نه می‌دانی کیستم، نه نامم را می‌دانی، و نه حتی مرا دیده‌ای، اما حال داری این نوشته‌ها را می‌خوانی.

فقط بدان من نه از آن عاشقان دلباخته‌ام، نه خسته از زندگی. تا به حال عاشق نشده‌ام و زندگی هم همانطور است که باید. من فقط خسته‌ام! آن‌هم نه از زندگی از خودم. از حماقتم! ببخشید که اینقدر صادقانه می‌گویم؛ هر چند هم نباید عزرخواهی کنم ولی، من یک احمق بی‌لیاقت هستم. من اعتماد کردم و رسما ویران شدم، وابسته شدم و ریز ریز شدم، و شاید باور نکنی، فکر می‌کردم انسان ها همگی پاکند! من تو را نمی‌شناسم ولی امیدوارم از میان آن کفتارهایی که نام انسان بر خود گذاشته‌اند نیامده باشی. بی‌لیاقتم چون ارزش عزیزانم را ندانستم... احتمالا داری می‌گویی:
ـ اه! این هم دارد نصیحت‌های مادربزرگی می‌کند!

اگر می‌گویی که خب... راستیتش به درک! برای مرده مگر فرقی هم دارد؟!

من از وقتی که اعتماد کردم مردم! از وقتی که... از وقتی که... هه! یکبار هم نشد راجع‌به این موضوع حرف بزنم ولی اشک‌هایم سرازیر نشود! مسخره‌است! داشتم می‌گفتم؛ من بی‌لیاقتم چون حرف‌هایم را به سنگ قبری زدم نه به چهره‌ای شادابش! چون به آسمان نگاه کردم نه چشمان آسمانیش! من نتوانست از بودنش استفاده کنم، من... نمی‌توانستم جلوی رفتنش را بگیرم ولی می‌توانستم از لحظات بودنش لذت ببرم. مشکل از زندگی نیست، زندگی همیشه اینگونه بوده ولی من کور بودم. همیشه من‌ گناهکارم، در دادگاهی که هم شاکی هم مجرم و هم قاضی منم.

نه مرده‌ام و نه زنده‌، گربه‌ای حال مرا توصیف می‌کند. درست یادم نمی‌آید... شرودینگر؟ احتمالا... نمی‌خواهم کسی در جعبه را باز کند... ولی نمی‌خواهم در این حال هم باشم. حکم رقصنده‌ای را دارم که پا برهنه روی دریاچه‌ای یخ زدی می‌رقصد، در حالی که تنش در آتش می‌سوزد. دارم دیوانه می‌شوم... ولی دیوانگی هم خوب‌ست مگر نه؟

می‌خندم ولی اشک‌هایم را چه کنم؟! داغند... مثل مذاب... شاید هم آغوش. من مشکلی با تنهایی و بی کسی ندارم! چون علاقه‌ای جامعه ندارم مخصوصا از وقتی که... رفت. چون همراهش امیدم رفت! من به او اطمینان کامل داشتم و قرار نبود یکهو همه چی تمام شود! من باید بیشتر از فرصت‌هایم استفاده می‌کردم من... آه خدایا بس‌است بس‌است!

داشتم می‌گفتم، وقتی تنهایی و دلت شانه می‌خواهد یادت می‌آید که بی‌کسی و این عذاب از جهنم هم بدتر است. به اندازه کافی گفتم. این نامه‌ها را می‌گذارم همینجا تا شاید یکی دید... یکی فهمید... خودش که این نامه را نمی‌خواند؛ خب مسلما نمی‌تواند. مرده است! شاید آن یکی جواب نامه‌ام را داد!

زیبا ترین گل باغ زندگی‌ام، قسم به گیسوی پریشانت که بدون تو لحظه ای هم خواب به چشمان کم سویم نیامده! لب هایم بدون تو همچون چشمه ای بدون دریا، خشکیده، خانه‌ام به خرابه ای مبدل گشته!

مگر میتوانم آب و نانی که تو برایم می آوردی را با ذره ای گیسوی گندیده‌ی دختری دیگر مقایسه کنم؟

ای شیرین ترین رویای زندگی‌ام، در کنارت خواهم بود.

حالا که این را می‌خوانی من قطع به یقین مرده‌ام.

مردن درست نیست... باید گفت بالآخره خلاص شده‌ام و نزد کسی رفته‌ام که هرگز نباید از او جدا می‌شدم که حالا بخواهم به سراغش بروم! هرچه می‌گویی بگو... بگو زده به سرم و اگر صبر کنم حالم بهتر خواهد شد، برایم بی‌اهمیت است. من تصمیم خود را گرفته‌ام و مطمئن هم هستم که آن را اجرا کنم؛ هرچند هم اگر بگویی من نخواهم فهمید!

من نمی‌گذارم فاصله‌ی ما از این بیشتر طول بکشد... مرگ را فرا خواهم خواند و کسی هم مانع من نمی‌شود. نمی‌گذارم مانع شود. اول باید به جایی برسم که آخرین بار او را دیدم. حالا در تاکسی نشسته‌ام، منتظر رسیدن به پارک؛ همیشه همانجا می‌رفتیم و اردو می‌زدیم. معمولا هم همانجا شام می‌خوردیم... او نماد شادی بود، هر کجا راه می‌رفت صدای خنده شنیده می‌شد؛ گاه‌گداری سنگ‌ها هم می‌خندیدند!

....

‌در پارک، روی چمن‌های تازه آب داده شده نشسته‌ام و تلاش می‌کنم ناسزا ندهم. لعنتی! هوا چقدر سرد شده! چمن‌های خیس هم بدترش کرده‌اند. از این فضا فقط بوی نان تازه را که از نانوایی کنار پارک می‌آمد دوست داشتم، بقیه چیزها بشدت غیر قابل تحمل بود. کی غروب می‌شود؟ می‌خواهم با تمام شدن روز من هم تمام بشوم. مثل آن روز تصادف... آخرین باری که با صدای خنده‌اش خنده‌ام گرفته بود.

همیشه در داستان‌ها می‌خوانم که در حین مرگ کاراکتر اصلی باران می‌بارد، ولی آن روز هوا صاف و آفتابی بود. گرم مانند لبخندش، نورانی مانند چهره‌اش. از هوای صاف بیشتر از بارانی خوشش می‌آمد درست برخلاف من. من از رنگ‌های تیره خوشم می‌آمد ولی او از رنگ‌های روشن. ما مخالف بودیم، و مخالف‌ها برای یک دیگر ساخته شده‌اند.

‌آن روز که از دست دادمش هم درست مثل امروز بود. آسمان صاف و غرق در نور وجودش بود. رفت آن ور خیابان تا... نمی‌دانم تا چه کند! ولی به هر حال رفته بود آن ور و داشت برای من دست تکان می‌داد من هم با لبخند جوابش را می‌دادم تا اینکه... سکوت... هیچ صدایی نمی‌شنیدم... حتی صدای فریاد خودم را... فریادی که در سکوت گم شده بود!

‌اَه! به اندازه کافی گفتم، بیشتر نخواهید! دیگر غروب شده. این نامه آخرین حرف‌های من به کسی که نمی‌شناسم!