معجون در حال آماده‌سازی است

لا/لات/لايت/لاتين/... با زلزله

پيوز به ديار باقي شتافت، رز و ليني ربوده شدند، آدر به دست هاي پشت ايمان آورد، ليسا قهر كرد و ويزلي تا اتفاق ديگر افتاد ولي لايتينا و رز همچنان پوكر فيس رو به روي بيد كتك زني ايستاده بودند كه قرار بود يك شاخه اش را به غنميت بگيرند.

- لات مي ري جلو برم يا من؟
- من اگه اين آهنگش تموم شد مي رم. مي خواي تو برو.
- منم اين ويبره بزنم رو، مي رم بعد.

ده دقيقه ي بعد

رز ويبره و لايتينا با ريتم آهنگ هد مي زد. بيد كتك زن هم در حالت آماده باش قرار داشت.

- رفتم ديگه...عه! آپديت ويبره هام رو آورده زوپس!
- خب مي خواي من مي رم...واو! اين آهنگه كجا بوده تا حالا؟

شنبه ي بعدي

بيد كتك زن بيخيال گارد دفاعي خود شد.
اگرچه كه آنها از ايستادن و پوكر بودن خسته نشده بودند ولي شاخه هاي در هواي درخت احساس خواب رفتگي داشتند.

- ساعت رند لا نيس. وقتي كه شد ٥:٥٥ بكنيم شروع؟
- حله.

بعدتر

- جدا ولي...رفتم اين بار رو من.
-

بلاخره اين دلاور هافلپافي از حالت سكون به حالت برانگيخته تغيير حالت داده و قدمي به سمت بيد برداشت و سپس دوباره ايستاد.

منطقيش اين بود كه بيد عكس العملي نشان مي داد ولي يحتمل با فكر اينكه " اينا كه ازشون بخاري بلند نمي شه و من با كي اومدم هالوين به اربعين. " به زندگي شادش ادامه داد.

- نمي زنيم يعني؟

دختر يه قدم به سمت عقب برداشت. برگه اي را از توي جيبش در آورد و به دست دوستش داد.
- وصيتنامه ـه! نذار برسه حتي يه دونه ويبره هام هم به دست كور ممدي. نشان ناظرت رو بده به...

خيلي وصيت هاي ديگري هم داشت ولي نه يادش مي آمد و نه لايتينا گوش مي داد.
- رفتم من ديگه.

و اين بار واقعي بود.

- شترق!
- نيس چيزي. خوبه حالم!

نه كه خيلي براي هم گروهي اش مهم بود! و نه كه اصلا متوجه عين گوجه پخش زمين شدن رز شده بود. نه كه كلا در اين دنيا سير نمي كرد.

- يافتم! يافتم! يافتم!

ارشميدوس دوم ماده اي را كه قرار بود پيدا كنند، را به دست آورد.
تكه چوبي كه برايش پا گرفته و عامل زمين خوردنش بود، در واقع همان شاخه ي مذكور تسترال زده اي بود كه تقريبا در راه رسيدن بهش خودش را شهيد كرد.

- تازه مارك داره هم! نگا...دقيقا نوشته همينجاش نيمبوس ٢٠٠٠! 

جمعیت عظیمی رو به روی مصلای هاگزمید جمع شده بودند و با نگاه های پوکر به یکدیگر نگاه میکردند.دسته گل ها تا انتهای خیابان کشیده شده بود و آگهی ها سر تا سر هاگزمید به چشم می خوردند.
جمعیت هافلی عظیمی کنار در مصلی جمع شده و با نگاه های خیره به زمین نگاه میکردند.از آن طرف می شد جمعیت ریونکلایی را دید که به یاد همگروهیشان چمدان ها و بلیت های زیادی به همراه آورده، و آنها هم با اندوه یکدیگر را نگاه میکردند.
لینی با آهی رو به در مسجد کرد و با صدای حشره ای اش گفت :
-یه صلوات مرلینی پسند...


ملت عظیمی که پشت در ها بودند، با شنیدن وز وز لینی به سمت در ها هجوم برده و وارد شدند.
در داخل مصلی عکس بزرگی از این سه همگروهی سخت کوش دیده میشد که بیشتر شبیه لکه ایی از باقی مانده ناهار ولدمورت بود.
رز و ریتا به آرامی وارد جایگاه ویژه شدند و شروع به سخنرانی کردند.

نقل قول:
ریتا و رز:
ملت:


آملیا تلسکوپش را تکانی داد و رو به دورا که با لباس بنفش تیره آمده بود کرد:
-دیدی جس رفت؟دیدی بابا بزرگمون رفت؟دیدی اون یارو هه رفت؟
-اهم ..آره من باید برم.


دورا چین دامنش را تکان داد و برای خواندن متنی که از کشوی میز آملیا کش رفته بود، بر روی منبر رفت.
نقل قول:

کمی دور تر اعضای گروه ریونکلاو که در سوگ از دست دادن جیسون به فکر فرو رفته بودند ناگهان از جا پریدند و مانند آنگولایی ها به دور مسجد راه افتادند.لیسا با لحن قهر مانندی گفت:
-جنازه هاشون کو؟جنازه هاشون کو؟اصن قهرم.


ملت سختکوش هافلپافی که تازه متوجه توطئه ایی که در حال اتفاق افتادن بود، شده بودند، از صندلی هایشان بلند شدند و میلیون ها بارسوال مذکور را از خود پرسیدند اما در نهایت با این( )شکلک روی زمین ولو شدند.
در همین هنگام بود که در مسجد با صدای غیژی باز شد و سه جنگ زده ی آغشته به تف، با سرعت حلزون وارد مسجد شدند.پیوز عصایش را تابی داد و بالحن پیروزمندانه ایی گفت:
و این است لطف مرلین... اهم و این است قدرت هافلیون و یک ریونی!


چشم غره ایی به جیسون که پری طلایی در دستش بود رفت و گفت:
-این هم از این! بابا بزرگتون، مسافرتون و جسیکاتون ماموریتشونوانجام داده و همتونو پوکوندن!


ملت متعجب به یکدیگر نگاه کردند و بعد از دوساعت تازه متوجه خنجری که از پشت خورده بودند شدند.
و برای گرفتن انتقام و پایمال نشدن حق و وقتشان ،جسیکا جیسون و پیوز را قتل عام کردند و لازم به ذکر است، مراسم ترحیم آن بزرگواران فردا ساعت دو در محل مربوطه است.
غذا مذا هم نمیدن.وسیله هم نداریم(ممکنه این هم سر کاری باشه) با تشکر
و المرلین من التوفیق!

«پایان»

جسیکا - جیسون - پیوز

جیسون داشت به سمت مرغ طوفان میرفت که یک لحظه برگشت : « میگم جسیکا ... ما اصن چطوری سر از اینجا در آوردیم ؟ »

جسیکا چشم غره ای رفت و گفت : « تو پست نزدی و من و پیوز مجبور شدیم سوژه رو ژانگولری جلو ببریم ... »

- « آهان متوجه شدم ! »

سپس جیسون دوباره به سمت مرغ طوفان برگشت که داشت خر و پف می کرد و با هر خررررر اون پرهای هر مرغی می ریخت و با هر پففففف اش طوفانی به پا می شد و کاملا میشد فهمید چرا اسمش مرغ طوفانه ...

جیسون خیلی آرام پاهای بزرگ مرغ را بلند کرد و به زیر بدن او خزید، و دستش را دراز کرد تا یکی از بزرگترین پرها را از زیر شکم او بکند، در همین لحظه ناگهان سکوت عجیبی کل غار را فراگرفت. چند ثانیه طول کشید تا جیسون بفهمد سکوت به علت قطع شدن خروپف مرغ است، و همین چندثانیه کافی بود تا مرغ که تازه بیدار شده بود حضور یه موجود مزاحم را زیر بدنش حس کند.
مرغ طوفان روی پاهایش ایستاد و با چشمان سرخ رنگی به جیسون خیره شد. جیسون در جای خودش خشک شده بود. چند ثانیه به مرغ طوفان خیره شد، بعد سرش را برگرداند و با چهره ای وحشت زده درون دوربین خیره شد( )، و بعد از چند ثانیه دوباره به مرغ طوفان نگاه کرد و گفت : « Mama ... » (با لحن جوجه‌هه توی تام و جری بخونید ) سپس بلافاصله لب هایش را روی پستان های مرغ گذاشت و شروع کرد به شیر خوردن !!!

جسیکا : (اون دومی پیوزه البته در جسم جسیکا)

مرغ طوفان کمی گردنش رو کج کرد و با گیجی به جیسون نگاه کرد (و احتمالا با خودش فکر کرد من که جوجه نداشتم)، ولی از اونجایی که ضریب هوشی این گونه جانوری، از تیره سیمرغ سانان، رسته ققنوسیان کمتر از یک راسوئه حتی و اندازه مغزشون از مغز گردو هم کوچیکتره (ببینید پست من جنبه آموزشی هم داره ) بعد از چند ثانیه زبان بلندش را از بین منقارهایش در آورد و شروع به لیس زدن جیسون کرد. سپس توجهش به جسیکا که هنوز در حالت ایستاده بود جلب شد و فکر کرد اون هم جوجشه و اون را هم لیس زد.

جسیکا :

چند دقیقه بعد، مرغ طوفان بلند شد و با چنگال های قدرتمندش هر دو جوجه اش را بلند کرد تا ببرد به آنها غذا بدهد، در حالی که جیسون هنوز داشت شیر میخورد و جسیکا سعی میکرد در حالت معلق بین زمین و هوا یک پر از این مرغ را برای مسابقه بکند. مرغ طوفان در حالی که آن دو نفر از پشت یقه شان از چنگال هایش آویزان بودند به سمت جنگل های خوفناک جادویی پر زد و در میان خورشید غروب، چون نقطه ای سیاه در زمینه نارنجی رنگ، در افق محو شد. مجلس ختم آن دو بزرگوار فردا در محل مصلای هاگزمید برگزار خواهد شد ... وسیله ایاب و ذهاب هم موجود است ...

و همین کافی بود تا لینی و رز فریاد "گـودا"یی سر بدن و به سمت آدر خیز بردارن.

آدر که همچنان مشغول کوبیدن بر فرق سر مبارک خودش بود، با دیدن رز و لینی چشماش گردتر از قبل می‌شه و جونش رو که از یک طرف تهدید می‌شد، حالا از دو طرف مورد تهدید می‌بینه. آدر هافلپافی کوشایی بود، ولی این صحنه‌های خشن باعث می‌شه آدر تاب تحملشو از دست بده و تسلیم سرنوشت بشه. اون پایان قهرمانانه‌تری از کشته شدن به دست یک حشره، یک گیاه و یک داربد تصور می‌کرد، اما همیشه خواسته‌های ما واقعیاتو رقم نمی‌زنن. آدر چشماشو می‌بنده و به دستایی که برای نجات جونش به سمت داربد پرتاب می‌شدن، دستور توقف می‌ده.

- یافتم یافتم!
- نه رز اون که آفت نیست.
- عه؟ می‌دونی که، من همیشه گل بی‌آفتی بودم. تشخیصش برام سخت شده.

رز دستشو خالی می‌کنه و این‌بار به چیز دیگه‌ای چنگ می‌زنه.
- اینه؟
- اینه؟

- اونه.

آخرین فریاد متعلق به آدر بود که همراه داربدی بر سر، از درخت کنده شده بود و تلو تلو خوران به این سو و اون سو می‌رفت و مدام از صحنه خارج یا به صحنه وارد می‌شد!
لینی و رز که هر دو مشت پرشون رو به سمت هم گرفته بودن، با فریاد آدر به خودشون میان.

- با تو بود؟
- با من بود؟

آدر که همچنان با داربد زبون‌نفهم درگیر بود، جلو میاد و مشت رزو تو دستای خودش خالی می‌کنه و دوباره همراه داربد از صحنه خارج می‌شه.

- اینه! آفت گیاهیمونو پیدا کردیم. حالا مونده جانوریش. بدو بریم.

رز اینو می‌گه و تلق تولوق‌کنان با گلدونش شروع به دویدن به دنبال آدر که کنترلی از خودش نداشت می‌کنه. اما لینی شکست آفتی خورده بود. نگاه بغض‌آلودی به مشتش می‌ندازه، محتواشو به دست باد رها می‌کنه و به دنبال بقیه بال می‌زنه.

و همین کافی بود تا لینی و رز فریاد "گـودا"یی سر بدن و به سمت آدر خیز بردارن.

آدر که همچنان مشغول کوبیدن بر فرق سر مبارک خودش بود، با دیدن رز و لینی چشماش گردتر از قبل می‌شه و جونش رو که از یک طرف تهدید می‌شد، حالا از دو طرف مورد تهدید می‌بینه. آدر هافلپافی کوشایی بود، ولی این صحنه‌های خشن باعث می‌شه آدر تاب تحملشو از دست بده و تسلیم سرنوشت بشه. اون پایان قهرمانانه‌تری از کشته شدن به دست یک حشره، یک گیاه و یک داربد تصور می‌کرد، اما همیشه خواسته‌های ما واقعیاتو رقم نمی‌زنن. آدر چشماشو می‌بنده و به دستایی که برای نجات جونش به سمت داربد پرتاب می‌شدن، دستور توقف می‌ده.

- یافتم یافتم!
- نه رز اون که آفت نیست.
- عه؟ می‌دونی که، من همیشه گل بی‌آفتی بودم. تشخیصش برام سخت شده.

رز دستشو خالی می‌کنه و این‌بار به چیز دیگه‌ای چنگ می‌زنه.
- اینه؟
- یا اینه؟

- اونه.

آخرین فریاد متعلق به آدر بود که همراه داربدی بر سر، از درخت کنده شده بود و تلو تلو خوران به این سو و اون سو می‌رفت و مدام از صحنه خارج یا به صحنه وارد می‌شد!
لینی و رز که هر دو مشت پرشون رو به سمت هم گرفته بودن، با فریاد آدر به خودشون میان.

- با تو بود؟
- با من بود؟

آدر که همچنان با داربد زبون‌نفهم درگیر بود، جلو میاد و مشت رزو تو دستای خودش خالی می‌کنه و دوباره همراه داربد از صحنه خارج می‌شه.

- اینه! آفت گیاهیمونو پیدا کردیم. حالا مونده جانوریش. بدو بریم.

رز اینو می‌گه و تلق تولوق‌کنان با گلدونش شروع به دویدن به دنبال آدر که کنترلی از خودش نداشت می‌کنه. اما لینی شکست آفتی خورده بود. نگاه بغض‌آلودی به مشتش می‌ندازه، محتواشو به دست باد رها می‌کنه و به دنبال بقیه بال می‌زنه.

به همین ترتیب، لیسا و دورا به راحتی از هاگواتز در رفتند. آنها با سرعتی که انتظار نمیرفت از در هاگوارتز بیرون رفتند.

- حالا چطوری باید بریم خونه ما؟ پیاده؟
- پیاده؟ چقدر سخت کوشین شما! نخیر با جارو میریم.

لیسا به دورا مهلت نظر دادن نداد و سریع جارو ها را فرا خواند.
- اکسیو جارو های من و دورا.

و به راحتی جارو های هر دوی آنها در دستانشان بود.

دم در خانه برادر دورا

دورا با تردید زنگ در را زد.
-حس بدی دارم! فکر نکنم موفق بشیم.
-نگران نباش.

- سلام بچه ها! بیاین تو.

بچه ها وارد خانه شدند. در خانه تقریبا سی پیرمرد همراه با نوه و نتیجه وجود داشت.

-اوه اوه! چه خبره اینجا. اینا که سنشون از دامبلدورم بیشتره. خیلی عالی شد.

دورا به طرف یکی از پیر مرد ها رفت.
- این ریش مشکیه خوبه. رنگش هم رو مده.
- نه بابا مشکی چیه! اون یکی خوبه. اون ریش قهوه ایه.
- نخیرم مشکی رو مده.
- ولی اون قشنگ تره!

لیسا و دورا:

همه س جماعتی که آنجا بودند، از جمله پیرمرد ها، داشتند با تعجب به آن دو نفر نگاه میکردند.

- خب من میگم نظرتون چیه که هر دوتاشو ببرید؟
-عالیه!

برادر دورا قیچی آورد و ریش همه را کوتاه کرد. آن ریش هایی را هم که دورا میخواست به آنها داد.
وقت رفتن بود!

-ممنون آقای ویلیامز. به امید دیدار!

آنها سوار بر جاروهایشان شدند و به هاگوارتز برگشتند.

- خب اینم از ریشی که میخواستین.
- این ریش پیر ترین فرده؟
- بله دقیقا!

همه سری به نشانه تاسف تکان دادند.
- از تو انتظار نداشتم لیسا. این تابلوئه که ریش پروفسور نیست. ریش اون سفیده. سفید!

هر دو به ریش هایی که در دستانشان بود نگاه کردند. آنها مشکی و قهوه ای بودند ولی ریش دامبلدور سفید بود.
آنها موفق نشده بودند!

هافلکلاو

رز - لینی - آدر

آدر همانگونه که رز و لینی را زیر بغل داشت به دویدن ادامه داد و آراگوگ‌اینا دنبالش می دویدن. در این بین لینی در حال تهدید کردن آراگوگ با نیشش بود. بله. آراگوگ با اون هیکل تا نیش لینی رو دید عقب کشید و با تمام یارانش دنده عقب گرفتن که برن. یکی از این یاران در اثر برخورد شاخه ی درخت به صورتش توی اون شبی که هری و رون با چوبدستی داشتن اجدادشونو در می اوردن، چهار تا از چشماشو از دست داده بود. و این باعث شده بود که فقط سمت راستشو ببینه و میدان دیدش فقط زیر بغل راست آدر و ته گلدون رز بود. این یار کور خیز بلندی برداشت که بپره روی گلدون رز و دنیا رو از رز های جادویی محروم کنه، ولی یهو از ناکجا صدای موتور ماشین اومد. فورد آنجلینا چراغاشو زد نور بالا، یه گاز عمیقی داد و همزمان با فریاد یار کور که عاجزانه میگفت: «دوباره نه»، دنیا رو از یاران کور آراگوگی محروم کرد. بعد اومد کنار آدر ایستاد و در هاشو چارتاق باز کرد.

- ایول! ایول! من رز برگزیده م! من رز برگزیده م!

فورد آنجلینا کادر بالای چراغاشو با تعجب بالا انداخت. دهه. اینا که اونا نبودن. براچی چرخ های پاکشو به خون آلوده کرده بود برای کسایی که هری پاتر و رون نبودن؟ رولینگ چی میگفت؟ چه معنی میداد یکی دیگه هر طور شده از مرگ نجات پیدا کنه اصن؟ در هاشو بست. زد دنده عقب و با وجود جیغ ها و خواهش های رز وسط درخت های جنگل شروع کرد عقب عقب رفتن.

- واساااا! واساااا! ای بنزین های پدربزرگم حرومت بشه!

اما خب دیگه دیر شده بود و ماشینه گم شده بود در میان شاخ و برگ ها. آدر یه نگاه به این دستش کرد و یه نگاه به اون دستش کرد و دید که عی بابا از این دوتا که متنفره. به شکل ناگهانی هر دو رو روی زمین رها کرد و به درختی که همون نزدیکیا بود تکیه داد. آدر تقصیری نداشت. جنگل ممنوع پر درخت بود. همه شم که عین هم بود. تکیه داده بود بنده خدا فقط.

- یاهاااای! ول کن! ول کن کله‌مو... ول کن نالوطی! ول کن داربد پشت پرده!

آدر همین طور که با مشت به سرش میکوبید بلکه گاهی بخوره به داربد، شروع به دویدن کرد. رز و لینی جلو اومدن و به درخت خاستگاه داربده نگاه کردن.

- پیکس تو ام همون چیزی رو میبینی که من میبینم؟
- اینکه آدر داره سرشون میکوبه به اون یکی درخته و سر و صدا میکنه؟
- نه. زیر این داربده رو میگم!
- چی ان اونا؟ قارچ؟
- انگل؟
- آفت؟!

گیبن

__________

گیبن از خواب پرید و با وحشت به اطراف خود خیره شد، همه جا ساکت بود، با به یاد آوردن خواب خود لرزه ای به تنش افتاد و در همان حال از تصور مادربزرگ به آن حال به خنده افتاد، به سرعت از روی تخت بادی پرید و سعی کرد با "دندان به جان دکمه ی باد خالی کن تخت افتادن" باد تخت را خالی کند.

_نصفه شبی چه نادرستی می کنی؟
_عه! تو کی بیدار شدی؟

نولا در حال سرتکان دادن گفت:
_با اون جیغایی که تو می زدی عمه ی بزرگ جن خونگی همسایه ی مادربزرگم ام از خواب ابدی بیدار شد!
_بهتر! می خواستم تا مامان بزرگ از اتاق رفت بلند شیم بریم دنبال شاخ، ولی معلوم نبود تو چاییا چی بودن که بیهوش شدیم!

نولا با جهشی از روی تخت پرید و با یک حرکت دهن گیبن بازکن باد تخت رو خالی کرد!

_چی شد الان؟=/

__________
چنددقیقه بعد

_الان داریم کجا میریم؟
_هیـــــــــس ! من یه چیزی یادم افتاد! توی طبقه ی پایین ، کنار در پشتی یه نقاشی هست که توش یه تک شاخه!

نولا در حالی که حرف می زد فهمید صدای پای گیبن قطع شده است، با تعجب برگشت و چهره ی خشمگین گیبن را دید:
_اوپــــس! باید زودتر می گفتم؟
_ نه همین الانشم که گفتی باید لردسیاهو شکر کرد

_________
کنار نقاشی

_ویسالترایب!
_
_آّوستوسیلاریب!
_
_ناکسنوریب!
_
_ایب ایب هیب هیب!
_ها؟
_نه !نمیشه!
_اه یعنی هیچ طلسمی چیزی روش اثر نداره؟
_دیدی که
_خب پس الان چی کار کنیم!

نولا در حالی که به دیوار کناری تکیه می داد پرسید، و شــــــــلق! دیوار پشت نولا تو رفت و نولا پخش زمین شد! دری پشت نولا باز شد و دهان نولا و گیبن باز ماند!

هافلکلاو

جسیکا-جیسون-پیوز

بعد از حدود نیم ساعت دویدن بی وقفه، جیسون با لحن پناه به مرلینی گفت:
-پدر جان داری اشتباه میری! الان ردش کردیم. روح پیوز نفوذی، با لحن خردمندانه ایی گفت:
-هافلیون سخت کوشند. تمام این راه را بر میگردیم! جسیکا...بدنت اصلا راحت نیست این چیه تو جیب چپت؟


جسیکا به بدنش که روح پیوز در آن بود چشم غره ایی رفت و به دویدن ادامه داد. بعد از نیم ساعت دوباره به محل سقوط رسیدند. پیوز با نهایت سرعت خم شد و باعث درد بزرگی در وجود دو هم تیمی اش شد.
-پدر جان به جون بابام بدن من اصلا کشسان نیست!بیخیال من شو. اینه که همش تو مسافرته!


جیسون با نگاه پوکر وار ریونکلاویی اش به جسیکا نگاهی انداخت و گفت:
-عاغا بیخیال ههممون خسته ایم. بیاید زودتر پیداش کنیم برش گردونیم.

جسیکا سرش را دوبار تکان داد تا تاکیدی باشد بر وجود پدر بزرگش.
جیسون به آرامی خم شد و جسم طلایی را بالا آورد.درخشش آنقدر زیاد بود که گریفندوری ها آن را با چهره ی نورانی مرلین اشتباه گرفتند و با حمله ای جانانه به آن سه تن،جسم طلایی را بردند.

-اّه اصلا نخواستم. هی من میگم جسم طلایی هی داستانو میپیچونی!من نوه هامو اینجوری تربیت کردم؟


جسیکا با نگاهی به خودش، جلوی دهانش را گرفته و به سراغ نقشه دوم رفت.

جایی دور بسیار بسیار خوفناک-خانه مرغ توفان(یا حالا طوفان)

-هیس هیس هیس!
-جسیکا!انقدر هیس هیس نکن.


جسیکا با چشم غره ایی که در تاریکی قابل رویت نبود، رو به جیسون کرد و گفت:
-من نیستم پدر جانند!


جیسون سرش را به نشانه تاسف تکان داد و به لانه پرنده نزدیک ترشد.
مرغ توفان خوابیده بود و خرخرش شهر بزرگی را می لرزاند.جیسون با نگاهی عمیق و دقیق به پرنده،از نقشه شان منصرف شد و به سمت خروجی غار راه افتاد.
اما روح پیوز(بسیار بسیار خردمند) اجازه همچین کاری را به او نداد.
جیسون با تمام وجود برای کندن پر مرغ توفان خودش را به زیر او سر داد.

دورا ویلیامز

دورا و لیسا به سرعت جت اسکی به تالار عمومی رفتند، قلم پر ها را از جیب رداهایشان در آوردند و نامه‌ای برای نیاز مندی های پیام امروز نوشتند.

نقل قول:

لیسا و دورا، مشت‌هایشان را به هم کوبیدند و فریاد زدند:
_ اینه!

سپس آدرس خانه‌ی برادر دورا را زیر نامه قرار دادند تا کسی به آنها شک نکند. هنوز یک هفته تا پایان مسابقه مانده بود و آنها یک هیچ جلو بودند.
دورا به لیسا نگاهی مهربان انداخت. خیلی هم بد نبود. میشد با او کنار آمد. هر چند تمام تصوراتش از یک ریونی باهوش به هم خورده بود.
_ مثل این که خیلی کار داری لیسا! امتحان زبان، ریاضیات و... خب برو به کارهات برس.
_ چرا دست از ذهن خوانی و آزار دیگران بر نمیداری؟ اونجوری خیلی محبوب تر میشیا.

دورا زهر خندی زد.

_نیازی به محبت و ترحم بقیه ندارم. فردا میبینمت.

سپس و از هم جدا شدند و به سمت تالارهای هافل و ریون به راه افتادند.

فرداصبح
فردای آن روز دو جغد متفاوت برای لیسا و دورا رسید. هر چند فرستنده‌ی هر دوی آنها یک نفر بود: برادر دورا!
لیسا نامه را باز کرد و چند لحظه بعد صدای هق هق ظریفی از طرف میز ریون بلند شد.
جسی نگاهی به دورا انداخت که با قیافه‌ای نگران به نامه‌ی درون دستش زل زده بود.

_ نمیخوای بازش کنی؟
_ حس خوبی نسبت بهش ندارم.
_ بازش میکنی یا با همین تلسکوپم بزنم تو سرت؟

دورا نگاهی به تلسکوپ آملیا و سپس به قیافه‌ی جدی آملیا افکند‌. بعد طمیمانه نامه را گشود.به همراه چشمان دورا، چند چشم دیگر هم نامه را میخواندند. البته نه برای فوضولی! صرفا برای کنجکاوی!

پس از اتمام نامه، یک به یک به دورا نگاه کردند. تقریبا تمام هافل میدانستند که بزرگ ترین نقطه ضعف دورا، مرگ افراد است. و حالا مرگ به سراغ عزیز ترینش افتاده بود. دورا خواهرش را از دست داده بود. خواهری که هرگز وجود نداشت و هیچ کس از شخصیت خواهر دورا چیزی به یاد نمی‌آورد. اما الآن این اهمیتی نداشت. بی جلوه‌ترین مسئله بود و نبود کسی بود که دیگر مرده بود.

دفتر دامبلدور، همان روز بعد از صبحانه
_ پروفسور اما من باید برم.
_منم همین طور!
_فرزندانم... اکنون فرصت تفریح نیست. این هفته همش امتحان دارید.

دورا و لیسا به طور غیر ارادی، اما به طور هماهنگ، نامه‌هایشان را در آوردند. به دامبلدور نشان دادند و دلیل آوردند که حتما باید بروند اما گوش دامبلدور بدهکار نبود.
سرانجام لیسا خسته شد. خواست عزم سفر کند که دورا با لحنی قانع کننده لب زد:
_ اما اگر نرویم، عشق و محبت از بین ما پر میکشد!
_ چی؟ چی گفتید دوشیزه ویلیامز؟ عشق و محبت؟ بروید فرزندانم بروید! در پناه عشق و محبت بروید. مرلین یار و نگهدارتان باشد.