ماجراهای مرموز مدرسه هاگوارتز

هافلکلاو

.آدر ، لینی و رز ویزلی.


- « اون آفتو بزار سر جاش! »

سانتور در حالی که شیهه می کشید با صدای آتشین و عصبانی خود لینی را تهدید کرد. لینی با وحشت بال های خود را تکان داد. همه ی نیروی بدنش را در بال هایش جمع و سعی کرد تا می تواند از سانتور دور شود.
از لای یک برگ درخت رد شد. سانتور با قدرت سم هایش را بر زمین کوبید. طوری که داربد از سر آدر به پایین پرت شد و زمین لرزید. سانتور با سرعت به سمت حشره می دوید و سعی داشت تا آن را زیر دندان های خود خرد کند. رز پژمرده و غمگین شده بود. حقش نبود که با این همه زیبایی سم یک سانتور در سرش کوبیده شود!
آدر بر بالای موجودی که از نظرش فرقی با اسب نداشت ژس سوار کار ها را گرفته بود و فریاد می زد :
- « هششششش ، آروم حیوون! یورتمه برو. آروم باش. »

لینی صدای نفس های داغ و آتشین سانتور را در پشت سرش حس می کرد. فاصله ی زیادی با او نداشت. سانتور که صورتش مثل گوجه فرنگی سرخ شده بود داد می کشید :
- « اون آفت میراث بابابزرگم بود! بزار سر جاش حشره ی عوضی! وگرنه زیر دندونام لهت می کنم. هی با تو ام! »

قلب کوچک لینی گرپ گرپ در سینه اش می کوبید. هوای گرم و داغ پوستش را می سوزاند. به سختی از لای برگ ها و بوته ها جلو می رفت. سانتور پشت سرش پا می کوبید و در شیب ملایم جنگل دنبالش می کرد. لینی وارنر عاجزانه سعی می کرد شکافی در لا به لای برگ ها پیدا کند و خود را از معرکه بیرون بکشد. اما هیچ راه نفوذی نبود. بالای سرشان پیچک ها و شاخ و برگ های تو در تو و فراوان راه آسمان و نور نجات بخش خورشید را می بست. سرمای وحشتناک مرگ را در پشت سرش حس می کرد.
لینی با خودش فکر کرد : این مثل یک قمار است. یا باید آفت را سرجایش بگذارد و در عوض زنده بماند و یا خطر مرگ را به جان بخرد تا ماموریت را انجام دهد.

- « آفرین حیوون. برو. برو. »

لحظه ای صدای پارازیت آدر در میان افکارش پرید.
کدام یک؟ کدام یک را انتخاب کند؟ آیا ارزشش را دارد؟
این افکار برای یک صدم ثانیه به ذهنش آمدند و رفتند. وقت چندانی برای تصمیم گیری نداشت. کدام راه را انتخاب کند؟ تصمیمش را گرفت. عزمش را جزم کرد و با سرعتی بیشتر بال زد. جلو رفت و جلو رفت. خستگی را حس نمی کرد. فقط به فکر نجاتش بود. صدای خس خس نفس های سانتور را می شنید. شاید فاصله اش با او فقط سی سانتی متر بود.
صدای تق تق برخورد دندان های بزرگ جانور لرزه بر اندامش می انداخت. خدا خدا می کرد زنده بماند. این تنها راه بود. در میان سایه های درختان پیش می رفت. با تمام وجودش بال می زد. چشم هایش از وحشت گشاد شده بود.
ناگهان یک شکاف ناگهانی بر بالای سرش ایجاد شد و او به سمت آسمان پرواز کرد. احساس آزادی همه ی وجودش را گرفت. از شادی فریاد زد و خندید.
به پایین نگاه کرد. به سانتور عصبانی ای که به او خیره شده بود و ناسزا می گفت. آدر همچنان بر پشتش به پهلو هایش می کوبید. هر لحظه از آنها دور تر می شد. او نجات پیدا کرد. نجات پیدا کرد. احساس شیرین پیروزی همه ی قلبش را پر کرد. حالا نه تنها دو آفت را به دست آوردند بلکه در راه اصلی جاده قرار داشتند.
بله ، پایین همان جاده ی خاکی ای قرار داشت که گمش کرده بودند. بالاخره پیدایش کردند.
بعد از اتمام فحش ها سانتور با خود فکر کرد که کمی سنگین نیست؟ انگار بار های اضافی ای را حمل می کند و بعد یادش آمد آدر و رز بر پشتش نشسته اند. آنها را با یک حرکت ناگهانی بر زمین انداخت. چند بار با سم هایش به دل و روده شان کوبید و بعد خسته و عصبانی از پس نگرفتن ارثیه اش به دل جنگل دوید.
آدر و رز در حالی که می خندیدند انگشت شصتشان را به سمت لینی دراز کردند. سر و صورتشان خاکی و کثیف شده بود. پاره پاره و پر از گرد و غبار. اما صورت هایشان خندان و شاداب بود. قلب لینی وارنر با خوشحالی در سینه می تپید. احساس غرور و افتخار می کرد و خیس عرق شده بود. به آرامی پایین آمد. آدر در حالی که دست هایش را به هم می زد و می خندید بلند بلند گفت :
- « آفرین. آفرین لینی. خیلی خوب بود. فکر نمی کردم با دو تا مدافع گیاهان و جانوران بتونیم آفت ها رو بگیریم. »

صورت لینی از شادی برق زد. رز لبخندی زد و گفت :
- « شجاعانه بود! »
- « ممنونم بچه ها. ممنون. »

آدر بر پاشنه ی پایش چرخید و گفت :
- « خب دیگه بسه! حالا وقتش بریم آفت ها رو به مسئولا نشون بدیم. بریم. »

و شاد و شنگول ، در پرتو های سرخ و گرم و دل انگیز و رویا وار غروب ، در حالی که می خندیدند و شادی می کردند به سمت هاگوارتز راه افتادند.


پایان.

آدر میدوید و رز و لینی هم بدون ذره ای فکر دنبالش میدویدن. آدر به خاطر داربد جیغ میزد و رز و لینی هم بی دلیل پشت سرش جیغ میزدن و میرفتن.
اما این همه جیغ زدن و دویدن توی جنگل ممنوع بدون واکنش نمیمونه. حین همین دویدن و پریدن و جیغ زدن، یک دفعه صدای عجیبی اومد. مثل صدای سم کلی اسب.

- یاهاای! بذارمون زمین! بذارمون زمین نالوطی! من و داربدم رو بذار زمین ای سانتور بی لباسِ رودولف صفت!

اما سانتور آدر و داربد رو زمین نگذاشت‌.
- دیده بودم که امشب مریخ عجیب شده ها. ولی شماها دیگه اینجا چه غلطی میکنین!
- کاری بمون نداشته باش سانتور جان. ما آمبریج نیستیم.

سانتور با شنیدن اسم آمبریج عصبانی شد. یکی از سماشو بلند کرد و گذاشت توی گلدون رز.

- تو حق نداری به جنگل نشینا بگی چیکار کنن. تو فقط یه گل خونگی هستی.
- نخیرم من یه گل جادویی ام!
- خونگی!
- جادویی!
- خونگی!
- جادویی!
- خونگ... آاااخ!

لینی بال زنون از پشت گوش سانتور بیرون اومد.
- آفتشو کندم بچه ها. آفتشو کندم!

فقط... انگار حواسش نبود که دقیقا کنار گوش سانتور داره اینو میگه.

لا/لات/لايت/لاتين/... با زلزله

پيوز به ديار باقي شتافت، رز و ليني ربوده شدند، آدر به دست هاي پشت ايمان آورد، ليسا قهر كرد و ويزلي تا اتفاق ديگر افتاد ولي لايتينا و رز همچنان پوكر فيس رو به روي بيد كتك زني ايستاده بودند كه قرار بود يك شاخه اش را به غنميت بگيرند.

- لات مي ري جلو برم يا من؟
- من اگه اين آهنگش تموم شد مي رم. مي خواي تو برو.
- منم اين ويبره بزنم رو، مي رم بعد.

ده دقيقه ي بعد

رز ويبره و لايتينا با ريتم آهنگ هد مي زد. بيد كتك زن هم در حالت آماده باش قرار داشت.

- رفتم ديگه...عه! آپديت ويبره هام رو آورده زوپس!
- خب مي خواي من مي رم...واو! اين آهنگه كجا بوده تا حالا؟

شنبه ي بعدي

بيد كتك زن بيخيال گارد دفاعي خود شد.
اگرچه كه آنها از ايستادن و پوكر بودن خسته نشده بودند ولي شاخه هاي در هواي درخت احساس خواب رفتگي داشتند.

- ساعت رند لا نيس. وقتي كه شد ٥:٥٥ بكنيم شروع؟
- حله.

بعدتر

- جدا ولي...رفتم اين بار رو من.
-

بلاخره اين دلاور هافلپافي از حالت سكون به حالت برانگيخته تغيير حالت داده و قدمي به سمت بيد برداشت و سپس دوباره ايستاد.

منطقيش اين بود كه بيد عكس العملي نشان مي داد ولي يحتمل با فكر اينكه " اينا كه ازشون بخاري بلند نمي شه و من با كي اومدم هالوين به اربعين. " به زندگي شادش ادامه داد.

- نمي زنيم يعني؟

دختر يه قدم به سمت عقب برداشت. برگه اي را از توي جيبش در آورد و به دست دوستش داد.
- وصيتنامه ـه! نذار برسه حتي يه دونه ويبره هام هم به دست كور ممدي. نشان ناظرت رو بده به...

خيلي وصيت هاي ديگري هم داشت ولي نه يادش مي آمد و نه لايتينا گوش مي داد.
- رفتم من ديگه.

و اين بار واقعي بود.

- شترق!
- نيس چيزي. خوبه حالم!

نه كه خيلي براي هم گروهي اش مهم بود! و نه كه اصلا متوجه عين گوجه پخش زمين شدن رز شده بود. نه كه كلا در اين دنيا سير نمي كرد.

- يافتم! يافتم! يافتم!

ارشميدوس دوم ماده اي را كه قرار بود پيدا كنند، را به دست آورد.
تكه چوبي كه برايش پا گرفته و عامل زمين خوردنش بود، در واقع همان شاخه ي مذكور تسترال زده اي بود كه تقريبا در راه رسيدن بهش خودش را شهيد كرد.

- تازه مارك داره هم! نگا...دقيقا نوشته همينجاش نيمبوس ٢٠٠٠! 

جمعیت عظیمی رو به روی مصلای هاگزمید جمع شده بودند و با نگاه های پوکر به یکدیگر نگاه میکردند.دسته گل ها تا انتهای خیابان کشیده شده بود و آگهی ها سر تا سر هاگزمید به چشم می خوردند.
جمعیت هافلی عظیمی کنار در مصلی جمع شده و با نگاه های خیره به زمین نگاه میکردند.از آن طرف می شد جمعیت ریونکلایی را دید که به یاد همگروهیشان چمدان ها و بلیت های زیادی به همراه آورده، و آنها هم با اندوه یکدیگر را نگاه میکردند.
لینی با آهی رو به در مسجد کرد و با صدای حشره ای اش گفت :
-یه صلوات مرلینی پسند...


ملت عظیمی که پشت در ها بودند، با شنیدن وز وز لینی به سمت در ها هجوم برده و وارد شدند.
در داخل مصلی عکس بزرگی از این سه همگروهی سخت کوش دیده میشد که بیشتر شبیه لکه ایی از باقی مانده ناهار ولدمورت بود.
رز و ریتا به آرامی وارد جایگاه ویژه شدند و شروع به سخنرانی کردند.

نقل قول:
ریتا و رز:
ملت:


آملیا تلسکوپش را تکانی داد و رو به دورا که با لباس بنفش تیره آمده بود کرد:
-دیدی جس رفت؟دیدی بابا بزرگمون رفت؟دیدی اون یارو هه رفت؟
-اهم ..آره من باید برم.


دورا چین دامنش را تکان داد و برای خواندن متنی که از کشوی میز آملیا کش رفته بود، بر روی منبر رفت.
نقل قول:

کمی دور تر اعضای گروه ریونکلاو که در سوگ از دست دادن جیسون به فکر فرو رفته بودند ناگهان از جا پریدند و مانند آنگولایی ها به دور مسجد راه افتادند.لیسا با لحن قهر مانندی گفت:
-جنازه هاشون کو؟جنازه هاشون کو؟اصن قهرم.


ملت سختکوش هافلپافی که تازه متوجه توطئه ایی که در حال اتفاق افتادن بود، شده بودند، از صندلی هایشان بلند شدند و میلیون ها بارسوال مذکور را از خود پرسیدند اما در نهایت با این( )شکلک روی زمین ولو شدند.
در همین هنگام بود که در مسجد با صدای غیژی باز شد و سه جنگ زده ی آغشته به تف، با سرعت حلزون وارد مسجد شدند.پیوز عصایش را تابی داد و بالحن پیروزمندانه ایی گفت:
و این است لطف مرلین... اهم و این است قدرت هافلیون و یک ریونی!


چشم غره ایی به جیسون که پری طلایی در دستش بود رفت و گفت:
-این هم از این! بابا بزرگتون، مسافرتون و جسیکاتون ماموریتشونوانجام داده و همتونو پوکوندن!


ملت متعجب به یکدیگر نگاه کردند و بعد از دوساعت تازه متوجه خنجری که از پشت خورده بودند شدند.
و برای گرفتن انتقام و پایمال نشدن حق و وقتشان ،جسیکا جیسون و پیوز را قتل عام کردند و لازم به ذکر است، مراسم ترحیم آن بزرگواران فردا ساعت دو در محل مربوطه است.
غذا مذا هم نمیدن.وسیله هم نداریم(ممکنه این هم سر کاری باشه) با تشکر
و المرلین من التوفیق!

«پایان»

جسیکا - جیسون - پیوز

جیسون داشت به سمت مرغ طوفان میرفت که یک لحظه برگشت : « میگم جسیکا ... ما اصن چطوری سر از اینجا در آوردیم ؟ »

جسیکا چشم غره ای رفت و گفت : « تو پست نزدی و من و پیوز مجبور شدیم سوژه رو ژانگولری جلو ببریم ... »

- « آهان متوجه شدم ! »

سپس جیسون دوباره به سمت مرغ طوفان برگشت که داشت خر و پف می کرد و با هر خررررر اون پرهای هر مرغی می ریخت و با هر پففففف اش طوفانی به پا می شد و کاملا میشد فهمید چرا اسمش مرغ طوفانه ...

جیسون خیلی آرام پاهای بزرگ مرغ را بلند کرد و به زیر بدن او خزید، و دستش را دراز کرد تا یکی از بزرگترین پرها را از زیر شکم او بکند، در همین لحظه ناگهان سکوت عجیبی کل غار را فراگرفت. چند ثانیه طول کشید تا جیسون بفهمد سکوت به علت قطع شدن خروپف مرغ است، و همین چندثانیه کافی بود تا مرغ که تازه بیدار شده بود حضور یه موجود مزاحم را زیر بدنش حس کند.
مرغ طوفان روی پاهایش ایستاد و با چشمان سرخ رنگی به جیسون خیره شد. جیسون در جای خودش خشک شده بود. چند ثانیه به مرغ طوفان خیره شد، بعد سرش را برگرداند و با چهره ای وحشت زده درون دوربین خیره شد( )، و بعد از چند ثانیه دوباره به مرغ طوفان نگاه کرد و گفت : « Mama ... » (با لحن جوجه‌هه توی تام و جری بخونید ) سپس بلافاصله لب هایش را روی پستان های مرغ گذاشت و شروع کرد به شیر خوردن !!!

جسیکا : (اون دومی پیوزه البته در جسم جسیکا)

مرغ طوفان کمی گردنش رو کج کرد و با گیجی به جیسون نگاه کرد (و احتمالا با خودش فکر کرد من که جوجه نداشتم)، ولی از اونجایی که ضریب هوشی این گونه جانوری، از تیره سیمرغ سانان، رسته ققنوسیان کمتر از یک راسوئه حتی و اندازه مغزشون از مغز گردو هم کوچیکتره (ببینید پست من جنبه آموزشی هم داره ) بعد از چند ثانیه زبان بلندش را از بین منقارهایش در آورد و شروع به لیس زدن جیسون کرد. سپس توجهش به جسیکا که هنوز در حالت ایستاده بود جلب شد و فکر کرد اون هم جوجشه و اون را هم لیس زد.

جسیکا :

چند دقیقه بعد، مرغ طوفان بلند شد و با چنگال های قدرتمندش هر دو جوجه اش را بلند کرد تا ببرد به آنها غذا بدهد، در حالی که جیسون هنوز داشت شیر میخورد و جسیکا سعی میکرد در حالت معلق بین زمین و هوا یک پر از این مرغ را برای مسابقه بکند. مرغ طوفان در حالی که آن دو نفر از پشت یقه شان از چنگال هایش آویزان بودند به سمت جنگل های خوفناک جادویی پر زد و در میان خورشید غروب، چون نقطه ای سیاه در زمینه نارنجی رنگ، در افق محو شد. مجلس ختم آن دو بزرگوار فردا در محل مصلای هاگزمید برگزار خواهد شد ... وسیله ایاب و ذهاب هم موجود است ...

و همین کافی بود تا لینی و رز فریاد "گـودا"یی سر بدن و به سمت آدر خیز بردارن.

آدر که همچنان مشغول کوبیدن بر فرق سر مبارک خودش بود، با دیدن رز و لینی چشماش گردتر از قبل می‌شه و جونش رو که از یک طرف تهدید می‌شد، حالا از دو طرف مورد تهدید می‌بینه. آدر هافلپافی کوشایی بود، ولی این صحنه‌های خشن باعث می‌شه آدر تاب تحملشو از دست بده و تسلیم سرنوشت بشه. اون پایان قهرمانانه‌تری از کشته شدن به دست یک حشره، یک گیاه و یک داربد تصور می‌کرد، اما همیشه خواسته‌های ما واقعیاتو رقم نمی‌زنن. آدر چشماشو می‌بنده و به دستایی که برای نجات جونش به سمت داربد پرتاب می‌شدن، دستور توقف می‌ده.

- یافتم یافتم!
- نه رز اون که آفت نیست.
- عه؟ می‌دونی که، من همیشه گل بی‌آفتی بودم. تشخیصش برام سخت شده.

رز دستشو خالی می‌کنه و این‌بار به چیز دیگه‌ای چنگ می‌زنه.
- اینه؟
- اینه؟

- اونه.

آخرین فریاد متعلق به آدر بود که همراه داربدی بر سر، از درخت کنده شده بود و تلو تلو خوران به این سو و اون سو می‌رفت و مدام از صحنه خارج یا به صحنه وارد می‌شد!
لینی و رز که هر دو مشت پرشون رو به سمت هم گرفته بودن، با فریاد آدر به خودشون میان.

- با تو بود؟
- با من بود؟

آدر که همچنان با داربد زبون‌نفهم درگیر بود، جلو میاد و مشت رزو تو دستای خودش خالی می‌کنه و دوباره همراه داربد از صحنه خارج می‌شه.

- اینه! آفت گیاهیمونو پیدا کردیم. حالا مونده جانوریش. بدو بریم.

رز اینو می‌گه و تلق تولوق‌کنان با گلدونش شروع به دویدن به دنبال آدر که کنترلی از خودش نداشت می‌کنه. اما لینی شکست آفتی خورده بود. نگاه بغض‌آلودی به مشتش می‌ندازه، محتواشو به دست باد رها می‌کنه و به دنبال بقیه بال می‌زنه.

و همین کافی بود تا لینی و رز فریاد "گـودا"یی سر بدن و به سمت آدر خیز بردارن.

آدر که همچنان مشغول کوبیدن بر فرق سر مبارک خودش بود، با دیدن رز و لینی چشماش گردتر از قبل می‌شه و جونش رو که از یک طرف تهدید می‌شد، حالا از دو طرف مورد تهدید می‌بینه. آدر هافلپافی کوشایی بود، ولی این صحنه‌های خشن باعث می‌شه آدر تاب تحملشو از دست بده و تسلیم سرنوشت بشه. اون پایان قهرمانانه‌تری از کشته شدن به دست یک حشره، یک گیاه و یک داربد تصور می‌کرد، اما همیشه خواسته‌های ما واقعیاتو رقم نمی‌زنن. آدر چشماشو می‌بنده و به دستایی که برای نجات جونش به سمت داربد پرتاب می‌شدن، دستور توقف می‌ده.

- یافتم یافتم!
- نه رز اون که آفت نیست.
- عه؟ می‌دونی که، من همیشه گل بی‌آفتی بودم. تشخیصش برام سخت شده.

رز دستشو خالی می‌کنه و این‌بار به چیز دیگه‌ای چنگ می‌زنه.
- اینه؟
- یا اینه؟

- اونه.

آخرین فریاد متعلق به آدر بود که همراه داربدی بر سر، از درخت کنده شده بود و تلو تلو خوران به این سو و اون سو می‌رفت و مدام از صحنه خارج یا به صحنه وارد می‌شد!
لینی و رز که هر دو مشت پرشون رو به سمت هم گرفته بودن، با فریاد آدر به خودشون میان.

- با تو بود؟
- با من بود؟

آدر که همچنان با داربد زبون‌نفهم درگیر بود، جلو میاد و مشت رزو تو دستای خودش خالی می‌کنه و دوباره همراه داربد از صحنه خارج می‌شه.

- اینه! آفت گیاهیمونو پیدا کردیم. حالا مونده جانوریش. بدو بریم.

رز اینو می‌گه و تلق تولوق‌کنان با گلدونش شروع به دویدن به دنبال آدر که کنترلی از خودش نداشت می‌کنه. اما لینی شکست آفتی خورده بود. نگاه بغض‌آلودی به مشتش می‌ندازه، محتواشو به دست باد رها می‌کنه و به دنبال بقیه بال می‌زنه.

به همین ترتیب، لیسا و دورا به راحتی از هاگواتز در رفتند. آنها با سرعتی که انتظار نمیرفت از در هاگوارتز بیرون رفتند.

- حالا چطوری باید بریم خونه ما؟ پیاده؟
- پیاده؟ چقدر سخت کوشین شما! نخیر با جارو میریم.

لیسا به دورا مهلت نظر دادن نداد و سریع جارو ها را فرا خواند.
- اکسیو جارو های من و دورا.

و به راحتی جارو های هر دوی آنها در دستانشان بود.

دم در خانه برادر دورا

دورا با تردید زنگ در را زد.
-حس بدی دارم! فکر نکنم موفق بشیم.
-نگران نباش.

- سلام بچه ها! بیاین تو.

بچه ها وارد خانه شدند. در خانه تقریبا سی پیرمرد همراه با نوه و نتیجه وجود داشت.

-اوه اوه! چه خبره اینجا. اینا که سنشون از دامبلدورم بیشتره. خیلی عالی شد.

دورا به طرف یکی از پیر مرد ها رفت.
- این ریش مشکیه خوبه. رنگش هم رو مده.
- نه بابا مشکی چیه! اون یکی خوبه. اون ریش قهوه ایه.
- نخیرم مشکی رو مده.
- ولی اون قشنگ تره!

لیسا و دورا:

همه س جماعتی که آنجا بودند، از جمله پیرمرد ها، داشتند با تعجب به آن دو نفر نگاه میکردند.

- خب من میگم نظرتون چیه که هر دوتاشو ببرید؟
-عالیه!

برادر دورا قیچی آورد و ریش همه را کوتاه کرد. آن ریش هایی را هم که دورا میخواست به آنها داد.
وقت رفتن بود!

-ممنون آقای ویلیامز. به امید دیدار!

آنها سوار بر جاروهایشان شدند و به هاگوارتز برگشتند.

- خب اینم از ریشی که میخواستین.
- این ریش پیر ترین فرده؟
- بله دقیقا!

همه سری به نشانه تاسف تکان دادند.
- از تو انتظار نداشتم لیسا. این تابلوئه که ریش پروفسور نیست. ریش اون سفیده. سفید!

هر دو به ریش هایی که در دستانشان بود نگاه کردند. آنها مشکی و قهوه ای بودند ولی ریش دامبلدور سفید بود.
آنها موفق نشده بودند!

هافلکلاو

رز - لینی - آدر

آدر همانگونه که رز و لینی را زیر بغل داشت به دویدن ادامه داد و آراگوگ‌اینا دنبالش می دویدن. در این بین لینی در حال تهدید کردن آراگوگ با نیشش بود. بله. آراگوگ با اون هیکل تا نیش لینی رو دید عقب کشید و با تمام یارانش دنده عقب گرفتن که برن. یکی از این یاران در اثر برخورد شاخه ی درخت به صورتش توی اون شبی که هری و رون با چوبدستی داشتن اجدادشونو در می اوردن، چهار تا از چشماشو از دست داده بود. و این باعث شده بود که فقط سمت راستشو ببینه و میدان دیدش فقط زیر بغل راست آدر و ته گلدون رز بود. این یار کور خیز بلندی برداشت که بپره روی گلدون رز و دنیا رو از رز های جادویی محروم کنه، ولی یهو از ناکجا صدای موتور ماشین اومد. فورد آنجلینا چراغاشو زد نور بالا، یه گاز عمیقی داد و همزمان با فریاد یار کور که عاجزانه میگفت: «دوباره نه»، دنیا رو از یاران کور آراگوگی محروم کرد. بعد اومد کنار آدر ایستاد و در هاشو چارتاق باز کرد.

- ایول! ایول! من رز برگزیده م! من رز برگزیده م!

فورد آنجلینا کادر بالای چراغاشو با تعجب بالا انداخت. دهه. اینا که اونا نبودن. براچی چرخ های پاکشو به خون آلوده کرده بود برای کسایی که هری پاتر و رون نبودن؟ رولینگ چی میگفت؟ چه معنی میداد یکی دیگه هر طور شده از مرگ نجات پیدا کنه اصن؟ در هاشو بست. زد دنده عقب و با وجود جیغ ها و خواهش های رز وسط درخت های جنگل شروع کرد عقب عقب رفتن.

- واساااا! واساااا! ای بنزین های پدربزرگم حرومت بشه!

اما خب دیگه دیر شده بود و ماشینه گم شده بود در میان شاخ و برگ ها. آدر یه نگاه به این دستش کرد و یه نگاه به اون دستش کرد و دید که عی بابا از این دوتا که متنفره. به شکل ناگهانی هر دو رو روی زمین رها کرد و به درختی که همون نزدیکیا بود تکیه داد. آدر تقصیری نداشت. جنگل ممنوع پر درخت بود. همه شم که عین هم بود. تکیه داده بود بنده خدا فقط.

- یاهاااای! ول کن! ول کن کله‌مو... ول کن نالوطی! ول کن داربد پشت پرده!

آدر همین طور که با مشت به سرش میکوبید بلکه گاهی بخوره به داربد، شروع به دویدن کرد. رز و لینی جلو اومدن و به درخت خاستگاه داربده نگاه کردن.

- پیکس تو ام همون چیزی رو میبینی که من میبینم؟
- اینکه آدر داره سرشون میکوبه به اون یکی درخته و سر و صدا میکنه؟
- نه. زیر این داربده رو میگم!
- چی ان اونا؟ قارچ؟
- انگل؟
- آفت؟!

گیبن

__________

گیبن از خواب پرید و با وحشت به اطراف خود خیره شد، همه جا ساکت بود، با به یاد آوردن خواب خود لرزه ای به تنش افتاد و در همان حال از تصور مادربزرگ به آن حال به خنده افتاد، به سرعت از روی تخت بادی پرید و سعی کرد با "دندان به جان دکمه ی باد خالی کن تخت افتادن" باد تخت را خالی کند.

_نصفه شبی چه نادرستی می کنی؟
_عه! تو کی بیدار شدی؟

نولا در حال سرتکان دادن گفت:
_با اون جیغایی که تو می زدی عمه ی بزرگ جن خونگی همسایه ی مادربزرگم ام از خواب ابدی بیدار شد!
_بهتر! می خواستم تا مامان بزرگ از اتاق رفت بلند شیم بریم دنبال شاخ، ولی معلوم نبود تو چاییا چی بودن که بیهوش شدیم!

نولا با جهشی از روی تخت پرید و با یک حرکت دهن گیبن بازکن باد تخت رو خالی کرد!

_چی شد الان؟=/

__________
چنددقیقه بعد

_الان داریم کجا میریم؟
_هیـــــــــس ! من یه چیزی یادم افتاد! توی طبقه ی پایین ، کنار در پشتی یه نقاشی هست که توش یه تک شاخه!

نولا در حالی که حرف می زد فهمید صدای پای گیبن قطع شده است، با تعجب برگشت و چهره ی خشمگین گیبن را دید:
_اوپــــس! باید زودتر می گفتم؟
_ نه همین الانشم که گفتی باید لردسیاهو شکر کرد

_________
کنار نقاشی

_ویسالترایب!
_
_آّوستوسیلاریب!
_
_ناکسنوریب!
_
_ایب ایب هیب هیب!
_ها؟
_نه !نمیشه!
_اه یعنی هیچ طلسمی چیزی روش اثر نداره؟
_دیدی که
_خب پس الان چی کار کنیم!

نولا در حالی که به دیوار کناری تکیه می داد پرسید، و شــــــــلق! دیوار پشت نولا تو رفت و نولا پخش زمین شد! دری پشت نولا باز شد و دهان نولا و گیبن باز ماند!