پست یکی مانده به آخر!

با ورود ماموران گولاخ وزارتخانه که از زمان بازگشت کرنلیوس فاج و دوران دیکتاتوری سیاه او حسابی عضله به هم زده بودند و کت‌هایشان را باز ‌می‌گرفتند، ماگل‌ها و جادوگران حاضر در ایستگاه هر کدام سه قدم از هری پاتر بزرگسال و دابی که بالای جسد هری پاتر خردسال و هاگرید ایستاده بودند و بر سر خود می‌کوفتند فاصله گرفتند.

- دابی بدبختمون کردی. یه بار نشد تو کارهای من دخالت کنی و تهش همه‌مون رو به فنا ندی.

- هری پاتر قربان دابی بمب احساس بود قربان. من حتی به قیمت جان ارباب پاتر برایش هر کاری کرد قربان. حتی آوردن ریتا بنویس هم کار من بود قربان.

- منظورت چیه کار تو بود؟

- قربان چند وقتی هست شما دچار بیماری روانی خودشیفتگی شد قربان. وقتی به دابی گفتید بیایم اینجا که شما الگو بشید قربان دابی یک نقشه کشید. قربان بخش تیمارستانی سنت‌مانگو امن‌ترین جا برای حفظ جان هری پاتر بود.

ماموران مراقب بودند پایشان در مغز حالا کارامل‌شده‌ی دو جسد کشانده‌شده از دنیای موازی ساخته‌ی دست دابی و وینکی نرود. چوبدستی‌ها را به سمت هری پاتر گرفتند و فریاد زدند:
- دختر کوچولو کجاست؟

هری با تعجب گفت:
- کدوم دختر کوچولو؟

یکی از ماموران چوبدستی‌اش را روی پیشانی هری فشرد و دوباره فریاد زد:
- دختر کوچولو کجاست؟!

هری با ترس گفت:
- کدوم دختر؟ چی می‌گی؟

- جواب سوال من رو بده! دختر کوچولو کجاست؟!

نوک چوبدستی مامور روی زخم پیشانی هری جرقه زد و هری از ترس به هق‌هق افتاد و با گریه گفت:
- نمیدونم نمیدونم!

ماموران چوبدستی‌ها را پایین آوردند و با خنده به هری اشاره کردند:
- ایناهاش این هم دختر کوچولو

هری سعی کرد دهانش را ببندد چون مثل اینکه هر چه میگفت، قرار بود در دادگاه بر علیهش استفاده شود. اما دابی که تا الان سکوت کرده بود، انگار نتوانست جلوی دهانش را بگیرد و میخواست زندگیشان را بر باد دهد.
- دابی اجازه نداد هری پاتر قربان خودش رو ملاقات کنه!

قلم پر ریتا دوباره شروع کرد به نوشتن.
« هری پاتر از دیدن خود وحشت دارد. راز پنهان هری پاتر، پسر برگزیده. »

- نه نه قسمت برگزیده رو خط بزن.

قلم پر روی قسمت برگزیده خط کشید و منتظر ماند تا ریتا چیز دیگری اضافه کند. ریتا چند لحظه حرکات هری را زیر نظر گرفت و سپس دوباره به قلم پرش اشاره کرد.
- بنویس هری پاتر پسری که سکوت میکند و اتهامات را نمی‌پذیرد. ادامش هم بنویس راز ترسناک یا صرفا خود کوچک پنداری؟

ریتا سپس دوربین کوچکی را از ناکجا آباد دراورد و در سریع ترین شکل ممکن از هری که فلش دوربین داشت چشمش را کور میکرد عکس گرفت.
- خیلی خب پسر کوچولوی مامانی منتظر اخبار جذابت توی روزنامه بمون.

ریتا چشمکی زد و آن دو را ترک کرد. هری نمیدانست دقیقا چند دقیقه ی دیگر قرار است جغدی پرواز کنان روزنامه ای روی سرشان بی‌اندازد.
- چه سرعتی...

هری لوله ی روزنامه را باز کرد و با عکس متحرک خودش درحالی که داشت از شدت نوری که به صورتش برخورد میکرد، چشم هایش را روی هم فشار میداد روبرو شد. تیتر به این صورت بود.

نقل قول:

هری نگاه معنا داری به دابی انداخت و هر دو بر سر خود زدند. طولی نکشید که ماموران وزارت خانه برای دستگیری «هری پاتر دیوانه» به سراغشان آمدند.

مادر، بدون اینکه حتی نیم‌نگاهی به آنچه بچه نشان می‌داد بیندازد، دست او را پایین کشید.
- عزیزم، چند‌ بار گفتم به هرکسی که عینک گرد زده نگو پسری که زنده ماند. دفعه پیش هم که رفتیم پاتیل درزدار همین رو گفتی، بیست درصد تخفیف گرفتیم، هنوز عذاب‌وجدان دارم...

بچه با اخم گفت:
- ولی مامان... این خیلی شبیهشه!

مادرِ بچه، اول به جسد نگاه کرد، بعد به بچه، بعد دوباره به جسد. آن‌قدر این مسیر را با چشم‌هایش رفت و برگشت که اگر روی زمین ریل می‌کشیدند، همان‌جا قطار بینایی افتتاح می‌شد.

- عزیزم... نه. این... این فقط... استراحت میکنه...
- ولی مامان، مغزش چرا رفته گردش؟

هری بزرگه با سرعتی که فقط آدم‌های مشهور موقع خراب شدن آبرو پیدا می‌کنند، خودش را انداخت جلوی جنازه.
- نه نه! این مغز نیست. این... آممم... رشته فرنگیه.

دابی هم سر تکان داد.
- رشته فرنگیِ جادویی قربان. رشته قربان مخصوص جشن اول سپتامبر بود.

در همین لحظه، @ریتا اسکیتر که از قضا سه دقیقه بود دنبال سوژه‌ای می‌گشت تا تیتر فردایش را ببندد، دفترچه‌اش را درآورد.
- هـــــــــــری، چــطوری؟ از بــار قبلی که دیدمت خیلی بزرگتر شدیا! البته الانم مثل اون‌موقع هیچ دوستی نداری. پس اون دو تا دوست‌جون‌جونیت کجان؟
- هنوز کسی شناسه‌شون رو برنداشته.
- آها! خب خب... بگذریم! داشتی می گفتی... منظورت اینه وزارتخونه رسماً جشنوارهٔ رشته‌فرنگی جمجمه ای برگزار کرده؟

هری رنگش پرید.
- نه! اصلاً همچین چیزی نگفتم!

اما قلم‌پر ریتا با سرعتی که خودش هم نمی دانست چقدر است، شروع کرد به نوشتن.
نقل قول:

- نقل قول مستقیم ننویس! من نگفتم!
- مشکلی نداره هری جون! اصلاح می‌کنم.

ریتا یک خط پایین تر نوشت:
نقل قول:

هنوز هری کوچکه و هاگرید آن‌قدر لخ‌لخ نکرده‌بودند که آن‌قدر نزدیک هری بزرگه و دابی شوند که توی هیاهوی پرتکاپوی ایستگاه ببینندشان، که یکهو دابی دستش را آورد بالا، با یخه‌اش تمیزش کرد، دوتا بشکن‌فشنگ تویش چپاند، و به هری بزرگه گفت:
- هر کاری دابی کرد، برای هری پاتر قربان کرد.

و دوتا بشکن شلیک کرد. مغز هری کوچکه و هاگرید از کله‌هاشان بیرون ریخت و جفتشان افتادند و مُردند.

- چرا کشتیشون؟
- دابی از کجش و پیچش‌های اولتراکوانتوم فضا-زمان خبر داشت. دابی دونست اگه دو نسخهٔ زمانی از یه نفر توی یه زمان بود، زمان تاب برداشت و کمرش شکست و همه مُرد. دابی با کشتن ارباب پاتر از ارباب پاتر محافظت کرد.

پسری که زنده ماند کلی تعجب کرد و ترسید و یک ذره دچار بحران وجودی شد و اگزیستنسیالیسمش درد گرفت و جای زخمش که دید آن درد گرفته، تصمیم گرفت عقب نماند و درد بگیرد و لرد ولدمورت که هم خبردار شد جای زخم هری پاتر درد گرفته، سوار بر هورکراکس‌هایش پیتیکو پیتیکو آمد تا از غافله عقب نماند و سوروس اسنیپ هم که این‌ها را شنید تصمیم گرفت پاترونوسش را دربیاورد و بفرستد دنبالش و مک‌گوناگال هم صد امتیاز به گریفیندور اضافه کرد ولی یکهو پاترونوس اسنیپ با هورکراکس ولدمورت تصادف کرد و دوتایشان مُردند و زنگ زدند پلیس بیاید تا شاسی بکشد.

هری بزرگه بدو بدو رفت سراغ جسد هری کوچیکه و هاگرید.
- حداقل می‌ذاشتی اول ازشون بپرسیم اینجا چیکار می‌کنن. شاید برگشته‌بودن عقب توی زمان که بهمون هشدار بدن. شاید اصلا ما برگشتیم عقب توی زمان!
- دابی هیچوقت توی زندگیش تعلل نکرد. همیشه اول بشکن زد، بعد سوال پرسید.
- اینا رو چیکار کنیم الان خب؟ قتل تو روز روشن، وسط این همه آدم؟ می‌گیرنمون می‌برنمون آزکابان به جرم... آم... خودکشی.
- به دابی سپرد قربان. دابی الکی که تندیس زرین عضو برتر کارتل ونزوئلا رو نبُرد.
- ها؟
- و رتبه اول بهترین ناپدیدگر اجساد در مافیای سیسیلی. دابی حتی بورسیه شد واسه عضویت افتخاری تو یاکوزای شانگهای.

همین که دابی خم شد تا آثار شنیع جنایاتش را قایم کند، یکهو یک بچه‌ای مامانش را کشان‌کشان آورد سمتشان و با ذوق به جسد هری پاتر اشاره کرد.
- عه مامان نیگا نیگا. پسری که زنده ماند!

از جایی که بشکنِ دابی کلهٔ هری را شکافته‌بود، مغز می‌غلید.

تعداد پست‌های باقیمانده تا پایان سوژه: 5 پست!

سوژه‌ی جدید

صبح روز اول سپتامبر بود و تقریباً یک ساعت دیگر (یعنی ساعت 11)، قطار سریع‌السیر هاگوارتز به حرکت درمی‌آمد.

دابی و هری پاتر قرار گذاشته بودند آن سال در کنار سکوی 9 و 3/4 یادی از خاطرات گذشته و دانش‌آموزان هاگوارتز را بدرقه کنند.

- هری پاتر قربان! از صبح تا حالا الکی اینجا ایستاده‌ایم. به نظرتون بهتر نبود کار مهم‌تری انجام بدیم؟
- آخه چه کاری مهم‌تر از این دابی؟ من آدم معروفی‌ام. الگوی این بچه‌ها هستم. خیلی خوب می‌شه موقع سوار شدن به قطار من رو دیده باشن.
- اما قربان به حضور من چه احتیاجی بود قربان؟ من الان می‌تونستم با وینکی مشغول بازی باشم.
- دابی! از وقتی آزاد شدی تا الان خیلی عوض شدی... خب اصلاً چرا قبول کردی با من بیای؟ من که اصراری نداشتم.
- آخه قربان. هری پاتر از دابی هر چی بخواد، هر چی! دابی نه نمی‌گه. می‌شه از من یه چیزی بخواد که همیشه می‌خواسته و روش نمی‌شده بگه.
- من همیشه دلم میخواسته این کار رو بکنم دابی. اگه چیز دیگه‌ای تو ذهنته، بعداً یه جای خلوت به من بگو. اینجا آبروی من رو نبر.

دابی آرزومندانه آهی می‌کشد و دیگر هیچ نمی‌گوید.

هاگرید در حال حرکت به سوی آنهاست و پسربچه‌ای عینکی و یک سری چمدان و یک قفس حاوی یک جغد سفید زیر دو بغلش زده و لخ‌لخ‌کنان نزدیک می‌شود.

- اون... هاگریده... دابی اون کیه که زیر بغل هاگریده؟
- دابی گیج شد قربان. اون مثل کوچیکیای هری پاتر بود قربان.


(نفرات بعدی لطفاً ابتدای هر پست یک عدد از تعداد پست‌های باقیمانده کم کنید.)

مرگخواران باقی‌مونده به دور شدن دو مرگخواری که زندانی رو به دوردست‌ها حمل می‌کردن نگاه می‌کنن. اونا همین‌طور می‌رفتن و مرگخوارا نمی‌دونستن تا کجا می‌رن!

به محض این که اون سه نفر به قدری دور می‌شن که دیگه در محدوده دیدشون نمی‌باشن، مرگخوارا برمی‌گردن و این‌بار با بلاتریکسی در دوردست‌های اون یکی طرف مواجه می‌شن که با دو مرگخوارِ متنبه شده در حال بازگشت بود.

- مرگخواران ما دست از وارسی اطراف بردارین و توجهتون رو به ما بدوزید!

مرگخوارا که شوکه شده بودن، دست از تعقیب کردن بلاتریکس با چشماشون برمی‌دارن و با لردی مواجه می‌شن که چیزی نمونده بود از عصبانیت به رنگ لبو در بیاد. بالاخره بی‌توجهی هم حدی داشت و مرگخوارا در طی این سوژه آن‌چنان به حضور پر قدرت لرد بی‌توجهی کرده بودن که دیگه کاسه‌ی صبر لرد لبریز شده بود.

مرگخوارا می‌دونستن چند صدم ثانیه‌ای با انفجار خشم اربابشون فاصله ندارن و کمی به هم نزدیک‌تر می‌شن و از لرد دورتر. اما پیش از انفجار خشم لرد، اسکورپیوس با جهشی خودشو از وسط جمعیت بیرون می‌پره و همراه خودش تعدادی از جادوآموزان رو هم به جلو هل می‌ده.
- ارباب به نظرم الان وقتشه به نوگلان باغ دانش پندی که از اتفاقات اخیر بدست اومده رو آموزش بدین.

به نظر میومد اسکورپیوس اونقدر که باید متنبه نشده بود! ولی به هر حال این باعث نمی‌شه که مرگخوارا از پا درمیونی اسکورپیوس نفس راحتی نکشن!

- خب... یارانمان! دو ایده در این میان، درمیان هستند. ایده اول، ایده بسیار گوش نواز، اینکه وی را درمیان دراز گودالی انداخته، و با آتش و مواد مذاب، کاری کنیم که جد و آبادش جلوی چشمانش رژه بروند و به او درود بگویند. و راه دوم راهی که از بقیه کمی، فقط کمی بهتر بود و من ( درحالیکه چوبدستی را به سمت یارانش گرفته بود) ارباب شما! مایل بودم با دموکراسی نظر مثبت شما را در مورد انتخاب اولتان یا راه دوم که اصلا نیازی نمیبینم درموردش سخن بگویم، بپرسم!
- ارباب ولی راه دوم رو حداقل بگید به ما که بتو...
- کروشیو
- ار گگگگگگگگکککککاااااگگگگییگییگیگیییی باب هرچه...شما...بگ...ید!
- کس دیگری مثل دوستمان مایله نظرشو بیان کنه؟!

مرگخوار ها در سکوت به زمین خیره شدند!

- آه! دموکراسی! همیشه مارا فرحبخش می کند! خب... ای زندانی؟! اسمت چیه؟!
- بَلَع؟!
- نامت! نامت چیست؟!
- نامَم فرایدِی هسته! اما مرا برادری است که نامَش فرایدِی نایت هسته! اما پدرم اورا بیشتر دوست دارد! و من از آنها متینفر هسته کردوم!

ارباب تاریکی، که به زندانی توجهش جلب شده بود. آرام اورا پایین آورد و اورا آزاد کرد.

- خب... فرایدِی! مایلیم بدانیم چرا در آزکابان بودی؟!
- انقد با ایستیفادَع از طیلیسمَ کروشیاتوس برادروم را شَکَنجَکی کردوم! کَ نامَش از فرایدِی نایت بَ بیلَک فرایدِی تغییر کاربری کرده کرده است!
- هوم! مایلیم بلک فرایدی را ببینیم. با دوتن از یارانمان به دنبال او برو!
- اما او در سرزمینی دیگریست!
- همینکه گفتیم! مایلیم اورا ببینیم!

لرد، بشکنی زد و ناگهانی دوتن از یاران زیر بغل فرایدِی را گرفتند و اورا بردند.

که یک دفعه همه مرگخوارا از ترس منتقل شدن به مایل ها اونورتر اون هم همراه با بلاتریکس به حرف اومدن و هرکدام نظری میدادن.

لرد که از این همهمه آشفته شده بود داد زد:ساااکت مجبورمان نکنید روی هرکدومتان یک آواداکداورای زیبا انجام بدهیم.

همه جا در سکوت فرو رفت.

_بسیار خب حالا مایلیم نظراتتان را در مورد چگونگی ادب کردن این ملعون بی ادب بشنویم،بهتر است ایده تان ارزش گوش دادن داشته باشد وگرنه میگوییم بلاتریکس شما را همراه اسکورپیوس در مایل ها آن طرف تر مجازات کند

یک مرگخوار داوطلب شد.
_چه میخواهی بگویی؟
+ارباب به نظر من از اون جایی که شما بسیار مهربان و خوش برخور_

لرد که دید ابهتش دارد به دست یک مرگخوار نابود میشود چوبدستی اش را به سمتش گرفت و او را نیز به جای بلاتریکس فرستاد.

مرگخواران رد سفیدی که از ان بخت برگشته در اسمان به جا میماند را نگاه میکردند تا این که صدای تلپ بلندی شنیده شد و به نظر صدای خنده ی بلاتریکس آمد که بخاطر نفر دیگری که باید مجازات کند،خوشحال شده بود.

لرد وقتی صدای تلپ را شنید با رضایت سرش را برگرداند و به مرگخواران حاضر در اردو نگاه کرد:

_خب یارانمان،چه کسی پیشنهاد خوب و بدردبخوری دارد؟

تعداد دست های اندکی بالا رفت.

_خب...تو! مایل هستیم نظرت را بشنویم.
...
پس از مدتی لرد دو نظر را که فکر میکرد از بقیه بهترند انتخاب کرد و قرار شد بین ان ها رای گیری برگزار شود.

فلش بک

+ارباب به نظر من بهتر است این زندانی را جایی زنجیر کنید و هر کس جلو بیاید و طلسم های مخلتف را رویش انجام بدهد تا بینیم کدام جادوآموز موفق به باز کردن دهان زندانی میشود!

لرد با دیدن مرگخواران و جادوآموزانی که با شنیدن این حرف سرهاشون به صورت اتوماتیک به سمتش برمی‌گرده، بادی به غبغب می‌ندازه. لرد آماده بود تا زندانیِ بی‌ادب رو ادب کنه.
- خب ما تصمیم خودمان را گرفتیم. ما می‌خواهیم این ملعون را... یارانمان!

اما گویا مرگخوارا آماده ادب شدنِ زندانیِ بی‌ادب نبودن!
چرا که به نظر درس عبرت‌هایی که بلاتریکس به اسکورپیوس می‌داد چندان هم بی سر و صدا نبود! صداهایی که از پشت بوته‌ها می‌اومد باعث شده بود دوباره مرگخوارا سرشون به سمتی به جز جایی که لرد قرار داشت برگرده.

لرد صرفا برای این که کمی از خشمش رو خالی کنه، یکی می‌زنه پس کله‌ی زندانی و بعد فریادزنان می‌گه:
- بلاتریکس! مایلیم اسکورپیوس رو در مایل‌ها اونورتر مجازات کنی.

ناگهان سر و صداها متوقف می‌شه، کله‌ای که متعلق به بلاتریکس بود از پشت بوته‌ها نمایان می‌شه، چشم اربابی می‌گه و اسکورپیوس به دست به مایل‌ها اونورتر می‌ره.

مرگخوارا و جادوآموزان که سرگرمی خودشون رو از دست داده بودن، دوباره به سمت لرد برمی‌گردن. اما لرد این بی‌توجهی رو فراموش نکرده بود و مرگخوارا باید با عواقب کارشون کنار میومدن.
- ما تصمیم خودمان را گرفته بودیم. اما چون نطق ما را کور کردید، تا سه می‌شماریم و بعد از پایان شمارشمان اگه به ما نگین چطور می‌خواستیم این بی‌ادب رو ادب کنیم، همه‌تان را پشت بوته... یعنی مایل‌ها اونورتر می‌فرستیم.

مرگخوارا اصلا دوست نداشتن به مایل‌ها اونورتر منتقل بشن. پس آب دهنشونو قورت می‌دن.

- داریم می‌شمریم! یک... دو...

خلاصه:
لرد سیاه تصمیم گرفته مثل دامبلدور مدیر مدرسه باشه. به دستور لرد، مرگخوارا تعداد زیادی جادوآموز جمع می‌کنن و براش میارن و همگی با هم به اردویی می رن که یه جای خطرناک نزدیک آزکابان برگزار می شه. یه زندانی هم از آزکابان فرار کرده و به اردو رسیده. لرد از زندانی می خواد خودش رو معرفی کنه ولی زندانی هیچ حرفی نمی‌زنه و فقط زبون درازی می کنه. لرد هم تصمیم می‌گیره مجازاتش کنه. ولی اسکورپیوس برای اینکه سلامت روانی جادو آموزا حفظ بشه می خواد جلوی این کار رو بگیره.

- سرورم من مایلم داوطلبانه این کار رو بکنم. می خوام این فرد مرموز رو مجازات کنم.

جادوآموزان با دیدن بلاتریکس لسترنج که این حرف را زده و بعد با حالتی کاملا مصمم رو به روی لرد ایستاده بود، وحشت کردند.
آن زن حتی از لرد سیاه هم خشن تر و ترسناک تر به نظر می رسید. به طوری که بچه ها ترجیح میدادند زیر آواداکداورای لرد جان دهند ولی زیر شکنجه های بلاتریکس نروند.

لردسیاه که توانایی ذهن خوانی داشت از اینکه دید جادوآموزان چقدر در افکار خود از بلاتریکس می ترسند کمی حسودی اش شد. به هرحال او لرد اعصار و خبیث خبیثان و ترسناک ترسناکان بود و اصلا دلش نمی‌خواست کس دیگری جایش را بگیرد.
بنابراین با اینکه می دانست نیت بلاتریکس خیر است و هدفی جز خدمت به او ندارد، مخالفت کرد.
- بلا با اینکه خونخواهی تو رو تحسین می کنیم اما ما باید کسی باشیم که اونو مجازات می کنه.

بلاتریکس سری کوتاه تکان داد و یک قدم عقب رفت تا در صف کنار دیگر مرگخواران قرار بگیرد.
کوین که روی شانه های بلاتریکس نشسته بود شروع کرد امیدواری دادن:
- اشکالی نداره حاله بلا. مهم اینه که تو تموم تلاشتو کردی! دفعه بعدی حتما می تونی. مطمئن باش!
- تو کی رفت اون بالا؟ از رو شونه های من بیا پایین بچه!
- اشلا نیاژی نیشت کشیو مجاژات کنی. من همینطوریشم دوشتت دارم حاله بلا.

در این گیر و دار که همه حواسشان پرت بلاتریکس و کوین بود، اسکورپیوس یواشکی از دروازه بیرون آمد و خود را به جماعت مرگخوار و جادوآموز رساند و توجه آنها را به خود جلب کرد.
- ای ملت خیالتون راحت! وقتی ارباب تصمیم بگیرن کسی رو همون لحظه مجازات کنن یا بُکُشَن، طرف تا 17 سال می تونه آزادانه، شاد و خرم به زندگیش ادامه بده... تازه ته این 17 سال هم خودش دیگه از زندگی خسته میشه. میاد پیش ارباب. بعد با اینکه ارباب می زنه می کُشَتِش ولی نمی میره!... پس مجازات شدن این غریبه توسط ارباب جای نگرانی نداره.

اسکورپیوس زیادی به فکر سلامت روانی جادوآموزان بود جوری که حتی فراموش کرده بود سلامت خودش در خطر است.

- بلا فکر کنیم همین الان یه نفر رو پیدا کردیم که خیلی به مجازات احتیاج داره. فامیل خودتونم هست.
- اطاعت سرورم!
- ایول حاله بلا! دیدی گفتم دفعه بعدی حتما موفق می شی؟

بلاتریکس کوین را دست ایزابل سپرد. سپس سراغ اسکورپیوس رفت و بعد گرفتن یقه ی لباسش او را کشان کشان پشت بوته ای برد تا حسابی از خجالتش در بیاید.
مردم که مشغول تماشای دور شدن بلاتریکس و اسکورپیوس بودند با صدای لرد به خود آمدند.

- خیلی خب برگردیم سراغ کار خودمان. کجا بودیم؟... آهان. می خواستیم فرد مرموز رو مجازات کنیم.