معجون در حال آماده‌سازی است

خانهٔ گریمولد

اعضای محفل در خانه شمارهٔ دوازده گریمولد جمع شده و مشغول بحث بودند. برای همهٔ آنها جغدی از طرف مودی فرستاده شده بود تا در آنجا جمع شوند زیرا می‌خواست مطلب مهمی را به اطلاعشان برساند.
در آن بین پیرزنی رنگ‌پریده نشسته بود که از استرس زیاد دستانش می‌لرزیدند.

-آرتمیسیا حالت خوبه؟
-
-می‌گم حالت خوبه؟
-
-می‌خوای برات چیزی بیارم تا...
-

فلور خودش را از بین ازدحام جمعیت جدا کرد و بطرف آرتمیسیا و جوزفین تغییر مسیر داد.

-هوف، الآن سی دقیقه و ۲۳ ثانیه‌اس که مودی نیومده، آخه چرا بعضیا باید اینقدر وقت‌نشناس باشن!
-انقدر حرص نخور فلور، نوشیدنی میل داری؟
-نه ممنون، راستی آرتمیسیا، چطوری؟
-
-اِ... بگذریم، چخبر؟
-
-ببینم جوزی، آرتمیسیا چشه؟
-خودمم نمی‌دونم، اصن حرف نمی‌زنه، می‌گم آرتمیسیا... مطمئنی نمی‌خوای چیزی بگی؟!

با این حرف جوزفین آرتمیسیا سخت در فکر فرو رفت... بی‌شک او نمی‌توانست تنهایی این موضوع را حل کند، پس تصمیم گرفت مشکلش را بهشان بگوید بلکه عقل جوان‌ترها از او بهتر کار کند. پس دست درون جیب ردایش برد و یک چوبدستی را بیرون آورد و جلوی چشم آن دو نگه داشت.

-اِ... نمی‌خوای چیزی درمورد این چوبدستی بگی؟ خب...
-منظورت اینه که این یه چوبدستی معمولی بیشتر نیست؟ آره جوزی؟
-درسته فلور!
-اشتباهت همینجاس جوزی، منو ببین...

سپس فلور چوبدستی را از دستان لرزان آرتمیسیا گرفت و طلسمش را بطرف نوشیدنی کره‌ای جوزفین روانه کرد...

-هِی، چی...
-اکسیو نوشیدنی کره‌ای!

اما بجای اینکه نوشیدنی به پرواز دراید و در دستان فلور قرار گیرد لیوان نوشیدنی ترک برداشت، شکست و همهٔ محتویاتش را بر سر و روی جوزفین خالی کرد.

-دیدی جوزی... این یه چوبدستی تقلبیه!

جوزفین بیخیال نوشیدنی‌هایی شد که از بالا تا پایینش چکه می‌کرد و رویش را بطرف آرتمیسیا برگرداند.

-ببینم چوبدستی خودت کو آرتمیسیا؟

آرتمیسیا نگاهی افسوس‌وار به جوزفین انداخت.

-چی؟ نگو که گمش کردی!
-پس برای همین انقدر مضطربه.
-برای چی فلور؟
-معلومه دیگه جوزی، مودی هروقت که جلسه می‌گیره همهٔ چوبدستی‌ها رو بازرسی می‌کنه، امشب یچیزیت شده ها! مثه اینکه توی خوردن نوشیدنی زیاده‌روی کردی.
-چی؟ معلومه که زیاده‌روی نکردم، فقط... نکنه چوبدستیش توی خوابگاهش باشه؟
-هوم... ممکنه... اگه توی خوابگاهش باشه که به احتمال ۹۹درصد هست اونجوری می‌تونه هم چوبدستی خودشو پیدا کنه هم چوبدستی تقلبی رو سر به نیست کنه... فقط... یکی باید آرتمیسیا رو تا خوابگاهش همراهی کنه... با این وضعی که من می‌بینم این پیرزن بیچاره تنهایی نمی‌تونه...
-خیلی خوبه فلور... ولی من که هافلپافی نیستم چطوره تو اونو ببری؟
-مثه اینکه یادت رفته که من گریفیندوری‌ام!
-اوه، آره.

هردو کلافه بهم نگاهی کردند و به زمین خیره شدند تا چاره‌ای بیابند که در این حین صدایی توجهشان را جلب کرد...

-تو رو مرلین نگا کن چه جمعیتی تو یه خونهٔ فسقلی جمع شده، الآنه که آمار جرونا بره بالا، همش برای این تراورزه، اگه من ناظر بودم که جرونا دیگه وجود نداشت!

خوشبختانه این صدای زاخاریاسی بود که از شلوغی و بی‌نظارتی این جمع، در کنار میزی ایستاده و همانطور که با ولع به ساندویچش گاز می‌زد و در حالیکه تکه‌های ژامبون و کاهو از دهانش بیرون می‌پریدند، غرغر می‌کرد...
جوزفین و فلور، از شادی اینکه بالاخره یک هافلپافی پیدا شده تا آرتمیسیا را به خوابگاه برساند با لبخندی بر لب بطرف زاخاریاس حرکت کردند...

هاگوارتز

زاخاریاس و آرتمیسیا در حال رفتن بسمت خوابگاه هافلپاف بودند، آرتمیسیا ماتم‌زده و زاخاریاس همچنان در حال غرغر کردن بود.

-این در و دیوار مدرسه رو می‌بینی؟
-
-اگه من ناظر بودم می‌دادم روزی صدبار ضدعفونیش کنن ولی حیف... این حیاط مدرسه رو می‌بینی؟
-
-اگه من ناظر بودم یه مجموعهٔ تفریحی درست می‌کردم، یه سینما هم کنارش، جادوآموزا برن عشق و حال چیه توی این مدرسه تلف شن! خودتو می‌بینی؟
-
-اگه من ناظر بودم که تو اینجوری لال‌مونی نمی‌گرفتی، بجا اینکه مثه بز فقط سرتو تکون بدی عین آدم حرف می‌زدی ولی حیف.
-
-این...
-تق... تق... تق...
-آرتمیسیا تو بودی؟
-
-یعنی چی؟
-تق... تق... تق...

اما این صدای تق‌تق، صدای پای مودی بود که دنبال آنها می‌گشت!

-ببینم دوشیزه شما دوتا از اعضای محفلو ندیدین؟
-اگه مظورتون یه پسر و یه پیرزنه از اینطرف رفتن!
-
-بدو آرتمیسیا، الآن مودی می‌رسه!
-

زاخاریاس وقتی دید آرتمیسیا در حال خودش نیست در اتاقی را که کنارشان بود باز کرد و بدون آنکه درونش را نکاه کند آرتمیسیا را بطرف در اتاق هل داد، در را بست و با آپارت کردن خودش را به خانهٔ گریمولد رساند.
آرتمیسیا که با مخ بر زمین خورده بود، به خودش آمده و در حالیکه به جان زاخاریاس غر می‌زد از روی زمین بلند شد، یک دستش را به کمرش گرفت و با دست دیگرش ردایش را مرتب کرد، سپس به اطراف خیره شد. میزها، صندلی‌ها و تختهٔ درون اتاق نشان می‌داد که آنجا یک کلاس است.
آرتمیسیا می‌خواست از کلاس خارج شود اما می‌ترسید مودی هنوز آنجا باشد و او را ببیند! برای همین تصمیم گرفت به تماشای کلاس برود.
بعضی از جادوآموزان وسایلشان را در کلاس‌ جا گذاشته بودند. اما یکی از رداهای جا گذاشته‌ شده توجه آرتمیسیا را به خود جلب کرد. در یکی از جیب‌های ردا چیزی بود که برای آرتمیسیا بسیار آشنا بود و آن چوبدستی‌اش بود! انگار یک جادوآموز می‌خواسته با او شوخی کند و چوبدستی‌اش را با چوبدستی‌ای تقلبی تعویض کرده!
با خوشحالی بسمت ردا رفت و چوبدستی‌اش را برداشت؛ با چند طلسم آن را امتحان کرد و وقتی مطمئن شد مشکلی وجود ندارد بطرف در براه افتاد؛ اما در راه پایش به یکی از میزها گیر کرد و بر زمین افتاد.
صدای برخورد او با زمین باعث شد کمد درون کلاس شروع به تکان خوردن بکند و پس از مدتی یک جانور غول‌پیکر آبی از کمد بیرون بپرد. آن جانور مانند یک سوسمار بود با این تفاوت که دو شاخ بر روی سرش و یک جفت بال نیز بر روی کمرش داشت و از دمش جرقه‌های آبی بیرون می‌پرید.مثل اینکه پیرزن از شانس بدش به کلاس مراقبت از موجودات جادویی وارد شده بود.
آرتمیسیا با ترس به جانور خیره شد. از جایش بلند شده و بسمت در دوید اما جانور راهش را سد کرد. انگار چاره‌ای نبود، باید از چوبدستی‌اش استفاده می‌کرد. پس چوبدستی‌اش را بیرون آورده و شروع به فرستادن طلسم‌های مختلف بطرف جانور کرد اما اثری نداشت.
پیرزن کم‌کم خسته شد و به نفس‌نفس افتاد اما آن جانور صحیح و سالم جلوی رویش بود ولی مدتی بعد دمش را بالا آورد و جرقه‌ای که از انتهای آن خارج شد آرتمیسیا را به عقب پرتاب کرده و پس از اصابت به تختهٔ کلاس او را به زمین انداخت، چوبدستی‌اش نیز بطرفی دیگر پرتاب شد.
آرتمیسیا که راهی دیگر نیافت شروع به فرار کرد. ابتدا از زیر میز‌ها عبور کرد تا چوبدستیش را بردارد، اما جانور با دمش کمر او را گرفت، از زمین بلندش کرد و بسمت دهانش برد. آرتمیسیا که دیگر تسلیم شده بود، چشمانش را بسته و متظر مرگش شد!
زمان می‌گذشت اما خبری از مردن نبود! برای همین چشمانش را باز کرد و بجای اینکه دم جانور دور کمرش و دهانش زیر پایش باشد، در هوا معلق و اطرافش دودهای آبی‌رنگ شناور بودند!
با از بین رفتن دودها او نیز به پایین سقوط کرد. وقتی چشمانش را باز کرد پیکر کوچکی را دید که بال‌زنان دورش می‌چرخد! پاسخ بسیار ساده بود! او لینی وارنر استاد درس مراقبت از موجودات جادویی بود!

-اوه آرتمیسیا تویی؟! متأسفم اگه اون جانور برات دردسر درست کرد... ولی الآن دیگه رفته، ببینم تو حالت خوبه؟
-
-مثه اینکه نه! خیله خب دنبالم بیا بریم درمونگاه بعدش...

اما لینی دیگر نتوانست به حرفش ادامه دهد! زیرا وقتی پیرزن بخت‌برگشته می‌خواست از جایش بلند شود پایش به چیزی گیر کرده بود، اما اینبار باعث شد توده‌‌ای از وسایل شکسته که از جنگ او و جانور بوجود آمده بود بر روی سرشان بریزد!
آرتمیسیا با سختی خودش را از زیر آوار بیرون کشید و اول از همه به سراغ چوبدستیش رفت و آن را در ردایش جاسازی کرد، سپس بدنبال لینی وارنر کلاس را وارسی کرد اما در پیدا کردنش موفق نبود! برای همین تصمیم گرفت برود و کمک بیاورد ولی همینکه سرش را برگرداند، مودی را دید که در چارچوب در ایستاده و با خشم به آرتمیسیا خیره شده، طوری که انگار تنبیهی سخت در انتظارش است!

نیوت اسکمندرvs جیمز پاتر


هنوز هم ؟!
- همیشه .
- جناب مدیر این اقایان همیشه شب ها در حال گشت زنی هستن .رو در حال قانون شکنی یعنی گشت زنی شبانه دستگیر کردیم .مثل همیشه درحال شیطونی کردن .

- و چطوری دستگیرشون کردین ؟
- یکی از دانش آموزان به نام سوروس اگه اشتباه نکرده باشم سوروس اسنیپ در حین کارشون دستگیرشون کرد .

- باشه آلبرت من بهشون رسیدگی می کنم . تو دیگه برو .

- باشه البوس و سپس با صدای جیر جیر رندی در را میبنند .

- خب آقایان توضیح بدید ؟

- باشه قضیه بر میگرده به سال پیش .

فلش بک

یه روز بهاری دیگه تو هاگوارتز برای سه دوست ماجراجو در پی هیجان می گذشت .
روزی نبود که جیمز به لی لی فکر نکنه . تمام فکر ذهنش دختری با دامنی گل گلی و پوستی سفید و چشمانی سبز که یاد اون از ذهن جیمز بیرون نمی رفت و دوستانش سیریوس و پریموس از این قضیه اطلاع داشتن ولی کاری از دستتون بر نمی اومد .

- هنوز به همون فکر میکنی ؟
- اره خودت میدونی که .

- چرابنظرم برای اینکه حالت خوب شه یه گوشمالی بدیم به سوروس بد نیست .

- نه حوصله شو ندارم .
چرا یه کاری نمیکنی لی لی بهت توجه کنه .

- مگه یادت رفته روز ولنتاین زدن گل تو سرم هدیه کریسمس رو که من دادم انداخت دور .

- راست میگی یادم نبود .

- یافتم یافتم سنگ قدرت اگه بتونیم پیداش کنیم و ازش برای یه کار مفید استفاده کنیم هم اکنون میره روی کارت شکلات قورباغه میفته هم لی لی به تو توجه میکنه .

جیمز برای عشقش لی لی همه کاری میکرد پس گفت .

- به دنبال سنگ قدرت .

شب اول

- کتابخانه رو گشتی ؟
- اره پیدا نشد .

- خوب بهتر بگرد .
گشتم نبود نگرد نیست .

- پس فردا دریاچه

شب دوم

ته دریاچه رو گشتیم از موجودات در یاییم پرسیدیم چیزی نصیبمون نشد .



پایان باش بک

- پروفسور ما به همین ترتیب هر شب یه جارو گشتیم . ولی چیزی نصیبمان نمی شد . ولی یه روز توانستیم یه سر نمی پیدا کنیم سر سرراه اسلایترین .

فلش بک

- جیمز مطمعنی باید بریم .
- اره من میرم ولی اگه شما میخواین میاین به همین ترتیب شب به سرسرا آسانترین باراه رمز عبور یکی از دانش آموز های آسانترین وارد شدند . و تونستم سنگ رو پیدا کنن.

پایان باش بک

- وبعد سوروس ما رو دید و همه رو خبر کرد و دنبالمان کردند .و الان اینجا هستیم .

- میشه سنگ رو ببینم .

- بفرمایید پروفسور .

افرین بچه ها از شما به عنوان دارندگان سنگ جادو یاد میشه و سپس با خنده به سمت در میرود و میگوید تنبیه بی تنبیه .

صدای بوق قطار میومد،بخار همه جا رو فرا گرفته بود ،دوتا بچه همراه پدر و مادرشون داشتن از همدیگه خداحافظی میکردند،اون ها کسی نبودند جز "نویل لانگ باتم و لونا لاوگود" ،نویل میشینه و شونه های فرانک رو میگیره.
-پسرم ، تو مدرسه آدم های عجیب و غریب زیادی هستن که بخوان تورو مورد آزار و اذیت قرار بدن تو نباید تحت تاثیر قرار بگیری و از راهت خارج شی.
-ولی پدر ، من میترسم غیر از گریفیندور جای دیگه ایی بیفتم!
-پسرم تو هرجا بیفتی از لانگ باتم ها هستی .

به هری و خانواده‌اش اشاره می‌کنه و حرفشو ادامه میده:
-اونارو میبینی ، از دوستای خوب من بودند ، تو اگر حتی توی اسلیترین هم بیفتی ، آدم های شجاعی مثل" سوروس اسنیپ " در اونجا بودند ، اگر تو هافلپاف بیفتی نیوت اسکمندر و سدریک دیگوری بودند ،اگر تو ریوینکلاو بیفتی معلومه آدم خستگی ناپذیری هستی! پس ببین در هر جایی خوبو بد وجود داره این تویی که انتخاب میکنی بد باشی یا خوب.
-اهوم...فک کنم قطار رسید.باید برم.

لونا پیشونیه فرانک رو میبوسه و با جمله "مراقب خودت باش" اونو راهی میکنه.دقایقی از حرکت میگذره و فرانک دنبال مکانی برای نشستن میگرده دربه یک کوپه رو باز میکنه که دونفر توش نشستن
-ببخشید!میتونم اینجا بشینم.

"آلبوس پاتر و اسکورپیوس مالفوی"سرشون از کتاب بیرون میارن و جایی برای فرانک باز میکنن ، آلبوس اونو دعوت میکنه به نشستن کنارشون.
-بیا پسر اینجا بشین.
-ممنون.

فرانک وسایلشو جابه جا میکنه و میشینه کنار اسکورپیوس.

-ببینم سال اولی هستی؟
-آره ! شما چطور؟
-من سال سومیم! من آلبوس سوروس پاتر و دوستم اسکورپیوس مالفوی، از دیدنت خوشبختیم.
-منم فرانک لانگ باتم هستم!
-اعع تو از لانگ باتم هایی؟تعریفتون زیاد شنیده میشه!امیدوارم خوش بگذره بهت تو مدرسه.

صدای فروشنده قطار از بیرون بلند میشه.
-کسی کیک با طعم روده اژدها نمیخواد ؟ خوشمزه به نظر میاد!
شکلات قورباغه ایی چی.

آلبوس به بیرون میره و چند تا شکلات میخره.
-شماها چیزی نمیخواین؟

فرانک از جاش بلند میشه و یک کارت قورباغه ایی شکل میخره و سرجاش میشینه و اسکورپیوس یک ساندویچ میگیره ‌.همه در حال خوردنِ خوراکیاشون بودند فرانک شکلاتش رو برمیداره و پشتشو میخونه.
-"نیوت اسکمندر "!

اسکورپیوس با شنیدن این اسم توجهش جلب میشه .
-چه جالب !اون یکی از بهترین آدم ها تو کنترل موجودات جادویی بوده و البته نویسنده بزرگ قرن.
-جدی! دربارش چی میدونی؟
-خب ....

فلش بک سال192۸

-تینا! بی زحمت به حیوونا غذاشون بده من دارم رو این کار میکنم ببینم چی میشه؟
-آخه چی بگم بهت؟ گیریم درست بشه کی به این چیزا اهمیت میده؟ تو مامور وزارتی خیر سرت برو بشین تو دفترت ! من حامله ام مرخصی گرفتم تو چی توام حامله ایی؟
-میدونی که از پشت میز نشینی متنفرم پس بذار کارمو انجام بدم !
-اوه اوه باشه.

بعد غذا دادن به حیوانات تینا از نردبونه کیف بالا میره و یک نامه تو آشپز خونه توجه اونو جلب میکنه .
نقل قول:

با خوندن نامه تینا شروع یه صدا کردن نیوت کرد.
-نیوووووت ،نیوت بیا بالا باید بریم وزارت خونه.

سر نیوت از کیف میاد بیرون .
-خب چرا؟ مگه تو در استراحت نیستی؟
-چرا! ولی قوانینو نمیدونی وقتی دنیای جادوگری خطر بیفته پیر جوون نداره باید رفت پاشو بریم...راستی ! کیفتم بردار نیازمون میشه.

وزارت خونه نیویورک

تینا و نیوت در حال راه رفتن در به طرف جلسات سری بودند .
-نیوت ! معجونت چیشد؟
-هیچی فکر کنم کار کنه ! میخواستم امتحانش کنم که گفتی بیایم اینجا!
-دست بردار ! آخه کی میخواد با یک حیوون صحبت کنه؟
-من!
-خب تو استثنائی ! دیگه؟
-بچم!
-من نمیذارم دیوونش کنی !
-اععع الان دیگه شدم دیوونه؟
-آره دیگه دوروز پیش گفتی دیوونتم!
-حالا نمیخواد بگی یو
کی اینو بخونه از ابهتمون کم میشه!
-اووووو...با ابهت بفرمایید داخل!

نیوت وقتی دررو باز میکنه کسی تو اتاق نبود کیفش رو میذاره رو زمین و تو اتاق راه میره!
-الووو...کسی نیس؟
-حتما ما زود رسیدیم!
نه وزارت خونه کاراش دقیقه ،تینا یک چیزی مشکوک میزنه!...کسی نیسسسسس؟

همینطور تو اتاق بسیار بزرگ راه میرن ! نیوت از کیفش یادش رفت و همونجا رو زمین موند ، تینا متوجه نبود کیف دست نیوت میشه.
-نیوت !کیفت کجاس؟

همینطور که با احتیاط راه میرفت جواب تینارو میداد.
-همون پشت رو زمین!

تینا سرشو برگردوند ولی جیزی ندید.
-اینجا چیزی نیس نیوت.

نیوت حس شیشمش در حال کار کردن بود و توجهی به حرف تینا نکرد.

-نیوت با توام ! میگم کیفت نیس.

نیوت با شنیدت این حرف روشو سریع برگشت،سمت جایی رفت که کیف بود.
-یع..یعنی چی نیست باید باشه.
-نیست نیوت ! اینجا چیزی نیس.

تیسیوز در حال رد شدن بود که در بازِ جلسات فوری رو دید و داخل شد ، که با چهره برادرش نیوت و تینا برخورد کرد.

-نیوت! تینا! اینجا چکار میکنین؟
-برای جلسه فوری برام نامه اومد ماهم خودمون رسوندیم ! ولی فک کنم ...زود رسیدیم!
-تینا،اگر عضو وزارتی پس خوب میدونی،وزارت جلساتش سر موقع همیشه هست.

نیوت حالت تفکرانه ایی به خودش میگیره و به سمت تینا میره.
-یک نقشس ، وااااای باید زود تر میفهمیدم.
-چی میگی نیوت؟ چه نقشه ایی؟
-ببین تیسیوز ما تو خونه بودیم که یک نامه اومد و به ما خبر داد دنیای جادوگری تو خطره و باید به جلسه بیایم حتی مهر وزارت خونه روش بود! ولی ما اومدیم اینجا کسی نبود و حالا کیفم گم شده!

تیسیوز با حالت تعجب و چشمانی باز به نیوت نگاه میکنه.

-گم شد؟ اونم اینجا؟یعنی یک فاجعه ی دیگه؟ وااااااای باید بریم سریع!

همه به سمت اتاق "سرافینیا پیکِری"رییس وزارت خونه وقت میرن و وارد اتاق میشن و تمام قضایا رو تعریف میکنن در همین حال یک نامه مهم به دست پیکِری میرسه و اون با خوندن نامه با تعجب به بقیه نگاه میکنه.
-
تیسیوز کنجکاو میشه و برای همین سوال میکنه.
-رییس ! چیزی شده؟
-گریندلوالد ! فرار کرده!

هر سه نفر با تعجب بسیار بالا(چییی)نیوت به حرف میاد.
-کیف منم افراد اون دزدیدن ! اون حتما دنباله تیره گون هاس و من یکدونش تو کیفم دارم که ماده اس ،برای همین میخواد تیرگون های دیگرو جمع کنه.

سرافینیا مصمم به تیسیوز دستور میده .
-تیسیوز به جاسوسامون بگو رد گللرت رو بزنن ! دنیا تو خطره.
-تا یک ساعت دیگه خبرشو میدم.
-زیاده! سریع تر ، برووو!

نیوت و تینا تحت نظر تو یک اتاق میرن.

نیم ساعت بعد اتاق رییس

سرافینیا سرشو بین دستاش گرفته بود و با صدای در به خودش اومد.
-بیا تو!

تی سیز از در اومد تو و یک برگه گذاشت رو میزه رییس.
-قربان ، آخرین اطلاعات ما اینه،اون تو آفریقا دیده شده، از نیوت سوال کردم گفت عادیه چون بیشتر تیره گون ها تو آفریقا هستند.
-چند نفرو بفرس تا جلوی این فاجعه ای رو بگیرن ، در ضمن نیوت رو هم ببرین! آفریقا کم حیوون نداره.
-چشم حتما!

چند ساعت بعد آفریقا-گینه غربی

صدای حیوانات تمام جنگل رو گرفته بود ، نمیشد از زیبایی اونجا چشم برداشت ، از جنگل سبز تا درخت های سر به فلک کشیده و حیوانات کوچیک و بعضاً بامزه.بعد از رسیدن به آفریقا تیسیوز به همراه تینا و نیوت و چند تن از کاراگاهان به سمت وزارت جادوگری تو افریقا رفتن.

وزارت خونه آفریقا دفتر رییس

داخل اتاق رییس "اونا" درحال دراوردن حرکات عجیب و صحبت های عجیب بود.
-هوب هوبا هوبا هوبایوو اوه تو نوک زاخاااااار خوباونا.

تی سیز که زبون افریقایی نمیفهمید دست به دامن نیوت شد.
-نیوت ؟ میفهمی چی میگه؟

نیوت خیلی مصمم به جلو رفت و با حرکات دست و خم راست شدن شروع کرد از زانو خم شد و حرکات عجیب انجام میداد.
-خوووباونا زاخاررررر...اوچولولولولودو هابوسیا اوررررررررسومامانا گللرت گریندلوالد اورررررررررر بدویانا هز زندانانا .

بعد از حرف زدن قلنج خود را شکست و منتظر جواب شد ، رییس اونا با تعجب بسیار و چشمانی گرد تر دوباره با حرکات عجیب تر که بیشتر شبیه به میمون ها بود ادامه داد.
-گللرت بدویانا هز زندانانا واو واو واو واو واو اورررررررررنید نید نید.

تینا و تیسیوز درحال مشاهده یک حرکات عجیب و مسخره اونا و نیوت بودند.
-میگم تی سیز ! اینا زود به زود میمیرن !آخه اومدیم بچش گفت برامون داستان بگو و اونم بخواد داستان بروسلی بگه فک کنم از شدت حرکت هاش بمیره.
-دقیقا داشتم به همین فکر میکردم.

و به تماشا ادامه دادن تقریبا یک ساعت با این وضع گذشت نیوت دیگه براش استخون نمونده بود بعد از خداخافظی سخت با اونا به بیرون رفتن.
-خیلی سخت بود ! فقط تورو یه مرلین قسم دوبار نیارمون اینجا،بدنم فقط داره قلنج میشکنه.

تینا شروع کرد به خندیدن و مسخرش کرد.
-خب چی میگفت؟
-گفت بالای اون کوه ببرستان عده ایی رفتن و مشخصات دادم گفت همونان و یکم درخواست کمک کردم .
در همون لیسا تورپین که بدست ماموران آفریقایی دستگیر شده بود با ذکر "ولم کن من قهرم من قهرم" از کنار اونا گذشت نیوت توجهش به لیسا جلب میشه و به سراغ مامورا میره و اونارو نگه میداره ، سراغشون میره و باز حرکات میمون وار رو شروع میکنه صحبت کردن.
- اوه اوهو همالووولولولولو لیسا ازمایانا و از ماموماموماورانایامان ولاش کنیان.
-اوه .
-اوه.

مامورا لیسا رو رها میکنن و نیوت شروع میکنه صحبت کردن.
-لیسا تورپین ، کجا دیدمت؟
-من از آینده قهرآمیز اومدم به گذشته که به ایناهم بگم باهاشون قهرم که نذاشتی، به همه باید بگم.
تینا به گفتن جمله اه چقد لوس به راهش ادامه میده،حالا لیسا و از آینده ،تینا،نیوت و تیسیوز راهی کوه شده بودند .

وسط جنگل های آفریقا

چند ساعتی گذشته بود و اونا وسط جنگل های آفریقا بودند در حال راه رفتن بودند که صدایی مهیب به گوش رسید ، تینا با صدایی پر از ترس صحبت میکرد.
-نی نی نی نیوت ! این صدای چیه؟

تیسیوز به پشت ایستاد و سرشو بالا گرفته بود موجودی جادوییه بزرگی بالای سره اونا بود نگاه میکرد.
-صدای این بود!

همه به پشتشون نگاه میکنن یک اژدها پوزه سفید آفریقایی بود که جزء خطرناک ترین اژدها ها در آفریقا بود، نیوت همینطور که به اژدها نگاه میکرد.
-بچه ها ازجاتون تکون نخورید ،غیر از این خودتون رو یا تیکه پاره میبینید یا سوخته.

همه ایستاده بودند اژدها یکی یکی اونهارو بو میکرد تا لیسارو بو کرد ،نتونست جلوی دهنشو بگیره و داد زد:
-با دماغت قهرمممم حتی خودت نزدیک من نشو.

اژدها چشماش گرد و بعد قرمز شد و شیهه ایی رو به آسمون کشید پوزه سفیدش به رنگ نارنجی درومد نیوت با داد به همه گفت:
-فرار کنید الاااااااان!

همه به یک طرف رفتند و از آخر باهم توی یک درخت بزرگ قایم شدن و بهم چسبیده شده بودن لیسا حالت اعتراضی به خودش گرفته بود.
-نچسب به من با بدنت قهرم ...اصلا با گذشته ام قهرم.

تیسیوز طاقتش طاق شد و با یک ورد اونو بیهوش کرد ، تینا به تیسیوز نگاهی کرد.
-تیسیوز اون بچس!
-رو اعصاب بود آخه یعنی نوادگان ما انقد لوسن!
-حق میدم!

نیوت اونارو ساکت میکنه و دست میکنه جیبش‌ که صدای تیسیوز در میاد.

-آاآآاآخ چرا دستتو میکنی تو دماغم.
-ببخشید ...آههههه خب پیدا شد.

تینا که حامله بود فضای زیادی از تنه درختو گرفته بود شروع کرد صحبت کردن.
-چیکار میکنی؟
-معجونمو امتحان میکنم!

تیسیوز با استرس با خودش زیر لب:
-مرلین به ما رحم کنه ! میخواد امتحان کنه .

نیوت شیشه رو سر میکشه و به بیرون میره ، صدای عجیب اژدها از نیوت در میاد و اژدها با چشمانی قرمز به سمتش میاد نیوت خیلی استرس داشت که معجون کار نکنه ولی انگار داشت کار میکرد اژدها به نیوت رسید و نیوت صدای بلندی دیگه درآورد و اژدها مثل طوله سگ یتیم دستشو جلو گرفت و لبخند پیروز مندانه ایی زد.
-بیاین بیرون!

تینا با سنگینی بارش پا روی صورت و دماغ تیسیوز گذاشت و از درخت بیرون اومد و تیسیوز هم پا روی لیسا گذاشت و بیرون اومد.
-آآخ زنداداش آروم تر دماغم.
-ببخشید دیگه!
-خب تینا ، تیسیوز!بریم!
-ولی این دختره چی ؟
-برمیگردیم این فعلا بیهوشه!

همه سوار اژدها میشن و به بالاترین نقطه کوه میرسن اژدها ی رام شده دوباره حالت طوله سگ مانند گرفت و زبونش بیرون اورده بود اونارو پیاده کرد.
-آفرین بچه ی خوب.

خیلی آروم و بی صدابه سمت غاری که اونجا بود رفتن گللرت با موهای سفید و بلندش اونجا نشسته بود ، ناگهان صدای بلند و جیغ جیغویی اومد.
-من به همه گفتم قهمرممم الا این مگه میشهههههه.

گللرت با شنیدن صدا یک کروشیو به سمت اونا حواله کرد ولی از خوش شانسی اونا به سنگ خورد و سنگ خورده خمیر شد .

-بچه ها حالت دفاعی!...تیسیوز پاترونوس بفرس به بچه ها بگو نخود هارو بریزن...استوپفای.

همه داشتن جنگی سخت با گللرت رو تجربه میکرد نیوت توجه هات رو از خودش گرفت و به پشت تخته سنگی رفت و شیطان جهنده ایی که همیشه همراهش بود رو به سمت دست های گللرت روانه کرد و حیوان دستای اونو قفل کرد و همزمان تینا طلسمی به سمتش زد.
-اکسپلیارموس
-خب خب خب ! فک کنم وقت رفتن به آزکابانه گللرت.

همینطور که تیسیوز راه میرفت و خطو نشون میکشید کاراگاها رسیدند و گللرت رو دستو پا بسته میبردند که لیسا جلوشون در اومد.
-صبر کنید صبر کنید...

لگدی با وسط پای گللرت زد و ادامه داد.
-میدونستی با تو قهردونم پر میشه و من با تمام دنیا دیگه قهرم حتی با کروشیویی که زدی هم قهرم.

دیگه داشت موهاشو میکشید و با تمام هستی عالم قهر میکرد که تینا جلوشو گرفت و گللرت با صورتی قرمز از صحنه خارج شد.

پایان فلش بک

-که اینطور روشم نوشته البته:
نقل قول:

و با لبخندی بهم دیگه دوستی باهم رو شروع کردن.

-تنها راه درمان همینه!

پلاکس نگاهی به پزشک حاذق انداخت، بدجور غیر ممکن به نظر میرسید.
بوسیدن عشقش! اما عشق او به حدی غیر طبیعی بود که حاضر بود بمیرد، اما نه! حاضر نبود بمیرد. شاید هم فرصت خوبی بود برای اینکه به احساس درونش اعتراف کند؛ به هر حال باید راهی پیدا میکرد.
بلند شد و چند گالیون به دکتر مخوف داد، شنل سیاهش را برداشت و از آن دخمه بیرون زد.
قلبش باز هم درد گرفته بود، زیر لب هم گروهی هایش را مورد عنایت قرار میداد :
- اصلا همش تقصیر اوناست، اگه نمیخواستن ورد سیاه رو به سمت اون هافلی بدبخت بفرستن منم نمی رفتم که جلوشونو بگیرم، وردشون هم نمیخورد وسط سینه ام.

از آن روز زخم بزرگی روی سینه اش؛ درست جایی که قلبش قرار داشت به وجود آمده بود و درد های بدی به سمت قلبش هجوم می آورد؛ دکتر گفته بود این زخم در شبی که ماه کامل شود جانش را میگیرد، مگر آن که در همان شب قبل از نیمه شب عشق واقعی اش را ببوسد.
عشق واقعی!
جمله غریبی نبود، پلاکس عشق واقعی اش را میشناخت؛ دل او فقط و فقط یک بار آن هم برای پرفسور قد بلند هاگوارتز و موهای روغن زده اش لرزیده بود.
در تمام شش سال تحصیلش این عشق را غیر ممکن و گاه احمقانه توصیف میکرد؛ اما حالا... حالا جانش به این عشق بسته بود.

**************

شب چهاردهم _ هاگوارتز

هم گروهی هایش نگران بودند؛ البته تظاهر میکردند که نگرانند، چه کسی برای او نگران میشد!؟
پلاکس، لشکر یک نفره ای ترتیب داده بود تا نقشه بی نقصش را اجرا کند.
همه چیز آماده بود، راه رو های هاگوارتز خالی بود، حتی پر مشغله ترین پرفسور ها هم برای جشن آخر سال رفته بودند.
راه رو های خالی را از زیر قدم گذرانید و رو به روی بانوی چاق ایستاد:
- نوشیدنی کره ای.
در باز شد، پلاکس چند قدمی جلو رفت، خوابگاه گریفندور هم مانند تمام قلعه خالی بود. به سمت خوابگاه پسران رفت و چمدان هری را از زیر تختش بیرون کشید.
به محض باز کردن چمدان با قاب عکس جیمز پاتر و لیلی اونز مواجه شد.
با خودش فکر کرد بر خلاف تمام بلا هایی که سرش می آید، شانس خوبی دارد؛ او سال اولی خوش شانسی بود زمانی که وارد قدح اندیشه اسنیپ شد. چون بعد از شش سال هنوز هم کسی این موضوع را نمی دانست.
پلاکس تنها کسی بود که از همان ابتدا میدانست پشت چهره عبوس و چشمان سرد سوروس چه میگذرد، اگر نمیدانست هم سوروس آنقدر برایش جذاب و با وقار بود که عاشقش میشد.
با فکر کردن به او لبخند پهنی روی صورتش نقش بست، اما باید از تفکر دست بر میداشت و مشغول کارش میشد.
قاب عکس را در دست گرفت و از جیب ردایش گیاهی را بیرون آورد؛ همان گیاهی که صد گالیون برای به دست آوردنش پرداخت کرده بود. بوی خیلی بدی میداد، چشمانش را بست و به سختی گیاه را بلعید.
چشمانش را باز کرد، به تصویر لیلی خیره شد، اگر جای او بود هرگز سراغ پاتر نمیرفت. مگر سوروس چه چیزی کم داشت؟ از لیلی هم بدش می آمد، چون دلیل تمام غصه های سوروس عشق لیلی بود.
قاب عکس را داخل چمدان گذاشت و همه چیز را مرتب کرد.
از خوابگاه خارج شد، ده دقیقه دیگر تبدیل به لیلی میشد و باید تا آن زمان پودر گیج کننده را به خورد سوروس میداد تا متوجه نشود لیلی تقلبی است؛ البته سخت ترین بخش نقشه اش همینجا بود.
با سرعت به سمت تالار جشن ها به راه افتاد، از میان جمعیت گذشت. در گوشه ای خلوت سوروس را ایستاده یافت، در حالی که نوشیدنی در دست داشت و به نقطه ای نامعلوم نگاه میکرد.

- حتما داره خاطراتش با لیلی رو مرور میکنه.
پلاکس لبخند تلخی زد و نقشه جدیدش را که چند ثانیه پیش کشیده بود مرور کرد.
نفس عمیقی کشید و به سمت سوروس دوید...
ایستاد تا نتیجه کارش را ببیند، لباسش خیس شده بود. سوروس در حالی که از تعجب ابرو هایش بالا رفته بود نگاهی به پلاکس انداخت:
-عجله داشتی بلک؟
-شـ...شب...بخیر...پـ..پرفسور.
سوروس با نگاهی سرشار از تاسف به لیوان شکسته خیره شد:
- باید یکی دیگه بریزم!
پلاکس به خودش آمد:
- م..من براتون میریزم پرفسور.

سوروس تازه مکان خوبی برای استراحت پیدا کرده بود و اصلا دلش نمیخواست دوباره وارد شلوغی شود؛ برای همین با سکوتش به پلاکس اجازه داد این کار را انجام دهد.
پلاکس به سمت میز خوراکی ها رفت، زمان به سرعت سپری می شد و استرس تمام وجودش را احاطه کرده بود.
لیوانی برداشت و پودر گیج کننده را درون آن ریخت، مرلین را شکر کسی آن اطراف پرسه نمیزد. نوشیدنی را به لیوان اضافه کرد و آن را بویید(!) همه چیز مرتب بود. به سمت سوروس رفت و لیوان را به دستش داد.
سوروس حال عجیبی داشت، دلتنگ بود، انگار از دنیای واقعی دل کنده بود.
در سکوت سنگینی نوشیدنی را به سمت دهانش برد و دوباره به همان نقطه نامعلوم خیره شد.
دلش برای سوروس میسوخت، تحمل ناراحتی او را نداشت و مسلما نمی توانست کاری انجام دهد:
- متاسفم پرفسور.

منتظر جواب نماند و از تالار خارج شد. هرچه زمان جلوتر میرفت سوزش زخم و درد قلبش بیشتر میشد.
به خوابگاه رفت تا لباس کثیفش را عوض کند و کمی وقت تلف کند که معجون گیج کننده تاثیر خودش را بگذارد.
لباس طوسی رنگی که تا بالای زانو هایش میامد به تن کرد، برای پلاکس کمی بزرگ بود ولی برای جثه لیلی کاملا اندازه!
به قیافه جدیدش نگاهی انداخت، لیلی بودن آنقدر ها هم بد نبود.
مشغول فکر کردن درمورد چهره لیلی بود که درد شدیدی به قلبش حمله کرد. فشار دستش نتوانست کمکی بکند بنابراین روی زمین افتاد. چند دقیقه ای از درد به خود میپیچید...
قطع نشده بود اما کمتر شده بود، در حالی که نفس نفس میزد بلند شد، لباس هایش را تکاند. زخم خیلی اذیتش میکرد، خوشحال بود که به زودی از شرش خلاص میشود، شاید هم فقط امیدوار...

پشت دفتر سوروس ایستاد و در زد؛ جوابی نیامد. خواست دوباره در بزند که متوجه پیچ راه رو شد، خودش بود!
سوروس با گام های بلند به سوی او می آمد.
پلاکس خیلی زود پشت مجسمه سنگی پنهان شد، سوروس آرام بود، خیلی آرام!
در اتاقش را باز کرد و وارد شد، چند ثانیه بعد صدای کوبیده شدن در راه رو را لرزاند.
پلاکس کمی صبر کرد، البته کمی بیشتر از کمی!
به سمت دفتر رفت و چند تقه ای به در زد، باز هم صدایی نیامد.
در را باز کرد و وارد شد؛ سوروس، آشفته روی مبل گوشه دفترش دراز کشیده بود.
چند قدمی جلو رفت، انگار بیهوش بود!
به خودش جرئت داد و تا بالای سرش رفت، اما دریغ از حرکت کوچکی.
روی زمین نشست؛ دستش را روی پیشانی سوروس کشید و موهای پریشانش را نوازش کرد:
-سو! نمیخوای ازم استقبال کنی؟
سوروس با شنیدن صدای آشنای لیلی چشمانش را باز کرد. با دیدن لیلی پوزخندی روی لبش نشست و همانطور که سعی میکرد بی تفاوت باشد چشمانش را بست:
- دیر اومدی، لیلی!
قلب پلاکس درد میکرد اما نه بخاطر زخم، بخاطر بی نهایت غمگین بودن سوروس!
- نگو که...منتظرم نبودی.
سوروس منتظرش بود، با تمام وجود منتظر بازگشت لیلی بود. اصلا چرا لیلی برگشته بود؟
آب دهانش را به سختی بلعید و بر خلاف میلش گفت:
-از همون راهی که اومدی برگرد.
اشک باعث شد چشمان پلاکس برق بزند. دیگر خودش هم متوجه رفتارش نبود، فقط میخواست هر طور شده سوروس را خوشحال کند:
- اما..اما من...دوستت دارم!
سوروس از جا پرید، انتظار هر چیزی را داشت بجز این جمله! برای او جمله غریبی بود. سال ها بود کسی دوستش نداشت!
به چشمهای سبز لیلی چشم دوخت.
احساسات مختلفی در قلبش میجوشید.
از روی مبل پایین رفت، دستش را دو طرف صورت لیلی گذاشت.
قطره های اشک بی وقفه از چشمان هر دو شان میبارید. پلاکس بخاطر لیلی بودنش گریه نمیکرد؛ گریه میکرد چون بزرگترین عشقش بخاطر شخص دیگری اشک میریخت، گریه میکرد چون میدانست قلب سوروس زخمی و شکسته است، گریه میکرد چون عاشق شده بود!
سوروس از پشت اشک هایش لبخند زد، لبخندی سرشار از خوشحالی. سپس صورتش را نزدیک برد و پیشانی لیلی را بوسید.
زخم شروع به سوختن کرد، به حدی شدید می سوخت که پلاکس توان نفس کشیدن نداشت، دیر شده بود.
به سختی خودش را کمی جلو کشید و در حالی که از درد نفس نفس میزد گونه سوروس را بوسید.
سوزش زخم بیشتر و بیشتر شد و در لحظه ای ناگهان از بین رفت.
قلبش مانند گله گوزن های وحشی رم کرده بود.سوروس لیلی را در آغوشش کشید و چشم هایش را بست.
پلاکس تصمیم گرفت تا خوابیدن سوروس صبر کند.
یک بار دیگر آرام زمزمه کرد:
-عاشقتم، سوروس!

گابریل تیتvsمانامی ایچیجو
سوژه:چوبدستیه موقت

-امروز روز سوم ها!
-میدونم خودم،میدونم خودم پومانا!
-خب حالا به نظرت باید چیکار کنیم؟
-هیچی! فعلا نباید خطایی ازمون سر بزنه وگرنه از الان هم وضعمون بدتر میشه!
-گابریل،باید یه راهی باشه،باید اینقدر اینجارو بگردیم تا راهو پیدا کنیم.
-نه نه پومانا الان مشکلت با اینجا چیه؟ اینجا از طلوع تا غروب پرتوی خورشید هوارو روشن نگه میداره و شب نور مهتاب روشن میکنه فضارو، ولی اگه بریم تو عماق جنگل خب همه چی تاریک میشه!
-حداقل بهتر از اینجا موندنه!
-مثل اینکه فراموش کردی ها " چوبدستی هامون رو توی رداهامون گذاشته بودیم
- همین دیگه! ما بی دفاعیم گابریل!
-نه نیستیم ما باید یادبگیریم از طبیعت استفاده کنیک واسه ی بقا!
-تو که نمی خوای تا اخر عمرت اینجا بمونی؟
-معلومه که نه!
-خب بس باید دست به کار شیم و حداقل یه چوبدستی بسازیم!
-نکته ی بدی نبود.
-بدو دیگه گابریل!

گابریل و پومانا سه روزبود که در داخل جنگل ممنوع گیر افتاده بودند، اونا نه چوبدستی داشتند نه لباس و نه خوراکی سه روز بود که لب به هیچی نزده بودند غیر از ساقه ی درختا!

-خب پومانا اینکار یه مزیتی هم داره ممکنه غذا پیدا کنیم!
-خب اره ممکنه...هی گب اون درخت رو نگاه کن!
-کدوم؟...ها اون خب ؟
-بیا یه نگاهی بکنیمش!
-باشه ضرر نداره.

گابریل و پومانا به یک درخت بلند و کلفت رسیده بودند؛که هر شاخش اندازه ی تنه ی یک درخت معمولی بود!

-
-
-پومانا نگاش کن!
-
-خیلی خب بسه پیاز داغشو زیاد نکن!
-یا ریش مرلیننننننننن!
-خیلی خب حالا چطوری برشش بدیم؟ اصلا چجوری چوبدستی بسازیم؟
-امممم...نظری ندا... چرا چرا یه فکری دارم!
-چی چی؟
-ببین ما با استفاده از وزن خودمون باید یک شاخشو بشکنیم...

اما حواس گابریل به حرف های پومانا نبود! چیزه دیگه ای توجه اش رو جلب کرده بود؛ اون در انعکاس خورشید چیزه براقی دیده بود!

-گب؟ گب اصلا بهم گوش کردی؟...گب؟ گابریللللل!
-اه دو دقیقه ساکت شو ببینم چه دیدم اونجا!
-هرچی دیدی مگه نمی خوای چوبدستی بسازی؟...داری کجا میری؟ بین بوته ها؟ چه عجب!
-ساکت باش!

پومانا همینطور به حرف زدن ادامه میداد بی توجه به گابریل انگار تو این سه روز بدترین ساعتهای زندگیش رو گذرونده و حالا نوبت تخلیه بودش!

-گابریل تیت تو چطوری جرعت میکنی سرم داد بکشی؟ منی که تو این سه روز دو شب کامل نخوابیدم و نگهابانی دادم و جنابعالی در خواب هفت پادشاه داشتی میرقصیدی!
-پومانا،لطفا ساکت باش!
-نمی تونم گب! نمی تونم دیگه گابریل تیت!
-پومانا اسپراوت،میشه بس کنی من لای بوته ها انعکاس نور دیدم و تو فقط داری سرم داد میزنی! به نظرت من تو خواب هفت پادشاه بودم؟ نه نبودم! من بیدار بودم، تمام این دوشب رو بدار بودم! داشتم نقشه میکشیدم برای نجاتمون! برگهایی که اورده بودی همه خیس بودن و من تمام لباسام خیس شد؛ داشتم یخ میزدم.حالا هم تمام کارایی که میکنم برای نجات جون توئه!
-جونه من؟
-اره...اره جونه تو!
-معذرت میخوام!
-اوههه... عیبی نداره حق داشتی!
-اممم...
-بیا ببینیم این چیه حالا.

پومانا و گابریل بالاخره بعد از کلی کلنجار فهمیدن اون انعکاس نور مربوط به این بیل و اره بوده!

-توهم همون فکر منو داری پومانا؟
-دققیقا!

اونها افتادن به جون درخت تا بعد از یک ساعت کار بدون وقفه تنه ی درخت بریده شد!

-اخخیششششششششششششم!
-تموم شد!
-خب حالا باید کنده کاریش کنیم.
-بذارش واسه فردا الان من جون ندارم!
-خب استراحت کن من کنده کاری میکنم!
-باشه،ممنون از لطفت!
-...خواهش میکنم!

گابریل زیاد تو کنده کاری خوب نبود ولی هرجوری بود طرح ساده ی چوبدستیه پومانا رو تونست روی چوب دربیاره، اما وقتی نوبت به ماله خودش رسید نمی دونست چیکار کنه؟ اخه ریزه کاری های چوبدستیش خیلی زیاد بودن!

-خب خب خب! هر چیزی یه سختی ای داره!...خب میتونم یه طرح دیگه بزنم روش هومم؟
نه نه اونطوری خوب نمیشه! اوههههه! چه شبه سردی هم هست!

بعله درسته، شب شده بود! پومانا خسته و گشنه و تشنه در خواب عمیق بود و گابریل بیدار بود و روی طرح چوبش داشت فکر میکرد...

-خب، میتونم طرح ساده بدون کنده کاری روش بزنم مثل ماله ویزلی!
غیژژژژژژژژژژ...خخششش خشششش...غغغغغغغغییییییییژژژ!
-اوه، بالاخره درست شد!

صبح روز بعد:

-پومانا...پومانا بیدار شو!
-چیشد شب من خوابم برده بود!
-ساعت خواب! بیا چوبدستیت رو درست کردم اونجاست!
-جدییییی؟ نه بابا...
-چیه، خوب شده؟
-عالیه گب افرین بهت!
-ممنون!
-حالا واسه مغزش چیکار کنیم؟
-...
-نظری نداری؟
-چرا دارم! برو پشت بوته هارو یه نگاهی بکن!
-پشت بوته ها واسه چی؟
-برو!
-باشه!

گابریل شب روی این موضوع خیلی فکر کرده بود و تنها نتیجه ای که پیدا کرده بود این بود که راه بیوفته تو جنگل و دنبال تک شاخ بگرده!

-هی هی گب نگاه کن موی دم تک شاخ!
قرشش!
-چی شد؟
-هیچی تک شاخه رام کرده بود به زور دم اخری از دمش مو هاشو کندم!
-وایی گب مرسیییی!
-حالا بذار بخوابم!
-حتما بخواب بقیش با من!

پایان.

هدر
Vs
اما دابز
سوژه :بازگشت معجزه اسا
بالاخره میتونم بالاخره میتونم شرکت کنم.
-ببین من گفته باشم حتی ممکنه بمیری.
-هیچی نمیشه بابا.
-اخه از کجا میدونی؟
همونطور ک هدر و تیت راه میرفتن و حرف میزدن با سلامی دست از حرف زدن برداشتن:
+سلام هدر.
-سلام ترومن خوبی؟
+اره خوبم ت خوبی شنیدم میخوای واسه مسابقه ثبت نام کنی!
-اره واسم دعا کن.
+همینکه توی مرحله اول نصف نشی کافیه.
-خیلی ممنون از دعای خیرت!
ترومن درحالی ک میخندید دور شد.
-هدر من میرم سر کلاس تو نمیای.
-نه من نمیام تو برو.
-مطمعنی؟
- اره بابا.
-باشه خدافظ.
هدر دوباره تنها شد و مثل همیشه گوشه ای نشست و دفترشو دراورد دفتری بنفش ک روی اون با حروف درشت ابی ای کلمه ی دلنوشته نوشته شده بود هدر دوباره شروع کرد ب نوشتن از مسابقه:
میترسم ولی نمیدونم از چی ی دلم میگه شرکت نکن و ی دلم میگه بکن موندم چیکار کنم.
ولی یهو دفترش رو جمع کرد و ب کلاس رفت اونجا حد اعقل فکرش درگیر مسابقه ی سه قهرمان نبود بعد ازکلاس باید میرفتن برای مسابقه تا اسمشونو توی جام اتش بندازن ولی قبل از اون باید به سخنرانی خسته کننده و تکراریه دامبلدور گوش میکردن اکثر بچه ها کسل بودن و بعضیا هم خوابیدن ولی بالاخره جام رو اوردن و کم کم همه ی کسایی ک میخواستن اسمشونو بندازن جلو اومدن هدر با ترس خودشو از لای بچها ب جام رسوند و با هزاران فکر و خیال مختلف اسمشو انداخت توی جام.
صبح با صدای بلند زنگ ساعت بیدار شد دیر کرده بود بدو بدو خودشو ب تالار رسوند و روز موعود بود امروز سه نفر برگزیده اعلام میشدن هم همه بود و همه هیجان داشتن و هدر هم یکجا بند نمیشد.
دامبلدور دوباره سخنرانی طولانی ای کرد و بعد تموم شدن حرفاش جام اتش رنگش قرمز شد و دونه ب دونه اسما رو بیرون انداخت و دامبلدور با صدای بلند میخوند:
-لیسا تورپین .لیسا کدوم گروهی؟
+ریونکلاو.
-لاوندر باراون.
-هدر؟ هعی هدر کجایی؟
ولی هدر توی دنیای دیگه ای بود ک با صدای تشویق بچه ها و تبریک گفتناشون به خودش اومد:
-هدر؟هدر نیومده؟
-هدر...هدر کجایی؟
-ها؟ چی؟
و دامبلدور با صدای رسا تر و بلند تر گفت :
-هدرررررر!!!!!
- اومدم اومدم.
-گروه توام ک هافپافه.
-بعله.
بعد از مراسم و تبریک گفتن بچه ها هدر ب اتاقش رفت روز مسابقه رو علامت زد و خوابید.
روز ها ب سرعت برق و باد میگذشت و هدر لحظه ای برای فکر کردن وقت نداشت و همیشه در حال تمرین بود تا روز مسابقه فرا رسید اولین مرحله اژدها بود و ب اون اژدهای سبز ولزی افتاد مرحله اول سخت بود ولی بعد از تلاش های زیاد تونست تخم طلایی رو برداره بعد از تلاشهای زیاد برای فهمیدن سرنخ مرحله بعد تونست با کمک تیت و ترومن اونو رمز گشایی کنه و برای مرحله دوم اماده شه توی مرحله دوم باید ب مدت ی ساعت زیر اب میموند و اون برای اینکار از طلسمی استفاده کرد ک اونو توی ی حباب نگه میداشت ولی بعد از انجام طلسم , طلسم مدت زیادی پایدار نبود و بعد نیم ساعت ترکید هدر ک در اعماق دریا بود سعی کرد خودشو ب هوا برسونه ولی در حالی ک فقط زره ای فاصله داشت هوایش تمام شد او دیگر نمیتوانست کاری بکند و مرده بود جسد اون رو از توی اب بیرون کشیدن و ب درمانگاه بردن و هزاران طلسم روش اجرا کردن ولی هیچکدوم کار ساز نبود دامبلدور با ناامیدی اخرین طلسم رو ب زبون اورد تا شاید 1 درصد بتواند کاری کند بعد از انجام طلسم همه منتظر بودند ولی هدر بلند نشد و همه با ناامیدی جسد اورا پوشاندند و کمکم برا خاک کردن او ب راه افتادند دوستان او در حالی ک او را میبردند تیت صدایی شنید:
-کی بود؟
+کی کی بود؟
-شماها صداشو نشنیدین؟
+صدای کی رو؟
-شبیه صدای هدر بود!
+خیالاتی شدی دلت براش تنگ شده صداشو میشنوی.
-دوباره اومد نشنیدین؟
+من ک چیزی نمیشنوم!
- ن اینجوری نمیشه درو باز کن ببینم.
+وا مرده چی رو میخای ببینی؟
-ت باز کن اگه جنازش بود که من ضایع میشم اگر نه هم که تو ضایع میشی.
ناگهان صدای جیغی بلند شد و تابوت هدر روی زمین افتاد و همه از ان دور شدند هدر با حالتی مثل زامبی ها بلند شد!
-الان میام میخورمت !هاهاهاها
و سپس صدایش از حالتی وحشتناک ب قه قهه ای بلند تبدیل شد او میخندید ولی همه در تعجب بودند بعد از تمام شدن خنده اش شروع کرد ب حرف زدن :چرا ماتتون برده الووووو کسی خونه نیست؟؟؟
صدایی سکوت را شکست صدای تیت بود ک دوان دوان هدر را بغل کرد:
-ی بار دیه خودتو بکشی میکشمت.
-باشه بکش.
و بعد کم کم بقیه بچه ها بغلش کردند و تا اخر روز داشت واسه ی همه خوابایی ک دیده بود رو تعریف میکرد.


پایانی بنفش

دوئل مگان راوستوکvs فلور دلاکور
...........
خیابان شماره ۱۱

ساحره در حالی که در خیابان راه می رفت به اینکه چطور ان مرد را خفه کند فکر می کرد. با دندون های روباهی، با دست یا با سم.
این ها فکر هایی بود که مگان می کرد. تاحالا کسی پست و مقامی که لایقش بود را ازش ندزدیده بود. اگر فقط ادرس را درست امده بود می توانست کارش را تمام کند.
وقتی در خیابان شماره ۱۱ راه می رفت مردم او را با تعجب نگاه می کردند. به نظر می رسید که مردم انجا فقیر نشین بودند و تا کنون زنی با لباس های شیک و نو ندیده بودند.
- اه،اخه چرا یه ادمی که مثل اسمیت اینقدر پدرش پست و مقام داره اینجا زندگی می کنه.

وقتی به در خانه اسمیت رسید سعی می کرد لبخند بزند و اعصاب خوردیش را نشان ندهد.
زینگ زینگ

- کیه؟ یه لحظه وایسا الان میام.
زینگ زینگ زینگ زینگ

- خانم اینقدر زنگ نزنید زنگ سوخت کرم کردید.

مردی با پیژامه صورتی رنگ که عکس مدال های ناظر تمام انجمن ها رویش بود ظاهر شد. مو هایی شلخته و نامرتبط داشت. معلوم بود چند روزی است که موهایش را شانه نزده است. اخر کسی ساعت سه شهر بیدار می شود.

- خانم می شه دست از خیره شدن به من بردارین؟ اگر کاری دارید بگین.
مگان دست از نگاه کردن به مرد برداشت.
- امم ، ببخشید می تونم بیام داخل؟
- بله، البته بفرمایید داخل.

مگان با دیدن ان همه بی نظمی داشت سکته می کرد. خانه گرد و خاک داشت، زمین جارو نشده بود، برخی از ظرف ها هنوز شسته نشده بودند. دلش می خواست همان لحظه اگر از دزدیدن پست و مقامش می گذشت دوست داشت برای بی نظمی خانه او را خفه کند.
با دستکش هایش روی میز دستی کشید و متوجه شد ارد است.

- خب، خانم امری دارید؟
- ببخشید حضور ذهن من رو ندارید؟
- امم، اهان همونی که توی کوییدیچ بازی می کرد؟
- نه
- اونی که توی مدرسه بوباتون بود؟
- نه!!
- همونی که پیش مادام رزمرتا کار می کرد؟

یعنی اینقدر حافظه اش کند بود؟ مگان داشت جوش می اورد. با خشم به مرد گفت:
- نهههه. من خانم مگان راوستوک هستم. همونی که شما پست و مقامش را دزدید و ناظر دیاگون شدید و سنگ رو برداشتید اقای اسمیت.

در دل زاخاریاس اشوب به پا شد. از همین می ترسید که کسی متوجه بشود که او خودش رو جای مگان زده است.
- کی.. کی.. کی به تو گفته؟
- خودم فهمیدم. راستی بیا یه دوئل حسابی بکنیم. هر کسی برد ناظر دیاگون می شه.

مگان با قدم های بلند از خانه خارج شد. نفس راحتی کشید برای اینکه از این بی نظمی خلاص شده بود.
................
خوابگاه دختران اسلایترین:

- چی؟! تو چی کار کردی؟ تو یکی قوی تر از خودت رو به دوئل دعوت کردی؟
این صدای کیتی بود که داشت مو های گربه اش را شانه می زد و شانه را در بدن گربه اش کرد.

- ای کیتی. اینقدر نفوس بد نزن. الان اعصابش رو ندارم.
- مگان اخه این چه کاری بود کردی. راحت همه جا به خاطر ما متقارن بودنش خفه اش می کردی.
- ای گبی. من چه قدر خنگم. ای مرلین بزرگ.
- نترس من یه ایده دارم می تونی از معجون شانس بخوری.
- افرین عقل کل حالا موادش رو از کجا بیاریم؟
- این دیگه توی تخصص من نیست.
- خب به نظرم به مامانت نامه بنویس. اون توی وزارتخانه کار می کنه و می تونه موقع بازرسی برات دستورش و وسایلش رو بیاره.

مگان مثل فنر از جا پرید و شروع به نوشتن نامه کرد.
نقل قول:
بعد نامه را به پای جغدی بست و برای مادرش فرستاد.
- خب از اونجایی که من ناظر تالار هستم می گم دیگه باید بخوابیم. همه توی تخت خواب هاشون.
مگان نمی توانست بخوابد. وقتی چشم هایش را بست با استرس خوابید و هنوز پنج دقیقه نگذشته بود که صبح شده بود.

-‌ مگان مگان جغد مامانت اومده.
- بده ببینم کیتی.
نقل قول:

در نامه یک برگه کوچک بود که دستور العمل رو نوشته بود با چند ریشه و برگ.
..............
کلاس معجون:
- خب گابریل برامون بمون ببینیم .
- بزار ببینم.
یک عدد ریشه درخت گیلاس، دو عدد مغز زنبور، ریسه قلب اژدها، موی تک شاخی که شاخش شکسته. همین بود. حالا به مدت یک دقیقه معجون رو هم بزنید. معجون شما اماده است.
- خب بخورش مگان.
وقتی مگان معجون رو خورد برای یک لحظه هیچ اتفاقی نیفتاد ولی بعد سر گیجه گرفت.
- وای چقدر دنیا قشنگه، تک‌شاخ ها، رنگین کمون، چون ها.
و بعد غش کرد.
- چی شد بهش؟
- نمی دونم. وای نه امروز روز دوئل هست. خیله خب کیتی تو معجون مرکب پیچیده رو بخور و جای مگان برو سر قرار و من هم میرم دنبال سو و مادر مگان.
- قبوله.
.........
نیم ساعت بعد در وزارتخانه:
گابریل و سو در حالی که سریع می دویدند وارد وزارتخانه شدند.
- ببخشید با خانم فلیسیتی راوستوک کار دارم.

پیرزن مسن عینکی رو پایین اورد و نگاهی اول به سو و بعد به گابریل کرد.
- نداریم کسی به این اسم. برید.
- فلیسیتی ایسترچ چی؟
- طبقه دوم اتاق اول.
........
هاگوارتز، زمین کوییدیچ:

کیتی به سختی داشت با کفش های پاشنه بلند مگان راه می‌رفت و سعی می کرد دست به مو های کراتینه مگان نزند. واقعا برایش سوال بود که مگان چطور با این کفش ها راه می رود. چرا همیشه کت و دامن می پوشه؟ چرا همیشه کفش پاشنه بلند زیر همه ی لباس هاش می پوشش. در همین حین پایش پیچ خورد و به زمین افتاد.

- وای نه کفش مگان پاشنه ش شکست. بدبخت شدم.

بودن در نقش مگان کار راحتی نبود.
............
دفتر خانم فلیسیتی ایسترچ
در اتاق خانم ایسترچ با سرعت باز شد و دو دختر ظاهر شدند.

- خانم استیون من مگه نگفتم در رو روی هر کسی باز نکنید.
- خانم راوستوک، قضیه درباره مگانه. مگان معجون اشتباهی رو خورده.
- چی؟!
ضربان قلبش بالا می رود برای دخترش ممکن بود اتفاقی افتاده باشد.سریع با گابریل و سو به داخل شومینه رفتند و در هاگوارتز ظاهر شدند.
.........
کلاس معجون سازی:
فلیسیتی اصلا خوب نبود. نمی دانست برای دخترش اتفاقی افتاده یا نه. اگر دخترش بلایی سرش می امد هیچ وقت خودش را نمی بخشید.
- این معجون حالش رو خوب می کنه؟
- اره، البته امیدوارم.
وقتی مگان معجون را خورد به ارامی بلند شد. دیگر اثری از رنگین کمان و تک‌شاخ در ذهنش نبود.
- مامان. چی شده؟
- هیچی مثل زیبای خفته به خواب رفتی.
- وای نه دوئل.
- اه، اخ، ای
کیت که دیگر به حالت عادی خودش برگشته بود با کفش های پاره و شکست خورده برگشت.
- ببخشید شکست خوردم.
-
- مگان گریه نکن. دوباره می تونی به دوئل دعوتش کنی.
- نه من برای اون گریه نمی کنم. کفش هام. کفش های قشنگم، کفش های نازنینم
- بله مگان خانم من بهت گفتم که این کار رو نکن.
- کیتی الان خفه ات می کنم

مگان راوستوک vs فلور دلاکور
---------------------------------

توجه

توجه

مرحله اول مسابقه بزرگ سه جادوگر، بیست و چهارم نوامبر ، در حضور هیئت داوران و دانش آموزان برگذار خواهد شد.
آخرین کلاس های روز بیست و چهارم برگذار نخواهند شد و همه ی دانش آموزان می توانند به زمین بازی کوییدیچ که محل برگذاری مرحله ی اول است ، بروند.


این اعلامیه از چند روز پیش روی دیوار های قلعه نصب شده بود. قهرمانان هاگوارتز، بوباتون و دورمشترانگ هنگام عصر باید در زمین بازی کوییدیچ حاضر می شدند تا مرحله اول مسابقه را طی کنند. قهرمان بوباتون و دورمشترانگ پس از صحبت های طولانی با مدیر مدرسه شان تصمیم گرفته بودند تا شروع مسابقه استراحت کنند اما قهرمان هاگوارتز، فلور دلاکور، با کیفی سنگین بر دوش در راهرو ی قلعه حرکت می کرد.

-هیچ کس متوجه نمی شه... آره، از کجا می خوان بفهمن. فقط همین یه دفعه اینکارو می کنم. دیگه هرگز تکرارش نمی کنم.

فلور در حالی که سعی می کرد خودش را بابت کاری که می خواست انجام دهد، راضی نگهدارد پیش می رفت. او تصمیم گرفت به جایی برود که کاملا دور از انتظار باشد. فلور با احتیاط در راهرو حرکت میکرد تا به دستشویی دخترانه طبقه اول برود. کسی او را دنبال نمی کرد و شب هنگام هم نبود ولی از آنجایی که همه هنگام انجام کارهای خلاف قانون استرس دارند، او هم دچار استرس و نگرانی شده بود. بالاخره پس از چند دقیقه به آنجا رسید. در را باز کرد و داخل شد. فضای اطراف کاملا نشان میداد که مدت زیادی از آنجا استفاده نشده است. وسایلش را روی زمین گذاشت و نشست تا شروع به کار کند که ناگهان صدایی وحشتناک از پشت سرش بلند شد. فلور سرش را برگرداند و با میرتل مواجه شد. فلور نمی توانست به او چیزی بگوید زیرا خودش بود که وارد مقر همیشگی میرتل شده بود.

-آخه چه خبرته؟ نمی تونی یکم آروم تر بیای. نزدیک بود سکته کنم.

البته واضح است که فلور نسبت به این حرکت بی تفاوت نماند اما میرتل از آنجایی که به این جور حرکات عادت داشت سعی کرد آرامش خودش را حفظ کند و کار همیشگی اش یعنی سر در آوردن از کار بقیه را انجام دهد.

-سلام فلور.
-سلام. ببخشید من فقط چهار ساعت و بیست و سه دقیقه اینجا می مونم و بعد میرم. اگه بشه که ...
-مزاحمت نشم. خیالت راحت من همیشه فقط تماشا می کنم.

از قیافه میرتل اینطور به نظر نمیرسید. او روی زمین فرود آمد و کنار فلور نشست.یک فلور نیز یکی یکی وسایل معجون سازیش را روی زمین گذاشت و در نهایت کتاب معجون سازی قطوری را از کیفش بیرون کشید که با خط درشتی روی آن نوشته بود:




فلور فهرست کتاب را باز کرد و با توجه به آن به صفحه 324 ، که در آن روش تهیه معجون شانس نوشته شده بود رفت. از آنجایی که کتاب توسط پروفسور درس معجون سازی نوشته شده بود، فلور مطمئن بود که جواب می دهد. پروفسور تا به حال برایشان معجونی نساخته بود و طرز تهیه معجونی را نیز به آنها نگفته بود ولی از آنجایی که دو جلسه تمام را به مهمترین بخش معجون سازی اختصاص داده بود، فلور حس می کرد که او کاملا در کارش وارد است. پس با توجه به دستور تهیه شروع کرد. اول از همه پاتیلش را روی شعله گذاشت و سپس شروع به خواندن محتویات کرد.

-چند برگ از گیاه افسنتین، چهار عدد دندان مار ، یک عدد...وای باورم نمیشه...سه تا از چیز های مهمشو ندارم.
- من یه فکری دارم. باید بری پیداشون کنی.

فلور در حالی که سعی می کرد آرامش خودش را حفظ کند، گفت:
-فکر کنم خودم می دونم.
-از گلخونه میتونی بیاری.
-اولا اونجا همیشه درش بسته. دوم همه ی اینا رو از اونجا نمیشه گیر اورد.
-نظرت چیه از انبار معجونا برداری. این کاریه که همیشه هری انجام میداد.

درست زمانی که فلور می خواست به پیشنهاد های غیر منطقیِ میرتل پاسخ دهد، صدای وارد شدن کسی را شنید و باعث شد برای چند ثانیه در حالت شوک باقی بماند.

-سلام میرتل.سلام فلور. اینجا چیکار میکنی؟ همنشین میرتل شدی!

آن صدا متعلق به یکی دیگر از ارواح قلعه بود که فلور حتی اسم او را نمی دانست. و درست زمانی که می خواست چیزی بگوید، روح ادامه داد:
-میرتل، توی راهرو طبقه دوم یه جشن بر پا کردن دوست داری تو هم بیای.

میرتل با شنیدن این موضوع، فضولی در کار فلور را بیخیال شد و فورا همراه آن روح بیرون رفت. فلور که حالا با رفتن او احساس راحتی بیشتری می کرد، به سراغ معجونش رفت و موادی که حالا باید به دست می آورد.

-حالا اینا رو از کجا بیارم...برم بدزدم. واقعا چه پیشنهاد مسخره... ولی شایدم خوب باشه. فکر نکنم کار زیاد سختی باشه. با یه زمان بندی درست مثل آب خوردنه.

فلور تصمیمش را گرفت. مسابقه شش ساعت دیگر شروع میشد و او باید هر چه سریعتر معجونش را حاضر می کرد پس به سوی اتاق پروفسور گرنجر رفت. در راه عده ی زیادی از دانش آموزان به خصوص گریفیندوری ها برایش آرزوی موفقیت می کردند. بالاخره پنج دقیقه بعد به در ورودی اتاق رسید. در اتاق نیمه باز بود و به راحتی امکان داخل شدن بود. حالا فلور باید برای یک دزدی بزرگ آماده میشد. در اتاق را باز کرد و با آرامش داخل شد.

-درود پروفسور گرنجر.

پروفسور گرنجر که در حین ویبره زدن در حال درست کردن معجونی عجیب و سبز بود با شنیدن صدای فلور به سمت او برگشت و گفت:
-خانم دلاکور. اینجا چیکار می کنید؟
- راستش پروفسور یه مشکلی هست. من معتقدم که شما بهترین معجون ساز روی زمین هستید و به همین دلیل یکی از بزرگترین کتابهای شما رو خریدم و حالا برای درست کردن یکی از معجوناش مشکل دارم. چون چند تا از موادشو ندارم. اگه بشه برام جورش کنید خیلی عالی میشه. اینطوری بعد از درست کردنش میتونم اثر معجونای فوق العاده شما رو به بقیه هم نشون بدم.

هکتور که با شنیدن این حرف ها حالا شدت ویبره زدنش چندین برابر شده بود با خوشحالی گفت :
-عالیه که یه همچین شاگرد فوق العاده ای دارم. هر چی می خوای بگو برات بیارم. یادم بیار تو کلاس بهت نمره اضافه هم بدم. حتما بعد درست کردن معجون بگو از روی دستور کی درستش کردی.

هکتور به سرعت تمام چیزهایی که فلور برای معجونش می خواست برای او آماده کرد و با رضایت تمام همه آنها را به فلور داد. فلور با خوشحالی از اتاق خارج شد و به سمت دستشویی دخترانه رفت. البته باید به این نکته اشاره کرد که این به هیچ وجه به یک دزدی شباهت نداشت اما تا زمانی که راه های ساده تری مانند خودشیرینی و از این قبیل وجود دارد نیازی به دزدی نیست.

دستشویی دخترانه طبقه اول

فلور یک ساعت بعدی را به خرد کردن، له کردن و در نهایت ترکیب کردن مواد گذراند و همه مواد را درون پاتیل ریخت. حالا مواد باید نیم ساعت جوش می خوردند و فلور تصمیم گرفت در این مدت به سراغ آخرین ماده و البته چندش آور ترین آنها برود که کاملا هم پیدا کردنش مشکل بود. انگشت انسان. فلور می دانست آن را از کجا بیاورد زیرا همیشه یک نفر بود که این امکان را داشت که انگشتش از بدنش جدا شود. به علاوه در نهایت انگشت دست نخورده باقی می ماند و به صاحبش برگردانده می شد. اما گرفتن یک انگشت آن هم از تام جاگسن به نظر کار ساده ای نمی آمد. فلور باید انگشت را پیدا می کرد زیرا برای مبارزه با اژدها به شانس زیادی نیاز داشت و باید معجون را درست می کرد و از آنجایی که همیشه با کمی فکر کردن راه حل های فوق العاده به ذهنش می رسید راه حل این مشکل را نیز یافت و به راه افتاد.

اتاق پروفسور لسترنج

فلور در زد و داخل شد. رودولف در حال چک کردن تکالیف دانش آموزان بود. فلور متوجه شد که او به ساحره ها نمرات بالاتری نسبت به بقیه می دهد. به هر حال با دیدن او گفت:
-به به یه ساحره ی باکمالات اینجا داریم. بیا اینجا بشین. با من کاری داشتی؟
-متشکر سر پا راحتم. راستش پروفسور یه درخواستی ازتون داشتم.

رودولف که حالا در پوست خود نمی گنجید گفت:
-در خواست. هر چی که باشه.
- پروفسور من برای انجام یکی از آزمایشام به یه چیز نسبتا کوچیک نیاز دارم. اگه بتونین برام جورش کنید عالی میشه.
-فقط بگو چی می خوای؟ سه ثانیه ای برات جورش می کنم.
-راستش برای دو ساعت و چهل و پنج دقیقه به یک انگشت نیاز دارم. اگه...

رودولف حتی نگذاشت حرف فلور تمام شود. به او گفت چند دقیقه منتظر باشد و به سرعت از کلاس خارج شد و دو دقیقه بعد همراه با یک انگشت وارد اتاق شد. آن را درون دستمالی گذاشت و به سمت فلور گرفت.

-اینم انگشتی که خواسته بودی. اگه چیز دیگه ای هم خواستی فقط به خودم بگو. راستی عصرم که مسابقه داری. بعدش بیا یکم درباره خودت با هم صحبت کنیم.

فلور در حالی که هر آن امکان داشت حالش به هم بخورد انگشت را گرفت و گفت:
-حتما پروفسور. متشکر. ساعات خوبی داشته باشید.

رودولف با خوشحالی او را تا دم در اتاق بدرقه کرد. فلور هم دوباره به سوی دستشویی دخترانه به راه افتاد. زیبایی های او همیشه کاربرد های متفاوتی داشتند و او همیشه سعی می کرد از آنها بهترین استفاده را بکند. مدت کوتاهی بعد به در دستشویی رسید و داخل شد. حالا تمام مواد آماده بودند. انگشت را نیز به آنها اضافه کرد. حالا فقط ده دقیقه به حاضر شدن معجون و یک ساعت به مسابقه مانده بود. ده دقیقه بعد فلور معجون را که به طرز عجیبی چندش آور و به رنگ قیر شده بود، درون بطری کوچکی ریخت و انگشت را نیز از ظرف بیرون آورد و تمیز کرد و گوشه ای گذاشت. وسایلش را جمع کرد و به سوی سالن عمومی رفت تا مدت باقی مانده را آنجا استراحت کند.

زمان برگذاری مسابقه، زمین کوییدیچ

-و حالا قهرمان بلغاری ویکتور کرام، بعد از جر و بحث های طولانی با اژدها و در حالی که رداش کاملا سوخت موفق شد تخم رو از اژدها بگیره. دو قهرمان کارشون رو انجام دادن و حالا نوبت میرسه به قهرمان هاگوارتز، فلور دلاکور.

فلور پیش از خارج شدن در حالی که دستانش می لرزید، بطری را سر کشید و وارد محوطه شد. صدای فریاد و تشویق جمعیت بلند شد. جمعیتی که دور تا دور زمین کوییدیچ را پر کرده بودند اما تنها چیزی که فلور در آن لحظه می دید، اژدهای عظیم الجثه ای بود که روبه رویش ایستاده بود و باید او را به هر نحوی شده راضی می کرد که تخم طلا را به او بدهد. اژدها طلایی رنگ بود و چندین متر بلندی داشت. همانجا نشسته بود و منتظر بود فلور، حرکتی انجام دهد. فلور سعی کرد آرامش خودش را حفظ کند و به معجون شانس اعتماد کند. درست زمانی که می خواست شروع به حرف زدن کند، صدای خنده جمعیت و حتی اژدها بلند شد. فلور مات و مبهوت نگاه می کرد و نمی دانست چه خبر شده. اول به اطرافش نگاه کرد ، اما چیز خنده داری نیافت ولی بعد از اینکه سعی کرد خودش را بررسی کند، آنچنان جیغ بلند و غیر عادیی کشید که جایگاه های تماشاگران به لرزه در آمد و باعث وحشت دانش آموزان و بقیه شد. هر کسی به سویی می رفت و همه فلور را که در اثر معجون به رنگ سبز در آمده بود فراموش کردند. هرج و مرج ایجاد شده باعث شد اژدها نیز گیج شود و مشغول تماشای آنها شود. در این بین فلور تصمیم گرفت از فرصت استفاده کند و هر چه سریع تر به این وضع وحشتناک پایان بدهد. پس آرام آرام به سوی تخم رفت و همزمان در دلش خودش را سرزنش می کرد.

-این معجون قرار بود برام شانس بیاره، حالا سبزم کرده. در عرض سه ثانیه و دو صدم ثانیه ابروم پیش همه ی ملت رفت... آخه برای چی اینقدر صدام بلند شده. دیگه تا آخر عمرم از روی دستورات پروفسور گرنجر هیچی درست نمی کنم.

فلور تخم طلا را برداشت و هیچ کس هم متوجه نشد. حتی برای خودش هم مهم نبود که سریع تر از سایرین تخم را برداشته. حالا فلور باید جواب تمام اتفاقاتی که افتاده بود را می داد و به عنوان دختری که در هاگوارتز در زیبایی نظیر نداشت حالا تمام آبرویش نیز رفته بود.


پایان

تعطیلات شروع شده بود و پلا مثل همیشه درس رو بهونه کرده بود تا توی هاگوارتز بمونه.
همیشه براش سوال بود که چرا مثل بقیه از بودن کنار خانوادش لذت نمیبره،ترجیح میداد تنهای تنها تو خوابگاه اسلی بمونه تا اینکه با خانوادش وقت بگذرونه..
دست از فکر کردن برداشت و از اتاقش بیرون اومد،سال جدید رو به خودش تبریک گفت و رفت سراغ جعبه کوچیک کنار شومینه؛ جعبه رو باز کرد و گردنبند یاقوتی رو ازش بیرون کشید.چشم هاش از دیدن زیبایی گردنبند برق میزدن : یاقوت سبز رنگی بین دو تا مار که توی هم پیچیده بودن میدرخشید و زنجیری که مثل مار ها نقره ای رنگ بود. عجیب نبود پدر و مادر اصیلش به اینکه اسلیترینی بود افتخار میکردن.
گردنبند رو داخل جعبه گذاشت و نامه ای که روی زمین بود تو دستش گرفت :
سلام پلای مامان
من و پدرت برات آرزوی موفقیت میکنیم و امیدواریم تو سال جدید باعث سربلندی اسلی باشی.
این هدیه ارزشمند از طرف ماست تا بدونی چقدر دوست داریم و همیشه به یادتیم.
سال نو ات مبارک عزیز مامان.

نامه رو بست و به طبقه بالا رفت، گردنبند رو روی میز گذاشت و زیر لحاف خزید....

نور شدیدی که تو چشمش میزد باعث شد غلطی بزنه ولی نتونست دوباره بخوابه و بلاخره بیدار شد.
قرار بود تا به کوچه دیاگون بره تا برای جذاب ترین پرفسور دنیا هدیه سال نو بخره.
بعد از دوش کوتاه و عوض کردن لباس هاش چون حوصله رفتن به سر سرا رو نداشت گردنبند رو گردنش انداخت و داخل شومینه رفت :
_ کوچه دیاگون....

گرد و غبار رو با وردی از روی لباس ها و صورتش پاک کرد.از مغازه شیرینی فروشی بیرون اومد و به سمت مغازه آقای کریچر به راه افتاد.
هنوز دو قدم نرفته بود که متوجه شد همه بهت زده بهش نگاه میکنن و بعضی ها خودشون رو عقب میکشن،پدر و مادر ها بچه ها رو پشتشون قایم میکردن و هرکسی سعی داشت به نحوی از پلا دور بشه.
پسر جوونی از مغازه ای چند قدم جلوتر با عجله خارج شد اما با دیدن پلا چند لحظه ای خشک شد و همونطور که فریاد میزد:
_ آرتمیسا ریدل برگشته !
پا به فرار گذاشت.با فریاد پسر همهمه ای توی خیابون افتاد و هرکسی به سمتی میدوید،پلاکس که از تعجب خشک شده بود برگشت و پشت سرش رو نگاه کرد. هیچ کس نبود، پس آرتمیسا ریدل کجاست؟ کمی دقت کرد؛ آرتمیسایی در کار نبود، انگشت ها همه پلاکس رو نشون میدادن، اما مگه امکان داشت؟
نگاهی به دستهاش انداخت، صورتش رو لمس کرد، هیچ تغییری نکرده بود، همه چیز مثل سابق بود.
برگشت و توی شیشه مغازه نگاهی به خودش انداخت :
ـ نه...نه..ایـ..این امکان نداره...آخه چجوریییی!؟

زن میانسالی با موهای آشفته ، دماغ دراز و دندون های وحشتناک پلاکس رو نگاه میکرد.
چند قدم عقب رفت، ترسیده بود، او..اون آدم کی میتونست باشه؟ ناگهان با جسمی برخورد کرد و بیهوش روی زمین افتاد...

طبق عادت هرروز چشم هاشو نیمه باز کرد اما با دیدن دور و برش یهو از جا پرید.

_لطفا بشینین خانم ریدل.
صدا رو دنبال کرد و به قاضی رسید.
ریدل؟ریدل دیگه کیه؟سلول های خاکستری مغزش به فعالیت افتادن....آهاااان..تازه دو گالیونیش افتاد و اتفاقات چند ساعت پیش رو به یاد آورد.اما چرا تو دادگاه بود؟ اونم به عنوان مجرم! عرق روی پیشونیش رو پاک کرد.

_ آرتمیسا ریدل که پنج سال پیش به جرم قتل زنجیره ای به حبس ابد محکوم شده بود بعد از دو سال موفق به فرار شد و پس از آن کسی اثری از او نیافت.اما اکنون،این هیولای خطرناک خود را نشان داده و آماده ی اجرای حکم میباشد.
پلاکس با شنیدن این چرندیات بلند شد و فریاد زد :
_چی دارین میگین؟ آرتمیسا دیگه کیه؟ دارین اشتباه میکنین!
نگهبانی که درست کنار صندلی ایستاده بود وردی خوند و پلا به صندلی چسبید.

_ و ما اکنون شما رو دوباره به آزاکابان بر میگردونیم و از مرلین کبیر تقاضای نابودی هرچه سریع تر شما را خواستاریم.لطفا هرچه سریع تر جلسه رو ترک کنید تا دیوانه ساز ها وارد شوند.
پلا شروع کرد به فریاد زدن اما هیچکس توجهی بهش نداشت؛ همه با سرعت بیرون میدویدن تا گیر بوسه دیوانه ساز نیفتن.
اتاق خالی شده بود، هیچ کس نبود که به دادش برسه...یکدفعه چیزی در ذهنش جرقه زد :
_ گردنبند!
نگاهی به گردنبند انداخت که نور شدیدی درون یاقوتش روشن و خاموش میشد. دیوانه ساز ها وارد شدن و به محض ورودشون طلسم باطل شد، پلا سریعا گردنبند رو از گردنش کند و از پنجره به بیرون پرتاب کرد، دیوانه ساز ها به دنبال گردن بند بیرون رفتن.
پلاکس با حرکتی سریع چوب دستی اش رو از جایگاه قاضی برداشت ، داخل شومینه رفت و پودر جادو رو به هوا پاشید :
_خوابگاه اسلیترین.

گابریل تیتvsبیدل نقال
سوژه:سوء استفاده


یک روز خلوت و افتابی ازار دهنده برای بیدل مخصوصن با این اتفاق هایش .

فلش بک

اخه چرا ؟ چطور ؟

این سوال هایی بود که بیدل از خودش می پرسید . آخر او به بیکار موندن علاقه ای نداشت .واز هزار تا فحش برای او بدتر بود .

پس سعی کرد کاری برای خود بتراشد . و به فکر فرو رفت . فکر کرد ، فکر کرد . ولی چیزی به ذهنش نرسید .

پس کت فیروزه ای همیشگی اش را پوشید و به سمت خانه بیدل ها حرکت کرد . چون خواست با یک تیر دو نشان زده باشد .
هم سلامتی اش را تضمین کند هم از مناظر بیرون لذت ببرد . و خلاصه حوصله اش سر نرود .

در راه خانه ی ریدل کمی احساس خفگی کرد ولی جدی نگرفت . هر چه بیشتر به خانه ی ریدل ها نزدیک میشد .احساس خفگی بیشتری میکرد . تا اینکه یک دفعه …

- من ؟ من ؟ کجام !

- تو همون جایی هستی که باید باشی .

با من چیکار داری ؟ از من چی میخوای .

- تو باید بنویسی... همون رو

- چی رو ؟

- تو باید منو قدرتمند ترین کس رو در تاریخ جلوه بدی . و از گروه مرگ خوار ها جاسوسی رو بکنی فهمیدی ؟

- من نمیخوام .

سپس فرد ناشناس کروشیو ای به سمت بیدل پرتاب میکند . و چشم های بیدل خاموش میشود .



مرد ناشناس آبی روی بیدل می ریزد .

- چی شد من کجام؟

- زود از حال رفتی هنوز باهات کار دارم .

- فکر کنم تو منو دست کم گرفتی .

و سپس چراغ ها خاموش میشود و صدای به گوش میرسد . وقتی چراغ روشن میشود . تنها چیزی که میشود دید صندلی ای می ماند با طناب های باز شده دور آن


پایان
---------------------
ببخشید قبلی درست نشد برای امتیاز دادن اینو قبول کنید .