خانه اصیل و باستانی گانت‌ها

برخلاف تاتسویا، نجینی لبخند نمی‌زد. بلکه با نگاهش که هیچ برداشت مثبتی نمی‌شد ازش کرد، بین تاتسویا و غذای مقوی سامورایی‌ای که تدارک دیده بود رژه می‌رفت.

تاتسویا هرچقدرم مار زبان نباشه، اما می‌تونه وخامت اوضاع رو درک کنه. پس با احتیاط اوس کوتاهی می‌گه و ادامه می‌ده:
- یک‌بار امتحان کافیه تا پرنسس ارباب مشتری شه. بخور اگه خوشت نیومد خودم به سرعت غذای جایگزینی برات تدارک می‌بینم.

نجینی با شنیدن "غذای جایگزین" به نظر آروم‌تر شده بود. اما همچنان تمایلی برای خوردن غذایی که در حال حاضر جلوش بود نشون نمی‌داد. به جاش به سمت مجله‌ای که گوشه‌ای افتاده بود خیز برمی‌داره و با انتهای دمش مدام به آدمی که روش نقش بسته بود اشاره می‌کنه.

تاتسویا به امید اینکه با صحنه‌ای مثل خوراک بخارپز سامورایی مواجه بشه، کاسه‌ی سفالی رو زمین می‌ذاره و جلو می‌ره. اما با دیدن تصویر آدم، بلافاصله تصوراتش با مخ به زمین برخورد می‌کنن.
نجینی آدم می‌خواست!
- فس!

پشت در خانه:

کاتانا همچنان در حال تهدید کردن زمین و زمان بود.
- از وعده‌ی غذام چند ساعت گذشته! خوبیت نداره یه شمشیرو گشنه رها کنین، آخر و عاقبت خوشی نداره ها! تاتسو می‌دونه! می‌دونی دیگه؟ هی در، اگه باز نشی خودم زخمیت می‌کنما.

به نظر اوضاع نه بر وفق مراد تاتسویا بود و نه بر وفق مراد شمشیرش، کاتانا!

خلاصه:

لرد سیاه قصد داره مالکیت خانه گانت ها رو به یکی از مرگخوارها واگذار کنه. تنها شرطش هم اینه که مرگخوار مورد نظر، مارزبان باشه.
مرگخوار ها تلاش می کنن مارزبان بشن...ولی هیچکدوم موفق نمی شن.
لرد سیاه خونه رو به نجینی می ده و تاتسویا رو به عنوان پرستارش تعیین می کنه.
نجینی، کاتانا(شمشیر تاتسویا) رو تو خونه راه نمی ده.

..............

شمشیر خسته و عصبی به در خانه گانت ها تکیه داده بود و خیال نداشت از آن جا تکان بخورد.
-همین جا یه لنگه پا وایمیسم! گرچه بیشتر از همون یه لنگه رو ندارم، ولی قضیه الان این نیست. همینجا لی لی کنان قدم می زنم و هر کسی که بخواد وارد این خونه بشه، سر از تنش جدا می کنم! همه باید بفهمن کاتانا رو نمی شه پشت در گذاشت! از اینجا فحش بدم می شنون یعنی؟!


داخل خانه گانت ها


-فس!

تاتسویا سرش را خاراند.
-این سومین فسیه که طی پنج دقیقه گذشته کردی...و خب...کمی خشمناک تر از قبلیا به نظر می رسه.

نجینی با سر به کاسه سفالی روبرویش اشاره کرد.
-فسسسسس!

تاتسویا لبخندی زد.
-بله...برنجه...بخار پزش کردم. بدون نمک، بدون روغن و بدون هیچ افزودنی دیگه ای. این غذای یک سامورایی واقعیه. سالم و مقوی. بخور دیگه. خوشت میاد...مطمئنم! اوس!

تاتسویا بلند ترین اوسی رو که در توانش هست فریاد میزنه و شروع میکنه به توضیح دادن:
-گفتم مارسیسا که علاقه ی قلبی و درونی خودم رو به این دسته از خزندگان، مخصوصا از نوع نجینیش نشون بدم. به پرتقال و توت فرنگی کوچکترین علاقه ای ندارم. کی جرات داره به چیزایی که ارباب ازشون متنفره علاقمند بشه؟ پرتقال الان برای من مساویه با دامبلدور! اسمش که میاد مور مورم میشه!

نجینی که مار خیلی باهوشیه، زیاد قانع نمیشه. ولی ظاهرا فعلا بهترین گزینه، همین تاتسویاس. برای همین "هیسسسس" رضایتمندی میکشه.

لرد سیاه سرش رو به نشونه ی "باشه دخترم. فهمیدیم" تکون میده.
-پرنسس ما میفرمایند که حتی فکرشم نکن که اون ساطورت رو بیاری تو خونه ی من. اون باید پشت در بمونه.

تاتسویا نگاهی به کاتانا(شمشیرش) میندازه...نگاهی که هیچی نمیشه ازش فهمید.

نیم ساعت بعد نجینی و پرستار جدیدش تاتسویا تو خونه ی گانت ها هستن و صدای فریاد کاتانا از پشت در به گوش میرسه:
-ولی این انصاف نیست. این رفاقت نیمه راهه...من گشنمه...تاتسو...نامرد! حداقل یه سیب زمینی تقدیمم میکردی قاچ کنم سیر شم.

پانزده دقیقه گذشته بود و لردسیاه همچنان سعی در ایجاد هیجان برای گفتن حرف‌ش داشت :

- از این به بعد..
-

- از این به بعد..
-

- از این به بعد..
-

- از این به بعد..
-

- از این به بعد..
-

-
-

- یاران ما، ما خسته شدیم!

مرگخواران نیز که از تظاهر به واکنش‌های هیجان‌زده خسته شده بودند، درحالی که زیرچشمی همدیگر را نگاه میکردند، پنهانی نفس راحتی کشیدند.

- تاتسویا!

- بله ولدمورت‌ساما!

- می‌تونی از این به بعد وظیفه‌ی خطیر نگهداری از فرزند اصیل و دلبند ما، و محافظت از خانه‌ی گانت‌ها رو به عهده بگیری.

- ساما!

-البته قبل از اینکه برگه‌ی مالکیت افتخار بده تا با خون‌ت امضا بشه، سوالی ذهن ما و فرزندمون رو (نجینی: ) مشغول کرده که ترجیح میدیم از ذهن‌خوانی استفاده نکنیم و جواب‌ت رو در حضور سایر مرگخوارانمون بشنویم!

-ساما؟!

-موقعی که فرم مرگخوارِ ما شدن رو پر میکردی، گفتی که:




- پرنسس ما کنجکاو و کمی ناراحت گرسنه هست و میخواد بدونه چرا در معرفیِ قبلی خودت به جای نارسیسا گفتی مارسیسا و کلمه‌ی مار رو به کار بردی؟ آیا از ابتدا برای تصاحب خونه‌ی ما نقشه کشیده بودی؟! آیا این حقیقت داره که چند جا با تظاهر به مارزبانی خودت رو نواده‌ی سالازار معرفی کردی تا بتونی به اهداف شوم‌ت برسی؟ آیا حقیقت داره که به پرتقال و توت‌فرنگی علاقه داری؟!

این یکی کمی مغرور به نظر می رسید... چون علاوه بر تاج کلی زلمزیمبو از خودش آویزان کرده بود.
سری به تاسف تکان داد و به سمت مرگخوار بعدی رفت .
با چشم هایش به او دقیق شد ...
این یکی خوب به نظر می رسید ، هم ورزیده بود ، هم قدبلند و هم سلاحی داشت تا علاوه بر جادو ، با کمک آن او را از شر تهدید های احتمالی حفظ کند . لحظه ای به فکر فرو رفت ؛ سپس با متانتی که در شان دختر لرد سیاه بود دوباره از صندلی پدرخوانده اش بالا رفت و با دمش به سامورایی اشاره کرد.
- فییییییسس تیس !
- مطمئنی ؟ خب پس...

لرد سیاه نگاهی به مرگخوارانش انداخت.
- از این به بعد ...

نفس مرگخواران در سینه حبس شد .لرد سیاه لب خند خبیثانه ای زد .
- از این به بعد...

از آنجایی که مرگخواران قبلا نفسشان را حبص کرده بودند و الان چیزی برای حبس کردن نداشتند ، عضلاتشان منقبض شده و به لرد سیاه چشم دوختند .
لرد که با دیدن مرگخوارانش سرگرم شده بود و از این بازی خوشش آمده بود ،تصمیم گرفت کمی این بازی را ادامه دهد ...

بالاخره کمی هیجان که ضرری نداشت ؟!

نجينى با وقارى كه از دختر خوانده لرد سياه انتظار مى رفت، پيچ و تابى به اندام موزونش داد. از روى شانه لرد سياه به دور دسته صندلى خزيد و به سمت مرگخواران راهى شد.
رو به روى اولين مرگخوار ايستاد.
مرگخوار قابلى به نظر مى رسيد...
كمى پر سر و صدا بود... ولى خوش رنگى اش به سر و صدايش مى چربيد.
تنها مشكلش ريز بودنش بود... ريز و البته... حشره!
براى بار آخر سر تا پاى لينى را از نظر گذراند.
البته كه سر تا پاى لينى يكى بود و با نگاه به سرش، پاهايش هم ديده مى شد.

از لينى گذشت و رو به روى مرگخوار بعدى توقف كرد.
اين يكى هم دلچسبش نبود. زيادى شلوغ بود. خطرناك هم بود. چراكه هيچكس دوست نداشت از خواب بيدار شود و پوستش را در پاتيل معجون پرستارش ببيند.

از هكتور هم گذشت و روبه روى مرگخوار بعدى ايستاد.

شترق!

خانوم هوريس، در فرايند فرار از خودش به گلدان برخورد و آن را واژگون كرده بود.
با تعجب به گلدان نگاه كرد. گلدان ارزشمندى براى لرد سياه بود. برگشت تا واكنش لرد سياه را ارزيابى كند كه با چيز عجيبى در پشت سرش رو به رو شد...

دم!

براى بار دوم جيغ بلندى كشيد و سعى كرد از دمش فرار كند.
نجينى با افسوس فسى كشيد و حواسش را روى مرگخوار بعدى متمركز كرد.

مرگخواران لب از لب باز نکردند. نگاه لرد از روی تک تک آن‌ها عبور کرد اما هیچ نشانه‌ای به منزله داوطلب شدن نیافت.

- می‌دونیم که سکوتتون سرشار از ناگفته‌هاست. این رو از نگاه تک تکتون می‌خونیم! فقط نجابتتون اجازه نمی‌ده حرفی بزنید. اشکالی نداره! اربابی هستیم بسیار مدبّر که تدبیری برای این وضعیت اندیشیدیم. هرکس داوطلبه یک قدم بیاد جلو!

مرگخواران قدم از قدم برنداشتند ... البته این تصور هوریس بود! اما ظاهرا استدلال استقرایی‌اش نتیجه درستی نداد و تنها خودش بود که سر جایش باقی ماند. سنگینی چندین و چند نگاه را پشت سرش احساس کرد. آب دهانش را به سختی قورت داد و با تردید از گوشه چشم به دو طرف نگاهی انداخت. تمام مرگخواران یک گام به عقب رفته بودند!

- هوریس!

هوریس که در اثر استرس زیاد هنگ کرده بود، به صورت رگباری تغییر شکل می‌داد.

- من هوریس نیستم ... من خانم نوریسم ... میو میو!

ناگهان به یاد آورد که از گربه می‌ترســ ... ترس که نه! چندشش می‌شود! بنابراین شروع به فرار از خودش کرد.

- شانس آورد که سریعا از جلوی چشممون دور شد! ما تاکسیدرمی دخترمونم رو دوش این مردک فاسد نمی‌ذاریم.

نگاه جست‌وجوگر لرد دوباره مشغول یافتن داوطلب شد.

- پس می‌خواین دست روی دست بذارین ... هان؟ دخترم، خودت انتخاب کن!

خلاصه:

لرد سیاه قصد داره مالکیت خانه گانت ها رو به یکی از مرگخوارها واگذار کنه. تنها شرطش هم اینه که مرگخوار مورد نظر، مارزبان باشه.
مرگخوار ها تلاش می کنن مارزبان بشن...ولی هیچکدوم موفق نمی شن.


...................

لرد سیاه همه مرگخواران را جمع کرد. ظاهرا لحظه تصمیم گیری فرا رسیده بود.
-یاران ما...کدامیک از شما...

-من ارباب...من!
-منو انتخاب کنین ارباب. پشیمون نمی شین!
-من شایسته ترینم ارباب. البته بعد از شما.

لرد سیاه با خونسردی به مرگخواران داوطلب نگاه کرد.
-ما شرطمان را گفته بودیم...فقط یک مارزبان...

-پاپا....فیساسسوووسوسووهسووو.

لرد سیاه به طرف دخترش برگشت. مسلما او بهترین و شایسته ترین فرد حاضر برای تحویل گرفتن میراث اجدادی اش بود...تنها یک اشکال داشت!
مار بود!
یک مار به تنهایی نمی توانست یک خانه را اداره کند. مدارک کافی هم برای صاحب خانه شدن نداشت. نجینی فقط می توانست صاحب لانه شود.

-فرزند ما بسیار شایسته و لایق هستن...از هر مارزبانی مارزبان تره. ولی برای حفظ امنیتش ترجیح می دیم یکی از شما به عنوان پرستار در کنارش باشه. اینجوری خونه رو به اسم یکی از شما می کنیم و شما وظیفه دارین به نجینی رسیدگی کنین. حالا مایلیم بدونیم کی داوطلبه!

بعد از نابودی ناگهانی مروپ، تاتسویا به تنهایی به طرف خانه ریدل ها حرکت کرد و خیلی زود به آنجا رسید.

سامورایی ها افرادی سریع السیر بودند.

ولی وقتی رسید متوجه شد که یکی از دلایل زود رسیدنش، سبک بودنش است.
این موضوع را وقتی فهمید که شمشیر خشمگینش لی لی کنان خودش را به او رساند و با عصبانیت غلاف شد.
-من شمشیرم...میفهمی؟من مجبور نیستم همه جا دنبالت بدوئم. وقتی جایی میری منو جا نذار!

تاتسویا متوجه شد که سامورایی ها خیلی هم سریع السیر نیستند. گذشته از این، همیشه به شماشیر(جمع شمشیر) خود نیازمندند و نباید آنها را عصبانی کنند. بنابراین به شمشیر احترام سامورایی گذاشت و وارد خانه ریدل ها شد.
-ببخشید...من اومدم صاحب خانه گانت ها بشم.

-زبون ماری بلدی؟

تاتسویا با خودش فکری کرد.
-خب...نه! ولی اعتماد به نفسم زیاده. به نظرم میتونم!

حقیقت این بود که دلفی زبان ماری انگلیسی را با نوع فرانسوی آن قاط زده بود. برخی کلمات در این دو زبان ، شباهت هایی از لحاظ تلفظ دارند. مثلا ‘فاسهی’ در فرانسوی و ‘فَسهی’ در انگلیسی که مترادف همان تاکسی (تکسی) خودمان می باشد.

مار مزبور که یک انگلیسی نجیب زاده بود و روی زبان مادریش حساسیت بسیار داشت ، وقتی دید دلفی دارد با لهجه ی انگلیسی-فرانسوی حرف می زند ، رگ وطن دوستی اش متورم شد و به او حمله ور گشت...



مروپ پشت میزی واقع در آزمایشگاه خانه ی ریدل ، نشسته بود و داشت دستورالعمل معجون عشقی را که اخیرا درست کرده بود ، می نوشت.

-قمه ی رودولف : 2 عدد ... چربی موی اسنیپ : 2 قاشق غذا خوری ... خلوت تنهایی دلفی : به مقدار لازم ... معجون عشق آماده ی هکتور : 1 عدد ... بانز : 1 عدد جهت آزمایش معجون ...

در این هنگام بود که سقف آزمایشگاه فرو ریخت و شخصی با ژست سامورایی طور بر زمین فرود آمد.

مروپ همان طور که سعی داشت خودش را از زیر آوار بیرون بکشد ، تاتسویا را دید که مقابلش ایستاده و کاتانایش را به سمت او گرفته.

- ام! ... تاتسویا سان! ... نمی خوای بگیریش اون ور ...

تاتسویا چند بار پلک زد و در حالی که از مود سامورایی وارش خارج می شد ، کاتانایش را غلاف کرد و گفت : "مروپ سان! ... جغدتو جا گذاشته بودی ... نجینی از صبح هی زنگ می زد ..."

مروپ جغدش را که جدیدترین محصول شرکت گلابی بود ، از تاتسویا گرفت و به نجینی زنگ زد.

-هَسو؟ ... هِس فِس! (الو؟ .. مامان مروپ! ... معجون عشق دسته ، بذار زمین ... پاپام گفته هر کی زبون ماری بلد باشه ، خونه ی گانت رو می زنه به اسمش!)

جغد مروپ از دستش افتاد. بعد از این همه زحمتی که برای پسرش نکشیده بود ، این طوری جوابش را می داد؟ دستش را روی قلبش گذاشت و در حالی که پیازهایی را که به عنوان غنیمت از محفل برداشته بودند ، به چشمانش می مالید تا اشکش درآید ، گفت : "تاتسویا سان! ... قلبم شکست! ... آخه می خواستم خونه ی گانتو تبدیل به نمایندگی فروش معجون عشق کنم ... "

-مروپ سان! ... اولا ، قلبت اون جایی که دستتو گذاشتی نیست! ... دوما ، خودت بهم قول داده بودی که می تونم اون جا رو تبدیل به باشگاهِ کنم ...

مروپ سرش را به نشانه ی تکان داد و گفت : "آره ، الانم همینو گفتم ، تو هنوز زبون فارسی رو درست متوجه نمیشی ...

بعد هر دو راه افتادند تا در رقابت مرگخواران برای به دست آوردن سند خانه ی گانت شرکت کنند ...