آرایشگاه عمو آگریپا

ویولا از جایش بلند می شود، به سمت ملت مرگخوار بر می گردد و گلویش را صاف می کند تا نتیجه ارزیابی هایش را اعلام کند:
- اینجا قبرِ...
- گیلدروی لاکهارت، مردی که جهان هرگز لایق او نبود.

صدای دوم که توی ذوق ویولا زده بود از ته قبر می‌آمد. ملت مرگخوار با شنیدن صدا خم شدند تا ببینند جریان چیست.
مردی با موهای طلایی مرتب، ردایی بنفش‌رنگ و لبخندی که به طرز غیرقابل‌ توضیحی شبیه لبخند کسی بود که همین الان جایزه بهترین انسان تاریخ را از خودش دریافت کرده باشد؛ دراز به دراز افتاده بود.

- این همون یارو نارسیستست؟
- واکنش بسیار خوبی بود. کاملاً طبیعی. اگه اجازه بدین می‌توانم تو نسخه جدید کتابم، "چگونه با دیدن قهرمانان بزرگ هیجان‌زده نشویم" از این صحنه استفاده کنم.

مرگخواران به دسته گلی که روی سینه‌ لاکهارت و میان دو دستش قرار داشت نگاه کردند. کنارش روی کارت کوچکی نوشته شده بود:
«از طرف دوستداران بی‌شمارم. لطفاً در صورت امکان، عکس‌ها را با امضای خودم منتشر کنید.»

- الان تو مردی یا زنده‌ای؟
- عزیزان زنده بودن واژه بسیار کوچیکی برای توصیف وضعیت منه. من در واقع نمادی از مقاومت روح انسانی در برابر پایان‌های ناخواسته‌ام.
- هان؟

لاکهارت آهی نمایشی کشید‌.
- این یه آزمایش علمیه. می‌خواستم ببینم آیا شهرتم پس از مرگ هم پابرجا خواهد موند یا خیر.

آگاتا که نسبت به این موضوع کنجکاو شده بود بقیه مرگخواران را کنار زد تا بفهمد آیا آزمایش لاکهارت جواب داده یا خیر به هر حال او هم پیرزنی بود با آفتابی لب بام. باید می‌دانست مرلینی نکرده بعد از مرگش چای نبات‌هایش تا چه حد معروف می‌ماند.
- خب نتیجه‌ش چی بود؟
- نتیجه فوق‌العاده بود! حتی قبل از اینکه بیدار بشم شما برای دیدنم اومده بودین. البته باید بگم از کیفیت تابوت راضی نبودم و تو متن سخنرانیم فقط سه بار بهم "مرد بزرگ" گفتن و خیلی کم از دستاوردام حرف زده شد.

آگاتا زمزمه کرد:
- ما فکر کردیم شاید لرد سیاه توی تابوت باشه. واسه همون-
- اوه مادربزرگ اینم یکی از مشکلات شهرته. گاهی مردم شما رو با افرادی اشتباه می‌گیرن که به هیچ وجه در سطح شما نیستن. به طور مث...

هنوز حرف لاکهارت کامل تمام نشده بود که دسته بیلی در حلقش فرو رفت.
- این بار مطمئن می‌شیم که صد در صد مرده.

مرگخواران همگی سر تکان دادند و بعد پر کردن قبر لاکهارت سراغ باقی قبور رفتند.

-ای بابا! اینم نبود. پاشید بریم.
ویولا با قدم‌هایی که نشان از فرسودگیِ روحی داشت جلوتر از بقیه مرگخواران، به سمتِ قبرِ بعدی رفت. در راه نیم نگاهی به پشتِ سرش انداخت. بلاتریکس اسنیپ را کشان کشان به جلو می کشید ، چراکه اسنیپ سیگاری درآورده بود و با چشم هایی که یک عمر حسرت و درد در آن نهفته بود ، زیر لب می گفت:
-لیلی
ویولا با صدای بلند گفت:
-سریع تر راه بیایید! مگه نون نخوردید؟ اگر تا قبل از عصر، تابوت ارباب را پیدا نکنیم، احتمالاً مجبور می‌شیم، خودمون رو هم در تابوت دفن کنیم تا از این همه بی‌کفایتی خلاص بشیم!

مرگخواران که هنوز درباره جیمز و لیلی بحث می کردن، با بی‌حوصلگی شروع کردند به کندنِ قبرِ بعدی. این بار، سنگ قبر برخلاف دفعه‌ی قبل، بسیار شیک و با رگه‌های طلایی بود.

ویولا با یک لگدِ مخصوص (که انگار از نظر فیزیکی برای این کار آموزش دیده بود)، به سنگ ضربه زد. اما این بار، صدای یک موسیقیِ بسیار ملایم، کلاسیک و به طرزِ آزاردهنده‌ای آرام از زیر زمین شنیده شد.

یکی از مرگخواران با ناامیدی گفت:
-ای بابا! این دفعه نکنه یک جادوگرِ موسیقی دان تو قبره؟

دلفی با ناراحتی گفت:
-ظاهرا که اینطوره...

ملتِ مرگخوار بلند شدند تا مجدد دنبالِ لرد بگردند اما ویولا همچنان گوش تیز کرده بود
-ویولا بیا دیگه!
-ویولا؟

ویولا با هیجان به سمتِ قبر اشاره می کند.
-هیییییسس! گوش کنید!

مرگخواران گوش هایشان را تیز کردند و گوش کردند و گوش کردند و باز هم گوش کردند، اما تنها صدایی که می شنیدند صدای همان کشیشی بود که بلند بلند در حالِ ناله بود.

بلا دستانش را روی کمرش می گذارد و از حالتِ "گوش تیز کردن" خارج می شود.
-مسخره مون کردی؟ ما چیزی نمی شنویم! اگه چیزِ خاصی پیدا کردی بگو تا یه کروشیو نثارت نکردم!

آکی با هیجان گفت:
-ارباب اونجا هستن ویولا؟!

ویولا از جایش بلند می شود،به سمتِ ملتِ مرگخوار بر می گردد و گلویش را صاف می کند تا نتیجه ارزیابی هایش را اعلام کند:
-اینجا قبرِ....

مرگخوار ها، خسته و کوفته به سراغ قبر سنگی بعدی رفتند. هرچقدر هم از مراسمی که بر سر تابوت قبلی درحال برگزاری بود دور میشدند صدای کشیش که درحال آه و ناله های فراوان بود قطع نمیشد. بدون توجه به اسم هایی که روی قبر نوشته شده بود شروع به کندن کردند. آنقدر کندند تا بلآخره تابوت نمایان شد.

- زود باش بازش کن وقت نداریم.

ویولا دوباره به جلو آمد و بعد از جا دادن خودش جلوی بقیه ی مرگخوار ها، محکم روی تابوت ضربه ای زد که باعث شد صدای نازکی ابراز آزردگی کند. ویولا ابرویی بالا انداخت و ضربه ی دوباره ای به روی تابوت زد که اینبار صدای کلفت تر مردانه ای بلند فریاد زد:
- کارو زندگی ندارید؟!
- هی بازش کن زود باش

ویولا در تابوت را باز کرد و با روحی روبرو شد که از روی جسمش بلند شده بود و با خشم به آنها نگاه میکرد.
- زود تر گمشید و بزارید زن من استراحت کنه!!

- این دیگه کیه؟
- پاتره
- کدوم پاتر؟..پس اون زنه کیه؟
- جیمز پاتر، اون یکیم پاتره

ویولا از خشم جیغی کشید که باعث شد بقیه دست روی گوش هایشان بگذارند و کمی از آن محوطه عقب بروند.
- خفه شید بزارید فکر کنم!!!

جیمز همچنان دست هایش را به کمرش زده بود و سرتاپایشان را وارسی میکرد. لیلی همانند جیمز از جایش بلند شد و خمیازه ی طولانی ای کشید.
- چه خبر شده عزیزم؟..

ویولا کمی به جلو خم شد تا بتواند روی سنگ قبر را بخواند.
- لیلی و جیمز پاتر.. آه الکی اینهمه کندیم؟ از کی تاحالا لرد تغییر جنسیت داده و موهاشو قرمز کرده؟!

جیمز بی توجه به همه ی آنها، سمت همسرش برگشت و چشم هایش را به نشانه ی آزردگی بیش از حد در حدقه چرخاند. دست هایش را از کمرش پایین آورد و اینبار دور کمر همسرش حلقه کرد و اورا به خودش چسباند.
مرگخوارها همگی انگار که درحال دیدن فیلم سینمایی عاشقانه ای، در سینما پاپ کورن میخوردند چون چند لحظه اربابشان را فراموش کرده بودند و به نازو عشوه های لیلی برای همسرش و در مقابل ناز کشیدن های جیمز نگاه میکردند.
- آه عزیزدلم بازم که موهات بهم ریخته شده
- طوری نیست تو میتونی برام مرتبشون کنی

ویولا آهی کشید و از سرجایش بلند شد و با جمع کردن بقیه ی مرگخوار ها که انگار در خلا فرو رفته بودند، راهی تابوت بعدی شد و آن دو را که دیگر حتی صدای دیگران را هم نمیشنیدند به حال خود رها کرد.

به محض خروج، بلافاصله صدایی در همون حوالی توجهشون رو جلب می‌کنه. مراسم خاکسپاری‌ای که به تازگی در حال برگزاری بود همون چیزی بود که به دنبالش بودن. پس بی‌توجه به جمعیت زیاد عزاداری که سعی داشتن مراسمی سراسر احترام رو برگزار کنن، ناگهان می‌پرن وسط جمعیت. مرگخوارای جلویی با دیدن این که تابوت هم‌رنگ با تابوت اربابشونه، به مرگخوارای عقبی سیگنال می‌فرستن و ویولا رو دست به دست به جلو هدایت می‌کنن تا به تابوت برسه.

ویولا همونطور که رو دست مرگخوارای جلویی معلق در هوا بود، دستشو دراز می‌کنه و تقه‌های پیاپی به چوبِ تابوت می‌زنه.
- اوه... واو... اوه... شگفت‌انگیزه... همم... واو... اوهوم...

مرگخوارای زیر دست ویولا که کم‌کم داشتن تولید عرق زیادی بابت حمل ویولا می‌کردن کنجکاوانه می‌پرسن:
- چی شد پس؟ چرا اینقد لفت می‌دی؟ نگو که توانایی‌های تقه‌زنیت الان که باید از کار افتادن.

- چه خبرتووووونه؟ چه خبرتوووووونه؟

ویولا فرصت پاسخگویی پیدا نمی‌کنه چون بلافاصله در تابوت باز می‌شه و روحی خشمگین از درونش به بیرون می‌پره که باعث می‌شه مرگخوارا هول کنن و همه رو هم بیفتن و ویولا به آرومی روی قله‌ی تپه‌ی مرگخواران فرود بیاد.
- گفتم یه چیزی این وسط درست نیستا.
- چیزی که درست نیست اینه که چرا نمی‌ذارین راحت به اون دنیا بپیوندم خلاص شم؟

ویولا به نشونه‌ی ندونستن شونه‌هاشو بالا می‌ندازه و غیر مستقیم با انگشتاش مرگخوارای ولو شده زیر پاهاش رو نشون می‌ده. هلنا میاد یه عبورِ روحی نصیبشون کنه که صدایی از پشت سر باعث می‌شه سطل آبی رو خودش خالی بشه.

- هلنا! عشقم! می‌دونستم به خاطر من از اون تابوت بیرون میای.

سر و صدای هلنا باعث شده بود روح بارون خون‌آلود که یکم اونورتر مثلا تو تابوت آرَمیده بود ولی در واقع در حال سرک کشیدن بود، از تابوتش بجهه بیرون و حالا با گلی اسکلتی که از انگشتان دست بنده‌روونایی سر هم کرده بودش جلوی هلنا ظاهر بشه.

- مردک تو زدی منو کشتی! بعدم تا هاگوارتز دنبالم کردی کم نبود؟ حالا تا من تصمیم گرفتم به آرامش برسم تو هم تصمیم گرفتی بیای تابوتتو ور دل من چال کنی؟ ول‌نکن‌تر از تو داریم آخه اصن؟
- با من بد تا نکن دختر. من که می‌دونم واسه چی از تابوت بیرون اومدی. دستتو بده تو دستم که عاشق تو هستم.

بارون گل اسکلتی رو به کناری می‌ندازه و به جاش زنجیری به سمت دست هلنا پرتاب می‌کنه که هلنا با یه جهش 10 امتیازی ازش جاخالی می‌ده. روونا که مجوز قاچاقی گرفته بود تا در مراسم خاکسپاری دخترش شرکت کنه، با دیدن بلبشویی که به راه افتاده بود شروع می‌کنه به زدن تو سر و کله‌ش.
- وای دیدین چی به سرم اومد؟ دخترم. تاجِ سرم! مُرد! حالا بدون اون چطوری زندگی کنم؟

روونا همزمان سقلمه‌ای به کشیش می‌زنه تا مراسمو ادامه بده و حواسا رو از آبروریزی بوجود اومده پرت کنه.
- اوهو اوهو اوهو... چه دختر جوانی بود... بگریم به حال دل خون شده‌ی مادرش... پدر به ما چه... اما مادرش، آخ مادرش... روونا بانویی باهوش با چنین کمالات بالـ... آخ.

روونا با دیدن این که کشیش به بیراهه رفته، گل اسکلتی که رو هوا داشت اوج می‌گرفت رو می‌قاپه و باهاش یکی می‌زنه تو سر کشیش. مرگخوارا هم که بالاخره موفق شده بودن تپه رو پاکسازی کنن و رو پاهاشون وایسن، حالا با دیدن این که به تابوت اشتباهی سر زدن و حسابی این مراسمو به آشوب کشیدن، پاورچین پاورچین دور می‌شن تا تابوت بعدی رو پیدا و چک کنن!

خلاصه‌:
لرد سیاه در مسابقه‌ای با دامبلدور می‌بازه که در نتیجه‌ش باید کشته بشه. لرد خودشو می‌زنه به مردن و مرگخوارا لردو زنده توی یه تابوت می‌ذارن و وانمود می‌کنن که مرده و شروع به شیون و زاری می‌کنن. تو این هاگیر واگیر تابوت لرد با یکی دیگه جا به جا می‌شه که مرگخوارا حدس می‌زنن برای پیدا کردن تابوت لرد باید جایی که این یکی تابوت قرار بوده دفن بشه رو پیدا کنن. ولی روحِ جسدِ توی تابوت زیر بار نمی‌ره که بگه محل دفنش کجا قرار بوده باشه.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

- این یارو مارو گرفته!
- من که می‌دونستم حتی روح یه تابوت ناشناس اشتباهی هم بهم چشم داره و می‌خواد منو بگیره.

بلاتریکس با شنیدن حرف دخترش، نفس عمیقی کشید و لبخند ملیحی زد که این موضوع از خشمش هم به مراتب خطرناک‌تر بود. بلافاصله برای آنکه چشم روح از همه‌جا بی‌خبر به دخترش نیفتد، روح نگون‌بخت را معلوم نیست چگونه در دست گرفت؛ چند دور، دور مچ دستش پیچاند و گره زد و پرت کرد داخل تابوت و در آن را محکم بست و کلیدش را هم داد آقای میثاقی بخورد.

ویولا چند تقه به تابوت اشتباهی زد و از صدای آن، لبش را کج کرد و بعد بینی عملی‌اش را بالا داد.
- ایش! با اینکه رنگش مثل تابوت ارباب مشکیه ولی صداش که خیلی زرشکیه! اصلا خوشم نیومد از این همه بی‌کلاسی صداش! آدم باید تابوتش بو گالیون بده... مثل تابوت ارباب بوی ریچی بده! اولد مانی!

تلما با چشمانی ریز شده و قیافه‌ای که به فامیل دورش شرلوک هلمز رفته بود، نگاهی به ویولا انداخت.
- یعنی تو صدای چوب یه تابوتو از یه تابوت دیگه تشخیص می‌دی؟ خب اینطوری که عالیه! می‌تونیم بریم به تک‌تک تابوتای قبرستون تقه بزنیم و اونی که هم‌رنگ و هم‌صدای این تابوت باشه رو پیدا کنیم تا ارباب دسته‌گل‌مونو ازش نجات بدیم.
- من که حاضر نیستم وقتمو پای این کارای مسخره تلف کنم.

ملت مرگخوار، نگاه متعجبی به استامپ که روی سنگ غسالخونه لم‌داده بود و به سقف زل زده بود و یک بسته کافور می‌مکید، انداختند. لحظه‌‌ای نگذشت که ناگهان گروگان از جایش برخاست و از حالت دپرسی عمیق بیرون آمد و فریاد زد:
- اوه... عجب ایده عالی‌ای دادی خانم هلمز. تا ابد بابت این ایده گروگانتم!

مرگخواران که خیال‌شان راحت شده بود به سمت در خروجی رفتند و سر راه، نفری یک لگد حواله تابوت اشتباهی کردند و از غسالخانه خارج شدند تا میان قبور و مراسم‌های خاکسپاری "بهشت‌ جادوگران" به دنبال تابوت ارباب‌شان بگردند.

گلابی کمی تکون خورد و سعی کرد روح مرد بیچاره رو احضار کنه، اما چیزی جز باد کوچیکی ازش بیرون نیومد. باز خودشو کمی بیشتر تکون داد و بازم روحی احضار نشد. بار سوم که می‌خواست تلاش کنه، با چشمای خشمگین بلا مواجه شد و این بار دویست درصد بیشتر تلاش کرد، چون می‌دونست زندگیش به این تلاش سوم بستگی داره. اگر نتونه موفق بشه، قطعا به سرنوشتش که قرار گرفتن روی یه "کیک مروپ پز" هست، نخواهد رسید و به جاش به دلیل خشم بلا در نهایت روی تیتاپی چیزی قرار می‌گیره و توسط یکی از ویزلی‌ها خورده میشه. چنین تهدیدی بالاخره جواب داد و روح مرد بیچاره از گلابی بیرون کشیده شد و در مقابل مرگخوارا قرار گرفت. مرد بیچاره کمی اخم کرد و گفت:

- معلوم هست چتونه شمـ...

قبل از اینکه روح این مرد بتونه جمله‌اش رو تموم کنه، توسط بلا از یقه گرفته شد و مثل یه کیسه برنج، کامل از گلابی خارج شد.

- کجا قرار بود دفنت کنن؟
- فکر نکنم دوست داشته باشین بدونین.

روح مرد، بعد از دیدن قیافه خشمگین بلا ، آهی کشید و با ناراحتی گفت:

- ببینین، اصن با خودتون فکر کردین چرا باید تو تابوت یه آدم زنده باشه؟
- نه و نمی‌خوایم هم بدونیم! آدرس؟


این مکالمه در جریان بود که یه ذره اونورتر، یعنی مثلاً چندین متر اونورتر، یکی از مرگخوارا دستی به شونه‌های مروپ زد تا توجهش رو جلب کنه و بعد گفت:

- این مکالمه خیلی آشناست، همین چند دقیقه پیش دقیقاً همین صحنه اتفاق نیفتاده بود؟

مروپ دوست داشت که جواب بده ولی از خنده شدید تنها کاری که می‌تونست بکنه این بود که تعادلش رو حفظ کنه و روی زمین نیفته.

-سر قبرم!

به هر حال این یک پاسخ درست به یک فرد اشتباه بود و تبعات خود را در پی داشت.

-هی هی...داری چیکار میکنی؟!

بلاتریکس گوش مرد را گرفت و او را کشان کشان در داخل حوض غسالخانه انداخت. شیر آب یخ را باز کرد و شروع به کتک زدن مرد کرد. سپس هرچه سدر و کافور جلوی دستش آمد را در دهان مرد چپاند و باندی را هزار لایه دورش پیچید و وقتی تبدیل به یک مومیایی شد آن را در داخل کفنی فرو کرد و در تابوت انداخت. داخل تابوت را پر از بنزین کرد و آتش زد.

-آم...بلا مامان؟ مامان فکر می کنه که مرلین بیامرز می خواست بگه تونل همونجاست که قبرشو براش کنده بودن!

بلاتریکس نگاهی به مروپ انداخت. سپس نگاهی به تابوتی که شعله های آتش از آن زبانه می کشید انداخت. اوضاع بر وفق مراد بلا نبود.
-کی این تابوتو آتیش زد؟! به چه جراتی آخرین فرصت برای پیدا کردن اربابو اینطوری از بین بردین؟!
-ولی بلا خودت...

بلاتریکس مرگخوار را قبل از آنکه جمله اش را کامل کند از قوزک پا بلند کرد و سه دور، دور سرش چرخاند و به داخل آتش پرتاب کرد.
-شماها خجالت نمی کشین؟! این یکی رو کی انداخت تو آتیش؟! اینطوری می خواین به ارباب خدمت کنین؟!
-

مروپ نگاه نگرانی به مرگخواران باقی مانده و بلاتریکس خشمگین و آتشی که همچنان زبانه می کشید انداخت.
-اصلا خودتونو نگران نکنین سبزی قرمه های مامان. مامان میتونه اون مرد رو دوباره برگردونه تا سوالاتتونو ازش بپرسین.

یک گلابی را از داخل جیبش در آورد و جلوی مرگخواران روی طاقچه غسالخانه قرار داد.
-این گلابی میتونه روحشو احضار کنه.

مرد هم چندبار پلک می‌زنه.
دوباره بلاتریکس چندبار پلک می‌زنه.
بعدش مرگخوارا هم چندبار پلک می‌زنن.
و بعد از همه این پلک زدنا، همه‌شون یهو متوجه می‌شن که تا به حال اصلا در طی پست‌های قبلی پلک نمی‌زدن و دچار ترس شدید و گرفتگی عضلات پلک می‌شن و مجبور میشن چشمای هم‌دیگه رو فوت کنن تا گرفتگیشون برطرف بشه، بعدش از فکر اینکه پلک چشمشون عضله داره و می‌تونه بگیره، دچار فروپاشی روانی شدن. در واقع برای همه‌شون هم‌زمان سوال پیش اومد که: "چیو می‌تونه بگیره؟!" که جوابی براش وجود نداشت، به همین دلیل تا چند دقیقه به فروپاشی روانیشون ادامه دادن و اول پلک چشم خودشون و بعد پلک چشم بقیه رو حسابی کتک زدن که دیگه چیزیو نگیره.

بعدش همه چندتا نفس عمیق کشیدن، به خودشون مسلط شدن و بلاتریکس مرد رو چندبار به طرز وحشیانه‌ای تکون میده.
- تبذس کجاست؟!

مرد داشت تلاش می‌کرد افکارش رو جمع کنه و به بلاتریکس آدرس دقیقی رو بده. ولی بلاتریکس زیاد اهل صبر نبود و باز هم شروع کرد به تکون دادن مرد و سوال پرسیدن ازش. مرد در حین تکون خوردن چون می‌خواست صحبت کنه، چندبار زبونشو گاز گرفت و دهنش کف کرد، که البته برای بلاتریکس زیاد اهمیتی نداشت.

- می... م... ختخصثب... هخعابصخهعثبا... هخعصبتاع... تبذس!
- بگو دیگه! وقت ما رو تلف کردی!

و بلاتریکس بالاخره دیگه مرد رو تکون تکون نداد، مرد یه نفس عمیق کشید و سریع گفت:
- تبذس مخفف تونل بلند ذلیل شدگان سر به نیست نشده‌ست!

بلاتریکس و مرگخوارا فقط تونستن به صورت پوکرفیس به مرد نگاه کنن. ولی طبیعتا بلاتریکس زیاد به پوکرفیس موندن علاقه‌ای نداشت و در اون لحظه فکر و ذکرش پیدا کردن لرد سیاه بود، پس چندتا سیلی به صورت مرد زد و درحالی که طوری به چشمای مرد نگاه می‌کرد که تا عمق روح طرف رو بسوزونه، گفت:
- که کجاست؟

بلاتریکس با قدم‌هایی محکم به سمت تابوت می‌ره تا مردی رو که مرگخوارا دقایقی پیش با زور و لگد به داخل تابوت برگردونده بودن، حالا دوباره از تابوت بیرون بکشه!

با باز شدن در تابوت و تابش دوباره‌ی روشنایی اتاق بر پیکر مرد زنده، مرد که همچون مرده‌ها درون تابوت دراز کشیده بود و چشماشو بسته بود، اخمی می‌کنه.
- معلوم هست چتونه شمـ...

قبل از این که مرد زنده‌ی اخمو بتونه جمله‌شو کامل کنه، ناگهان از ناحیه یقه گرفته می‌شه و با بلاتریکس چشم تو چشم می‌شه.
- کجا قرار بود دفنت کنن؟
- فکر نکنم دوست داشته باشین بدونین.

مرد با دیدن چهره بلاتریکس که هر لحظه خشمگین‌تر از قبل می‌شد، آهی می‌کشه.
- ببینین، اصن با خودتون فکر کردین چرا باید تو تابوت یه آدم زنده باشه؟
- نه و نمی‌خوایم هم بدونیم! آدرس؟

بلاتریکس یقه مرد رو محکم‌تر می‌کشه و اونم با سرعت بیشتری به حرف میاد.
- ولی مطمئنم این‌بار می‌خواین بدونین! اینا نمی‌خواستن منو قبرستون دفن کنن که، می‌خواستن منو ببرن تبذس و جسدمو همونجا رها کنن... منم گفتم بذار قبل از این که بکشنم، خودم خودمو به مردن بزنم که حداقل وقتی رهام کردن بتونم پا شم بلکه بتونم از اون خراب‌شده فرار کنم. هوشمندانه بود نه؟

بلاتریکس با تعجب چندین‌بار پلک می‌زنه. به نظر نمیومد مرد در حال دروغ گفتن باشه.
- تبذس کجاس دیگه؟

خلاصه: لرد ولدمورت با دامبلدور مسابقه میده و میبازه و حالا باید کشته بشه. مرگخوارا که نمیخوان لرد واقعا کشته بشه، وانمود میکنن که مرده و شروع به شیون و زاری کردن میکنن.
اما مامورین وزارت‌خونه به خاطر اینکه جسد هنوز شسته نشده، اجازه دفنش رو نمیدن. وقتی مرگخوارا موفق میشن توی غسالخونه با تابوت تنها بشن، متوجه میشن تابوت و اشتباهی برداشتن و داخلش یه آدم زنده دیگه است.
لرد سیاه هم داخل تابوتش با وجدانش صحبت میکنه.

مرد بیچاره، سعی میکرد از دست لشکر مرگخوارا و مشت و لگد هاشون فرار کنه. اما زورش به این همه آدم نمی رسید.
- نزن! آیی... نه!

بلاتریکس درحالی که طلسمی روانه او می کرد فریاد زد.
- اگه تابوت تو با تابوت ارباب جابجا نشده بود... الان ایشون اینجا بودن...
- بلا! اجازه هست یه چیزی بگم؟

بلاتریکس سرش رو به طرف صدا چرخوند و با تلمایی که روباه کنارش بود روبرو شد. سرش رو به نشونه تایید تکون داد.

- اگه تابوت ها عوض شده باشه، الان تابوت ارباب جای تابوت اینه! و فکر کنم قراره دفنش کنن. و مطمئنم که این مرد میدونه قرار بود کجا دفن بشه. و ما...

مروپ با بغض و ناراحتی و درحالی که اشک می‌ریخت گفت:
- اینطوری لیمو شیرین مامانم پیدا میکنیم!

بلاتریکس نگاهی به مرگخوارا انداخت و فکر کرد.
شاید اگه یه وقت دیگه بود، ایده تلما رو قبول نمیکرد و بعد، همون حرف رو تکرار و اون ایده رو به اسم خودش تموم میکرد. اما حالا وقتی واسه تلف کردن وجود نداشت.