سوژه جدید


لرد به ارامى چشم هايش را باز کرد؛ افتاب چشم هايش را مى سوزاند. احساس مى کرد کلى پشم و پيله اطرافش است.
- کدوم احمقى پرده رو کشيده؟ ما اينگونه راحت نيستيم!

لرد متوجه شد دارن کلى برف شادى روى سرش ميريزند؛ و يه گله محفلى دورشن.لرد سعى کرد با دست برف شادى را از روى سر و کله اش بتکاند.
- بريد بيرون اينجا چى کارداريد؟ ما اينطورى راحت نيستيم.
- تولد 345 سالگيتون مبارک پروفسور!
- پرفسور ديگه کيه؟ هکتور و بلاتريکس شما رو براى صبحانه ى نجينى اوردن؟

محفلى ها:

لرد دستش را به سمت نزديک ترين چوب دستى برد؛ خبرى از چوب خودش نبود اما يک چوب که انگار قبلا جايى ديده بود، اهميت نداد و با تمام قدرت به سمت نزديک ترين محفلى گرفت:
- اواداکاداورا!

چوب هيچ واکنشى نشان نداد.

- پرفسور؟ حالتون خوبه؟ ببخشيد ولى اليوندر براى کادو تولدتون با چوبتون کارى کرد که ديگه نشه طلسم هاى سياه رو اجرا کرد!

- اليوند غلط کرد. مگه خانه ريدل ها در و پيکر نداره؟

محفلى ها:

گادفرى با حالتى که انگار چيزى فهميده وسط پريد:
- پرفسور فهميدم! پس فردا هالووينه حتما مى خواين امروز به جاش اين ولدمورت رفتار کنيد؛ خب پس منم هکتورم!
- تو غلط کردى. به ما يه ايينه بدين!

محفليون يه ايينه دست لرد دادن لرد با ديدن خودش در ايينه کم مانده بود دو تا شاخ در بياورد؛ او در جسم دامبلدور بود!

نقل قول:

دامبلدور حرکت خزيدن موجودى دور گردنش را حس کرد؛ سرش را برگرداند تا ببيند چه روى گردنش است؛ اما با برگرداندن و با يه مار بزرگ مواجه شد.
- فرزندان روشنايى! کمک!

اما معمولا مرگخواران به فرياد کمک از طرف کسى که کلمه ى روشنايى را مى اورد توجه چندانى نمى کنند. دامبلدور هم با نيامدن کمک، به داد و بيداد ادامه داد و شروع به دويدن دور اتاق کرد.

( پست پایانی)

-شما به یک مهمانی چای عصرانه دعوت شدین.

مادر دامبلدور، کوچکترین اهمیتی به این دعوت نداد. به هر حال او نمی توانست چای بنوشد!

-چای دو بعدی! همراه تابلوهای دیگه...در محوطه دلباز جلوی خونه...

این یکی به هدف خورد! مادر دامبلدور سریعا بهترین ردایش را که فرق خاصی با بدترین ردایش نداشت پوشید و از تابلو خارج شد.

به محض ناپدید شدن چهره پلید و کریه مادر دامبلدور، مرگخواران شروع به جشن و پایکوبی کردند!
تا این که صدای لرد به گوش رسید.
-سریع کل تابلوها رو با مایع مخصوص خط خطی کنید که ملعون نتواند برگردد!

هکتور که به جای رقص و پایکوبی، در همان فاصله مایع مخصوص را تهیه کرده بود، به طرف یکی از تابلو ها رفت.
قلم پر آغشته به مایع را به طرف تابلو برد.

-اوهوی...چیکا میکنی دااچ؟

هکتور با دیدن شش مرد سبیل کلفت داخل تابلو قلمش را پس کشید.
-اممم...براتون مبل راحتی بکشم؟

-نمی خواد...دوشیزه کندرا فرمودن تا برگشتنشون از مهمونی، تابلوهاشونو براشون نگه داریم. همگی دور شین...

خلاص شدن از شر مادر دامبلدور، کمی سخت تر از چیزی بود که انتظار داشتند.

لرد سیاه داشت به روزنامه ای معتبر، برای دادن آگهی فروش خانه ریدل فکر می کرد...


پایان.

نقل قول:

لرد باز بیکار مانده بود و از معدود مواقعی بود که می فهمید این حجم از قدرت و شکوه جادوییش تنها حاصل توطئه ی دشمنان خانه ی ریدل هاست. چرا که بر اثر این نفرین غم انگیز، او در بیست و چهار ساعت شبانه روز افکار هر تسترالی را که در اطرافش می دید، می توانست بشنود. یا ببیند. یا هرچیزی که نظر استاد محترم ذهن جویی، پروفسور مرحوم مغفور مرگخور محفول، سوروس اسنیپ است.

حالا هم داشت افکار کراب را می...جست. در مورد مهمانی چای عصرانه. در سالن اسلیترین. که تمام بانوان اسلیترینی (افکار نجینی اینجا وارد شد: پاپا، پرنسس هم فسسسس؟! چون پرنسس عُمر و قلب و به معنی دقیق کلمه مغز پاپاش هم هست.) به آن دعوت می شدند و...

-

و شاید سایرین از روی چهره ی لرد متوجه نشوند، ولی پرنسس که تمام اعضای بدن پاپایش بود متوجه شد در تمام اعضای بدن پاپایش عروسی برپا شد.
- یاران ما. ما ایده ای داریم.
- ارباب من ایده تونو نمی دونما! باز نندازین...
- آواداکداورا. می گفتیم. ما ایده ای اربابانه داریم و برای عملی کردنش به چیزی احتیاج نداریم، چون ما ارباب هستیم. ولی شما بسیار مشتاق و بی صبر به نظر می رسید که این ایده رو اجرا کنید.

اشتیاق و بی صبری یاران ارباب از هشت جهت جغرافیایی قابل مشاهده بود!

- برید و از زیر آوارهای محفل، تابلوی عمه/خاله/مادربزرگ/جد هفتمتون یا هر نسبتی که باهاش دارید رو پیدا کنید و برامون بیارید.

شاید اصلاً نیازی نبود تابلو را از جایش بکنند. شاید می شد به شیوه ای دیگر مادر دامبلدور را از تابلوی کذایی اش بیرون کرد.
مثلاً با دعوت شدن به یک مهمانی چای عصرانه!

خلاصه:

خانه شماره 12 گریمولد، در اثر معجون پراکنی هکتور پرواز می کنه و میاد می شینه رو سر خانه ریدل ها. هر دو خونه با هم فرو می ریزن و محفلیا و مرگخوارا بی خانمان می شن. تصمیم می گیرن خونه هاشونو از اول بسازن.
قرار می شه اول خانه ریدل ها ساخته بشه و بعد مقر محفل. لرد و مرگخوارا خانه ریدل ها رو خیلی بزرگتر و مجهز تر از چیزی که بود توصیف می کنن. ولی برای محفلیا یه چادر می زنن.
الان مشکل مرگخوارا تابلوی مادر دامبلدوره که تو تمام اتاق های خانه ریدل ها نصب شده و به هیچ عنوان کنده نمی شه و عشق پراکنی می کنه. مرگخوارا می‌خوان با خراب کردن دیوار اصلی خونه که تابلوی اصلی روش نصبه، همه تابلوهای دیگه رو از بین ببرن! حالا سعی دارن با کارد و چنگال دیوارو خراب کنن...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

هرکدوم از مرگخوارا به شیوه‌ی متفاوتی با کارد و چنگال به جون دیوار افتاده بودن و سعی داشتن در جهت نابودیش حرکتی زده باشن. حالت باکلاسی که مرگخوارا به خودشون گرفته بودن و ذره ذره عمل می‌کردن جوری بود که انگار دارن نون تستی رو برش می‌دن!

این وسط کراب که در کنده‌کاری با قاشق موفق عمل نکرده بود، وضعیتش با چاقو و چنگال هم بهتر نبود و مدام دور از چشم بقیه زمان کوتاهی رو صرف تمدید آرایش صورتش می‌کرد.

لینی که کارد و چنگالش اندازه‌ی چشم مورچه بود و حس می‌کرد هرچی می‌کنه هیچی نمی‌شه، سعی می‌کنه وجود مفید و گهربارشو جور دیگه‌ای به اثبات برسونه. پس با پروازی خودشو به بالای سر کراب می‌رسونه و روش می‌شینه.

- کیشته حشره کیشته... نمی‌بینی چقد دارم زحمت می‌کشم؟ آرایشمو می‌بینی که به هم ریخته؟ حالا باید وزن تو رو هم تحمل کنم؟

لینی در اثر تکون‌های شدید کراب، دوباره بال می‌زنه و به هوا می‌ره.
- کراب! به من گوش کن کراب! این دیوارو می‌بینی؟ نه! تو دیوار نمی‌بینی. تو یه کیک بزرگ شکلاتی می‌بینی که برای رسیدن به خوشمزه‌ترین قسمتش باید روشو ببری تا به مرکزش برسی! این دیوار کیکی رو ببین و برو بِبُرش! بِبُر کیکو کراب! بِبُر!

کراب همچون هیپنوتیزم‌شده‌ها، ناگهان اختیار از کف می‌ده و همچون زمانی که با کارد و چنگال به جون کیکای هاگوارتز میفتاد، به هم خوردن زیبایی و آرایشش رو برای لحظه‌ای فراموش می‌کنه و به سمت دیوار حمله‌ور می‌شه.

- اممم... خب شایدم نباید تصور می‌کردیم کیکه.

لینی این جمله رو زمانی می‌گه که سر چنگال کراب خم می‌شه و چاقوش با صدای تقی از وسط به دو نصف مساوی تقسیم می‌شه، اما دریغ از ذره‌ای آسیب که دیوار دیده باشه!

خلاصه:

خانه شماره 12 گریمولد، در اثر معجون پراکنی هکتور پرواز می کنه و میاد می شینه رو سر خانه ریدل ها. هر دو خونه با هم فرو می ریزن و محفلیا و مرگخوارا بی خانمان می شن. تصمیم می گیرن خونه هاشونو از اول بسازن.
قرار می شه اول خانه ریدل ها ساخته بشه و بعد مقر محفل. لرد و مرگخوارا خانه ریدل ها رو خیلی بزرگتر و مجهز تر از چیزی که بود توصیف می کنن. ولی برای محفلیا یه چادر می زنن.
الان مشکل مرگخوارا تابلوی مادر دامبلدوره که تو تمام اتاق های خانه ریدل ها نصب شده و به هیچ عنوان کنده نمی شه و عشق پراکنی می کنه. مرگخوارا می‌خوان با خراب کردن دیوار اصلی خونه که تابلوی اصلی روش نصبه، همه تابلوهای دیگه رو از بین ببرن! حالا سعی دارن با کارد و چنگال دیوارو خراب کنن...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

هرکدوم از مرگخوارا به شیوه‌ی متفاوتی با کارد و چنگال به جون دیوار افتاده بودن و سعی داشتن در جهت نابودیش حرکتی زده باشن. حالت باکلاسی که مرگخوارا به خودشون گرفته بودن و ذره ذره عمل می‌کردن جوری بود که انگار دارن نون تستی رو برش می‌دن!

این وسط کراب که در کنده‌کاری با قاشق موفق عمل نکرده بود، وضعیتش با چاقو و چنگال هم بهتر نبود و مدام دور از چشم بقیه زمان کوتاهی رو صرف تمدید آرایش صورتش می‌کرد.

لینی که کارد و چنگالش اندازه‌ی چشم مورچه بود و حس می‌کرد هرچی می‌کنه هیچی نمی‌شه، سعی می‌کنه وجود مفید و گهربارشو جور دیگه‌ای به اثبات برسونه. پس با پروازی خودشو به بالای سر کراب می‌رسونه و روش می‌شینه.

- کیشته حشره کیشته... نمی‌بینی چقد دارم زحمت می‌کشم؟ آرایشمو می‌بینی که به هم ریخته؟ حالا باید وزن تو رو هم تحمل کنم؟

لینی در اثر تکون‌های شدید کراب، دوباره بال می‌زنه و به هوا می‌ره.
- کراب! به من گوش کن کراب! این دیوارو می‌بینی؟ نه! تو دیوار نمی‌بینی. تو یه کیک بزرگ شکلاتی می‌بینی که برای رسیدن به خوشمزه‌ترین قسمتش باید روشو ببری تا به مرکزش برسی! این دیوار کیکی رو ببین و برو ببرش! ببر کیکو!

کراب همچون هیپنوتیزم‌شده‌ها، ناگهان اختیار از کف می‌ده و همچون زمانی که با کارد و چنگال به جون کیکای هاگوارتز میفتاد، به هم خوردن زیبایی و آرایشش رو برای لحظه‌ای فراموش می‌کنه و به سمت دیوار حمله‌ور می‌شه.

- اممم... خب شایدم نباید تصور می‌کردیم کیکه.

لینی این جمله رو زمانی می‌گه که سر چنگال کراب خم می‌شه و چاقوش با صدای تقی از وسط به دو نصف مساوی تقسیم می‌شه، اما دریغ از ذره‌ای آسیب که دیوار دیده باشه!

بعد از این که لایتینا به این نتیجه رسید که کشیدن قاشق روی دیوار و تلاش برای کندنش نتیجه ای نداره، یه چیزی تق تق به سرش ضربه زد. لایتینا سرشو بلند کرد و دید یه "فکر داره تلاش میکنه به سرش بزنه.
- یه فکری به سرم زد!

بعد از داد و هوار لایتینا ملت مرگخوار همگی سرشونو برگردوندن.

- آره منم دارم فکر رو میبینم که داره به سر لایتینا میزنه.
- شاید من بتونم باش معجون درس کنم... معجون فکر!

فکری که به سر لایتینا زده بود چون خیلی خجالتی بود وقتی با این حجم توجه مواجه شد، رفت و پشت گوش لایتینا قایم شد و همونجا ایده‌شو به لایتینا گفت.

- خودشو ول کنین. ولی میگه که توی این فیلمای ماگلی با کلاسا اصولا غذا خوردنشون رو با چنگال و کارد انجام میدن. ینی با چنگال غذا رو نگه میدارن و با کارد میبرنش. چرا ما این کارو با دیوار نکنیم؟

مرگخوارا نگاهی به هم انداختن. اونا که با کندن قاشق به جایی نرسیده بودن شاید این راه جواب میداد و دیوار خراب میشد.
پس همه مرگخوارا سریع بلند شدن و برای خودشون، یه جفت چنگال و کارد دست و پا کردن.

- خب اول چنگال رو اینجوری رو دیوار نگه میدارین و بعد با کارد شرو میکنین گچ کنارشو بریدن.

با توضیحات لایتینا، مرگخواران با حرکات هماهنگ، سعی کردن خیلی با کلاس دیوار رو برش بدن.

دقايقى بعد، مرگخواران دور تابلوى مادر دامبلدور حلقه زده و به كرابى كه قاشق به دست، در تلاش براى كندن ديوار بود، نگاه مى كردند.
كراب روى زمين نشسته و قاشق را به ديوار مى كشيد و صداهاى نا به هنجار ايجاد مى كرد.

-كراب!... مگه نون نخوردى تو؟... زور بزن! محكم تر بكش. اينجورى تا يه هفته ديگه هم اين ديوار قدر يه گردو سوراخ نميشه!
-چيه؟... چرا غر ميزنى؟... اگه خودت بهتر بلدى بيا خودت بكن!

و قاشق را به سمت نارسيسا گرفت.
-بگير ديگه!... بيا!... بيا ديگه!

-كراب...

لبخند بلاتريكس براى برگشت كراب به سر كارش كافى بود.
در حالى كه قاشق را روى ديوار مى كشيد، زير لب غرولند مى كرد.
-هى لبخند ميزنه. روبانم رو كه ازم گرفت، حالا هم بيگارى مى كشه... تموم ناخونام لب پر شده، لاكم پريده... مرلينا... چقدر بدبختم من!

پس از گذشت نيم ساعت، تنها مقدارى از گچ ديوار به گوشه اى پريده و مشغول زبان درازى به كراب بود.

-بابا اين بچه رو چيكار دارين؟... چرا بيگارى مى كشين ازش؟ عشق بورزين بهش. نوازشش كنين. اين بچه روحيه اش لطيفه...

با فرياد "سى لنسيو" بلاتريكس، تابلو مادر دامبلدور ساكت شد.

-اينجورى نميشه! يكى بره اون ست قاشق چنگال رو بياره... همه با هم مى كنيم!

دقايقى بعد جماعت مرگخواران رو به روى ديوار چمباتمه زده و در تلاش براى فرو كردن قاشق در ديوار بودند.

_ کی روبان داره؟
_ این. بسته به موهاش. خجالتم نمیکشه با این هیکلش!

بلاتریکس به سمت اینی که نارسیسا اشاره کرده بود برگشت. کراب را دید که با خونسردی به دیوار تکیه داده بود.
_ روبانتو بده کراب.
_ عمرا. کلی گشتم این رنگیشو پیدا کردم.

بلاتریکس با جدیت به کراب نزدیک شد.
_
_ بیا بابا شوخی کردم. بگیرش...

کراب روبان صورتی رنگی را از موهایش باز کرد و به سمت بلاتریکس گرفت.

دقایقی بعد مرگخواران و بلاتریکسی که جلوتر از همه آنها قرار داشت، به سمت لرد برگشتند. بلاتریکس قاشق روبان پیچ شده را به دست لرد سپرد.

اخم کوچکی بر صورت لرد نقش بست.
_ این چیه دیگه؟
_ کلنگ ِ ارباب. کلنگ!

لرد برای ثانیه ای به خود شک کرد.یعنی آیا او سالها با کلنگ غذا میخورده است؟

اخم لرد عمیق تر شد.
_ کلنگ تویی جفنگ! مارو مسخره کردین؟ قاشق آوردین ما باش دیوار خراب کنیم؟
_ میشه ارباب. میشه. خودم دیدم تو فیلمه یه ماگل با یه قاشق زمین زندان رو کند و فرار کرد.

لرد به فکر فرو رفت. بحث آبروی او در میان بود. هکتور حرف یک ماگل را به میان آورده بود که با قاشق زمین را کنده بود. دور از شان اربابی چون او بود اگر از یک ماگل در مقابل مرگخوارانش کم می آورد!

هکتور بی خبر از همه جا بود. گوشه ای از اتاق پیشبندش رو تا زیر چشم هاش بالا کشیده بود و بندش رو بعد از سی و سه دور پیچیدن دور کمرش، روی دماغش بسته بود. که باعث شده بود پاپیونی درست وسط دماغش شکل بگیره که با هر ویبره اش بالا و پایین می رفت.
هکتور ملاقه به دست به دیواره های پاتیلش دست می کشید تا آب توی اون گرم بشه.

مرگخوار ها که توجهشون به شکل یهویی و بیخودی جلب هکتور شده بود، بعد از دیدنش تو اون وضعیت، فکرهایی به ذهنشون رسید. فکر هایی خیلی خوب و مفید در مورد وسیله ی دیوار خراب کن.
توافقی همگانی و توی سکوت روی وسیله ی مورد نظر به وجود اومد. کراب یک قدم به سمت هکتور برداشت. اما گویا اون احساس خطر کرده بود و همین باعث شد، عربده اش توی اتاق بپیچه.

- جلو نیا وگرنه ملاقه رو فرو میکنم تو سوراخ دماغت.

کراب با اینکه نمیدونست چرا هکتور میخواد ملاقه رو توسوراخ دماغش فرو کنه ولی سوراخ دماغش رو دوست داشت. وقتی رفته بود تا دماغش رو برای بار چهل و سوم عمل زیبایی کنه و تکشو یه کم بده بالاتر، یکی از افرادی که واسه عمل اومده بود بهش گفته بود که چه سوراخ دماغ زیبایی داره. و کراب از همون جا عاشق سوراخ دماغش شد.

اما بلا که کلا اهمیتی به سوراخ دماغش نمی داد. بدون توجه به جیغ و هوارهای ممتد هکتور به سمتش رفت، دست همراه چوبدستیش رو به سمت سر هکتور دراز کرد. دست بلا دو سانتی متر با سر هکتور فاصله داشت و حتی از سرش رد شد.

درست موقعی که هکتور عربده ای زد که نصف شیشه های خانه ریدل ها ریخت پایین، دست بلا همراه یک عدد قاشق به عقب برگشت.
- اینم وسیله ی دیوار خراب کن. حالا کافیه روبان ببندیم دورش و تقدیم ارباب کنیم.