لرد ولدمورت
از ما گفتن...
شناسه بستهشده
- تولد نقش
- 1387/08/11
- آخرین ورود
- چهارشنبه 30 اردیبهشت 1405 17:15
- عضویت
- 1386/08/08
- پستها
- 6961
سلام اورلا!
نقل قول:بله...ما هم اینو قبلا ندیده بودیم! اولین باره می بینیمش!
بررسی پست شماره 397 باشگاه دوئل، اورلا کوییرک:
سوژه خیلی خوبی بود.
اولین قدم رو خوب برداشتین. اولین قدم اینه که سوژه ای پیدا کنیم که عادی نباشه. به ذهن هر کسی نرسه. یا حداقل اولین ایده ای نباشه که به ذهن بقیه می رسه.
سوژه شما خیلی خوب بود...خلاقانه بود. ولی اشتباه کوچیکی انجام دادین که سوژه رو توی خودش حل کرده. اونم پرش های زمانی تونه. فلش بک های پشت سر هم.
خواننده تو فلش بک های شما گم می شه...داستان رو گم می کنه. یا حداقل گیج و خسته می شه!
داستان شما احتیاج به کمی نظم داشت.
نقل قول:این تعریف کوتاه و تیتر وار داستان قشنگ بود. این جور تعریفا باید ساده باشن و کوتاه و تاثیر گذار. کلمات رو باید با دقت انتخاب کنین.
نقل قول:تا این جاش خوب بود. ساده و واضح...سوژه رو به طور کم رنگ توضیح دادین. این کار خوبیه. نه موضوع بطور کامل برای خواننده روشن می شه که هیجانش از بین بره و نه اونقدر خواننده رو بی خبر می ذاره که حوصلش سر بره.
نقل قول:مکث های شما هنوز اشکال دارن.
مخصوصا در پست های جدی، لحن خیلی مهمه. مکث ها خیلی مهمن:
در راهروی تاریک یا شاید خیلی تاریک وزارت خانه راه میرفت. نباید در این موقع شب و ساعت دو بعد از نیمه شب در اینجا پرسه میزد.
نمیخواست... ولی مجبور شده بود!
این جوری بهتر می شه.
نقل قول:درباره صحنه ها فکر کنین...
صحنه هایی هست که احتیاج به توضیح زیاد نداره. چون احساس خاصی در اون وجود نداره. نکته جذابی وجود نداره. ولی این صحنه حس خاصی داره.
وسوسه!
وسوسه حس خاصیه که می شه دربارش نوشت. بیشتر و طولانی تر و مفصل تر.
اورلا داره قدم می زنه...به اتاقی می رسه که مدت ها بوده می خواسته واردش بشه. و حالا در این اتاق بازه.
با دیدن این صحنه کسی فورا و بدون مکث به طرف اتاق نمی ره. حداقل برای چند لحظه دچار کشمکش درونی می شه. که برم یا نرم! درباره اون تردید و وسوسه بهتر بود بیشتر می نوشتین.
نقل قول:این ماجرا هم جالب بود. به نظر من اینقدر کوتاه و سریع نباید ازش رد می شدین.
نقل قول:این قسمتش خیلی خوب بود. هم صحنه...هم توضیحش و هم زاویه دید شما.
نقل قول:این توضیح خوب بود...ولی جمله ها نه. در پست جدی جمله ها هم مهمن. باید به بهترین شکل ممکن نوشته بشن.
مثلا"آن کس خودش بود" می تونست با چیزی مثل"گناهکار(یا مجرم) خودش بود" جایگزین بشه. "اورلا برای خودش ارزش زیادی قائل بود" با جمله ای مثل" اورلا هم مثل هر شخص دیگری برای خودش ارزش قائل بود..."..."خودش را لو دهد" با " به جرمش اعتراف کند"...
نقل قول:این جاست که زمان گم می شه. وقتی از یک فلش بک برگشتیم...و بلافاصله به طرف یه فلش بک جدید هل داده می شیم.
به نظر من اصلا لازم نبود فلش بک تموم بشه. وقتی اورلا خودش رو توی آینه می بینه می شد توضیحات بعدی رو هم داد و بعد بدون تغییر زمان ماجرای سه روز پیش رو توضیح می دادین.
نقل قول:این توضیح کمی غیر منطقی بود. این که پرونده رو زیر شنلش این طرف و اون طرف ببره. لزومی هم نداشت این کار رو انجام بده. این اتفاق چرا همون لحظه ای که از وزارتخونه خارج شد نیفتاد؟
به نظر من این سوژه یه چیزی کم داشت...چیزی که پرونده رو اونقدر برای اورلا باارزش و مهم می کرد که به خاطرش حاضر بود همه چیز رو به خطر بندازه. برای همین بود که قضیه پرونده باید بیشتر توضیح داده می شد که اهمیتش برای اورلا بیشتر روشن بشه.
نقل قول:پایان پستتون قشنگ بود...متن نامه می تونست کمی جدی تر باشه. کمی تهدید آمیز تر. که اون "صد برابر شدن مشکل اورلا" رو بهتر درک می کردیم. چون الان کسی اورلا رو مقصر نمی دونه. بهش شک نداره. اگه پرونده پیدا نشه هم اتفاق خاصی نمیفته.
ایده خوب بود. احساسات شخصیت شما خوب بود. و اینا خیلی مهمن!
موفق باشید.
نقل قول:
اصلا هم قبلا درخواست نقد نداده بودم.
بررسی پست شماره 397 باشگاه دوئل، اورلا کوییرک:
سوژه خیلی خوبی بود.
اولین قدم رو خوب برداشتین. اولین قدم اینه که سوژه ای پیدا کنیم که عادی نباشه. به ذهن هر کسی نرسه. یا حداقل اولین ایده ای نباشه که به ذهن بقیه می رسه.
سوژه شما خیلی خوب بود...خلاقانه بود. ولی اشتباه کوچیکی انجام دادین که سوژه رو توی خودش حل کرده. اونم پرش های زمانی تونه. فلش بک های پشت سر هم.
خواننده تو فلش بک های شما گم می شه...داستان رو گم می کنه. یا حداقل گیج و خسته می شه!
داستان شما احتیاج به کمی نظم داشت.
نقل قول:
در زندگی همیشه مشکلاتی وجود دارد، اما شاید دوراهی ها سخت تر باشد، آن هم وقتی پای عزیزترین کستان، همدم تنهایی هایتان در میان باشد...
نقل قول:
شاید چهره اش آرام بود اما درون دلش و مغزش جنجالی بود که فقط خودش را میدید. شاید باید میگفت، شاید هم نباید میگفت. او میدانست دزدیدن پرونده ی سری وزارت خانه کار کیست اما آن کس شخص ازرشمندی برای اورلا بود و تحمل سختی او را نداشت.
نقل قول:
در راهروی تاریک یا شاید خیلی تاریک وزارت خانه راه میرفت. نباید در این موقع شب و ساعت دو بعد از نیمه شب در اینجا پرسه میزد. نمیخواست ولی مجبور شده بود.
مخصوصا در پست های جدی، لحن خیلی مهمه. مکث ها خیلی مهمن:
در راهروی تاریک یا شاید خیلی تاریک وزارت خانه راه میرفت. نباید در این موقع شب و ساعت دو بعد از نیمه شب در اینجا پرسه میزد.
نمیخواست... ولی مجبور شده بود!
این جوری بهتر می شه.
نقل قول:
ناگهان چشمش به در باز دفتر سری پرونده ها خورد. همیشه آرزو داشت به آنجا برود و حالا همه چیز مهیا بود. با قدم هایی پاورچین به سمت اتاق رفت و در را کمی باز تر کرد و وارد اتاق شد.
صحنه هایی هست که احتیاج به توضیح زیاد نداره. چون احساس خاصی در اون وجود نداره. نکته جذابی وجود نداره. ولی این صحنه حس خاصی داره.
وسوسه!
وسوسه حس خاصیه که می شه دربارش نوشت. بیشتر و طولانی تر و مفصل تر.
اورلا داره قدم می زنه...به اتاقی می رسه که مدت ها بوده می خواسته واردش بشه. و حالا در این اتاق بازه.
با دیدن این صحنه کسی فورا و بدون مکث به طرف اتاق نمی ره. حداقل برای چند لحظه دچار کشمکش درونی می شه. که برم یا نرم! درباره اون تردید و وسوسه بهتر بود بیشتر می نوشتین.
نقل قول:
چشم های اورلا بی وقفه میچرخید. دلش میخواست بالاخره یکی از پرونده ها را ببیند که ناگهان به یاد پرونده ای افتاد که به طرز عجیبی وقتی که او داشت روی آن کار میکرد مختومه اعلام شد.
نقل قول:
کسی به احتمال زیاد داشت به آنجا نزدیک میشد. باید سریع از آنجا میرفت. پرونده را زیر شنلش چپاند. همین که خواست از اتاق بیرون برود چشمش به آیینه خورد. او داشت چه کار میکرد؟ پرونده میدزدید؟ اما او فقط میخواست آن را برای مدتی قرض بگیرد، در هرصورت درحال قانون شکنی بود. کسی که در آیینه به او خیره شده بود همان اورلای همیشگی نبود...
نقل قول:
بله آن کس خودش بود. خودش و درونش. اورلا برای خودش ارزش زیادی قائل بود. همه چیز دست خودش بود. میتوانست خودش را لو دهد و حداقل یک ماه آزکابان را تحمل کند یا این که چیزی نگوید طوری که انگار هیچ اتفاقی نیافتاده. اما یک مشکل دیگر نیز وجود داشت.
مثلا"آن کس خودش بود" می تونست با چیزی مثل"گناهکار(یا مجرم) خودش بود" جایگزین بشه. "اورلا برای خودش ارزش زیادی قائل بود" با جمله ای مثل" اورلا هم مثل هر شخص دیگری برای خودش ارزش قائل بود..."..."خودش را لو دهد" با " به جرمش اعتراف کند"...
نقل قول:
فلش بک- سه روز پیش- کوچه ی دیاگون
به نظر من اصلا لازم نبود فلش بک تموم بشه. وقتی اورلا خودش رو توی آینه می بینه می شد توضیحات بعدی رو هم داد و بعد بدون تغییر زمان ماجرای سه روز پیش رو توضیح می دادین.
نقل قول:
آرام و لرزان راه میرفت و چیزی را که پشت شنلش پنهان شده بود را محکم گرفته. پرونده ی سری را با خودش به همه جا میبرد حتی به کوچه ی دیاگون. چیز عجیبی نبود، اگر اتفاقی برای آن می افتاد چه؟ آن وقت بود که زندگی برایش از هر زمانی مشکل تر میشد.
به نظر من این سوژه یه چیزی کم داشت...چیزی که پرونده رو اونقدر برای اورلا باارزش و مهم می کرد که به خاطرش حاضر بود همه چیز رو به خطر بندازه. برای همین بود که قضیه پرونده باید بیشتر توضیح داده می شد که اهمیتش برای اورلا بیشتر روشن بشه.
نقل قول:
دوشیزه کوییرک عزیز
پرونده ی سری وزارت خانه از اتاق پرونده ها به سرقت رفته. از تو میخوام که اونو طی یک هفته برام پیدا کنی.
ایده خوب بود. احساسات شخصیت شما خوب بود. و اینا خیلی مهمن!
موفق باشید.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!






مررسي











