كلبه سپيد

در محفل

اعضای محفل درحالی که به شدت مجروح شده بودند در گوشه و کنار خانه گریمولد افتاده بودند و با ترس و همچنین تعجب از تغییر شخصیت دامبل به لرد نگاه می کردند.

- از این به بعد، با برنامه عمل میکنید. هرروز ساعت 7 بیدار می شید و ساعت خواب هم به عهده خودتونه. صبح هم میتونید زیاد بخوابید ولی بعدش باید جریمه بدید...

-کروشیو تدی، به چه حقی گوش های تدی رو میگیری؟ وقتی من دارم حرف میزنم فقط به حرف من گوش میکنی؛ مفهومه؟

جیمز :

اعضای محفل :

لرد درحالی که با خوشحالی به اعضای محفل نگاه می کرد ادامه داد : بقیه برنامه ها رو هم تا ظهر امروز میزنم. فعلا یه نفر بره بساط گل کوچیک بخره بیاره. میخوایم بازی کنیم. تا یادم نرفته هرروز ساعت 10 - 12 بازی داریم. و ضمنا خشونت تو این بازی آزاده.

اعضای محفل :

دراین حین جیمز که تا پیش از اخطار مهربابنانه(!) ی لرد گوشش توسط تدی فشرده می شد،، سخنان لرد را نمی شنید و درنتیجه تنها کلمه ی بازی را شنیده بود با خوشحالی گفت : عمو دامبل... میای با من یویوبازی کنیم؟

- کروشیو جیمز، منظورم از بازی، بازی گل کوچیک هست. دفعه ی آخرتم باشه به من میگی عمو دامبل. من دامبلدور کبیر هستم. مفهومه؟ حالا هم برید. من میخوام استراحت کنم.

پس از خروج اعضای محفل درحالی که لرد با شادی به نتایج کار خودش نگاه می کرد، برروی صندلی نشست و به یاد اتاقش و مار محبوبش در خانه ریدل افتاد.

در خانه ریدل

مرگخواران درحالی که با تعجب به دامبلدور نگاه می کردند همزمان دلشان را که به شدت براثر خنده درد می کرد نگه داشته بودند. تمامی مرگخواران در جلوی اتاق لرد جمع شده بودند و به دامبلدور که با ترس به نجینی نگاه می کرد و با تکان خوردن او 3 متر به عقب پرت می شد نگاه می کردند. نجینی نیز که متوجه شده بود او اربابش نیست به شدت هیس هیس می کرد و به سمت دامبلدور می رفت.

- ارباب مشکلی پیش اومده؟ شما که همیشه با نجینی میخوابیدید.

- چی گفتی بلا؟ من برای چی باید با این مار غول پیکر زشت و کریه بخوابم؟ میشه اینو از اینجا ببرید فرزندان گلم؟

ملت مرگخوار :

تو خلاصه بازی رو هم مینوشتی ما نفهمیدیم چی بود
بعد روفوس داشت میرفت مرخصی، بازی هم تموم شده بود سوت پایان رو مگه آخر بازی نمیزنن؟

----------------------------------------

همان زمان، خانه‌ی ریدل

مرگخواران از بازی فارغ گشته و مشغول به آماده سازی غذایی مفصل برای شام لردسیاه بودند. هر کس یکی از وظایف را به عهده گرفته بود و دستورات آنی مونی را اجرا میکرد تا لرد مهربان یکی از بهترین غذاهای عمرش را نوش جان کند در حالی که همگی کاملاً به رفتار او مشکوک شده بودند.

آنتونین: فکر نمیکنین این رفتار لرد سیاه خیلی عجیبه؟ نسف مرگخوارا رفتن مرخصی، اگه کسی الان بهمون حمله کنه چکار کنیم؟
آنی مونی: الان دقیقاً من هنوز نتونستم لمس کنم چه اتفاقی افتاده
بلا: ولی من نگران لردهستم اگر همینطوری پیش بره اقتدارمون از بین میره! باید یه جوری درمانش کنیم.
مری: ولی من فکر بهتری دارم!

همه مرگخواران با تعجب به طرف صدا برگشتند.

بلا: مری تو اینجا چه کار میکنی؟ چطوری اومدی اینجا؟!

و خود را آماده کرده بود تا جیغ بنفشی را سر دهد که مری جلوی دهان او را گرفته و ادامه داد:
- شما هنوز جوونید این خونه ریدل کلی سوراخ سنبه داره که من هر روز اینجام، اصلاً دسترسی لازم نیست که
بلا: ولی تو... تو...
مورگانا: بلا یه مقدار ساکت باش بزار بقیه حرفش رو بزنه.

و برای اولین بار در تاریخ جادوگران مری و مورگانا سر یک موضوع توافق کردند و مری ادامه داد:
- این بهترین فرصته که این لرد احمق! رو نابود کنیم و یکی جاش رو بگیره، یکی از ما مرگخوارا!

همه مرگخوارانی که در آشپزخانه بودند و بقیه آنهایی که در آن اطراف می‌گشتند به فکر فرو رفته و کلمات مری را شمرده شمرده از ذهن می‌گذراندند.

آنتونین: آره فکر خوبیه، من که مدیرم باید جایگزین لرد بشم.
ایوان: منم میدرم اگر اینطوریه...

مری حرف او را قطع کرد و با فریادی حضور خود را به کل خانه‌ی ریدل اعلام کرد: بوقیا فکر کردین من انقدر خنگ بودم که الان این پیشنهاد رو به شما بدم؟! خودم مترسک نیستم که شماها دارین نقشه میکشین.

در این میان در افکار بلاتریکس مسائل دیگری می‌گذشت، او نمیتوانست به ارباب-عشق- خود خیانت کند باید راه چاره ای برای این کودتا می یافت...


صبح همان روز، محفل ققنوس

لرد در خواب نازی فرو رفته بود و در رویای خود تک تک محفلی‌ها را گرفته و آنها را توسط مرگخواران خود شکنجه میکرد، او توانسته بود ب نقشه های خود بر محفل چیره شده و دامبل را نیز نابود کند... بنگ دانگ دینگ دونگ

لرد در حالی که مانند سنج می‌لرزید و خود را صاف میکرد، فریاد زد: این چه صدای مزخرفیه؟ هنوز که هوا تاریکه چه غلطی دارین میکنین؟

تدی که به همراه جیمز طبل بزرگی را در دست داشت و در تمام اتاقهای محفل میگشت و آن را به صدا در آورده و با جیغهای جیمز سمفونی جدیدی را پدید آورده بودند، باری دیگر در برابر دامبلدور ایستاده و گوشهای جیمز را گرفت و گفت:

-دامبلدور عزیز چند بار به شما بگم جلوی بچه نباید از این الفاظ رکی...

لرد که از عسبانیت خونش به جوش آمده بود به سرعت بلند شده و دستهای تدی را از روی گوشهای جیمز برداشته و فریاد زد:
- ای مادر بــــــــــوق بـــــــــــــوق شده‌ی پدر به عزا نشسته، ای بـــــــوق بــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــوق، من از امروز ترتیب همتونو میدم، شماها رو درست میکنم!

خلاصه:

دامبلدور و لرد سیاه برای یک هفته جاشونو با هم عوض کردن(معجون مرکب خوردن)...درحالیکه دامبلدور تو خانه ریدل خوش میگذرونه و همه بهش احترام میذارن ولدمورت داره تو گریمولد عذاب میکشه.چون محفلی ها بهش احترام نمیذارن.دامبلدور از روش زندگی متنوع و هیجان انگیز لرد خوشش اومده ولی رفتار عجیب و با محبت لرد جدید، مرگخوارا رو خوشحال، و بعضیاشونو متعجب کرده.

______________________________________

همینطور که دامبلدور با لبخند گل و گشادش تک تک مرگخواران را زیر نظر گرفته بود صدای آه و ناله روفوس توجهش را جلب کرد.
-روفوس، عزیزم...چی شده؟چرا پاتو گرفتی؟

روفوس لنگ لنگان به دامبلدور نزدیک شد.
-ارباب بارتی خطا کرد.زد پامو ناقص کرد.ولی مهم نیست.خودتون گفته بودین خطا کردن و هر نوع خشونتی در بازی آزاده.

دامبلدور روی زمین کنار روفوس نشست.چوب جادویش را روی زخم گذاشت و وردی را زیر لب زمزمه کرد.زخم پای روفوس بلافاصله خوب شد.
-اوه...ارباب،ممنونم!شما فوق العاده هستین.

دامبلدور لبخندی زد و دستی روی سر روفوس کشید.
-از این به بعد خطا و خشونت چه در بازی و چه در محوطه خانه ریدل ممنوعه.من هرگز دوست ندارم مرگخوارن عزیزم به همدیگه آسیبی برسونن.همدیگه رو دوست داشته باشین.عشق بورزین.

مرگخوارا:



محفل ققنوس:

لرد سیاه خمیازه بلندی کشید،ولی درست وسط خمیازه اش ناگهان همه چراغها خاموش شد.
-اینجا چه خبره؟چیکار دارین میکنین؟مگه چشم ندارین؟نمیبینین من اینجا جلوس فرمودم؟

صدای قهقهه جیمز به هوا بلند شد.
-چی چی فرمودین؟...ما هر شب راس ساعت نه میخوابیم.این قانون اینجاس خب.ساعت 5 صبح باید بیدار بشیم.سحرخیزی،سلامتی،شادابی!

لرد سیاه با حرکت چوب دستی چراغها را روشن کرد.
-سلامتی؟؟؟شادابی؟؟اگه همینجوری پیش بره من ظرف سه ساعت آینده دچار افسردگی مزمن میشم.پنج صبح بیدار بشیم چه غلطی بکنیم آخه!!

تدی گوشهای جیمز را گرفت.
-آلبوس، خواهش میکنم در انتخاب کلماتتون بیشتر دقت کنین.مخصوصا پیش بچه!

لرد سیاه لبخندی اجباری زد.با لبخند لرد، تدی دستهایش را از روی گوشهای جیمز برداشت.لرد به فکر فرو رفته بود...
-این چه زندگییه آخه؟!بعد میگن محفل چرا فعالیت نمیکنه.افسرده شدن خب بیچاره ها!اینا به کمی تغییر و هیجان احتیاج دارن...خودم ترتیبشو میدم.

کینگزلی جان شما الان اون پست رو در قالب یه محفلی نوشتین یا مرگخوار؟!
___________

مدتی بعد جیمز که در حال بازی با یویویش بود وارد اتاق شد. به سمت دامبلدور رفت و کنار او نشست و به بازی کردنش ادامه داد. ولدمورت که از این بی احترامی ناراحت شده بود گفت:

- کسی بت در زدن یا نداده بچه؟

جیمز نگاهی به دامبلدور انداخت و گفت: اینجا که در زدن نمیخـ...

در همان لحظه در باز شد و ملت محفلی ریختن تو اتاق دامبلدور. سارا با خوش حالی به دامبلدور گفت:

- پروفسور! ما دوس داریم امشب ببریمون رستوران ، شام مهمونمون کنی.

-

گرابلی با دیدن قیافه ی متعجب دامبلدور گفت: خیلی وقته دور همی نرفتیم رستوران. زودباش دیگه ، ببرمون پیلیز!

ولدمورت با عصبانیت از روی مبل بلند شد و گفت: هرگز!

لونا دوباره گفت: نه پروفسور ما دلمون شام میخواد.

- گفتم نه. به چه جراتی با لرد ولـ... ام چیزه یعنی با من این طوری حرف میزنین؟ از این به بعد منو ارباب صدا میزنین!

جیمز با ناراحتی گفت: پس بیا یویو بازی.

ولدمورت که از عصبانیت سرخ شده بود فریاد زد: کروشیو بر شما!

ملت محفلی با تعجب به دامبلدور خیره شدند. جیمز که ترسیده بود جیغی کشید و سریع از اتاق بیرون رفت.

خانه ی ریدل:

دامبلدور که به شدت عرق میریخت با شنیدن صدای سوت پایان بازی از زمین خارج شد و بر روی نیمکتی نشست.

بلا نیز کنار او ایستاد و به او خیره شد.

دامبلدور نگاهی به بلا انداخت و گفت: چرا نمیای بشینی؟ تو هم خسته شدی.

بلا که برق خوش حالی در چشم هایش نمایان بود گفت: واقعا مای لرد؟

دامبلدور بادی به غبغب انداخت و گفت: معلومه که میتونی.

و بلا با خوش حالی کنار ولدمورت نشست و دوباره به او خیره شد. مورگانا با ناراحتی به آن دو خیره شد و آهی کشید.

دامبلدور دوباره رو به مورگانا گفت: تو هم میتونی بشینی. شما همه فرزندان روشـ... تاریکی هستین و در آغوش من جای دارین.

ملت مرگخوار:

روفوس که متوجه رفتار خوب ولدمورت شده بود ، حالت چاپلوسانه ای به خود گرفت و گفت: ارباب ... من میتونم ... اممم ... میتونم سه روز مرخصی بگیرم برم یه جایی؟

دامبلدور لبخندی زد و گفت: معلومه که میتونی!

رابستن نیز با خوش حالی گفت: منم یادم اومد قرار بود یه کاری رو انجام بدم. دو روز میتونم برم؟

دامبلدور لبخندش را گشادتر کرد و گفت: تو هم میتونی!!

بلا که اصلا از این کار ولدمورت خوش حال نشده بود ، با عصبانیت بلند شد. مورگانا نیز به دنبال او بلند شد و هردو از زمین بازی خارج شدند.

دامبل دستش رو روی سر كچل جديدش می كشه و از درب شيشه ایِ خونه ی ريدل ها، چشمای قرمز رنگ و خوف ناكش رو نگاه می كنه. دستش رو روی چونه اش می كشونه و به ياد ريش سفيد و بلندِ جذابش می افته كه تا مدتی پيش از چونه اش آويزوون بوده.

- ريييينگ!

دامبل، انگشت دراز و بلندِ اشاره اش رو كه تا مدتی پيش، متعلق به ولدمورت بود، روی دكمه ی كوچيكِ كنار در شيشه ای خونه ی ريدل ها فشار می ده و منتظر می مونه، بعد از مدت كوتاهی، صدای بارتی از آيفون به گوش دامبل می رسه:
- سلام بابا! بياين تو!

بعد در باز ميشه و دامبل در ظاهر ولدمورت، وارد ساختمون ريدل ها ميشه، ساختمون طلاكاری مجللی، رو به روش قرار گرفته و مورفين، در حالی كه قوز كرده، كنار در ساختمون، منتظر ولدمورت بوده.

-شلام ارباب... هين... يه خبر دشت اول دارم...

- سلام مورفين، چه خبری؟

مورفين آب دماغش رو كه از سوراخ سمت راست بينيش، سرازير بوده رو با دستمال گل منگوليش پاك می كنه و رو به دامبل می گه:
- ارباب... ژای شما خالی، تا دو دقيقه پيش تو فضا بودم... توی مشتری دامبل مشنگ...

- مشنگ خودتی!

- مشنگ دامبله!

- غلط می كنی به دامبلدور توهين می كنی! يه بار ديگه اسمش رو ناقص بگی من می دونم با تو! ميگی جناب دامبلدور!

در همين لحظه بلاتريكس وارد ميشه و درحالی كه لباس بارسلونا رو پوشيده، ميگه:
- ارباب... ... چرا مياين تو؟ بايد بريم تو حياط گل كوچيك بازی كنيم، طبق برنامه ی امروز، ساعت يك تا سه بايد گل كوچيك بازی كنيم... بارتی الآن لباس منچسترتون رو براتون مياره!

درون افكار دامبل:

اِ؟ چقدر تام با برنامه هست! مرگخوارا برای هر روزشون برنامه دارن! گل كوچيك چه حالی می ده...

خارج افكار دامبل:

- يعنی چی؟! من طرفدار آرسنالم، لباس منچستر چيه ديگه؟!

- اممم... ارباب، ولی شما چندين ساله كه طرفدار منچسترين!

- همينه كه هست! از امروز طرفدار آرسنالم!...

در همين لحظه مورفين با فندكش سيگارش رو روشن می كنه و می گه:
- ارباب، نمی خوای واشت تعريف كنم كه تو مشتری دامبلدور رو تو چه وضعيتی ديدم؟!

دامبل بدون به اين كه به مورفين توجه كنه، از بلاتريكس می پرسه:
- بعد از گل كوچيك چی كار می كنيم؟

- اِ؟ ارباب؟ خودتون برنامه رو تنظيم كردين كه! بعدش می ريم حموم، بعد از اونم همه بايد شما رو ماساژ بدن!

درون افكار دامبل:

به به! مرگخوارا چقدر به تام می رسيدن! من عمرا" به گريمولد برگردم! چه حالی می ده اين جا! به به!... تازه، تام خيلی از من جوونتره، می تونم ههركاری با اين بدن جوون بكنم! از شر ديسك كمرم هم خلاص شدم!

خارج افكار دامبل:

مرگخوارا با لباسای ورزشی می پرن تو حياط و آنی مونی با هيجان زيادی می گه:
- ارباب، بدويين بياين ياركشی!

همان لحظات، گريمولد:

ولدمورت، در حالی كه كنار بخاری لم داده، زير لب ميگه:
- يعنی چی؟ محفليا اصلا" به من اندازه ی مرگخوارام احترام نمی ذارن! تازه، اين دامبل ديسك كمرم داره! هزار جور قرص و دارو هم بايد بخوره! عجب غلطی كردم جام رو باهاش عوض كردم!

ولدمورت نگاهی به ساعتش می اندازه و با ناراحتی می گه:
- ايييي، الآن اون دامبل مفت خور داره گل كوچيك بازی می كنه!

سوژه جدید:

خونه ی دامبلدور اینا--سر میز شام:

دامبلدور محفلیا رو فرستاده بود شهربازی ویزارلند و لرد هم به دروغ به مرگخواراش گفته بود که میخواد بره خونه ی یکی از دوستای قدیمیش و حالا هر دو سر میز شام نشسته بودن و با نگاه های پر از نفرت به یکدیگر شام میخوردن.

- خب تام!میدونی که من مثه تو عادت ندارم محفلیا رو بپیچونم اما چون گفتی کارت مهمه و کسی نباید از این قرار مطلع بشه اینکلرو کردم!شروع کن!

لرد جامش را روی میز گذاشت و گفت:تو تا چه حد به محفلیات اعتماد داری دامبلدور؟

دامبلدور که از این سوال لرد تعجب کرده بود گفت:خب معلومه!من ۱۰۰ درصد به اونا اطمینان دارم!

- تو مطمئنی؟

- آره!چطور؟

لرد لبخندی مرموز زد و گفت:چطوره برای امتحان کردن محفلیا و مرگخوارا ما دو تا جاهامونو عوض کنیم!و اونا رو آزمایش کنیم!هوووم؟

دامبلدور دستی به ریش هایش کشید و سپس پاسخ داد:اصلا ایده ی خوبی نیست!پیشنهادت تموم شد؟حالا برو!

لرد که منتظر این حرف بود کاغذی از جیب ردایش بیرون آورد و گفت:این شماره گوشی منه۱اگه نظرت عوض شد بم زنگ بزن!

- به همین خیال باش!

دو ساعت بعد

دامبلدور با عصبانیت سعی داشت جیمز را بگیرد و کش ِ مخصوص ِ ریش هایش را از او بگیرد.

- گفتم بدش به من جیمز!اون مال تو نیست!

- اما پرفسور شما باید با من بازی کنین وگرنه میرم مینروا میگم که اون روز چی کار کردی

در افکار دامبلدور: نگاه کن!اون فسقل بچه داره منو تهدید میکنه! فک کنم باید پیشنهاد تامو قبول کنم

سپس بدون هیچ حرفی به سمت اتاقش رفت و در را محکم بست و ورقه ای را که در جیبش بود در آورد و شماره ی لرد رو گرفت.

- الو؟من لرد ولدمورت کبیر هستم!

- سلام تام!پیشنهادتو قبول میکنم!

- قرارمون تو دره گودریک!

دو ساعت بعد--دره گودریک:

دامبلدور و لرد با یک نفس جام را نوشیدند و چند لحظه بعد جاهاشون عوض شده بود و حالا دامبلدور(لرد) به سمت محفل و لرد(دامبلدور) به سمت خونه ی ریدل راه افتادند.بعد از یک هفته باید گزارش کار های خود را به هم میدادند.

- اینکه شامپوئه!
- ولی ددی این شامپو نیستا!
- من بهت می گم شامپوئه.. قراره مثل جن خونگی اینجا کار کنه. فعلا به هوشش بیار بعد ببر اتاقشو تو اصطبل هیپوگریفا نشون بده!
-نه ددی این شامپو نیست!
-اجب خری هستی یا ، میگم شامپوئه و قرار جن خونگی ما باشه!

دامبلدور به روونا دستور میده تا ایون رو به هوش بیاره و ببرتش به اتاقه که همون طویله است و میره داخل خونه و انیتا رو به دفترش احضار می کنه !

دامبلدور نگاهی به انیت می اندازه و میگه: اخه بوقی چرا رو حرف من حرف میزنی بزنم شپلختت کنم!
انیت:شما اشتباه می کنید اون شامپو نیست ولی باوشه حرف شما قبول.
دامبل: افرین دختر خوب کم کم می خواستم منوی مدیریتت رو هم تحریم کنم که خودت سر عقل اومدی!
انیت:چی به منوی قل قلی من که میزنم زمین هوا میره نمیدونی تا کجا میره داری توهین میکنی؟!!
دامبلور: چی تو داری با من بد صحبت میکنی انیت مواظب باش ها!
انیت:اِه ، داری به من توهین میکنی ، تو داری حق منو میخوری تو داری منو میخوری ، داری همه جای منو میخوری اصلا بیا بخور باو!
دامبل:

انیت دو تا میزنه تو میزنه تو گوش دامبلدور و با عصبانیت از دفتر خارج میشه و داد میزنه : من دیه از این جا میرم پشمک!

خانه ریدل

مرگخواران در کنار ولدی ایستادن و دارن به انیت نگاه میکنن!
ولدی: که اومدی این جا زندگی کنی ها !
انیت: ارباب کچل من ازتون خواهش میکنم به من این اجازه رو بدید.
ولدی:ای بابا این همه خشک و خالی که نمی شه که مرگخوارا نظری ندارن؟!!
پرسی:ارباب بزارید من باهشون جلسه توجیهی بزارم!

ولدی با خوشحالی قبول میکنه و میگه : وقتی این جا هستی باید برای تمام مرگخوارا غذا درست کنی و این خونه رو تمیزِ تمیز نگه داری فهمیدی و دیوم اینکه چوب جادوتم ازت گرفته خواهد شد و سیوم اینکه هر نقطه کثیفی توی خونه باشه تو رو میندازیم بیروم و چهارم اینکه هفته ای یک ماگل رو باید بکشی تا بتونی این جا زندگی کنی ... صبر کن ببینم ... نه دیه چیزی جا نموند ، همینا!

انیت: باوشه قبول میکنم!

ولدی : درضمن شبا هم تو توالت میخوابی چون ما اینجا جا زیاد نداریم و برای شروع برو که پرسی برات جلسه توجیهی گذاشته بعدشم بلا بهت کیروشیو یاد میده ... حالا هم بروگمشو از جلو چشای نازنینم!


-----------------------------------------------------------
ببخشید من تو تاپیکای محفل زیاد پست نزدم خیلی سبکشون رو نمی دونم و اگه بد شد شرمنده!

سوژه ی نه چندان جدید

بلکه یک پورتکی از خوابگاه مدیران.
---------------
مدیران از خوابگاهشون بیرون انداخته میشن و تقریبا بی خانمان و آواره میشن. اونها به گروههای هاگوارتزشون می رن ولی کسی اونجا راهشون نمی ده.

سرانجام هر یک از مدیران به یکی از گروهها پناه می برن. ایوان روزبه هم به محفل ققنوس میاد چون ما نیاز زیادی به شامپو داریم!
---------------

- قلپ!(افکت قورت دادن آب دهن)

ایوان جلوی خونه ی برج مانند سفید رنگی وایستاده بود. یه بقچه ی کوچیک که سر یک چوب بلبلند بود تمام چیزهایی بود که داشت. ایوان کاغذ پوستی صاف و اطو کشیده رو که تو دستش بود رو برای بار یک میلنیووم(!) نگاه کرد تا مطمئن بشه اشتباه نکرده.. ولی ناگهان وسط کاغذ یک سیاهچاله تشکیل شد و ایوان به درون خاطراتش رفت.

- هوووشت!

گروه زیادی از جادوگران و ساحره ها جمع شدن و مشغول دست و سوت و هورا و جیغن.. گروه مدیران هم کم و بیش دور یک تریبونی جمع شدن و هر کدوم یک حرکت خاص انجام می دن.

آنیتا و کوئیرل و استرجس بین همدیگه دارن قرعه می کشن که ببینن کی باید بره بالای منبر و خبر رو بده که...

- پالام پولوم..
- پاچ
- پاش
- چلخت!

هر سه تاشون آسفالت میشن و آنتونین می پره وسط و شامپو به دست یک پدیده ی مدیریتی دیگه رو معرفی می کنه! آنتونی شامپو رو تکون می ده و چندتا ساحره ی پیر می میرن!

هوووشت!

ایوان روی صندلی پشت میزش نشسته و ننشته یکی میاد پرتش می کنه بیرون..

- راهتون نمی دیم!
- نچ!
- بووووم! ( افکت توجه فوق العاده به مدیران و بستن در!)
- بوووووق! ()

بعد از کلی در به دری و علافی و بدبختی صدای دست دستیار کارگردان میاد تو کادر و یه کاغذ می ده به ایوان..

صدای کارگردان: تو باید بری خونه ی دامبلدور.. مهربونه .. سفیده.. دل رحمه.. بهت خوش می گذره..برو مرلین به همرات.. د برو گم شو دیگه!

فرت!

سیاهچاله بسته میشه و ایوان از تو خاطراتش میاد بیرون.. یه نگاه دیگه به خونه ای که شبیه برج دفتر دامبلدور تو هاگ بوده می کنه و یالا می گه می ره تو!

- گوووووووم!
- بابا.. پاپا.. ددی.. آقاجون..پدر.. ابی! بیاید دزد گرفتم!

آنیتا با یک ضربه ماهیتابه ایوان رو پخش می کنه وسط حیاط و گرم ترین خوشامد گویی رو به عمل میاره! دامبلدور هم با زیر شلواری از خونه می پره بیرون و با جنازه ی ایوان رو به رو میشه!

- اینکه شامپوئه!
- ولی ددی این شامپو نیستا!
- من بهت می گم شامپوئه.. قراره مثل جن خونگی اینجا کار کنه. فعلا به هوشش بیار بعد ببر اتاقشو تو اصطبل هیپوگریفا نشون بده!

---------
تو پست بعدی آنیتا نباید اینجا باشه چون اونم یه مدیره و مهمون مرگخوارها!

آنچه گذشت:

تد ریموس لوپین ماموریت داشت که به جمع گرگینه های متحد لرد پیونده تا بتونه از اونها اطلاعاتی بدست بیاره.

تد می فهمه که گرگینه ها قراره یک سری مشنگ رو بگیرن و پیش لرد ببرن. فنریر و بقیه ی مشنگها رو می گیرن و تدی کاری از دستش بر نمیاد غیر از اینکه به محفل خبر بده.

دامبلدور و هری و جیمز و چند نفر دیگه به اردوگاه مشنگهایی میان که برای پیک نیک اومده بودن ولی توسط گرگینه ها شکار شده بودند. محفلیها اونجا دنبال سر نخی از تد می گردن تا بدونن که گرگینه ها مشنگها رو دقیقا کجا بردن.

دامبلدور دفترچه ی تد رو پیدا می کنه و محتویاتش رو با دقت می گرده.

در طرف دیگه اشتباهی بدی رخ می ده و لرد ولدمورت پیشکشی ای رو که قرار بود مورگانا به رهبر خون آشام ها بده به جای آب می خوره و دچار بیماری میشه. (بعد میگه من خیلی هوش و ذکاوت دارم.. خون رو از آب تشخیص نمی ده!)

البته مورگانا گفته که راه حلش اینه که هر روز صبح قلب یه گرگینه رو بدن بخوره!
مرگخوارا تصمیم می گیرن که مشنگها رو گرگینه کنن و بعد قلبشون رو در بیارن و به لرد ولدمورت بدن!

=====
پست آخر پست بتی بریسویته.

.......دامبلدور در حال كند و كاو ............. 1 ساعت بعد ..............2 ساعت بعد ..............3 ساعت بعد ...............جمعا 6 ساعت بعد:

دامبلدور :‌ هري ... هري ... هي هري، جيمز ، پاشين يه چيزي پيدا كردم .
ناگهان دفترچه بر روي زمين افتاد . هري بر روي زمين شيرجه زد و دفتر را در دست گرفت .
صفحه اي كه باز بود ، تباني خط ميخي و هيروگليف را در به وجود آوردن عبارت "‌لطفا دست نزنيد ، و گرنه به طلسم مرگ دچار مي شويد" نشان مي داد .
هري آن را به دست دامبل داد . دامبلدور صفحه را دوباره با احتياط باز كرد .
ناگهان نوري سبز از دفترچه بيرون آمد و ...
دامبل: خيلي ريش داشتيم اينم نصفشو كند . بزار بينيم تو صفحات بعدي چه خبره .
جيمز به سرعت دفترچه را از دست دامبلدور دزديد و گفت : بده بينيم با ! حال نداريم .
دامبل و هري :
جيمز:

- خودم ، سلام .
من خوبم . با گروه گرگنما ها هستم . ما براي پيدا كردن گروه جهش يافته اي كه به تازگي اين دور و بر پيدا شدن وژنومشون اين اجازه رو بهشون مي ده كه هر وقت خواستن تغيير كنن و هر وقتم نخواستن تغيير نكن به اينجا اومديم . فكر مي كرديم اونا اينجان . ولي به چند تا ماگل مجهز به سلاح دندان هاي هسته اي برخورديم . فكر كنم همون گرگينه ها باشن . اِ ... صب كن بينم ! تو ؟ تو اينجا چه غلطي مي كني؟

فنرير: اومد بخورمت كوچولو . ..كوچولو ...

-صب كن . جلو نيا . بهت مي گم جلو نيا وگرنه شليك مي كنم . نه نمي كنم . مي گم نيا جلو ... آي نفس كش ...

- آخ ... اوخ ... واي ننه ... زود باشين بگيرين اين توله گرگو . خودم مي خورمت .

تق ... دفترچه با صداي بلندي به وسيله ي پاي فنرير گري بك به آنطرف شوت شد .

جيمز : خب مي گين چي شده ؟‌ يني اونا تدي رو گرفتن ؟
دامبل :‌ آره فك مي كنم گرفته باشنش .

- خب كجا بردنش ؟
- چونكه فنرير گري بك فرمانده بوده به احتمال زياد اونو بردن به خانه ي رايدل .
ده ها مايل اونطرف تر ...

ادامه دهيد ...