هشدار: این پست ممکن است برای افراد حساس مناسب نباشد.
شب بود؛ تاریکتر از هر شب دیگر. حتی بدر ماه خونین با تمام ابهتش نیز عاجز از نفوذ در این تاریکی بود. سایههای درختان انبوه، همچو دژی مستحکم مرا در بر گرفته و در دلشان پنهان کرده بودند. اینجا، بیرون خانهشان، سکوتی مرگبار حکمفرما بود که تنها صدای نفسهای ناموزون و بیقرار من، آن را میشکست. لحظهی شیرین انتقام فرا رسیده بود.
او باید بهای سخنانش را میپرداخت. بهای تمام نگاههای تحقیرآمیزش از آن طرف میلههای بازداشتگاه. آن کلمات خشک و بیرحم: "بیعاطفه، شیطانصفت و شایستهی مرگ".
و تنها بهایی که برای من ارزش داشت، خون بود.
مسیرش از محل کارش در وزارتخانه تا این خانهی محقر در حومه لندن را دنبال کرده بودم. به هر قدمش، به هر لحظهاش واقف بودم. خانوادهای کوچک و بیدفاع؛ یک مرد، زنی جوان و کودکی خردسال. همین مقدار اطلاعات کافی بود؛ به بیش از آن نیازی نداشتم.
بوی گوشتی شبیه به بره در هوا پیچیده و مرا سرمست کرده بود. طعم آن را با اینکه هنوز نچشیده بودم زیر دندانهای ذهنم مزه مزه میکردم. سرانجام با شتابی کنترل نشده به سوی خانه یورش بردم. من... فنریر گریبک. گرگینهای که نامش با وحشت و درد گره خورده است.
همیشه در جستجوی شکار...
همیشه تشنه به ریختن خون.
صدای خشخش برگهای خشک، زیر پنجههایم طنینانداز شد. نزدیک شدم و چنگالم را بر پنجره اتاق کودک کشیدم. شیشه شکست و صدای تکههایش، سکوت خانه را درید. سرم را از میان پنجره به داخل بردم. قربانی شیرینم خواب نبود. روی تختش نشسته و با چشمانی درشت و کنجکاو به من خیره شده بود. چشمانی که هیچ وحشتی در آن نمیدیدم.
از طبقه بالا صدای فریاد مادرش به گوشم میرسید که همسرش را صدا میزد. اما خود کودک؟ او همچنان بیحرکت بود. این آرامش او، مرا خشمگین میکرد. یاد پدرش افتادم. همان چشمان با همان نگاه سرد و آرام پشت میلههای بازداشتگاه...
پنجهام را به سمت صورت کودک بردم. نرمی پوستش را زیر چنگالهای تیز و گلآلودم حس کردم. با اولین خراش، جریان خون گرم و تازه، مرا به وجد آورد. بالاخره به گریه افتاد و این مایه سرورم بود. این صدای پر درد، موسیقی انتقامم بود. با لذتی بیرحمانه، خون روی پنجههایم را چشیدم. طعمش... آن چنان پاک و خالص بود که مردمک چشمان قرمزم را گشاد کرد.
دیگر چیزی نمیتوانست مرا متوقف کند. با تمام قدرت از دریچه پنجره به داخل اتاق پریدم. روی او خم شدم. صدای قلب کوچکش را میشنیدم. میخواستم طعم گوشتش را احساس کنم، اما نه یکباره. بازی با طعمه همیشه لذتی دوچندان داشت.
سعی داشت با آن دستان کوچک، پنجههای بزرگ مرا پس بزند. با بیتفاوتی گردنش را لیسیدم و سپس دندانهای پیشینم را در گوشت نرم و آبدارش فرو بردم. طعم لذیذش را با زبانم در دهان چرخاندم. احساس میکردم هر آن ممکن است از این لذت وصفناپذیر، روحم از جسمم جدا شود.
در باز شد. با نوری خیرهکننده، بیناییام را لحظهای از دست دادم.
- استوپفای!
طلسم مرا به عقب پرتاب کرد و به دیوار کوباند اما ضعیفتر از آن بود که هوشیاری تن سختم را برباید. وقتی دوباره توانستم ببینم، پدر کودک، روبهرویم ایستاده بود. چهرهاش دیگر آن آرامش نفرتانگیز همیشگی را نداشت. کودک خونآلودش را در دستان لرزانش گرفته و با چشمانی پر از وحشت و خشم به من خیره شده بود و میلرزید.
ــ ریموس... تنها پسرم... امشب تولد پنج سالگیش بود...
حرفش در هوا معلق ماند. پیش از آنکه فرصت کند طلسم دیگری به سمتم روانه کند، رو به پنجره، خیز برداشتم. در لحظه آخر، سرم را به عقب چرخاندم و لبخند زدم. دندانهای زرد و خونآلودم را برایش به نمایش گذاشتم. پژواک جیغهای مادر، ناله پدر و گریههای کودک، هنوز در گوشهایم میپیچید اما من دیگر از آن خانه دور شده بودم.
این پایان کار نبود. میدانستم حتی اگر کودک زنده بماند، همواره نفرینی ابدی را با خود حمل خواهد کرد. من گرگینه دیگری را به این دنیا افزوده بودم. همان موجودی که لیام لوپین آن را شایستهی مرگ میپنداشت. آری... سرنوشت پسرش را من رقم زدم.
انتقام کامل شده بود.
حسش؟ بینظیر بود.
انتقام!
شب بود؛ تاریکتر از هر شب دیگر. حتی بدر ماه خونین با تمام ابهتش نیز عاجز از نفوذ در این تاریکی بود. سایههای درختان انبوه، همچو دژی مستحکم مرا در بر گرفته و در دلشان پنهان کرده بودند. اینجا، بیرون خانهشان، سکوتی مرگبار حکمفرما بود که تنها صدای نفسهای ناموزون و بیقرار من، آن را میشکست. لحظهی شیرین انتقام فرا رسیده بود.
او باید بهای سخنانش را میپرداخت. بهای تمام نگاههای تحقیرآمیزش از آن طرف میلههای بازداشتگاه. آن کلمات خشک و بیرحم: "بیعاطفه، شیطانصفت و شایستهی مرگ".
و تنها بهایی که برای من ارزش داشت، خون بود.
مسیرش از محل کارش در وزارتخانه تا این خانهی محقر در حومه لندن را دنبال کرده بودم. به هر قدمش، به هر لحظهاش واقف بودم. خانوادهای کوچک و بیدفاع؛ یک مرد، زنی جوان و کودکی خردسال. همین مقدار اطلاعات کافی بود؛ به بیش از آن نیازی نداشتم.
بوی گوشتی شبیه به بره در هوا پیچیده و مرا سرمست کرده بود. طعم آن را با اینکه هنوز نچشیده بودم زیر دندانهای ذهنم مزه مزه میکردم. سرانجام با شتابی کنترل نشده به سوی خانه یورش بردم. من... فنریر گریبک. گرگینهای که نامش با وحشت و درد گره خورده است.
همیشه در جستجوی شکار...
همیشه تشنه به ریختن خون.
صدای خشخش برگهای خشک، زیر پنجههایم طنینانداز شد. نزدیک شدم و چنگالم را بر پنجره اتاق کودک کشیدم. شیشه شکست و صدای تکههایش، سکوت خانه را درید. سرم را از میان پنجره به داخل بردم. قربانی شیرینم خواب نبود. روی تختش نشسته و با چشمانی درشت و کنجکاو به من خیره شده بود. چشمانی که هیچ وحشتی در آن نمیدیدم.
از طبقه بالا صدای فریاد مادرش به گوشم میرسید که همسرش را صدا میزد. اما خود کودک؟ او همچنان بیحرکت بود. این آرامش او، مرا خشمگین میکرد. یاد پدرش افتادم. همان چشمان با همان نگاه سرد و آرام پشت میلههای بازداشتگاه...
پنجهام را به سمت صورت کودک بردم. نرمی پوستش را زیر چنگالهای تیز و گلآلودم حس کردم. با اولین خراش، جریان خون گرم و تازه، مرا به وجد آورد. بالاخره به گریه افتاد و این مایه سرورم بود. این صدای پر درد، موسیقی انتقامم بود. با لذتی بیرحمانه، خون روی پنجههایم را چشیدم. طعمش... آن چنان پاک و خالص بود که مردمک چشمان قرمزم را گشاد کرد.
دیگر چیزی نمیتوانست مرا متوقف کند. با تمام قدرت از دریچه پنجره به داخل اتاق پریدم. روی او خم شدم. صدای قلب کوچکش را میشنیدم. میخواستم طعم گوشتش را احساس کنم، اما نه یکباره. بازی با طعمه همیشه لذتی دوچندان داشت.
سعی داشت با آن دستان کوچک، پنجههای بزرگ مرا پس بزند. با بیتفاوتی گردنش را لیسیدم و سپس دندانهای پیشینم را در گوشت نرم و آبدارش فرو بردم. طعم لذیذش را با زبانم در دهان چرخاندم. احساس میکردم هر آن ممکن است از این لذت وصفناپذیر، روحم از جسمم جدا شود.
در باز شد. با نوری خیرهکننده، بیناییام را لحظهای از دست دادم.
- استوپفای!
طلسم مرا به عقب پرتاب کرد و به دیوار کوباند اما ضعیفتر از آن بود که هوشیاری تن سختم را برباید. وقتی دوباره توانستم ببینم، پدر کودک، روبهرویم ایستاده بود. چهرهاش دیگر آن آرامش نفرتانگیز همیشگی را نداشت. کودک خونآلودش را در دستان لرزانش گرفته و با چشمانی پر از وحشت و خشم به من خیره شده بود و میلرزید.
ــ ریموس... تنها پسرم... امشب تولد پنج سالگیش بود...
حرفش در هوا معلق ماند. پیش از آنکه فرصت کند طلسم دیگری به سمتم روانه کند، رو به پنجره، خیز برداشتم. در لحظه آخر، سرم را به عقب چرخاندم و لبخند زدم. دندانهای زرد و خونآلودم را برایش به نمایش گذاشتم. پژواک جیغهای مادر، ناله پدر و گریههای کودک، هنوز در گوشهایم میپیچید اما من دیگر از آن خانه دور شده بودم.
این پایان کار نبود. میدانستم حتی اگر کودک زنده بماند، همواره نفرینی ابدی را با خود حمل خواهد کرد. من گرگینه دیگری را به این دنیا افزوده بودم. همان موجودی که لیام لوپین آن را شایستهی مرگ میپنداشت. آری... سرنوشت پسرش را من رقم زدم.
انتقام کامل شده بود.
حسش؟ بینظیر بود.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!




