دامبلدور، لیلی لونا، ولدمورت، دملزا، سیریوس و تام ریدل که حالا حالش به لطف دملزا، کاملا خوب شده بود، راه خود را درون آن تونل تنگ و تاریک ادامه دادند. در اواسط راه بود که متوجه شدند لیلی لونا، درحال محو شدن است. همگی ایستادند و لیلی لونا را که قطع و وصلی داشت نگاه کردند.

- چرا همچین میشه؟
- اخه شناسش بسته...

کسی که این حرف را زد، تام ریدل بود که او هم شناسه اش بسته شده بود و نیست و نابود شده بود. اما نویسنده در عجب بود که چگونه این مرد، همچنان سالم راست‌راست راه میرود که ناگهان، تام ریدل نیز، به بیماری قطع و وصلی دچار شد.

لیلی لونا و تام ریدل، هردو میخواستند حرف بزنند اما قطع و وصلیشان آنقدر شدید شده بود که این لحظات پایانی عمر، نتوانستند حرف آخرشان را کامل بزنند و در نهایت، کاملا خاموش شدند. دامبلدور، سیریوس، دملزا و ولدمورت و حتی همان شیری که همانند بچه گربه خرخر میکرد، با چشمانی گرد شده، متعجب به جای خالی آن دو خیره شده بودند.

- پس بگو چرا تام بدبخت توی نوشته ی قبلی نیم ساعت هنگ کرده بود!
- آه دملزا بابا جان! خداروشکر که هنوز تورو داریم!

سیریوس میتوانست قسم بخورد که دامبلدور هنوز کلمه ی آخر یعنی «داریم» را کامل به زبان نیاورده بود که دملزا نیز دچار قطع و وصلی شد. اما چرا؟ او که شناسه اش بسته نشده بود!

- این توطئه ی همان ماگل های پست فطرت است!
- ب... ا... م...

دملزا نیز، متاسفانه نتوانست کلمات آخرش را کامل بر زبان بیاورد و خاموش شد. هیچکدامشان نمیدانستند چرا این اتفاق میوفتد و نفر بعدی کدامشان است. اما نا امیدانه به راه افتادند.

شیر جلوی آنها حرکت میکرد، ولدمورت که خود را بر دیگران برتر میدانست اما چون جا تنگ بود نتوانسته بود جای شیر را بگیرد، پشت شیر حرکت میکرد. از صدای تانک ها و تیر اندازی هایی که ماگلان به راه انداخته بودند، میشد فهمید به اواخر تونل رسیده اند. اما بیرون رفتن از این تونل، کار عاقلانه ای نبود. زیرا به احتمال ۹۰ درصد، تانک های ماگلی پشت در منتظر ایستاده بودند.

ولدمورت نا امیدانه بر تخته سنگی نشست و فاز غم گرفت. سیریوس نیز به دیوار تونل تکیه داد. حتی دامبلدور حالا فکر میکرد این آخر راهشان است. پس فاز نصیحت برداشت.
- ببینید پسرای خوب! توبه کنید! مخصوصا تو ولدی جانِ بابا.
- دهانت را ببند تا لبانت را به هم ندوختم دامبل!
- این آخر عمری باید توشه برای آخرتت جمع کنی.
- راست میگه ولدی، تا حالا که یه کار خیرم نکردی، الان بکن شاید رفتی بهشت.

ولدمورت کمی فکر کرد. سرش را کج کرد و کله ی کچلش را خاراند.
- خب... بد به نظر نمی آید.

واقعا بد به نظر نمی‌آمد ولدمورت، که تمام عمرش را صرف کسب قدرت کرده بود، لحظات آخر عمرش را کمی توبه کند.
- باید چه کار کنیم؟
- باید دعا کنی ولدی جون.
- جیزس!

ولدمورت مانند مومنان ماگلی، دست هایش را رو به بالا گرفت و کمی دعا خواند. ریش های دامبلدور از دیدن چنین صحنه ای فر خورد. هیچکس فکر نمیکرد ولدمورت بلد باشد دعا بخواند.

اما طولی نکشید، سیریوس که کنار دامبلدور ایستاده بود، دچار قطعو وصلی شد. تصویر سیریوس هی می آمد، و هی ناپدید میشد. درست همانند دملزا، لیلی و تام ریدل. اشک های دامبلدور و حتی ولدمورت سرازیر شد. سیریوس داشت آنهارا تنها میگذاشت. معلوم نبود آنها به دست ماگل ها به قتل میرسند یا اینگونه دنیای فانی را ترک خواهند کرد.

وقتی سیریوس هم خاموش شد و وجودش زیر سوال رفت، درِ انتهای تونل، کوبیده شد. آنقدر محکم کوبیده میشد که آن دو، دست به دعا شدند تا قبل از اینکه مورد تهاجم ماگل ها قرار بگیرند، مانند سیریوس قطعو وصلی شوند.

هرکس که آنطرف در بود، در تلاش بود تا سریع تر وارد شود. صدا لحظه ای قطع شد و دامبلدور عرق سردش را از روی پیشانیش پاک کرد. اما ناگهان، در آنچنان به شدت کوبیده شد که شکست و باز شد.

در آن طرف در، کسی نبود جز، لیلی اوانز! لیلی به سرعت جلو آمد. او فکر نمیکرد ولدمورت را نیز باید نجات دهد.

- پروفسور باید سریع اینجارو ترک کنیم!
- آه دخترم! همیشه میدونستم میای.

لیلی دست دامبلدور را گرفت و خواست اورا با خود از آنجا خارج کند که ولدمورت، با نگاه مظلومانه اش، مانع او شد. در نهایت، لیلی، ولدمورت، دامبلدور و شیری که خر خر میکرد، به مقصد خانه ی لیلی آن تونل را ترک کردند. وقتی وارد خانه اش شدند، سیریوس و دملزا را دیدند که می‌رقصند و آواز میخوانند‌.

قصه ی ما به سر رسید، ماگل به خواستش نرسید.

ملتِ جادوگر به راه افتادند اما لیلی متوجه چیزی شد.
-اِوا! چرا این حرکت نمی کنه؟

لرد و دامبلدور و سیریوس به عقب نگاه کردند. تام ریدل بی حرکت همچون مجسمه ای سنگی ایستاده بود.
دامبلدور که فکر کرده بود تام سرِ لج افتاده و بخاطرِ حضورِ یک پاتر در جمع راه نمی آید ،گفت:
-انقدر حسود نباش تام باباجان! باید از مرلینت هم باشه که بتونیم جادوگران و ساحرگانِ بیشتری رو نجات بدیم! لیلی هم یکی از اونا!

-آها دامبِل! پس بالاخره اعتراف کردی که همیشه حق با ما بوده! ما از همون اول گفته بودیم این ماگل ها دشمنِ خونی ما جادوگران هستند!

قبل از اینکه دامبلدور پاسخِ لرد را بدهد ، سیریوس با لحنی کلافه گفت:
-ای رهبرانِ دو جبهه روشنایی و تاریکی! شما را به مرلین از الاغِ اهریمن پیاده شوید و مدتی آتش بس کنید تا مذاکره مان با ماگل ها تمام شود!
دامبلدور و لرد پس از اندکی بررسی شرایط و تفکر و تعقل و کمی هم مشورت با نویسنده این پست، به این نتیجه رسیدند که باید با هم متحد شوند ؛ لااقل برای مدتی.

اما تام ریدل هنوز حرکتی نمی کرد.
لرد کم کم داشت نگرانِ تام می شد. پس از اینکه به دامبلدور و سیریوس چشم غره ای رفت ، با قدم های بلند به کنارِ تام رفت ، ایستاد و شروع کرد به بررسی کردنش از زوایای مختلف.

همانگونه که لرد کلهِ تام را در هوا می چرخاند تا شاید عیب و ایرادی در آن پیدا کند ،دامبلدور کنارِ لرد آمد و با دقت به تام نگاه کرد.
-تام؟
-واقعا خیال کردی با یک "تامِ" خالی می توانی تمرکزِ حواسش را به او برگردانی؟ آن هم وقتی که ما نیم ساعت است داریم اینجا زحمت می کشیم و هنوز نتوانسته ایم ، دامبلدور؟
-ای بابا لردِ عزیز! اولا دو دقیقه هم نشده ، دوما شما همیشه قدرتِ ساده ترین روش برای انجام کار ها رو دستِ کم گرفتی.
-بعدا بحث می کنیم دامبِل! فعلا بیا تام را نجات دهیم!
سیریوس کمی به لرد و دامبلدور نزدیک شد و با اشاره ای به در و دیوار گفت:
-به نظرتون این هم از خطراتِ این تونله؟ راهی برای درمانش وجود نداره؟

دامبلدور با ناامیدی سری تکان داد و گفت:
-هنوز نه متاسفانه. فعلا چیزی پیدا نکردیم

-من میتونم نجاتش بدم

سر ها همه چرخید و نگاه ها بر روی آن سرِ تونل خیره ماند. جز تاریکی مطلق چیزی دیده نمی شد. پس این صدا از کجا بود؟
لرد چوبدستش را رو به صدا می گیرد و می گوید:
-تو کیستی؟

جوابی شنیده نمی شود
ناگهان نوری کورکننده از طرفِ دیگرِ تونل می درخشد و باعث می شود همگی هول کنند
لیلی جیغ می کشد و کتابش از دستش می افتد. چوبدستِ ولدمورت از دستش خارج می شود و طبق غریزه اش ، شیرجه می زند و آن را بر می دارد.
نور، به همان سرعتی که پیدا شده بود ، خاموش می شود و در آن لحظه ،تنها روشنایی ای که در تونل وجود دارد ، نورِ چوب جادوی سیریوس است.

دملزا گرد و غبار را از روی شنلِ ارغوانی رنگش می تکاند و سرفه کنان می گوید:
-پناه بر ریشِ مرلین! چقدر اینجا...
اما لرد حرفش را قطع می کند
-ای دخترِ نادان ، ما را ترساندی! قبل از آمدن در بزنی بد نیست!
-آخه اینجا که در...
لرد دستش را بالا می آورد.
-سکوت!

مدتی سکوت می شود. تا اینکه پرسشی به ذهنِ دملزا هجوم می آورد.پرسشی ویرانگر و خانمان سوز که یا باید با سرگرم کردن خود به کار و بستنی و تفریح و بازی و هزار چیز دیگر و خلاصه بستن چشم ها و گوش ها، از او غافل شویم و به همان زندگی ای که تابه حال داشتیم، ادامه دهیم؛و یا باید مانند جنگجویی شجاع، زره خود را به تن کرده، دندان های کرسی را برهم فشرده و چشم درچشم این غول بی شــــاخ و دم دوخته و با سلاح فکر و اندیشه به مبارزه برویم. مبارزه ای سخت و جانانه برای یک تغییر اساسی در زندگی؛ یک بار برای همیشه!

-چرا همتون ساکت شدید؟ حرف بزنید نهایتا لرد عصبانی میشه که از دستورش سرپیچی کردیم!

اهم اهم... دیالوگِ بالا در حقیقت متعلق به دملزا بود ، اما به دلیلِ نبودِ نتِ ماگلی پرسرعت و مشکلاتِ ارتباطی بین نویسنده و دملزا ، دامبلدور این حرف را زد.

لرد که از این همه بحث خسته شده بود ، گفت:
-دملزا! چندی پیش گفتی می توانی تام را از این وضعیتِ مجسمه مانند در آوری ، بفرما! این شما و این تام ماروولو ریدلِ پسر!
-به روی چشم!
دملزا چند قدم جلو می آید و رو به روی تام ریدل می ایستد. چوبش را مستقیم به قلبِ تام ریدل نشانه می رود و پادنفرین را زیرِ لب زمزمه می کند.
تام ریدل انگار که از خوابی عمیق بیدار شده باشد ، نفسی عمیق می کشد و گیج و سردرگم به اطراف نگاه می کند ؛ اما نویسنده به شما اطمینانِ خاطر می دهد که حالش کاملا خوب می شود. دُنت وُری!

دملزا که از شادی در پوستِ خودش نمی گنجد ، مغرورانه به سمتِ ولدمورت که با قیافه ای شگفت زده ایستاده ، می چرخد و حرفِ دامبلدور را تکرار می کند:
- شما همیشه قدرتِ ساده ترین روش برای انجام کار ها رو دستِ کم گرفتی لرد جان ، یه پادطلسمِ باطل کنندهِ افسونِ سراپا سُکون کافی بود!

دملزا چشمکی به دامبلدور می زند.
دامبلدور با رضایت به لرد نگاه می کند.

کنی بیشتر از لیلی دور نشده بودند که صدای لیلی امد:
-وایستین!
همه ایستادند و به پشت سر خود نگاه کردند. صدای باز شدن پنجره امد و بعد هم سر و کله لیلی در تونل پیدا شد.و به سمتشان دوید.
درحالی که نفس‌نفس میزد گفت:
-منم میام.
سیریوس و دامبلدور لبخندی زدن،چهره‌ی تام همچنان بی‌حس بود و لرد ولدمورت صورت خود را جمع کرد. لیلی که همچنان دودستی کتابهایش را گرفتع بود به جمع امها پیوست.

دامبلدور، ولدمورت، سیریوس و تام به همراه شیر (یا همون بچه گربه) دوباره راه افتادند هرچه پیش می‌رفتند،تونل تاریک‌تر و بوی نا شدیدتر میشد. همینطور که در سکوت پیش میرفتند، یکدفعه صدای افتادن چیزی در تونل پیچید. همه خشکشان زد چشمشان زمین را دنبال چیزی که افتاده بود میجورید. بعد از اینکه متوجه شدند چیزی در از دست خودشان نیوفتاده با تردید به یکدیگر نگاه کردند. و به ارامی و با احتیاط جلو رفتند.
بعد از چند دقیقه راه رفتن، سو‌سوی نوری چند متر ان طرف‌تر توجهشان را به خود جلب کرد که صدای زمزمه‌ی اهنگی از ان به گوش می‌رسید.به یکدیگر نگاه کردند. دامبلدور خونسرد و ارام بود، در چهره ولدمورت و تام هیچ ردی از احساسات نبود، ولی در عوض چنان کنجکاوی در چشمان سیریوس موج میزد که تردیدش به چشم نمی‌امد.
بالاخره دست از زل زدن کشیدند و جلو رفتند،متوجه شدتند جایی که نور می‌تابید یک پنجره است. و وقتی جلو رفتند...
تنها چیزی که دیدند، یک دختر‌بچه بود، با موهایی بلند قرمز و بافته شده. کیفی پر از کتاب در دست داشت و در حال کتاب خواندن است و موسیقی را زیر لب زمزمه می‌کند.

-اهای دخترک!
همه به سمت لرد برگشتند. او اولین کسی بود که سکوت بینشان را می‌شکست. دختر هم برگشت. چشمانی به سبزی پیراهنش داشت.

-لیلی؟
لیلی لبخندی زد.
-سلام سیریوس!
-اینجا چیکار میکنی؟
-کتاب میخونم!
-اینو که دارم میبینم. منظورم اینه که واسه چی اینجایی؟
-بالا شلوغ بود، تمرکزمو بهم میزد اومدم این پایین کتاب بخونم. خودتون اینجا چیکار میکنید؟
-داریم از اون وضع بالا فرار میکنیم بریم کمک بیاریم!
-اها... خب باشه به سلامت.

ولدمورت متعجب گفت:
-بایست ببینم تو پاتری؟
-اره
-چه کسی فکر میکرد نه تنها پسر برگزیده را نکشیم، بلکه بچه‌اش را هم ملاقات کردیم!

پایان تور سوم سالازار اسلیترین در کوچه دیاگون

توجه: موضوع این تاپیک بسته نشده است و شما همچنان می‌توانید پس از اتمام تور، داستان را ادامه داده و به پایان برسانید.

خلاصه :

ماگل‌ها به کوچه دیاگون حمله کرده‌اند و در این میان، گروهی از جادوگران شامل لرد ولدمورت، سیریوس بلک، دامبلدور، تام ریدل و دیگران به مغازه ویزلی‌ها پناه برده‌اند. این جادوگران که در تلاش برای یافتن راهی برای مذاکره با ماگل‌ها هستند، ناگهان با ورود تانک‌های ماگل‌ها به مغازه مواجه می‌شوند. در این وضعیت بحرانی، آن‌ها مجبور می‌شوند از تونلی تاریک که در انتهای مغازه ایجاد شده، فرار کنند.

اما این تونل تنها یک مسیر فرار نیست؛ بلکه پر از خطرات ناشناخته‌ای است که در انتظار جادوگران است. هر پستی به توصیف یکی از این خطرات و واکنش جادوگران به آن می‌پردازد. شما می‌توانید در هر زمان که مایل هستید، شخصیت خود را نیز وارد این جمع کنید و بخشی از ماجرا را رقم بزنید.


-----
تونل تاریک و پر پیچ و خم با صدای قدم‌های آهسته جادوگران پر شده بود. سکوت سنگین اطراف به همراه سایه‌هایی که از دیوارهای نمناک تونل بالا می‌رفتند، حس ترس و نگرانی را در میان جمعیت افزایش داده بود. ولدمورت که همیشه خود را شجاع‌ترین فرد گروه می‌دانست، جلوتر از همه حرکت می‌کرد. اما ناگهان صدایی بم و غرشی از اعماق تونل شنیده شد که همه را به وحشت انداخت. دامبلدور که کمی عقب‌تر از ولدمورت حرکت می‌کرد، چوبدستی‌اش را محکم‌تر گرفت و پرسید:
- این چی بود؟

ولدمورت با نگاهی سرد به سمت دامبلدور برگشت و گفت:
- برو جلو ببین چیه به نظرم.

در همین لحظه، از میان سایه‌های تاریک، شیر بزرگی با یال‌های طلایی و چشمانی درخشان ظاهر شد. غرشی دیگر از گلوی شیر بلند شد و همه برای لحظه‌ای بی‌حرکت ایستادند. ولدمورت که سعی می‌کرد خونسردی خود را حفظ کند، به دامبلدور نگاهی انداخت و با لحنی طعنه‌آمیز گفت:
- دامبلدور، تو که گریفندوری هستی، برو باهاش صحبت کن. شیر که سمبل گریفندوره!

دامبلدور، با اخمی خفیف و صدایی آرام پاسخ داد:
- من شیر زبان نیستم که!

این جمله باعث شد ولدمورت به شکلی غیرمنتظره بخندد. خنده‌اش طنین‌انداز تونل شد و حتی برای لحظه‌ای ترس دیگران را کنار زد. او با حالتی تمسخرآمیز گفت:
- پس این گودریکتون چرا شیر رو براتون انتخاب کرده اگر نمیتونین باهاش مکالمه کنین.

دامبلدور که از این حرف ولدمورت ناراحت شده بود، چیزی نگفت و فقط چشمانش را تنگ کرد. اما قبل از اینکه بحث ادامه پیدا کند، شیر دوباره غرشی کرد و این بار به سمت ولدمورت نزدیک‌تر شد. همه انتظار داشتند ولدمورت از چوبدستی‌اش استفاده کند یا به مبارزه بپردازد، اما چیزی غیرمنتظره رخ داد. شیر، که حالا کاملاً نزدیک شده بود، به جای حمله، روی زمین دراز کشید و شروع به غرغر کردن کرد. ولدمورت با نگاهی متعجب به شیر نگاه کرد و بعد از چند ثانیه متوجه شد که این صدا، چیزی شبیه به خرخر گربه است. شیر بزرگ، مثل یک گربه خانگی، خود را به پای ولدمورت مالید و حتی دمش را تکان داد. دامبلدور با چهره‌ای که نمی‌توانست تعجبش را پنهان کند، گفت:
- این... این شیر اهلیه؟

ولدمورت که حالا لبخندی مغرورانه بر لب داشت، با لحنی فاتحانه گفت:
- معلومه که اهلیه! این شیر هوش بالایی داره و می‌دونه باید به کی احترام بذاره.

او به آرامی دستش را دراز کرد و یال شیر را نوازش کرد. شیر با خوشحالی بیشتری خرخر کرد و حتی شروع به لیسیدن ردای سیاه ولدمورت کرد. بقیه جادوگران که هنوز بین ترس و خنده گیر کرده بودند، نمی‌توانستند باور کنند که این صحنه واقعی است. اما دامبلدور همچنان با لبخندی ملایم به ولدمورت نگاه می‌کرد و به خود می‌گفت:
- شاید تو نواده گودریک و سالازار با همی، شاید این دو نفر کمی نزدیک تر از دو تا "دوست" بودن فقط!

شیر که حالا به‌طور کامل تحت فرمان ولدمورت به نظر می‌رسید، پشت سر او به حرکت درآمد و گروه جادوگران به راهشان ادامه دادند.

"به هواداری تیم بزرگ و بی مانند و خفن و اصیل و همه چی تموم پیامبران مرگ"

جادوگران مثل تیکه اخر رانی که به قوطی چسبیده و جدا نمیشود، بهم چسبیده بودند و با بیچارگی تمام در تاریکی جلو میرفتند. ناگهان مرگخواری که برعکس بود از میان پاهای ملت داد زد:
- عه ! یه نوری دارم می بینم!

دامبلدور که شانه راستش زیر چانه لرد فشرده شده بود، لبخند زد و گفت:
- خب دیگه تموم شد باباجان! مردیم و داریم میریم بهشت!

لرد ویشگونی از پهلویی که فکر میکرد مال دامبلدور است گرفت و صدای جیغ مرگخواری بلند شد.
- ما نمیخواهیم برویم بهشت! ما از تاریکی هستیم و به تاریکی میرویم!

اما دامبلدور بدون توجه به اعتراض لرد، با سرخوشی گفت:
- رفتیم بهشت میبرمت توی رود شیر نارگیل حمومت میکنم تام! روحت از تاریکی پاک میشه باباجان!....حالا همه با هم بخونین!.... از اون بالا داره میاد یه دسته حوری! همشون کاکل به سر، گوگولی مگولی!

سیرویس گفت:
- یعنی چی کاکل به سر؟ من حوری کراتین کرده ی داف طور میخوام! پوسیدم تو اون محفل!

کسی پرسید:
- آپشن داره مگه حوری؟ میتونیم هرچی بخواییم سفارش بدیم؟
- میشه من مار سفارش بدم؟

لرد با عصبانیت گفت:
- کی گفت مار؟ ما که میدانیم به دخترمان نجینی چشم دارین! ...کی گفت مار؟

همه ساکت شدند و مرگخوار برعکس دوباره گفت:
- ام...ببخشید....ارباب... من که اعتقاد به ناموس دارم و دخترتون آبجی ماست... ولی با اجازه تون باید بگم فکر نمیکنم به بهشت بریم... اخه یه آدمی معلومه... فکر کنم این یه نور چوبدستیه!

آنهایی که صورتهایشان به اعضا و جوارح بقیه فشرده نشده بود به ادامه تونل نگاه کردند. وارونه راست میگفت. یک فرد قوز کرده در گوشه تونل ایستاده بود و چوبدستی اش به اطراف نور میپاشید.

لرد چشمهایش را ریز کرد و گفت:
- چرا قیافه این فرد برایمان آشناست... این کیه؟

مرگخواری که گونه اش روی دیواره تونل فشرده شده و به صورت نیمه داشت جلو می آمد گفت:
- یا غلامرضا!... لرد رو بگیرید!

مرگخوار دیگری از ناکجا آباد کمر لرد را گرفت و گفت:
- ارباب آروم باشین!...خون کثیفتون رو تمییز نکنین! ارزش نداره!

مرگخوار سوم دست لرد را گاز گرفت.
- لختی خه طو بخسس هست در انتفام لیست!

لرد که شوکه شده بود گفت:
- به کمر مبارک ما دست نزنین!... آقا چی میگی؟ دست ما رو تف کن! چتونه؟

مرگخوار مذکور دست لرد را لحظه ایی تف کرد و گفت:
- عرض کردم لذتی که در بخشش هست در انتقام نیست!
بعد دوباره دست لرد را گاز گرفت.

- آقا ول کن!...چخه! چخه!... کدوم انتقام؟ چی میگین؟

گابریل که اصلا در باغ نبود با هیجان داد زد:
- عه ارباب! داور بازی کوییدیچتون!

معلوم نبود چون لرد ایستاد، بقیه جادوگران هم ایستادند یا از فرط تعجب ترمز دستی توده به صورت کلی کشیده شد اما در نتیجه هر کدام از اینها بود، همه چند قدم مانده به داور ایستادند. داور انگار اصلا متوجه جادوگران نشده بود و درگیر دفترچه ایی بود که در دستش بود و داشت با نور چوبدستی اش آن را میخواند.

لرد سعی کرد که خودش را آزاد کند.
- آی نفس کش!... آقا! داور!...بذار از اینجا بیام بیرون!... میام اون امتیازات کوییدیچ رو عملی روت اجرا میکنم!
- بابا بیخیال شو تام! حالا یه بازی بوده...
- یه بازی؟ یه بازی بوده؟... ما تریاکی شدیم! کافی نبود؟... ما را ول کنین! میخواهیم با این داور هورکراکس جدید بسازیم !

اعضای جامعه جادوگری با چنگ و دندان و قاشق و چنگال و ریش، لرد را نگه داشته بودند و نمیگذاشتند از گروه جدا شود. در همین حال داور مورد تهدید اصلا وجود فریادها و دست و پا زدن جادوگران به جیبش هم نبود و با بیخیالی تمام داشت دفترچه اش را میخواند.

- بابا جان میخوای یکم استرس داشته باشی؟ میشه در این سوژه لوس نباشی؟ میشه یکم فرار کنی؟
ولی داور حتی سرش را هم بالا نیاورد.
-لوپین بابا جان بیا اینو بخور شاید به خودش اومد!

- این همینجوری به ما توجه نکرد! اصلا رول قشنگ ما را خواندی؟ یا همینجوری سرت در دفترچه بوده؟ بیام برات اینجا شکلک بذارم حداقل زنده به نظر بیای؟

ناگهان در همان حال قوز کرده و دفترچه به دست شروع به جلو رفتن در تونل کرد و در افق تونل محو شد. جادوگران که شنلهایشان ریخته بود به دور شدن داور نگاه کردند و دوباره در تاریکی فرو رفتند.

لرد که از بند بقیه آزاد شده بود با غرور گفت:
- نه واقعا ارزش گشتن نداشت...

نکته در اینه که توی تونل فقط یک چیز در انتظارشون نیست و چیزهای زیادی می‌تونه وجود داشته باشه که از غافلگیر کردنشون لذت ببره. در قدم اول، اولین چیزی که در انتظارشون بود چیزی نبود جز... تاریکی!

- هیچ‌کس قصد نداره لوموسی چیزی بزنه تا چشمان مبارکمون جلومونو ببینه؟
- تام. روشنایی باید در قلبت باشه نه در پیش روت.

لرد با شنیدن این حرف، سعی می‌کنه با دامبلدور حفظ فاصله کنه و اونو جلوتر از خودش برونه.
- تو که قلبت روشنه برو جلو ببینیم چی کار می‌کنی!

ولی فضا به قدری تنگ بود که لرد موفق به جلو روندن دامبلدور نمی‌شه و برعکس باعث می‌شه بیشتر به هم فشرده بشن. لرد با ناامیدی به یارانش رو میاره.
- یاران ما، یکی یه لوموس بزنه چوبدستیشو دست به دست بده جلو برسه به دست ما!

مرگخواران که وضعیتی مشابه با لرد داشتن، شروع به رو کردن عللی می‌کنن که تا الان مانع اجرای این طلسم ساده شده بود. البته این که دوست نداشتن تو این موقعیت از چوبدستیشون جدا بشن هم خودش یه علت محسوب می‌شد.

- ارباب من دستم تو جیب یکی گیر کرده نمی‌تونم!
- منم جای لازم برای در آوردن چوبدستیمو ندارم.
- ارباب من کلا سر و تهم. لوموس بگم سومول از آب در میاد.

هیچ‌کس نمی‌دونست مرگخوار نابغه‌ای که جمله آخرو به زبون آورده بود کی بود و اصن چطوری سر و ته بود، ولی تاریکی هم‌چنان معضلی حل نشده بود که حرکت رو به جلو رو دشوار می‌کرد. محفلی‌ها هم یا شرایط مشابهی داشتن یا چون قلبشون روشن بود تحت تاثیر دیالوگ دامبلدور، حاضر به انجام لوموس نبودن.

بنابراین جمعیت بازمانده در مغازه ویزلی‌ها، حالا در تاریکی و در حالی که به سختی فضای لازم برای راحت حرکت کردن رو داشتن، در هم چپیده آروم آروم جلو می‌رن تا این که بالاخره یکی موفق می‌شه و فریاد لوموسی به هوا بلند می‌شه که به دنبالش فضای اطرافشون بالاخره روشن می‌شه.

حالا که روشنایی اومده بود، می‌بینن که در اعماق تونل، چیزی در انتظارشون بود. چه چیزی؟ هیچ‌کس نمی‌دونست جز نویسنده پستای بعدی!

طرفداری از تیم پیامبران مرگ

دامبلدور در حالی که به سمت تونل حرکت می‌کرد، ناگهان ایستاد. صدای قدم‌هایش قطع شد و برای لحظه‌ای همه به او خیره شدند. با یک دست ریش‌های سوخته‌اش را نوازش کرد و سپس به‌آرامی برگشت و به لرد ولدمورت زل زد. دامبلدور تازه متوجه شده بود که یکی از مرگخوارهای ولدمورت نیست و دلیلی ندارد که به دستورات او گوش کند.
- وایسا ببینم، چرا باید من اول برم؟ چرا خودت نمی‌ری؟

لرد که برای لحظه‌ای جا خورده بود، چشمانش را باریک کرد و با لحن سرد و تحقیرآمیزی گفت:
- چون من لرد ولدمورتم، و من کسی نیستم که بخوام اولین نفر تو یه تونل ناشناخته قدم بذارم. تو باید بری.

دامبلدور با اخم گفت:
- خب، منم دامبلدورم. شاید اگه تو اون تونل تله‌ای باشه، بهتره تو به‌عنوان اولین نفر بری و اون رو خنثی کنی.

لرد با صدای بلندی گفت:
- نه، تو اول باید بری. چون تو ریش داری و می‌تونی گرد و خاک رو از سر راه پاک کنی.

این بحث همین‌طور ادامه داشت و هیچ‌کدام حاضر نبودند کوتاه بیایند. سیریوس که از گوشه‌ای این صحنه را تماشا می‌کرد، دستش را روی پیشانی گذاشت و با صدای خسته‌ای گفت:
- دوپامین من بالاست ولی منم از این مکالمه شما دو نفر خسته شدم. بیایین یه جور دیگه مشخص کنیم کی اول بره.

گابریل که از پیشنهاد سیریوس خوشش آمده بود، با هیجان پرید وسط و سریع گفت:
- عالیه! "شنل نامرئی‌کننده، سنگ مرگ، ابرچوبدستی" (بر وزن سنگ کاغذ قیچی ولی مدل هری پاتریش ) بازی کنیم. کسی که ببازه، اول می‌ره.

لرد و دامبلدور با نگاهی مشکوک به هم خیره شدند، اما در نهایت هر دو موافقت کردند. همه جمع شدند و شروع به بازی کردند.

- شنل!
- سنگ!
- چوبدستی!

اما پیش از اینکه نتیجه‌ای مشخص شود (و قبل اینکه نویسنده مجبور به اختراع قوانین پیچیده این بازی بشه )، صدای وحشتناک انفجاری از بیرون شنیده شد و مغازه ویزلی‌ها به لرزه درآمد. یک موشک به جلوی مغازه برخورد کرده بود و دود و خاک تمام فضای داخل را پر کرده بود. همزمان صدای غرش تانک‌هایی که به سمت ورودی مغازه حرکت می‌کردند، باعث شد همه نگاه‌هایشان را به سمت درب مغازه بیاندازند.

ریموس با فریاد گفت:
- تانک‌ها دارن می‌آن تو! همه‌مون باید همین الان وارد تونل بشیم!

جادوگران، در حالی که به شدت هول شده بودند، به سمت تونل دویدند. دامبلدور و ولدمورت که هنوز درگیر بحث بودند، این بار در دهانه‌ی تونل گیر کردند.
- گفتم اول ما میریم!
- هرگز! من ریش دارم، اول من میرم.

سیریوس و تام هر دو به دامبلدور و ولدمورت تنه زدند و از کنارشان رد شدند. تام با عصبانیت گفت:
- اگه همین الان نرید، ما همه‌مون اینجا گیر می‌افتیم!

در نهایت، همه به‌صورت فشرده و درهم درون تونل قرار گرفتند. فضای داخل تونل تاریک و تنگ بود و همه به سختی نفس می‌کشیدند. دامبلدور که هنوز از ولدمورت فاصله کمی داشت، با لحن مهربونی گفت:
- خب، امیدوارم از این همه نزدیکی لذت ببری، لرد.

همگی در سکوت به حرکت ادامه دادند. صدای برخورد تانک‌ها و انفجارها در پشت سرشان دورتر و دورتر می‌شد، اما در اعماق تونل، چیزی در انتظارشان بود. چه چیزی؟ هیچ‌کس نمی‌دانست جز نویسنده پست‌های بعدی!

هوادار تیم برتوانا

لرد با دیدن این که هر وسیله‌ای برمی‌داشت تهش یه جور شوخی از آب در میومد و خودشم اصلا از شوخی خوشش نمیومد، ناگهان تمام چیزایی که جمع کرده بود رو جلوی چشمای بقیه پرت می‌کنه رو زمین.
- نخواستیم! ما خودمان برای خودمان کافی هستیم.

لرد اینو می‌گه و به سمت دامبلدور برمی‌گرده.
- هی پیری، یکی از یارانت رو بفرست جلو خطرات رو به جون بخره تا ما با امنیت در تونل قدم بذاریم.

دامبلدور به هر حال دامبلدور بود و هوش سرشارش زبانزد خاص و عام. برای همین برخلاف انتظار همگان که انتظار داشتن با مخالفتش مواجه بشن، شاهد همراهیش می‌شن.
- درست می‌گی تام. بذار ببینم کی اول بره بهتره...

دامبلدور نگاهشو روی تک‌تک حضار می‌چرخونه تا این که روی ریموس متوقف می‌شه و چشمکی بهش می‌زنه. ریموس در جواب چشمکِ دامبلدور لبخندی می‌زنه و آروم جلو میاد تا بعنوان نفر اول وارد تونل بشه. اما وسط راه لرد مانعش می‌شه.
- کجا کجا؟ تو مگه قرار نیست امشب گرگینه بشی؟ می‌خوای زودتر از ماگلا نسل ما جادوگرا رو منقرض کنی؟ تو همین‌جا می‌مونی تا نسل ماگلا رو منقرض کنی!

ریموس وایمیسه اما تسلیم نمی‌شه.
- ولی می‌تونم نسل خطراتی که تو تونل هستن رو هم منقرض کنما! تازه شکلات هم دارم که منبع تغذیه‌ی بسیار خوبیه.
- لازم نکرده!

لرد بعد از گفتن این حرف شکلاتا رو از دست ریموس می‌قاپه، یکراست به سمت تونل حرکت می‌کنه و مطمئن می‌شه که وسط راه دامبلدورو هم با خودش بکشه و ببره دم تونل!
- خودت اول برو. مطمئن شو با ریشات گرد و خاکای سر راهو هم پاک کنی... حتی اگه ریشت رو سوزونده باشیم که بسیار هم خوب کردیم!

لرد جمله آخرو وقتی اضافه می‌کنه که دوباره توجهش به ریش‌های سوخته‌ی دامبلدور جلب می‌شه که در اثر انفجاری که برای باز کردن تونل ایجاد کرده بود رخ داده بود.

طرفداری از تیم پیامبران مرگ

خلاصه:

پس از حمله ماگل‌ها به کوچه دیاگون و تخریب گسترده اکثر مغازه‌ها، تعدادی از جادوگران به مغازه ویزلی‌ها پناه برده‌اند و در حال بررسی اوضاع هستند. گزینه‌ای که پیش روی آن‌ها قرار دارد این است که احتمالاً ماگل‌ها دچار سوءتفاهم شده‌اند و می‌توان با مذاکره و رویکردی دموکراتیک، این جنگ را بدون خون‌ریزی بیشتر به پایان رساند. با این حال، برخی از جادوگران، از جمله ولدمورت، به شدت مخالف مذاکره هستند و به دنبال انتقام‌جویی می‌باشند.
با این وجود، این گروه از جادوگران باید به هر نحوی از مغازه خارج شوند، چرا که باقی ماندن در آنجا خطر دستگیری یا کشته شدن توسط ارتش ماگل‌ها را در پی دارد و ممکن است مسیر مذاکره را برای همیشه مسدود کند. شرایط با نزدیک شدن به شب ماه کامل پیچیده‌تر می‌شود، چرا که ریموس لوپین نیز در این مغازه حضور دارد و خطر تبدیل شدن او به گرگینه بر فشار موجود می‌افزاید.
در این میان، تام ریدل (پدر) در پشت مغازه تونلی را کشف می‌کند که به دلیل تخریب ناشی از موشک‌های ماگل‌ها به وجود آمده است. این کشف فرصتی برای نجات جادوگران فراهم می‌کند. حال، آن‌ها با سرعت در حال جمع‌آوری وسایل و آماده شدن برای خروج از مغازه و استفاده از این تونل هستند.

(توضیحات بیشتر در مورد تور سوم سالازار اسلیترین)

-----
هر فردی گوشه‌ای از مغازه را زیر و رو می‌کرد تا کوله‌پشتی‌های پر از وسایل موردنیازشان را پیدا کنند و وارد تونل (وحشت) شوند؛ چرا که هیچ‌کدام نمی‌دانستند میزان خرابی بیرون مغازه چقدر است و ممکن بود کیلومترها خبری از هیچ منبعی نباشد. با این حال، حتی در خود مغازه ویزلی‌ها هم پیدا کردن وسایل ضروری و مفید برای این جادوگران به نظر کار سختی می‌رسید. اولین کسی که صدایش بلند شد، ولدمورت بود:
- یعنی از این خاندان بو‌داده ویزلی‌ها هیچ‌وقت به کسی سودی نمی‌رسه. اینجا فقط فشفشه، معجون عشق و اژدهای فیک هست!
- این چی این شاید مفید باشه؟
- بد نیست. یکی بده الان بخوریم از میزان فشارمون کم بشه.

او به سمت پدرش رفت، دستانش را دراز کرد و به آدامس نزدیک شد. به محض اینکه آدامس را لمس کرد...

وییییژزززز!

- آههههه... روحم ... منظورم اینه که روحت!

لحظه‌ای ایستاد، انگشتانش را تکان داد و با چهره‌ای درهم به آدامس نگاه کرد. بقیه که صدای ناگهانی را شنیده بودند، متعجب به سمت او برگشتند. دامبلدور که نمی‌توانست جلوی خنده‌اش را بگیرد، پرسید:
- چی شد، لرد تاریکی؟ جان پیچ از دست دادی باز؟

ولدمورت با عصبانیت و در حالی که هنوز دستش را می‌مالید، غرید:
- این آشغال‌های ویزلی! اینا وقتشون رو صرف درست کردن همچین چیزای مسخره‌ای می‌کنن؟ فکر می‌کنید این یه شوخی خنده‌داره؟!


ساعت کم‌کم به شب هنگام نزدیک می‌شد و جادوگران باید برای ورود به تونل آماده می‌شدند. سکوت سنگینی بر مغازه حکم‌فرما بود، گویی هرکس در ذهن خود مشغول مرور خطراتی بود که ممکن بود در انتظارشان باشد. با این حال، زمان برای تردید نداشت؛ هر لحظه ماندن در مغازه می‌توانست آن‌ها را به مرز نابودی نزدیک‌تر کند.