زندگی به سبک سیاه

- آخه بین این همه مرگخوار ... چرا من؟

بلاتریکس بدون اهمیت دادن به التماس‌های کراب چنگال را به گلوی او چسباند.

- بلا!
- نـــــــه
- کراب بدمزّس!
- صبر کن!

بلاتریکس بدون اهمیت دادن به جیغ و داد مرگخوارها، چنگالش را بیشتر و بیشتر به گلوی او فشار می‌داد.

- دست نگه دار بلایمان!

بلاتریکس که خون جلوی چشمانش را گرفته بود، حتی صدای لرد سیاه را نیز نمی‌شنید تا اهمیت بدهد و چهار سوراخ در گلوی کراب ایجاد کرد.

- چرا یک ساحره؟!

بلاتریکس همچنان اهمیت نمی‌داد اما در بین مرگخواران توجه روونا ریونکلا به فریاد کراب جلب شد و اگرچه نمی‌دانست کراب چه در خودش نــدیده که خود را ساحره تصور می‌کند، اهمیت داد.

نقل قول:



کیلومترها دورتر از خانه ریدل، پسرکی زندگی می‌کرد به نام نقی. نقی بی رگ نبود! او همیشه الگوهای خودش را فیدل کاسترو و چگوارا معرفی می‌کرد. نقی مانند هر آزادی‌خواه دیگری توییتر داشت ودر آن لحظه نیز مشغول بالا پایین کردن توییت ها بود.

نقل قول:

قلی فیلم فشرده شدن چنگال بلاتریکس بر گلوی کراب را سه چهار بار تماشا کرد و خونش به جوش آمد. غیرتش این موضوع را برنمی‌تابید و باید کاری می‌کرد. پس سریعا مشغول توییت زدن با هشتگ #SaveCrab شد.



- بلا! هشتگ #SaveCrab ترند شده!

بلاتریکس دیکتاتوری خشن و بی رحم بود. او به هیچ چیز اهمیت نمی‌داد و از هر انگشتش خون بی گناهی می‌چکید ...

- چـــی ... چی گفتی؟!

بلا دست نگه داشت. چنگالش را از گلوی کراب درآورد و او را رها کرد.

- لعنتی ... ترند شد! دیگه نمی‌تونم بخورمش!

مرگخواران نفس راحتی کشیدند.

- حالا کدومتونو به جاش بخورم؟

مثل نقی باشیم.

مرگخواران با وحشت به بلاتریکس که چاقو و چنگال به دست کراب را به دام انداخته بود، نگاه کردند.
بعد از قضایای پیش آمده، لرد به هکتور دستور داده بود که معجونی را روی بلاتریکس امتحان کند. و نتیجه این شده بود که بلاتریکس بعد از خوردن معجون ابتدا ادعا کرد آب پرتقال است،اما کمی بعد با گفتن اینکه سماور است همه را شوکه کرده بود...و این پایان ماجرا نبود چرا که بعد از چند دقیقه او گفت که گلدان است و حالا بعد از چند دقیقه او خود را "مرگخوار خوار" معرفی کرده و قصد خوردن کراب را داشت!

مرگخوارن نمیدانستند که حالا چه باید میکردند...
_میگم...همین حالا یه کاری باید بکنیم، وگرنه کراب رو میخوره!
_حالا کراب رو بخوره جای دوری نمیره، از شر کراب هم راحت میشیم!
_به نظرم بلاتریکس هشت ساله که مرگخواره، شد نه سال البته!
_
_یاران ما...کراب رو از بلایمان دور کنید!

مرگخواران با تعجب به لرد خیره شدند...کراب هم از شوق و خوشحالی گوشه چشمش اشک جمع شد...هیچ کس تصور نمیکرد که لرد برای کراب اهمیتی قائل باشد...لرد نیز ادامه داد:
_چرا اینطور به ما نگاه میکنید...زود باشین و کراب رو از بلایمان دور کنید..میترسم بلایمان کراب رو بخوره و مسموم بشه!

تمام ارکان کراب بعد از جمله لرد فرو ریخت! اما برای مرگخواران کراب مهم نبود...مهم اجرای دستور اربابشان بود!
_خب...کی جرات داره بره بلاتریکس رو بگیره؟
_من گرفتم به بار برای هفت پشتم بسه!
_نه اون گرفتن رودولف...منظورم اینه که بریم و دست و پای بلاتریکس رو بگیریم!
_به نظرم زیاد عقلانی نیست با بلاتریکس درگیر بشیم...بهتره باهاش مذاکره و گفتگو کنیم!
_اره...مثلا بهش بگیم کراب رو نخوره...بجاش..هکتور کو؟ اها...اینها...بیاد اینو بخوره!
_بابا...ارباب میترسن کراب رو بخوره مسوم بشه...هکتور رو که بخوره صد در صد مسموم میشه!

مرگخواران همچنان در حال مشورت بودند...اما کراب امیدوار بود زودتر چاره ای بیندیشند...چنگال بلاتریکس تقریبا دیگر به گلوی او چسبیده بود!

بلاتریکس اون دماغ رو میخواست... باید اون رو میخورد... سرعت حمله اش رو بیشتر کرد...
اما حس می کرد که به جای نزدیک شدن به لرد سیاه، مشغول درجا زدنه.
ایستاد و به دنبال مانع حمله اش گشت و خیلی سریع اون رو پشت سرش پیدا کرد...
جا لباسی که موهاش به اون گره خورده بود.

دقایقی بعد، سالن جلسات

لرد سیاه با دقت به چشمان تک تک مرگخواراشون خیره شدن.
-بلاتریکسمون به ما حمله کرد.

-بله...بچه ها تعریف کردن!

جا شمعی، وقتی میبینه صدا از هیچ کس در نمیاد، تصمیم میگیره یه چیزی بگه...نمیشه که صحبت لرد مملکت بدون جواب بمونه.
ولی لرد سیاه که زیاد از هم صحبتی با جا شمعی ها خوششون نمیومد، چنان چشم غره ای به جا شمعی رفتن که همراه با شمعش آب شد و ریخت.

-بله...داشتیم می گفتیم... بلاتریکسمون میخواست ما رو بخوره.
-ارباب دیدین چی شد؟...بلاتریکستون اوراقی شده. دیگه به درد نمیخوره. اجازه بدین ببریمش بازیافت و یه دونه نوش رو بگیــــ...

کراب با دیدن صورت سرخ شده ی لرد تصمیم میگیره همون سکوتش رو پیشه کنه!

لرد نگاهشون رو از کراب برمیدارن ولی به سرعت تصمیمشون عوض میشه و یه بار دیگه به سمت کراب چشم غره میرن. اما چون دیگه کرابی رو صندلی وجود نداشت، چشم غره هدر میره.
-کراب کو؟
-اربـــــــاب!

ملت مرگخوار به دنبال صدای کراب، سر هاشون رو میکنن زیر میز و با بلاتریکسی که با پیشبند و چاقو و چنگال، رو شکم کراب نشسته بود، رو به رو میشن.

-مرگخوار خوارم و مرگخوار میدرم!

ولدرمورت رو به هکتور کرد و غرید :
- درستش کن هکتور! تو این بلا رو سرش آوردی. همین حالا یک معجون بلاتریکس تبدیل کن بهش بده.

هکتور ویبره ای زد و گفت :
- به روی چشم ارباب!

هکتور بلافاصله بسط دیگ و آتشش را راه انداخت. دیگ را پر آب کرد. یک تار مو از بلاتریکس کند و به آب داخل دیگ اضافه کرد ، بعد یک پیاز ، یکم شیر ، یک تار عنکبوت ، یک کرکره ، یک جاروبرقی مشنگی و دو تکه از یک فرش را هم در داخل آن انداخت.
بعد دهان بلاتریکس را که مثل مجسمه خشکش زده بود باز کرد و همه ی دیگ را در دهانش خالی کرد.
همه ی مرگخواران در سکوت او را نگاه می کردند. ابتدا هیچ تغییری در بلاتریکس رخ نداد. بعد فکش شروع به لرزش کرد. همه آب دهانشان را قورت دادند و با نگرانی به او نگاه کردند. در عرض چند ثانیه کله ی بلاتریکس هم به لرزش افتاد و یکم که گذشت کل بدنش ویبره ای شد. همانطور که می لرزید و دندان هایش به هم می خورد جلو آمد و جلو آمد. مرگخواران هم عقب رفتند و عقب رفتند. در یک لحظه بلاتریکس میخکوب شد. حتی پلک هم نمی زد. مرگخواران به آرامی نزدیک شدند و با دقت به بلاتریکس خیره شده بودند. رودولف که خیلی به زنش نزدیک شده بود جلوی چشم های ثابت و بی احساسش دست تکان داد. ناگهان بلاتریکس دو متر بالا پرید و رودولف چنان زهره ترک شد که فریاد زنان چند متر به عقب پرتاب شد. بلاتریکش که حالا چشم هایش مثل مروارید می درخشید فریاد زد :
- من مرگخوار خورم!

رودولف که وحشت در چهره اش پیدا بود با نگرانی گفت :
- با زن من چی کار کردی هکتور؟

هکتور شانه بالا انداخت. بلاتریکس به ولدرمورت نگاه کرد و چشم هایش با شیطنت درخشیدند. او در حالی که داد می کشید به سمت نیمچه دماغ اربابش حمله کرد تا آن را بخورد.

همه منتظر بودند تا جواب بلاتریکس را بشنوند. نفس مرگخواران در سینه حبس شده بود. صدای تیک تیک ساعت فضای اتاق را پر کرده بود و صدای خروسی در دور دست شنیده می شد. با وجود این همه استرسی که مرگخواران تحمل می کردند، هیچ صدایی از بلاتریکس شنیده نشد.

- ارباب...
-
- هیچی ارباب...

مرگخوار مورد نظر پس از نگاه خشمگینانه اربابش به گونه بر روی سطح زمین له شد که دیگر حتی با کاردک هم نمی توانستند آن را جمع کنند. اما در همین حین، بلاتریکس رفتار های عجیبی را از خود بروز می داد. با حالتی مهربانانه و البته کاملا جدی به سمت رز در حال حرکت بود. رز که تجربه های چندان خوبی نداشت، با هر قدمی که بلا برمی داشت، به عقب حرکت می کرد.
- ارباب! بلاتریکس می خواد ما رو بکشه!
- تو نمی میری رز! تو فقط پژمرده میشی و بعدش دوباره درست میشی!
- ارباااااااا...

حرف های رز با چنگ انداختن بلاتریکس به جایی که باید گلوی او می شد، نا تمام ماند. بلاتریکس او را کشان کشان به سمت گوشه ی نورگیری از پنجره برد، در آغوش کشید و بر روی خود و در زیر رز، مقداری خاک و کود حیوانی ریخت! رز تمام این مراحل را بهت و حیرت نگاه می کرد و نمی دانست چه چیزی باید بگوید. ولی بلاتریکس با آرامشی مثال زدنی در حال انجام این کار بود.

- بلاتریکس!

لرد، بلاتریکس را صدا زد.

- ...
- چرا جواب ما رو نمی دی؟ هوس کروشیو کردی؟
- ...
- برای آخرین بار صدات می زنیم! بلاتریکس؟!
- ...

لرد بعد از اینکه دید تلاشش بی نتیجه است، چوبدستی اش را به سمت بلاتریکس گرفت و طلسم شنجه گر را زمزمه کرد... . اما هیچ بلایی سر بلاتریکس نیامده بود و مثل قبل بی حرکت نشسته بود و رز را بغل کرده بود.

- ارباب؟ میتونم حرف بزنم؟
- بزن!
- فکر کنم بدونم بلاتریکس به چی تبدیل شده.
- خب؟
- نمی خواین اول جایزه بدین بهم؟
- گفتیم خب!
- اهم... فکر کنم تبدیل به گلدون شده!

خلاصه:

بلاتریکس سهوا توسط هکتور کشته شده اما کسی مایل نیست و جراتش رو نداره که این خبر رو به لرد سیاه برسونه. این وسط هکتور یه معجون زنده کننده درست کرده که لرد می خواد امتحانش کنه. برای امتحان کردنش باید یه مرگخوار رو بکشه و زنده کنه. مرگخوارا تمام تلاششون رو می کنن که بلاتریکس انتخاب بشه. همین طور هم می شه و لرد بلاتریکس رو می کشه و زنده می کنه! ولی بلاتریکس ادعا می کنه که مرگخوار نیست و آب پرتقاله و چند دقیقه بعد هم مدعی می شه که سماوره.

..............

-آب داره قل قل می جوشه...یکی بیاد این چایی رو دم کنه!

بلاتریکس خطاب به مرگخواران فریاد زد و مرگخواران متوجه نشدند که آب، کجا در حال جوشیدن است!

-وایسادین منو تماشا می کنین؟ یا چایی دم کردن بلد نیستین؟ یه قاشق چایی می ریزین تو قوری. بعد این شیر سماور رو...اِ...بچه ها اون یارو شیر نداره!

مرگخواران فورا متوجه شدند که شیر، کدام یک از اعضای صورت بلاتریکس است که "آن یارو" از آن ها ندارد.

رودولف که بعد از این همه سال، توانایی عجیبی در هماهنگ شدن با بلا پیدا کرده بود، فورا چای را در قوری ریخت و جلوی دهان بلاتریکس گرفت و با نهایت اشتیاق بینی اش را پیچاند!
-تف کن عزیزم...تف کن!

بلا اخم هایش را در هم کشید.
-مگه تربیت ندارم؟ مگه ادب ندارم؟ مگه توام؟ قوری خودش پر می شه. بذار رو سرم. آب که تبخیر بشه می ره اون بالا و ایجاد میعان می کنه و دوباره مایع می شه و چای منحصر به فردی دم می شه.

رودولف قوری را به آرامی روی موهای بلاتریکس جاسازی کرد...

طولی نکشید که بلاتریکس از روی گاز پایین آمد و قوری را برداشت. هکتور، فنجان به دست جلو رفت.
-چی شد؟ چایی حاضره؟

-من چه می دونم...مگه من سماورم؟

و این کراب بود که سوال اصلی را پرسید.
-پس...چی...هستی؟

مرگخوارا دست از هل دادن برمی‌دارن و با بهت و حیرت به بلاتریکس که تغییر شخصیت ناگهانی‌ای داده بود زل می‌زنن. بلاتریکس-سماور که متوجه از بین رفتن خطر شده بود یخچالو رها می‌کنه و صاف سرجاش می‌شینه.
-منتظرم!

ملت مرگخوار این نگاه رو به خوبی می‌شناختن. پس چاره‌ای جز تن دادن به خواسته‌ی بلاتریکس نمی‌بینن. در حالی که رودولف می‌ره تا وظیفه‌ی خطیر حمل بلاتریکسو برعهده بگیره، سایر مرگخوارا به بحث می‌شینن.

- حالا چی کار کنیم؟ تصور عکس‌العمل لرد بعد از این عمل ما دور از تصور نیست!
- اگه بعدی در کار باشه البته.
- می‌ذاریمش رو گاز، ولی گاز خاموش.

این‌بار بهت و حیرت مرگخوارا گریبان کرابو می‌گیره. چطور چنین هیکل و چهره‌ای می‌تونست همچین قیافه‌ای به خودش بگیره و تازه یه حرف عاقلانه هم بچسبونه بهش!

- فک کنم یه چیزیو فراموش کردین.

سخن از بلاتریکس بود و مخاطبش کلیه‌ی مرگخوارایی بودن که به محض قرار گرفتنش رو گاز، پاورچین پاورچین هرکدام از سویی در حال ترک صحنه بودن.
رودولف اما برخلاف بقیه که همچنان به حرکتشون ادامه می‌دادن برمی‌گرده و با دیدن انگشت در حرکت بلاتریکس که در حال اشاره به شعله‌ی خاموش بود، جلو میاد.
- اوه حق با توئه فراموش کردم. همین الان روشنش می‌کنم.

- نشنیدیم رودولف. یه بار دیگه تکرار کن چی کار می‌خوای بکنی؟

رودولف با شنیدن صدای لرد ناگهان از جا می‌پره.
- گفتم سرم بره هم این شعله رو روشن نمی‌کنم.

- ارباب حالا نمی‌شه یکم بذاریم موهاش بسوزه؟ بلکه اینقد زیاد و وز نباشه؟

مرگخواران با درماندگی نگاهشان را از بلاتریکس نیز برداشته و به یخچال خانه ریدل دوختند. لعنتی به معجون هکتور فرستاده و از جا برخواستند.
-باشه جناب آب پرتقال. بیا بریم بذاریمت تو یخچال!

بلاتریکس نه پاسخی داد و نه تکان خورد.

-با شمام خانوم آب پرتقال!
-ایـــش! واقعا اینقدر خنگین یا دارین ادا در میارین؟ بابا من آب پرتقالم. آب پرتقــــال! آب پرتقال ها راه نمیرن!

-بلند کنید آب پرتقالمون رو و بذاریدش تو یخچال!

فرمان، فرمان لرد سیاه بود و اطاعت از آن واجب!
هکتور که منتظر فرصت برای به دست آوردن دل لرد سیاه بود، پیش قدم شد تا بلاتریکس را بلند کرده و درون یخچال بگذارد...

-هی... مگه خودت ناموس نداری؟! دستت رو بکش کنار!

رودولف چشم غره دیگری به هکتور رفت و بلاتریکس را برداشت و به سمت یخچال رفت.

-هل بــــــده!

نارسیسا با حرص دندان هایش را به هم فشار داد و بیشتر هل داد.
-دارم...هل...میدم...دیگه! نمیشه...جا نمیشه...هی... وایسا ببینم! تو چرا دستات رو گذاشتی رو یخچال؟ بردار!

حق با نارسیسا بود.
بلاتریکس لبه های یخچال را با دو دستش گرفته و از ورودش به یخچال ممانعت می کرد.
-معلومه که نمیرم تو!... چرا برم تو؟ مگه آدم سماور رو می ذاره تو یخچال؟... نمیرم! من سماورم! من رو بذارید رو گاز!

لرد سیاه هنوز شماره سه را نگفته بود که ناگهان بلاتریکس سر جای خود خشک شد!

لرد با دیدن وضعیت بلاتریکس شمارشش را اما قطع نکرد...هکتور هم با تمام هکتور بودنش، میدانست اگر قبل شماره سه نزد لرد حاضر نشود، سرنوشت خوبی در انتظارش نبود!
به همین خاطر هکتور نیز قبل از شماره سه نزد لرد حاضر شد...لرد هم رو به هکتور ایستاد و به بلاتریکس اشاره کرد و گفت:
_خب...توضیح بده هکتور منتظریم!
_ارباب..خشک شده دیگه!

مرگخواران ریونکلاوی از اینهمه قوه ی استدلال و پاسخ علمی هکتور جامه های خود را دریدند!
اما با به سخن درآمدن بلاتریکس، استنتاج هکتور سوخت شد!
_نخیر...خشک نشدم...صرفا دارم منقضی میشم!
_
_چیه؟ فکر کردین من مواد افزودنی دارم که نگهم داره؟ نخیر..من نچرالم و یک ذره هم آرایش ندارم...من آب پرتقال طبیعی ام...تاریخ انقاضا دارم!

مرگخواران کماکان با تعجب به یکدیگر زل زده بودند..آنها نمیدانستند چه کار باید بکنند!
_خب...بل..چیز...آب پرتقال؟چیکار کنیم؟
_منو بذارین تو یخچال دیگه!

مرگخواران نگاهی از سر استیصال به لرد انداختند...
_ چه کنیم ارباب؟
_بذارینش تو یخچال دیگه!
_اما...اخه..ارباب...
_فعلا بذارینش تو یخچال منقضی نشه...من بلاتریکس خراب نمیخوام...بعدش ببینیم هکتور چه راه حلی داره...که بهتره داشته باشه!

مرگخواران نگاهشان را از لرد برداشته و به بلاتریکس که حالا به دلیل معجون هکتور ادعای آب پرتقال بودن میکرد، دوختند...آنها امیدوار بودند که یخچال خانه ریدل جا برای یک آب پرتقال با ابعاد انسانی داشته باشد!