اربابا خیلی بین قسمتاش فاصله افتاد، نه؟!

اربابا آخه باید اون حسِ نوشتنش بیاد.

ولی خب خعلی دوست دارم این سری رو. حالا این همرو گفتم که... چیز... می دونم نباید هر پستی که می زنم بیام اینجا بدو بدو که نقد کنین، ولی خب این مجموعه رو خیلی دوست می دارم. گفتم ینی راه داره اینو نقد کنین باز؟:)

ارباب؟! ارباب!

+ حس می کنم روز به روز بدتر می نویسم. قشنگ روند نزولی و اینا.

- یه عالمه آدم بودیم بچه. هممون شش داشتیم و کلیه و دماغ و مثانه.

بعد، یک چیزی توی محفظه تغییر کرد. . همه تلاش می کردند به خاطر بیاورند که کجا بوده اند. همه چیز چه شکلی بوده. همه امیدوار شده بودند.

- ترسناک نیست که همه به این زودی قانع می شن..؟ راضی می شن..؟ عجیب هم نیست حتی؟!

چشمان زنوفیلیوس پر از اشک شدند. زنوفیلیوس نان داد. زنوفیلیوس آب داد. زنوفیلیوس خیس عرق شد. زنوفیلیوس داشت در قطرات عرق خودش غرق میشد.

اما پیش از غرق شدن، او به سمت جمعیت خندان و خوشحال و قدر دنیا را دانان مرگخواران فریاد زد:

حتی لوسیوس هم به سرعت خودش را از یک گوشه ای کشید از اتاق بیرون که جلوی چشم ملت نباشد.

داخل مرلینگاه، زنوفیلیوس کودک را روی یک میز گذاشت. سپس در حالی که میزان محکم بودن کمربند به دور بینی اش را امتحان میکرد، شروع کرد به باز کردن پوشک کودک

به محض باز شدن پوشک، بو، همچون ماری سبز رنگ و طویل از میان در مرلینگاه خارج شد. از میان پله ها و سالن خانه ریدل گذشت، سپس وارد حیاط شد. البته گیاهان و گل های موجود در حیاط هم نتوانستند بو را تحمل کنند و همگی سکته ناقص زدند و رفتند به دنیای پس از مرگ. خود بو هم افسرده شد و رفت خانه سالمندان خود را بستری کرد.

در همین مدت زنوفیلیوس نیز موفق شد پوشک کودک را عوض کند. البته به این صورت که پوشک را روی سر کودک بست و سایر لباس هارا هم موفق شد در چشم و چال وی فرو کند.

زنوفیلیوس نا امید در میان مرگخواران ایستاده بود و بچه را روی دستش بلند کرد تا بهتر در معرض دید مرگخواران قرار گیرد. بعد با صدایی که از ته چاه در می یامد که دلیل ته چاهی بودن آن کمربندی بود در جلوی دماغش جا مانده بود. فریاد زد:

ملت مرگخوار به زنوفیلیوس توجهی نکردند. هیچ کس هیچ گاه به زنو فیلیوس توجه نمی کرد. زنش به او توجه نکرد و غیب شد، دخترش به او توجهی نکرد و زفت عضو محفل شد، در وزارت خانه به او توجهی نشد و اخراج شد. زنو فیلیوس با بچه ای که همچنان ونگ ونگ می کرد در گوشه ای نشست.

پاتیل صبر زنوف سر آمد

جیغی شبیه به جیغ های دخترش کشید. این بار توجه تمام خانه، تمام همسایه ها، حتی توجه تسترال های خانه به زنوف جلب شد.

به استحضار می رساند مرگخوار حاضر (زنوفیلیوس لاوگود ده آبادی اصل) شما به دلیل نداشتن رفتار خشن در ماموریتی که به شما داده شد از لیست مرگخواران حذف و موظفید که خانه ریدل و زیر سایه اربابتان را ترک کنید.

بانز همچنان داشت میرفت. بانز خیلی داشت میرفت. بانز بسیار چست و چالاک شده بود.

اما بعد با دیدن یک درخت در رو به رویش، که البته آن را سه بار پیش از این هم دیده بود، سوالی برایش پیش آمد.

البته جواب سوال بانز اکو نشد. دلیلش هم خستگی درختان از کار زیاد و خرج گران زندگی بود البته. اعصاب نمانده بود برایشان دیگر که جواب سوال ملت را با اکو بفرستند برایش!

او همچنان که نشسته بود و سعی داشت از میان درختان، جنگل را ببیند، متوجه دو چشم ریز قهوه ای که در کنارش از روی درخت زل زده بودند بهش، نشد.

نمیشم اصلا داربد

او همچنان که نشسته بود و سعی داشت از میان درختان، جنگل را ببیند، متوجه دو چشم ریز قهوه ای که در کنارش از روی درخت زل زده بودند بهش، نشد.
بانز همچنان که غرق در رویا پردازی بود، یکهو چشمش افتاد به همان دو تا چشم کوچک قهوه ای که البته با حالتی متفکرانه زل زده بودند به سمت او.

- اوه... یه داربد... داربد ها هم خوبن ها... چشم ملتو در میارن حسابی... بلند شو بریم نشونت بدم به ارباب.

ارباب باعرض پوزش من نوشتن کلا یادم رفته و از این حرفا...

بانز شاید اولین بارش بود که دلش می خواست دیده نشود. آرام داشت از بین جمعیت فرار می کرد که یکی از آن ها صدایش کرد.

سانتور خنده ای پر سرو صدا کرد آرام به سمت بانز رفت.
- خب جواب بقیه سوالاتم رو ندادی.

- مرلین جونورتو یه جا دیگه حواله کنه. بیا برو...

بانز پاسخ سوال را نمی دانست. راهش را کج کرد و راهی اعماق جنگل شد و صفحه سانتور ها را کند و در گوشه ای از جنگل پرت کرد. صدای سانتور ها از پشتش می آمد که می گفت :
- بریم دیگه.