کوچه ناکترن

بعد از گفتن این جمله چشمای دامبلدور دوباره در حال بسته شدنه که در باز میشه و یه محفلی بدو بدو وارد اتاق میشه.لبخندی به پرنس میزنه.سیم برقی رو که تو دستش گرفته به پریز وصل میکنه.سر دیگه ی سیم لخته.سر لخت سیم رو برای دو ثانیه به ریش دامبلدور وصل میکنه و بعد از جلز و ولز کوتاهی که به گوش میرسه چشای دامبلدور دوباره باز میشن.
محفلی مورد اشاره سیمشو از پریز در میاره و از اتاق بیرون میره.
دامبلدور ادامه میده:داشتم چی میگفتم فرزندم؟آهان.باید برای ما جاسوسی کنی.نظرت چیه؟
پرنس که میترسه دامبلدور دوباره خاموش بشه با عجله جواب میده:قبول میکنم.
دامبلدور:خب شروع کن.
پرنس نمیدونه چیو باید شروع کنه.ولی احتمالا منظور دامبلدور جاسوسیه.برای همین شروع به حرف زدن میکنه:خب...نمیدونم چی باید بگم.اونا هم از من خواستن که جاسوسی شما رو بکنم.
دامبلدورخنده ای به صورت "ها ها ها ها" که شبیه قهقهه های بابانوئه سر میده و دستشو رو شونه ی پرنس میذاره.پرنس که از مادرش درباره سوءشهرت دامبلدور یه چیزایی شنیده بود با احتیاط خودشو عقب میکشه.

دامبلدور:توخیلی بامزه ای فرزندم.البته منم بامزه هستم.باید شوخیایی رو که روز شروع سال تحصیلی تو سخنرانی هاگوارتزم میکنم بشنوی.واقعا دست اول و فوق العاده هستن.
جمله ی دامبلدور تموم میشه.ولی حالتش از بین نمیره.همونطور که به شکل مسخره ای لبخند روی لباشه به دیوار مقابلش زل میزنه.پرنس میفهمه که باز اتفاقی افتاده.خیلی طول نمیکشه که در باز میشه.یه محفلی دیگه میاد تو اتاق.نی کوتاهی رو که تو دستشه میذاره تو دهن دامبلدور و سه بار توش فوت میکنه.دامبلدور تکونی میخوره و به زندگی برمیگرده.محفلیه بدوبدو از در خارج میشه.
دامبلدور:خب...چی داشتیم میگفتیم؟تو باید برای ما جاسوسی کنی.حاضری؟

پرنس سرش را به چپ و راست خم کرد که حالتی شبیه به کبوتر به قیافه اش داد.گفت:

-قربون اون ریشت برم.به قیافه من نیگا کن تو اصن.من شبیه جن خونگیم؟بابا من سوروس ام! :vay:

دامبی پیر عینکش را جابجا کرد و با دقت بیشتری به پرنس زل زد.بعد از چند دقیقه، بطرز خوفناکی پرنس را درآغوش گرفت.پرنس که داشت خفه میشد،بسختی گفت:

- میشه ... ولم ک..نی؟

دامبی پرنس را بالاخره ول کرد و گفت:

-کجا بودی این مدت؟
-خونه...چیز...آقای پاندا...
-آقای پاندا؟
-نه چیز...روی اون کارتنه که توش خوابیده بودم نوشته بود.

آلبوس با دقت بیشتری به پرنس زل زد.دستی به سر و رویش کشید و گفت:

-پسرم.اون مرگخوارای بی ریش خونه ــتو سوزوندن؟بیا...بیا فرزند دلبندم.

و قبل از آنکه پرنس بتواند اعتراضی کند،خودش را در آشپزخانه مقر محفل دید.درحالیکه دامبی پیر او را به اعضای جدید معرفی میکند و اعضای قدیمی برایش کف میزنند.دامبی می گفت:

-سوروس عزیز ما چند وقتی حیران و سرگردان بودن چون مرگخوارا خونشو سوزوندن و پولاشم غارت کردن.به همین خاطر...

پرنس ، وحشتزده اعتراض کرد:

-چی؟اوه نه.یعنی آره...ولی چیزه...میشه سریع بریم سر اصل مطلب؟من ماموریت میخوام تا خودمو به شما ثابت کنم.

دامبی پیر ضربه ای به کمر پرنس زد و با لبخند گفت:

-از کی تاحالا میخوای تو کارای محفل بیشتر وارد شی پسرم؟ حالا که اینطوره بعنوان اولین ماموریت...

چشمان دامبی به حالت نیمه بسته درآمد.دامبی سریعا 4 قرص از جیب ردایش درآورد و در دهانش گذاشت.وقتی دوباره به حالت طبیعی بازگشت گفت:

-از مرگخوارا جاسوسی کنی!

پرنس:

- به حرف من گوش کن ، باید سرت رو شامپو بزنی ، موهاتو شونه بکشی و یک لباس تمیز بپوشی بری داخل و هر چی شد به من بگی .

- اما من می ترسم .

- ترس ، مرگخوار نباید از چیزی ترس داشته باشد.

- می توانم یک سوال بپرسم ؟

- بپرس .

- می شه برم دستشویی ؟

- برو گمشو پسر ، تو پسر من نیستی ، شجاعت در وجودت نیست !!!

بعد یک ساعت .

- مامان من آماده ام . من شما را سربلند خواهم کرد.

- آفرین پسر . حالا تو باید به محفل بروی و از نقشه ی آن ها سر در بیاوری .

- باشه مادر .

او به طرف محفل راه افتاد. بعد چند ساعت به محفل رسید . در زد .
در باز شد . داخل شد . تاریک بود . ناگهان آلبوس بیرون آمد و گفت :
- اینجا چه می خواهی ؟
- آمده ام عضو محفل شوم . من عاشق شما هستم.

آلبوس در چشمان او چیزی خواند ، اینکه او : فرزند آیلین است .

آلبوس :
- باشه ، باشه ، اما باید امتحانی بدهی که خیلی سخت است .

- من از پسش برمی آیم .

- باشد ، تو باید دو ماه برای ما کار کنی تا عضو محفل شوی و از اطلاعات ما سر در بیاوری !

- باشد ، بگو چه کار باید بکنم ؟

-باید توالت های هاگوارتز را تمیز کنی !!!

پرنس نيمه اصيل و مادرش آيلين پرنس وارد اتاق لرد شدند.
-ارباب،ميخوام ننگ سوروس رو از وجودم پاك كنم.
-اين كه همون كله چربس،فقط شامپوشو نزده.
-نه ارباب.اين بچه دوممه.اومده مرگخوار شه.
-بايد لياقتش رو ثابت كنه.نامردي تو ژنشه،جاسوسي تو ژنشه،دورويي و دروغ هم تو ژنشه.
-ارباب،تضمينش ميكنم.
-اون كله چرب رو هم تضمين كرده بودي.
-ولي اون يه اتفاق بود.
-اون اتفاق نبايد تكرار شه.
-چه جوري خودشو به شما ثابت كنه ارباب؟
-يه ماموريت براش دارم.جاسوسي ميكنه،ولي از محفل.

يك ساعت بعد

آيلين و فرزندش در اتاق نشسته بودند و درباره ماموريت مشورت ميكردند.

-چند وقته از سوروس خبري نيست،موهاتو شامپو ميزني،ميري تو محفل عضو ميشي،بعدش هم ...
-ولي من كه جاسوسي بلد نيستم.
-به حرف من گوش كن.

- نه ارباب ، این اون کله چربه نیست ، اتفاقا کله اش خیلی هم خشکه ، فکر کنم یا از شامپو سیر پرژک استفاده میکنه یا از کفشهای تن تاک

- کروشیو ، هیچکس اجازه نداره از شامپویی به غیر از شامپوهای ایوان که تحت لیسانس خودمان درست میشه استفاده کنه .

مرگخوار بدبخت که از درد کروشیو داشت بر روی زمین تاب میخورد با زحمت فراوان گفت

- بله ارباب

لردسیاه از پشت میز تحریرش بلند شد و به سمت پنجره ی اتاقش رفت . در حالی که با چشمان سرخ رنگش به منظره تابستانی رو به رویش نگاه میکرد گفت :

- یادم نمی آد که آیلین غیر از اون کله روغنی بچه ی دیگه ای هم داشته باشه.

- ارباب، این یکی میگه من پرنس نیمه اصیلم

- خب چه ربطی داشت؟ مگه سوروس شاهزاده ی دورگه نبود؟

- ارباب ، تصدق کله ی کچل پر ابهتتون بشم ، خودتون توی پست قبل فرمودید این اون نیست اینه ، یعنی اون این نیست ، اونه ، اون اینه این اونه ، اون این نیست این اونه . :hyp:

لرد ولدمورت نگاهش را به سرعتی تمام از پنجره دزدید و به شکلی کاملا بیرحمانه، لخت و عصبی نثار آن مرگخوار بیچاره کرد .
مرگخوار از شدت خشم لرد سرش را به پایین انداخت و سکوت اختیار کرد .

- برو بفرستش داخل ببینم این کدومه .

-تو سوروس اسنیپ نیستی!
-چرا؟!
-چون سوروس نمی خنده!
-چرا بابا!یه بار خندید...خودم دیدم...اصلا هم جذاب نبود.
-دیدی مچتو گرفتیم؟!تو سوروس نیستی.کیستی که داری سعی می کنی خودتو به جای پسرم جا بزنی؟

غریبه وقتی فهمید که دستش رو شده دوباره به حالت تکیده و ژنده پوشش در آمد.با چشمانی پر از اشک به آیلین خیره شد.
-تو همیشه اونو به من ترجیح دادی!حتی فراموش کردی فرزند دیگه ای داری.من پرنس نیمه اصیلم!

-پرنس نیمه اصیل دقیقا چه فرقی با شاهزاده دورگه داره؟!

غریبه کلافه به نظر می رسید.
-آه...چقدر شما درگیر کلمات و عناوین می شین!من اینم!, نه این!شما باید متوجه می شدین که منظور سوژه دهنده من بودم.

آیلین و بلا منظور پرنس را از "این" و "این" نفهمیدند.بلا با بی تفاوتی شانه هایش را بالا انداخت.
-آیلین...این یکی هم دست کمی از قبلی نداره!من فکر می کنم تو استعداد مادری نداری.می شه یه لطفی بکنی و دیگه بچه جدیدی تحویل جامعه ندی؟اولی محفلی شد و دومی کارتن خواب!گرچه وضعیت دومی بسیار آبرومندانه تره.

آیلین در سکوت به پرنس نگاه می کرد.باید تصمیم می گرفت.بعد از چند دقیقه مکث, بالاخره موفق شد سوالش را بپرسد.
-تو...حاضری با ما بیای؟!


خانه ریدل:

-ارباب آیلین اجازه ورود می خواد.پسرشو برای دستبوسی شما آورده!

لرد سیاه با عصبانیت نامه عربده کشی را که در حال نوشتنش بود مچاله و به گوشه ای پرتاب کرد.
-باز اون کله چربو آورده جهت منت کشی؟هزار بار بهش گفتیم پسرش درست بشو نیست.فراموشش کنه!بهش بگین مایل به ملاقات نیستیم!

بلا با انزجار به آیلین نگاه می کرد.
آیلین گفت:
-س...سوروس؟
پرنس نیمه اصیل به بینی اش چین انداخت:
-یعنی فرق بچه هاتو نمیدنی مامی؟معلومه که نه.
بلا رو به پرنس نیمه اصیل کرد و گفت:
-مگه چند تا پرنس نیمه اصیل داریم؟
پرنس گفت:
-یکی.
بلا گفت:
-مگه آیلین چندتا پسر داره؟
پرنس:
-کسی نمیداند!
آیلین با عصبانیت فریاد زد:
-تیش...تووووووف...قاررررر...بومب!
و ناگهان تصویر قطع شد.
کارگردان:چی شد؟
نویسنده:کلاغه مزاحمت ایجاد میکنه!
کارگردان:برو یه کروشیویی،آوادایی بزن بهش.ناسلامتی مرگخواری
نویسنده:قربان من از پشت کامپیوتر که نمیتونم آوادا و کروشیو بزنم.
کارگردان:درستش می کنم.
ناگهان تصویر به حالت قبل برگشت.
پرنس نیمه اصیل گفت:
-من پرنس نیمه اصیلم.سوروس شاهزاده ی دورگه ست.
آیلین که از عصبانیت بالا و پایین می پرید، گفت:
-مگه من چندتا بچه دارم؟
همین لحظه پرنس نیمه اصیل از شدت خنده به زمین افتاد.
آیلین گفت:
-این چرا همچین شد؟چرا افکت رقص نیپ ناپ مشنگی گرفت؟
بلا با ناراحتی مصنوعی سرش را تکان داد و گفت:
-بچتو خوب تربیت نکردی.داره استغفرارباب ، کارای مشنگی میکنه.نچ نچ.
در همین لحظه پرنس از زمین بلند شد و با خنده گفت:
-بابا منم سوروس اسنیپ.
و در یک لحظه، اثر معجون تغییر شکلش را خنثی کرد و گفت:
-یعنی نفهمیدین؟این تغییر خیلی کوچیک بودا.فقط یه کم لاغرتر و موهای روغن نزده!
بلا و آیلین:

سوژه جدید

روز گرم و آفتابی دیگری در کوچه آغاز شده بود. کوچه دیاگون مملو از جمعیت در رفت و آمد بود و فضا از صدای هیاهو جمعیت آکنده بود...

ناظر:اینجا انجمن منه...کی به تو اجازه داد هوا رو صاف و آفتابی توصیف کنی؟
کارگردان:اخبار دیشب گفت که امروز هوا صاف و آفتابی بدون گرد و...
ناظر:هواشناسی بی خود کرد با تو!اینجا من وضعیت هوارو تعیین می کنم.هوا باید ابری و گرفته و خیس باشه فهمیدی؟یا از انجمن بندازمت بیرون؟
کارگردان:نه من غلط کردم!هرچی شما بگین!

روز سرد و ابری دیگری در کوچه آغاز شده بود. کوچه دیاگون مملو از جمعیت در رفت و آمد بود و فضا از صدای هیاهو جمعیت آکنده بود...

ناظر:هوی مردک تسترال زاده بوقی!به چه جرئتی این همه جمعیت رو ریختی تو این یه وجب جا؟
کارگردان:ام...خب کوچه دیاگونه دیگه...مگه خودتون نمیگین یه مرکز تجاریه و جای رفع نیازهای روزمره مردم؟خب معمولا چنین جاهایی پر از جمعیتن دیگه.
ناظر:نخیر مثل اینکه تو زبون آدم حالیت نیست باید جور دیگه ای حالیت کنم..
کارگردان:نه شمارو به جون هرکی دوست دارین من بیچارم.زن و بچه دارم. باید هفت سرعائله رو نون بدم. :
ناظر:پس می خوام تو سه سوت این جمعیت سیاهی لشگرو از تو کوچه شوت کنی بیرون. من پول مفت ندارم بریزم تو شکم اینا!

روز سرد و ابری دیگری در کوچه آغاز شده بود. کوچه دیاگون خالی از جمعیت سوت و کورتر از هر زمان دیگری می نمود. گویا یک مرتبه از وجود هر موجود زنده ای تهی شده بود.
درست در همان لحظه که دوربین از شدت بی کاری در آستانه استند بای شدن بود صدای گامهای شتابزده ای بر روی سطح سرد و سنگی باران خورده، آن سکوت غم انگیز را شکست. دوربین نیز که شدیدا حوصله اش سر رفته بود با شنیدن این صدا بلافاصله سرش را کج کرد و روی دو پیکر سیاهپوش که با سرعت به طرفش می آمدند زوم کرد.
هر دو با گامهای بلند خود را به تقاطع کوچه دیاگون و ناکترن رساندند و لحظه ای مقابل ورودی کوچه ناکترن درنگ کردند تا از درست بودن مسیر مطمئن شوند.
وقتی هردو نفر داخل کوچه شدند دوربین با سرعت به دنبالشان حرکت کرد. اما زاغ سیاهرنگی که در همان لحظه از ناکجاآباد ظاهر شده بود ظاهرا چندان از این حرکت دوربین خوشش نیامد.
دنــــگ... قـــــارررر....بومــــــب!(افکت منهدم شدن دوربین. طبق گزارشات تا این لحظه از وضعیت فیلم بردار گزارشی به دست ما نرسیده است!)
تصویر لحظه ای برفکی شد و به دنبالش دوربین دیگری روشن شد تا با احتیاط بیشتری به تعقیب زاغ و دو سیاهپوش مرموز بپردازد.
چند لحظه بعد دو سیاهپوش به محوطه بازی رسیدند و لحظه ای برجا ایستادند تا محیط اطراف را ارزیابی کنند.سیاهپوش اول با صدای زنانه ای از زیر کلاه شنل به همراهش گفت:
- مطمئنی درست اومدیم آیلین؟
سیاهپوش دوم با کلافگی کلاهش را از سر انداخت.
- من چه می دونم.مورفین گفت اینجا میشه پیداش کرد.پس مجبوریم باور کنیم درست اومدیم!
بلاتریکس هم با بداخلاقی کلاهش را کنار زد.
- اگه نتونیم این ماده رو پیدا کنیم ارباب هردومون رو می فرسته اتاق تسترالاها. هرچند من ترجیح میدم برم تو شکم نجینی همیشه پیش ارباب باشم.
آیلین گفت:
- اگر بعد از هضم از جای دیگه ای سر درنیاری آره باید بگم ایده فوق العاده ایه!
قبل از اینکه بلا فرصت کند جواب آیلین را با چوبدستی بدهد صدایی گفت:
- مامان!
هر دو سا حره با تعجب به دور و برشان نگاه کردند. ژنده پوشی از کنار دیوار برخاسته بود و به طرف آنها می آمد. دوباره تکرار کرد:
- مامان...
بلاتریکس با سوظن به زنده پوش نگاه کرد.
- این از کجا پیداش شد؟ حتما با توئه ایلین.من که هیچوقت مامان نبودم.اوف! چه ریخت و قیافه ای بهم زده. بفرما تحویل بگیر. انقدر به این پسرت بی توجهی کردی که کارتن خوابم شد!معلوم بود از زیر سایه ارباب به ریش دامبل پناه بردن آخرش همین میشه.
آیلین بی توجه به بلا با انزجار به ژنده پوش خیره شده بود.
- تو دیگه کی هستی؟نکنه از اون رفیقای مورفینی که زدی تو کار فضانوردی؟
ژنده پوش پارچه پوسیده ای را که برای جلوگیری از خیس شدن روی سرش انداخته بود کنار زد تا چهره تکیده و لاغرش نمایان شود.موهای ژولیده اش روی شانه های لاغرش ریخته بود.
- نگو منو نمی شناسی مامان.منم پسرت...پرنس نیمه اصیل!
بلا و آیلین:

اشعاری که مشاهده نمودید رو، بابا طاهر ِ پوشیده در وصف حال دامبلدور که در محاصره‌ی ویزلی‌های مو قرمز به سر می‌برد، سروده بود و سعی کرد حتی به دست دامبلدور برسوندش، ولی مع‌الأسف با دیدن وضعیت محفل، وضعیت دامبل، پایان ِ کتاب هفت هری‌پاتر حتی، گریبان‌ها دریدندی و سر به بیابان گذارندی و از آن پس، نامش به عنوان بابا طاهر ِ عریان در کتاب‌ها ثبت گشت.

بعله عزیزانم، این وضعیت دامبلدور بود که داشت به مخ و مخ‌چه به معیت پنج‌انگشت دعاگو [ هوم؟ مال اینجا نبود؟ مطمئنین؟ شاید مخ هم پنج انگشت دعاگو داشته باشه‌ها! هوم؟ چی؟ خفه شم بچسبم به رولـ... اوخ! خب بابا! ] و این حرفا خلاصه فشار میاورد و انقدر فشار آورده بود که سیم‌پیج و سی‌پی‌یو و مادِربُرد و ننه‌بُرد و بابابُرد و عمه و عمو و فک و فامیل لامصبا همه‌شون بُرد رو به عوامل پشت صحنه تقدیم کرده و دیه داش می‌رف که همراه با بابا طاهر بی‌تربیت سر ِ بی‌سیم‌پیچ و سی‌پی‌یو به بیابان گذارد کــه...

- به مغــــــــــــــرب بنگـــــــرُم...
- مووووعوووووی توعوووو بینــــــُـــــــم...
- به مشرق بنگــــــــــــرُم...

و همینطور که جیمزتدیا آوازه خوان و زوزه‌کشان نزدیک می‌شدن، کلیه هم‌محلی‌ها، خانه شماره یازده و خانه شماره سیزده و حتی تا خانه‌ی شماره چهل و هفت گریمولد و شماره‌ی چهار پریوت درایو، کاسب‌کاران، مأموران زحمت‌کش شهرداری، پلیس راهنمایی رانندگی گریمولد و خانواده‌ی محترم رجبی ( ) خونه زندگی‌شون رو رها کرده و به نواحی دور در تبت گریختند و قیمت مسکن پایین اومد و وال‌استریت با بحران مواجه شد و موج وضعیت خراب اقتصادی اروپا رو در نوردید و یونان ورشکست شد و...

- فهمیـــــــــــــــــــــــدم!!

این هم رز نبود ضمناً. استیو جابز و بیل‌گیتس و بروبچه‌های پُش صحنه موقع درست کردن سیم‌پیچ‌های این پیرمرد، دو سه تا سیم رو اینور اونور وصل کردن، بنده خدا بندری می‌زنه حالا!

پروف یه چیزی بین بندری و ویبره و قیافه‌ی نگاهی به خیل گریزون از خونه زندگی‌شون بر اثر آواز جیمزتدیا می‌کنه و لبخندی پروفانه می‌زنه:
- فرزندان روشنایی. فهمیدم چطوری مغازه‌دارهای ناکترن رو با استفاده از آواز عشق و محبت قانع کنیم برای اهداف والا، مغازه‌هاشون رو در اختیار ما بذارن...!

-شامپویی که بتونه فیلمبرداری کنه...شامپوی فیلمبردار...خب من این وسط یه مشکلی دارم!

لینی توجهی به مشکل ایوان نکرد.

-عرض کردم مشکلی دارم!

لینی متوجه شد که باید به مشکل ایوان توجه کند وگرنه ایوان اجازه نخواهد داد که او روی پروژه گل چینی آدمخوارش تمرکز کند.
-چیه مشکلت؟

ایوان مدلهای مختلف شامپو را که در مقابلش صف کشیده بودند به لینی نشان داد.
-من در حال طراحی مدل های جذاب و جدید هستم.ولی ارباب فرمودن باید شامپویی درست کنم که بتونه از خوابای محفلیا فیلمبرداری کنه.خب اگه شامپو در اتاق خواب گذاشته میشد این کار کمی آسونتر میشد.ولی جای شامپو تو حمومه!الان من میتونم شامپویی طراحی کنم که از حموم فیلمبرداری کنه ولی...

لینی:ولی این کار غیر اخلاقیه؟!

ایوان زیر چشمی به لینی نگاه کرد.
-نه بابا غیر اخلاقی هست که هست.نه که ما جادوگرای خیلی با اخلاقی هستیم.ولی انصافا تو دلت میخواد فیلم دوش گرفتن دامبلدور رو...

چهره لینی به سرعت در هم رفت.
-نه نه...ادامه نده!...خب...ببین اینا شامپو رو میزنن به موهاشون.میتونی از همونجا به مغزشون نفوذ کنی و خواباشونو ببینی.

ایوان در حالیکه به هوش ریونی لینی آفرین میگفت سرگرم طراحی شامپوی جدیدش شد.


محفل ققنوس:

-همین؟کل پولی که جمع شده همینه؟با این یه قفسه هم نمیتونیم بخریم فرزندان روشنایی.چه برسه به چندین مغازه!سر کیسه رو شل کنید عزیزانم!

موقرمزهای متعددی که دور میز جمع شده بودند بار دیگر جیبهایشان را گشتند.یکی از موقرمز ها دو نات دیگر ته جیبش پیدا کرد و با ذوق و شوق روی میز گذاشت.
-بفرمایید پروفسور.این کل پس انداز منه.قصد داشتم باهاش کار و کاسبی راه بندازم.البته من هنوز نمیدونم این نقشه کی بود که در خرید مغازه با مرگخوارا رقابت کنیم.اونا همشون بچه مایه دارن!ما ولی...هفتاد و شش درصدمون ویزلی هستیم!

دامبلدور لبخندی زد.
-توی جیبهات دنبال پول و ثروت نگرد پسرم.ثروت واقعی در قلب توئه.

درحالیکه کوچکترین ویزلی به شکافتن قلبش و دست یافتن به ثروت درون آن فکر میکرد، ملت محفلی به این نکته بی اهمیت فکر میکردند که دامبلدور چطور با معنویات و محتویات قلبش قصد خریدن مغازه را دارد.