نمایش پروفایل
ویرایش پروفایل
آگاهیرسانیها
جغددانی 
مرکز رسانه
خروج
۱
دوست - دشمن - دوئل - مرگ - وحشت - هيجان - خاك - دره گودريك - بزرگ - چوب جادو
مات و مبهوت به اطراف نگاه میکردم
من اونجا بودم
تو همون دره ی گودریک باید باشم
اما حس میکردم اونجا از همیشه بزرگ تر به نظر میاد
دوباره چرخیدم دور خودم و با دقت به اطراف نگاه کردم
آسمون رو به تاریکی میرفت.
سمت چپ رمز تاز که یه ساعت قدیمی و خراب بود روی یه تیکه سنگ بزرگ افتاده بود
قلبم با هیجان خاصی میتپید.
نه! وحشت نداشتم. از هیچ چیز حتی از مرگ هایی که تا به حال دیده ام
بالاخره ظاهر شد
متوجه شدم از فرط فشاری که دارم به چوب دستیم میارم یا دستم میشکنه یا چوب جادوم!
من باید بدونم که تو کی هستی؟
خیلی آروم جلو اومد
من حست میکنم
با تمام وجودم
یه نفس عمیق کشید و سعی کرد ضربان قلبش رو کنترل کنه
"هی! من باید بشناسمت! هیچ وقت آدم نمیتونه بفهمه تو دوستی یا دشمن
"بیا جلو"
نمیتونستم از لرزش خفیف صدام جلوگیری کنم
"اصلا بیا دوئل کنیم"
هیچ جوابی نمیومد
و فقط صدای نفس های غمزده ی خودم رو میشنیدم
هوا دیگه کاملا تاریک شده بود
خواستم یک قدم به جلو بردارم
حس کردم چیزی پام رو گرفت و محکم به زمین افتادم
زمین سرد رو با دستام حس کردم و آروم صورتم رو به خاک نزدیک کردم و دیگه هیچی...
اوه فکر نکنم بتونم از این کابوس با کسی حرف بزنم. همینطوریش هم ممکنه بعضی ها فکر کنن غیر عادی ام
تاييد نشد..كوتاه تر و با نظم تر بنويس!
