معجون در حال آماده‌سازی است

آبرفورث نمی‌دونست که پرنتیس کجا رفته؛ ولی می‌دونست که باید برای اون وقت بخره. البته هنوزم که به اون سن پیری رسیده بود، اصطلاح وقت خریدن رو درک نکرده بود. برای همین دستش رو به سمت جیبش می‌بره تا چندتا گالیون دربیاره و به محافظ‌های جادو بده و در ازاش، ازشون وقت بگیره. اما درست لحظه‌ای که دستش داشت از جیب بیرون می‌اومد، مغزش یک پس گردنی محکم بهش می‌زنه.
- وقت رو که نمی‌خرن! باید معطل‌شون کنی!

آبرفورث آهانی می‌گه و سکه هارو توی جیبش رها می‌کنه. توی ذهنش راه های مختلف معطل کردن محافظ هارو بررسی می‌کنه و رو به جیمز سیریوس که داشت به بز بزرگ نزدیک می‌شد، میگه:
- این بز سوگولی منه! این رو نمی‌دم؛ یکی دیگه رو انتخاب کن.

جیمز سیریوس دستش رو به کمر می‌زنه.
- یعنی چی؟ مگه خودت نگفتی هر کدوم رو میخوام بردارم پیرمرد؟!

آبرفورث هول می‌شه ولی سریع پاسخ میده.
- گفتم. ولی از کجا بدونم همون بز موردعلاقه ام رو میخوای!

جیمز سیریوس که می‌بینه آبرفورث قصد نداره اون بز چاق و چله رو بهش ببخشه، به دنبال یک بز خوب دیگه می‌گرده. بی‌خیال بچه بز‌ها و بابا بز ها میشه، تا چشمش به یک بز رشید و خوش هیکل دیگه می‌رسه. با لبخند بهش اشاره میکنه.
- عمو! همین رو بزه رو بده که ما بریم.

آبرفورث می‌خواست قبول کنه که چشمش به پرنتیس که داشت از پنجره می‌رفت بیرون می‌خوره‌. اون باید یکم دیگه به معطل کردن محافظ ها ادامه می‌داد.
- پسر جون تو هم که همش بزای اشتباهی رو انتخاب می‌کنی! این بزه هم برادر سوگولیمه.
- خب؟
- خب که چی پسر؟ الان این بز رو بدم تو ببری، سوگولیم افسردگی نمی‌گیره؟

جیمز سیریوس آهی می‌کشه و دنبال بز دیگه‌ای می‌گرده. اما با جیغ لورا که به گوشه‌ای از خونه اشاره می‌کرد، حواسش پرت میشه...

- ببینین! اونجا موهای گربه هست! فراری اینجاست!

اما وقتی محافظ‌ها داشتن خونه رو می‌گشتن، پرنتیس خیلی وقت بود که از پنجره فرار کرده بود...

جیمز سیریوس سرش رو کج کرد تا به ابرفورث نگاه کند. مشکوک می‌زد؟
- هوممم.

از هیچ زاویه‌ای برایش قابل درک نبود که چرا باید به جای پرنتیسِ قانون‌شکن و فراری، بز تحویل بگیرد. چون دوست داشت کبابِ بز بچشد؟‌

به محض رسیدن این فکر به ذهنش، یاد دمپایی ملانی افتاد. اصلا امکان نداشت گرفتارِ خلاف بشود... بابا مرلین هنوز هم هرشب داستانِ "پسر با استعدادی که منکری نبود که نکرد و مسکری نبود که نخورد و با آن همه ذوق قریحه زیر خاک شد." رو برایش تعریف می‌کرد!

- نه آقا راه نداره! با مامور قانون همکاری کن!
- بز خیلی خوبه ها!

جیمز و همراهانش نگاه بهم انداختند و جلوتوث‌شان متصل شد. چه اشکالی داشت چند مامور خوب و وظیفه‌شناس در حین انجام وظیفه یک بز هدیه بگیرند؟

- عمو برای اینکه روی شما رو زمین نندازیم، این یکی رو بدین.

جیمز سیریوس به بزرگ‌ترین بزِ پشت سر ابرفورث اشاره کرد. پرنتیس بیشتر خودش رو پشت بز غول‌پیکر جمع کرد. ابرفورث که با هر قدمش یک قطره عرق می‌ریخت، به سمت بز بزرگ رفت ولی وقتی برای بار دوم به پشت بز نگاه کرد، پرنتیس اونجا نبود.

کمی آن‌ورتر جمعیت درحال جست‌وجو:

سه تا از محافظینِ جادو با قدم های بلند برای یک گشت زنی کاملاً غیرمعمولی، خانه به خانه گادریکس هالو رو زیر و رو می کردن. کسی که جلو تر از همه حرکت می کرد، پسری بود عینکی و بسیار شیطون بلا! کسی که ظاهرا دوستِ نابابِ تد ریموس لوپین هم هست...

جیمز سیریوس پاتر، عینکش را که دائم از روی بینی اش سر می خورد، بالا برد و به نقشه مچاله شده ای که در دستش بود، نگاه کرد.
-طبق این نقشه باید همین اطراف مخفی شده باشه! از همین الان میتونم رایحه گربه رو حس کنم!

درست همین لحظه، صدای زمزمه‌ی گیتار از پشت دیوارهای خانه‌ ای باشکوه و مجلل به گوششان رسید. هر سه نفر همزمان از حرکت ایستادند.

-شنیدید؟
-آره! انگار یکی داره... میشکونه دل ما رو با این صدا!
-داره گیتار می‌زنه! بریم ببینیم کیه!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در همین حال، داخل خانه، آبرفورث با خوشحالی به صورت پرنتیس که حالا کاملاً رنگش پریده بود، نگاه می‌کرد.

-چیه پسر؟ رنگ به رو نداری! انگار تسترال دیدی!
-تسترال که نه ولی... صدای قدم میاد! باید برم!
-کجا میری آخه؟ بیا بریم با بزها بازی کنیم بهتره!
-آبرفورث جان من به شما گفتم تحت تعقیبم، مگه نه؟! یعنی همین چند نفر که صدای قدمشون میاد ممکنه دنبال من باشن!

آبرفورث یک لحظه مکث کرد، سرش را به یک طرف کج کرد، طوری که دقیقاً شبیه یکی از بزهایش شده بود.
-خب چرا زودتر نگفتی؟ بیا اینجا!

و بدون اینکه فرصتی برای اعتراض بدهد، پرنتیس را از یقه‌اش گرفت و او را میان توده‌ای از بزهای درهم‌تنیده پنهان کرد. درست در همان ثانیه، در خانه با صدای بلندی باز شد و سه نفر، با قیافه‌هایی مصمم و در عین حال کمی گیج، وارد شدند.

-سلام! ما دنبال یه گربه‌ی نارنجی هستیم که...
-گربه؟! ما اینجا فقط بز داریم! می‌خوای یکیشون رو ببری؟

سوژه جدید

آسمان خبری از رسیدن ظهر را به گوش همه می رساند. هوا آنقدر گرم بود که می توانست ده ها گوسفند را درجا بکشد! هرچند این هوای گرم فقط برای گوسفندان صدق می کرد نه برای گربه ها! مخصوصا آن گربه هایی که عشق ماجراجویی و خطراند!
پرنتیس بر روی زمین بدون فرش خانه ی گودریک گریفیندور نشسته بود و با گیتارش آهنگ می زد. بدون توجه به اینکه در بیرون از خانه یک ملت به دنبال او می گردند!
-بگید کیه قهرمان محبوبتون...بگید کیه کیه کیه اون...اوفف چه خفنم! ها..؟ یا مرلین کبیر!!

گربه ی نارنجی رنگ سرش را بالا آورد و با کله ی بزی که با نهایت قدرتش به او زل زده بود رو به رو شد. سپس بعد زدن یک سکته ی ناقص و هندل کردن ماجرا گیتارش را از جلوی بز کنار کشید.

-عه صابخونه! بالاخره اومدی شوما؟ بچه ها بکشید کنار صابخونه رو له کردید! ای وای ای اوای عذر می خوام! نمی دونم از کی انقدر بی ادب شدن بچه هام! من آبرفورثم! آبرفورث دامبلدور! خوشبختم!

آبرفورث دست گربه را که هم اکنون درحال له شدن در زیر پای مجمع البزها بود کشید و در هوا تکانش داد. پرنتیس بعد از پایین گذاشته شدن توسط آبرفوروث کلاهش را از زیر دست و پای بزها برداشت. گرد و خاک هایش را تکانید و آن را با اکراه بر روی سرش گذاشت.
-من پرنتیسم! صاحبخونه هم نیستم! دیگه هم دارم میرم!
-اوا...! پس یعنی تو هم مثل من بخاطر گرمای شدید پناه آوردی اینجا؟ ایول داداش بیا هندونه بزنیم بر بدن!
-یعنی تو منو نمیشناسی؟!
-نچ! داستان تو چیه مگه؟
-داستان من؟

فلش بک*

-همه سکوت را رعایت کنید!

چکش قاضی برای چندبار به میز کوبیده شد و هیاهوی جمعیت را ساکت کرد. هرچند در این میان صدای زمزمه هایی به گوش می رسید ولی آنچنان بلند نبودند که بخواهند نظم دادگاه را بهم بزنند.

-جناب قاضی! من آنابل انتویسل خواهان پرونده از شما تقاضا دارم که پرنتیس خوانده ی این پرونده رو محاکمه کنید! ایشون با پخش کردن ویروس سوسک جامعه ی زیبای جادوگری رو به سیاهی و زشتی این موجودات آلوده کرده!
همچنین ایشون در شهر های متعددی تحت تعقیب بوده و برای سر ایشون جایزه های میلیاردی تعیین شده! این هم پوسترش!




از شما درخواست محاکمه دارم! مردمان دنیای جادوگری در خطر بزرگی افتادن!
-ممنون! پرنتیس! چه دفاعی از حق خودت داری؟ پرنتیس؟

همهمه ی جمعیت دوباره صدایش را به آسمان رساند. همه به دنبال گربه ی نارنجی رنگ کلاه بر سر میگشتند اما انگار زمین دهن باز کرده بود و او را دولپی قورت داده بود! هیچکس نمی توانست در این رابطه اظهار نظر کند.

-خب که اینطور! همگی لطفا نظم دادگاه رو رعایت کنید!
-تکلیف ما چی میشه جناب قاضی؟
-با توجه به وضعیتی که داریم حافظان امنیت درحال مبارزه با مشکل سوسکی هستند و نمی تونن کاری برای پیدا کردن مجرم و فراری بکنن! من شما رو بصورت گروه های چهارگانه به مناطقی که مشکوک تر هستن می فرستم تا خودتون مجرم رو پیدا کنید و مجازات اون رو تعیین کنید! پایان دادگاه!

پایان فلش بک*

-خب ادامش؟
-ادامه ی چی؟ مرد حسابی من تحت تعقیبم! چرا داری تخمه میشکونی؟؟!!
-اها!!

کمی آن ورتر جمعیت درحال جست و جو:

× پست پایانی ×

دامبلدور دوباره اینقد اوج می‌گیره تا بتونه از پنجره داخل خونه رو نظاره کنه. اما این‌بار برخلاف سری پیش که بعد از سرک کشیدن چهره‌ای وحشت‌زده به خودش گرفته بود، به ترتیب حالات مختلفی رو نشون می‌ده. ابتدا متعجب می‌شه... سپس چشمای گشاد شده‌ش جای خودشو به چهره‌ای متفکر می‌ده که موشکافانه در جستجوی دیدن چیزی بیشتر در خانه بود. در نهایت به پوکرفیس ختم می‌شه و پرش‌های دامبلدور که تا اون لحظه پر هیجان و در جستجوی اطلاعات بودن، حالا از رمق میفته و رفته رفته از ارتفاع دامبلدور کاسته می‌شه تا جایی که در نهایت به آرومی روی زمین فرود میاد.

در حالی که مادام ماکسیم و هری در شوک فرو رفته بودن که یعنی چی داره می‌شه و چرا دامبلدور به ناگاه اینقد ساکت شده، دامبلدور بی‌توجه به نگاه خیره‌ی آن دو، تشک رو برمی‌داره و دوباره به درون ریش‌هاش برمی‌گردونه.

بالاخره هری به خودش جرات می‌ده تا جلو بیاد و ببینه چه خبر شده.
- پروفسور؟ چی شد اون بالا؟ چرا هیچی نمی‌گین؟ نکنه... نکنه...

هری با چشمانی که از اشک پر شده بود، با دستش به پنجره خونه اشاره می‌کنه.
- پدر و مادرمو کشتن؟

مادام ماکسیم با شنیدن این حرف اخمی می‌کنه.
- هری، تو مگه پدر و مادرت قبلا نمرده بودن؟

هری که برای بار دوم دچار شوک شده بود، سریع اشکاشو پاک می‌کنه.
- اهم، آمم، آره. نیست مرگخوارا تو خونه ما بودن، گفتم شاید واقعه تکرار شده. پس چی شده پروفسور؟

دامبلدور جلو میاد و دستشو رو شونه‌های هری می‌ذاره.
- نمایش تموم شد هری. بیا بریم. ما دیگه کاری اینجا نداریم.
- پروفسور می‌شه یجوری بگین چی شده که منم بفهمم!
- جشن تموم شد هری! وقتی رفتم بالا، هیشکی توی خونه نبود. انگار نه انگار که لردی اومده و لردی رفته. ما دیر رسیدیم پسرم.

هری برای سومین بار در اون روز دچار شوکه می‌شه. اگه پسر برگزیده نبود و ظرفیت‌های بالایی نداشت حتما زیر بار این فشار نابود می‌شد. ولی خب اون پسری بود که زنده مونده بود، پس به حیات ادامه می‌ده!
- حیف شد. ولی حداقل می‌شه بدونم جشن تولد کی بود؟

مادام ماکسیم که با اتمام جشن تولد دیگه نگران احتمال خراب شدنش با حضور ناگهانی هری و دامبلدور نبود، شونه‌ای بالا می‌ندازه.
- تولد لرد سیاه!

هری دست دامبلدورو به قصد ترک اونجا می‌گیره.
- اوه باشه. در هر صورت اونقدم چیز مهمی نبود. خودمون بهترشو برای پروفسور می‌گیریم.

و هر دو دست در دست هم از اونجا دور شده و با صدای پاقی ناپدید می‌شن. کی گفته بود که محفل نمی‌تونه یه جشن تولدِ بهتر برای دامبلدور تدارک ببینه؟

× پایان سوژه ×

- هری فرزندم...

دامبلدور سعی کرد مثل همیشه از بالای عینک هلالی اش، نگاه هایی تاثیر گذار به هری بیاندازد. ولی هر کاری کرد نتوانست. چون درحال بالا و پایین پریدن و زدن حرکات آکروباتیک بود.

دامبلدور که دید اینگونه راحت نمی تواند حالت پیر خرمند بودن خود را حفظ کند، تصمیم گرفت دست از پرش بردارد. در نتیجه بعد از چند بار معلق زدن در هوا بالاخره روی زمین فرود آمد. و روبه روی هری قرار گرفت تا با نصایحش پسر برگزیده را مستفیض کند.
- هری فرزندم این همه عجله برای چیه؟ اصلا از قدیم گفتن گر صبر کنی ز غوره حلواسازی! اون دفعه هم هی بی صبری کردی هی گفتی بریم وزارتخونه، آخرش سیریوس رو با کارات به کشتن دادی!

هری با شرمندگی سرش را پایین انداخت. حق با دامبلدور بود. همیشه این عجول بازی ها و کله شق بودنش کار دستش می داد.
او باید صبور تر می شد و راه دامبلدور را در پیش می گرفت تا در راه صبور بودن فسیل شود.
او باید انقدر صبور می شد تا در کتاب ها به جای صبر ایوب، صبر هری را ثبت کنند.

صبر هری! چرا این اصطلاح زودتر به ذهن خودش نرسیده بود؟ او در تمام مراحل زندگیش سختیای زیادی کشیده و مشکلات و دردسرهای بدی را تحمل کرده بود بدون اینکه صدایش در بیاید...
البته از حق نگذریم یکسری جاها صدایش در آمده بود.
منتها چون هیچکس بهش توجه نمی کرد پس می توانست آنها را به حساب نیاورد. در نتیجه صبر هری به اندازه ی صبر ایوب زیاد بود و این اصطلاح باید زبانزد خاص و عام می شد.

- هری حواست کجاست؟

با صدا زدن های دامبلدور، هری از فکر و خیال بیرون آمد. اول نگاهی به دامبلدور، و بعد نگاهی به ساعت مچیش انداخت. هیچ وقت ندیده بود دامبلدور کمتر از یک ساعت وراجی کند. او امروز واقعا رکورد شکسته بود!

- پروفسور حالا که سخنرانیتون تموم شد می شه لطفا برگردین ببینین مرگخوارا در چه حالن؟
- حتما پسرم! ولی اینو بدون...

دامبلدور جلوتر رفت و دستش را روی شانه ی هری گذاشت.
- ولی اینو بدون که این یه ماموریت خطرناکه... ممکنه من تو این ماموریت بمیرم...

با شنیدن این کلمات اشک در چشمان پسر برگزیده جمع شد.
- پروفسور...
- اگه من تو این ماموریت مُردم یادت باشه که: صد و پنجاه امتیاز برای گریفیندور!

دامبلدور این ها را گفت و مقابل قیافه هری دوباره روی تشک برگشت تا پریدن را از سر بگیرد.

دامبلدور همان طور که بالا و پایین می پرید، ناگهان رنگ صورتش به سفیدی ریش هایش شد.
- وای بابا جان... وای!

هری با بی قراری پرسید:
- چی می بینین پروف؟

و بلافاصله تصاویر تاریکی در ذهنش پدیدار شد. یک مرگخوار نقابدار که کلاه بوقی جشن تولد را روی سرش گذاشته و بقیه ی مرگخوارها هم دورش جمع شده اند و همگی مشغول فعالیت های مافوق دارک هستند. ماگل هایی که روی زمین پخش و پلا شده اند، اعضای بدنشان قطعه قطعه شده و دل و روده شان مثل سوسیس از بدنشان بیرون زده... هری آب دهانش را به سختی قورت داد و این بار با صدای ضعیفی پرسید:
- پروف!... چی می بینین؟

- بابا جان! بابا جان!... پلیدترین، شوم ترین، سیاه ترین، ناسفیدترین...
- پروف، بگین... من طاقتشو دارم!
- اونا دارن... دارن...

دامبلدور همان طور که بالا و پایین می پرید، دستش را روی قلبش گذاشت.
- بابا جان، دارن با قاشق دهنی بستنی می خورن.

قیافه ی هری پوکر شد.
- پروف، گرفتین ما رو؟

ابروهای دامبلدور در هم رفت.
- فرزندم! قاشق دهنی سرچشمه ی تمام پلیدیا، شومیا، سیاهیا و ناسفیدیاست. اون بزاق لزج و خلطی که چسبیده به قاشق...

هری حرف دامبلدور را قطع کرد.
- پروف، حالا این حرفا رو بی خیال شین، تولد کی هست؟

اما دامبلدور تازه حس گرفته بود و می خواست پلیدی های قاشق دهنی را با جزئیات توصیف کند.
- بزاق چسبناک که بوی پنیر کپک زده و جوراب نشسته میده...

هری با بی صبری گفت:
- پروووفففف!

خلاصه:
هری پاتر خبردار میشه که مرگخواران در دره گودریک هالو و خونه پدریش جشن تولد گرفتن اما اونو دعوت نکردن. پس از اطلاع به دامبلدور، این دو نفر تلاش میکنن بفهمن جشن تولد کیه و چطور وارد بشن اما هنوز نتونستن. دامبلدور ایده میده که از مادام ماکسیم استفاده کنن و از زیر زبونش اطلاعات رو بیرون بکشن. دامبلدور سعی میکنه با مهر و محبت و تحسین کردن با مادام ماکسیم صمیمی بشه اما مادام ماکسیم ازش میخواد تو چشماش زل بزنه و حرفارو تکرار کنه. حالا دامبلدور قدش نمیرسه و داره دنبال راهکار میگرده!


مادام ماکسیم با بی صبری و دست به کمر منتظر بود تا تعریفای بیشتری بشنوه. دامبلدور که قدش تا کمر مادام ماکسیم میرسید بهتر دونست که از دستبند و انگشترهای مادام تعریف کنه، چون خب به نظر موضوع خوبی برای عوض کردن بحث بودن.
-چه جواهرات برازنده ای! اون زمرد برق جادویی بسیار زیبایی داره. فکر کنم زیبایی و روشنایی شماست که برق خاصی به جواهراتتون داده بانو.
-اوه. واقعا؟ شما هم چشم های تیزی دارید پروفسور. اینا جواهرات برند گارتیه‌س. ازش فقط پنج ست تو دنیا ساخته شده. دوس دارم نظرتون نسبت به گوشواره هام رو هم بدونم.

دامبلدور در عوض کردن بحث شکست شده بود و فهمید که هرجور که شده باید به اندازه دوبرابرش قد بکشه.
بنابراین دست در ریشش کرد تا چونه ش رو بخارونه تا فکری به ذهنش برسه.
اما به جای فکر دستش به چیزی در شکل و شمایل چهارپایه میخوره و با خوشحالی چهارپایه رو بیرون میکشه تا ازش استفاده کنه.
-هرچیز که خار آید روزی به کار آید باباجان.

هری که تا اون زمان از دامبلدور ناامید شده بود با دیدن چهارپایه به پیشرفت نقشه امیدوار میشه و سعی میکنه طبق قیافه غلط انداز چهارپایه قضاوتش نکنه. اما موفق نمیشه.
-پروفسور، چیزه، یکم رنگارنگ و پف دار نیست بنظرتون؟ من تو خونه دورسلی ها چهارپایه ماگلی دیدم ها، انقدر پهن نیستن و معمولا...

اما دامبلدور بدون گوش دادن به هری
چهارپایه رو جلوی مادام ماکسیم که با کنجکاوی نگاه می کرد گذاشت و با ذوق به وسطش قدم گذاشت.

بینگ!

دامبلدور مقدار زیادی به هوا پرت شد و افتاد. ایندفعه بالاتر هم پرت شد. هری و مادام ماکسیم با تعجب و در عین سرگرم شدگی به دامبلدور پروازکننده در هوا نگاه کردند. پرنده ها از دامی که ریش دامبلدور براشون پرت کرده بود جاخالی میدادن و خود دامبلدور از این وضع ذوق زده شده بود و با پرنده ها بازیش گرفته بود. درواقع چهارپایه یک تشک بادی بود.

-ولی... بلاخره... به ارتفاع... رسیدم... باباجان... من... پنجره.... اتاقتو... میبینم!

هری خنده رو فراموش کرد و کنجکاوی از اینکه مرگخواران تو خونه سابقش چه می کنند و برای کی جشن گرفتن به ذهنش بازگشت.

دامبلدور بیخیال شد چون هری نقش بر زمین شده بود . خانم مارکسیم را به سمت دیگری برد تا روی کنده ای چیزی وایسه
ناگهان جیانا راهش را از میان پست های خاک گرفته و قدیمی باز کرد و با تلپورت خود را گذشته رساند تا به هری پاتر کمک کنه.چون مدت ها بود که کسی به کمکش نرفته.
- هری...هری....آقای پاتر.
- چی تو کی هستی؟
- خب...من... دیدم که ...چی شد و گفتم شاید کمک...چیز راهنمایی بخواین.
- راهنمایی؟
- برای ... خب راستش من حرفاتون رو شنیدم... میفهمم چه حسی داره. وای پروفسور دامبلدور؟
- تو از کجا پروفسور رو میشناسی؟
- چیز....آه بیخیال ... باشه من از شاگردان هاگوارتز ام. وقتایی که مدرسه نیستم کاراگاهم البته تو مدرسه هم خب...از بحث خارج شدیم...به هر حال اگه کاری از دستم بر میاد ...
- خب ...
- اون خونه ی پدر و مادرت نیست؟
-چرا...آره.
- ببینم اون روحه داره میرقصه؟
- ها؟
چشم هری به پنجره افتاد دختره درست می گفت ولی اون هر روحی نبود روح جیمز پاتر بود! هری حتی نمیدونست چی باید صداش کنه. اسم من مهم نیست؟باید این طوری صداش می کرد؟
- آمم چیز ...آره درسته.

هری از خجالت سرخ میشه روح پدرش داره وسط مهمونی مرگخوار ها قر میده و دامبلدور داره با خانم مارکسیم که اسمش بیشتر به جبهه مارکسیسم سیاه میخوره گپ میزنه . جیانا متوجه حالت بد هری و این که نمیدونه حتی باید چی صداش کنه میشه.
-اوه میتونی جینا صدام کنی.
- جینا ...اسمت شبیه جینی منه...منظورم اینه که اسم قشنگیه ...میدونی تولد کیه؟
- فکر کنم شخص لرد چون برای هیچ کس دیگه فکر نکنم اجازه بده این طوری مهمونی بگیرن . ببینم تو چرا اومدی گودریک؟ ببخشید اگه...
-چی؟ آها هیچی فقط ...
- مالفوی؟ اون باعث شد بیای اینجا؟
- تو از کجا؟
- من کاراگاهم یادت که نرفته.
- خب...آره.
- من اینجا اومدم تا اطلاعات جمع کنم و یه نفر رو فرستادم تو که اطلاعات جمع آوری کنه البته مت باید می رفتم ولی اصرار کرد اون بره. حالا هم منتظرم بیاد بیرون.
- واقعا؟ پس باید دوست خوبی باشه . مثل هرماینی و رون برای من. چرا من قبلا تو رو ندیده بودم؟
- منو؟ او آره دیدی ولی فکر کنم حواست نبوده.
- تو کدوم گروهی؟
- آره...راجب اون...
صدایی جیانا رو از ادامه دادن نجات میده.
- راستی اسمش ...اسمش آلبوس سوروسه... فکر نکنم بشناسی. ولی کسی که منتظرشم اونه.
- چه جالب هم اسم اسنیپ و پروفسور دامبلدور !پدرش باید خیلی آدم جالبی باشه که همچین اسمی روش گذاشته باشه.
-آره ...اینقدر که باورت نمیشه.ببخشید یادم نبود که... به هر حال.

گاو دامبلدور همان لحظه زایید چون مادام ماکسیم حدود 350 سانت قد داشت در حالی که دامبلدور به 190 هم نمیرسید. باید راهی پیدا میکرد تا بتواند مستقیم توی چشم های مادام ماکسیم زل بزند و حرف های عاشقانه ای که از دفترچه خاطرات سیوروس اسنیپ یاد گرفته بود را به او بگوید.

-هری پاتر قلاب بگیر فرزندم.
-اما پروفسور... .

دامبلدور حرف هری را با اشاره ی دستش قطع کرد. هری آهی کشید و خم شد تا دامبلدور روی پشتش سوار شود. وقتی دامبلدور جفت پاهایش را روی کمر هری پاتر گذاشت، هنوز هم یک متری کم داشتند تا به صورت مادام ماکسیم برسند.

-هری پاتر کم کم راست شو و پشتت رو صاف کن. داریم میرسیم.
- اخ پروفسور کمرم... کمرم داره میترکه.
-هری، رنج کشیدن نشون میده تو هنوز یک انسانی! درد بخشی از انسان بودنه.
-این جمله که مال یه قسمت دیگه است... یا امامزاده گودریگ... این چی بود دیگه؟

هری پاتر زیر خروارها ریش که از دامبلدور آویزان شد ناپدید شد.

-پروفسور من دیگه جایی رو نمیبینم.
-شادی رو میشه تو تاریک‌ترین لحظات پیدا کرد، فقط اگه یه نفر یادش باشه که چراغو روشن کنه.
-پروفسور میشه اینقدر جملات قصار نگین؟ کمرم داره میشکنه و هیچ جایی رو نمیبینم. لطفا سریع تر حرف هاتو بگو... آخ کمرم... .