطر این که وسط حرفم پریدی ... بله؟

- جسارتا این زنگ دفاع در برابر جادوی سیاه نداریم.

اسنیپ لحظه‌ای با چهره مبهوت به دانش آموزان خیره ماند و سپس ناگهان شروع به تغییر شکل داد.

- خوب خوب خوب! این ترم بر خلاف همیشه من یکی دیگه از تخصص‌های بی‌شمارم یعنی تغییر شکل رو تدریس می‌کنم.

در طی بیان کردن جمله، اسنیپ آهسته آهسته در طول کوچک و در عرض بزرگ شد. دست آخر هوریس که ترجیح داده بود موهای روغنی اسنیپ را همچنان بر سر خود داشته باشد، این طور ادامه داد.

- این ورود هم غافلگیری من بود برای این که از مهارت‌های استادتون در تغییر شکل انگشت به دهن بمونید. برای این که هم مثل من در این زمینه متخصص باشید و هم از بابت آزمون سمج خیالتون راحت باشه فقط نیاز به بسته‌های کمک‌آموزشی ...

- پلوفسول ببخسید ...

- انگشتت رو از دهنت در بیار و بگو دخترم.

- پروفسور ببخشید ... این زنگ ما تغییر شکل هم نداریم.

لبخند هوریس لحظه‌ای از بین رفت و بعد از آن که به خاطر چربی زیاد قید موهای اسنیپ را زد، دوباره آن را به دست آورد و گفت:

- می‌دونم دختر مستعدم! می‌خواستم ببینم کی حواسش جمعه. پنجاه امتیاز به هافلپاف به خاطر این دقت تعلق می‌گیره.

هوریس مقابل تخته پاتیلی از غیب ظاهر کرد و ادامه داد:

- برای درس معجون سازی این ترم کارتون خیلی راحت تر از قبله. فقط کافیه بسته‌های کمک آموزشی ... چیه؟ چرا این جوری نگاه می‌کنین؟ معجون سازی هم ندارین؟ پس این زنگ برنامتون چیه ؟

- پرورشی!

هوریس بی آن که چیزی بگوید کلاس را ترک کرد. باید کتاب کمک آموزشی «پرورشی» را به محصولات انتشارات اسلاگ اضافه می‌کرد.

آلکتو بعد از اینکه این نقاشی رو روی تخته کشید، برگشت سمت بچه‌ها.
- خب، اینم از این. چیزی که اینجا کشیدم، اسکلتِ...
- یه زرافه‌س که یه کندوی عسل رو درسته قورت داده.

دانش‌آموزی که وسط حرف آلکتو پریده بود، قبل از اینکه استادش زحمتشو بکشه، خودش خودشو از پنجره پرت کرد بیرون.

- اهم اهم... بعله، داشتم می‌گفتم... اینی که می‌بینین، اسکلتِ یه جادوگره. این پایه‌ترین چیزیه که توی کلاس "کتک‌زنی و فواید اون" یاد می‌گیرین. این خیلی مهم و حیاتیه که بدونین وسط دعوا به کدوم نقطه از بدن حریف ضربه بزنین تا طرف بیشترین آسیب ممکن رو ببینه.

آلکتو چوبدستیش رو روی نقاط مختلف اسکلت جابه‌جا کرد.
- این جمجمه‌س. ضربه ببینه، حداقلش می‌رین کُما... این شیکمه. ترجیحاً جُفت‌پا برین توش... می‌ریم پایین‌تر. این یکی...

-
-

- مرض! نیشتونو ببندین بی‌جنبه‌ها! بیاین اینجا ببینم!

دو دانش‌آموز بی‌جنبه‌ای که همر زده بودن، رفتن پای تخته، کنار آلکتو.

- اسم نحس‌تون چیه؟

- من ممدم.
- منم فاطی‌ام.

- بی‌تربیتا! چون خندیدین، توضیح شفاهی رو کنار می‌ذارم و درس امروز رو بصورت عملی توضیح میدم. ممد؟!
- بله استاد؟
- بزن فاطی رو لت و پار کن! هرچی فاطی بیشتر درد کشید، بیشتر نمره می‌گیری! فهمیدی؟!
- چَش استاد!

ممد در برابر فاطیِ بی‌دفاع گارد گرفت و به دنبالش، جیغ و کف و سوتِ وحشتناکِ بچه‌های کلاس بالا گرفت.
- خفه‌ش کن! خفه‌ش کن! خفه‌ش کن!
- لوله‌ش کن!
- بزن تو فَکّش، ممد! بزن تو فَکّش! فَک خودِ نمره‌س!
- آره ممد، بزن تو فَکّش!

ممد که از قیافه‌ش معلوم بود دوران پیش‌دبستان رو توی شهریور پاس کرده، اصلاً نمی‌دونست فَک کجاس. برای همین، محکم زد تو شیکم فاطی.
فاطی شکمش رو گرفت و داد زد: آآآآآخ فَـکّــــم!

آلکتو که فهمید اوضاعِ هوشیِ اینا خیلی خیطه، جیغ‌کشان خودشو از پنجره پرت کرد بیرون.

امّا هنوز ماجراجویی‌های بچه‌ها توی این مدرسه‌ی تازه‌تأسیس تموم نشده بود...