زندگی به سبک سیاه

مرگخواران که در عمر سیاهشون چیزی از ورزش فکری نمی دونستن و به نظرشون کاربرد مغز در ورزش به اندازه ی کاربرد جعفری در کتلت و در نقش دکور می بود، اجازه دادند مورگانا تا درب مقر محفل هلشون بده. فقط لودو که احساس می کرد چون نه یقه و نه دامنش هیچ کدوم توی دست مورگانا قرار نگرفته ان پس بهش اجحاف شده، فریاد کشید:

- ینی ما که تا اینجا اومدیم نباید لااقل این محل نمودارناپذیر رو تسخیر کنیم؟

ولی مورگانا و بقیه که دیده بودن جیمزی با خشنودی یویو تکون می ده و ست بعدی جیغ هاشم به مناسبت کیش شدن دامبلدور، درحال وقوعه، عاقلانه تصمیم گرفتن بزنن به چاک. لودو که تنها وسط جمعیت گیر افتاده بود چشمش به تدی افتاد که مشتاقانه بهش نگاه می کرد.

موهای تدی به علامت وقت شکار قرمز شده و دندون هاشم کم کم درحال بیرون زدن بودن:
- ببین... روانشناس... هنوز منو روان نشناسوندی ها!

نمیشه لودو رو به خاطر گرد و خاک راه انداختن در حال فرارش، اونم از شدت ترس، سرزنش کرد.

یک ساعت بعد

جماعت محفلی هرکدوم یه ور لم دادن و کلن فراموش کردن که لیگ شطرنجی برقراره. خوب آخه اونا که از لرد سیاه دستور نمی گیرن! ولی دامبلدور که به خاطر نجات از مات شدن و آبروریزیش جلوی محفل، از مورگانا ممنونه (هرچی باشه درست وقتی کیش شده بود مرگخوارا رو فراری داده بود!) سرفه ای پروفسورانه می کنه:

- فرزندان روشنایی! اینقدر راحت طلب نباشید. باید یه تیم از خودمون انتخاب کنیم که با مرگخوارا مسابقه بدن!

تدی (که هنوز دلش نخواسته دندون هاشو از حالت گرگی در بیاره) بدنش رو کش و واکش میده:
- بیخی پرفسور جون. مرگخوارا که شطرنج بلت نیستن. واسه همین یه دونه رول هم گیر افتاده بودن و نمدونستن چیکا کنن.

پروف:
- ولی بازم به هرحال ما که نمی تونیم کم بیاریم و مبارزه نکرده شکست رو بپذیریم.

گلرت که هنوزم داره درمورد دوچرخه ی ویولت رویاپردازی می کنه، فکری به نظرش می رسه:
- خوب ما که گیلبرت رو داریم که شطرنج بازیش خفنه. فقط یه کم کنترل روانی لازم داره که ویولت رو هم تیمیش می کنیم تا هم گیلبرت رو کنترل کنه و هم به وقتش بابای پدر جد مرگخوارا رو میاره جلو چششون!

کل محفل با کشیدن خمیازه های طویل و جیمزک با پرتاب چرخشی یویو به درون تنگ (!!!) نهنگ هاش موافقتشون رو اعلام می کنن و بدین ترتیب تیم ملی شطرنج محفل شکل گرفت!

نسیم ملایمی وزید. البته نه آنقدر محسوس که محفلی ها متوجه آن شوند. در پس آن نسیم، بوته های گل رز سیاهی سبز شده بودند که برای هر مرگخواری، یادآور حضور مورگانا بود. لینی با امید به اینکه مورگانا بتواند آنها را از آنچه در آن هستند، نجات بدهد، گفت:
- ایده ای داری مورا؟

شرط احتیاط این بود که مورگانا را عصبانی نکند. لااقل فعلا!
- طبیعتا دارم. وگرنه اینجا سبز نمیشدم لینی ارباب!

به طرز غریبی، عبارت سبز شدن، برای حضور ناگهانی مورگانا، کاملا مناسب بود! مورگانا که خم شده بود تا ساتین را از گربه غریبه ای در خانه گریمولد دور کند، با تشخیص اینکه گربه مذکور، ماگت است، جانوران را به حال خودشان گذاشت و در حالیکه آلبوس و گیلبرت را تماشا میکرد، خارهای گل زر را نوازش کرد.الا غرولند کرد:
- ممکنه بجنبی خانم ادعا؟ سوژه داره منحرف میشه ها

مورگانا مطمئنا متوجه این حرف نشده بود چون گفت:
- شطرنج!!!

- ببخشید؟

- شطرنج الا ! شط...رنج.... بهش بازی رخ و شاه هم میگن! یه گروهی هم بهش میگن سیاه و سپید!

لینی بال بال زد.
- خوب اصن هر چی ! دقیقا به ما چه ربطی داره؟

مورگانا با ناخن بلند لاک زده اش، گیلبرت را نشان داد که غرق در شکست دادن دامبلدور، یا به قول خودش، مامان بود.
- ببین ما میتونیم به بهانه شطرنج اونو بکشونیم اونجا !

- چی؟؟ این دیگه یعنی چی؟ مورگانا میشه به زبان آدمیزاد حرف بزنی؟

- به زبان ادمیزاد حرف زدم باری!

و بعد یک قدم جلو رفت.
- اهم.... ببخشید؟

جیمز که فرصت مناسبی یافته بود تا مجددا جیغ هایش را از سر بگیرد ساز حنجره اش را مجددا کوک کرد.
- اینوووو بگیرید ... اینو بگیرید !

مورگانا اخمی کرد.
- آلبوس میشه نخ یویو مقرتونو بکشی که من بتونم حرف بزنم؟

دامبلدور که خودش هم بر اثر شطرنج و هم حضور ناگهانی مورگانا گیج به نظر میرسید دستی به سر جیمز کشید.
- آرام باش فرزند! چی شده بانو مورگانا؟

مورگانا لبخند ملایمی به نشانه تشکر از دامبلدور زد که زود رویش را پوشاند.
- ارباب تصمیم گرفتن که یک لیگ شطرنج برگذار کنن. اول هر گروه در داخل خودش! بعد نفرات برتر با هم! هرکس ببازه باید به گروه برنده ملحق شه !

و بعد چرخید تا برود. و سر راهش یقه باری، پرهای لینی و ردای الا را کشید تا با خودش ببرد. باری گفت:
- الان چی شد؟

- هیچی؟ فقط باید بفهمیم ارباب شطرنج بلده یا نه؟ چون من یکی بلد نیستم ! و میفهمید که؟ ما باید ببریم!

سه مرگخوار دیگر با فرمت به مورگانا خیره شدند.
- چرا؟

خارج از رول: هرکی از گُل کمتر به پسرم بگه از وسط دو نصفش میکنم؛ حتی شما دوست عزیز!
-----------------------------------------------------

تد ریموس لوپین برای لحظه ای وارد آشپزخانه شد که ناگهان جیمز سیریوس پاتر دستانش را کشیده و او را به بیرون آشپزخانه برد.

مرگخواران که کمی شکّه شده بودند لینی را فرستادند که سر و گوشی آب بدهد.

خارج از آشپزخانه

- تدی! بازی بعدی بین گیلبرت و پروفسور دامبلدوره؛ تو واقعاً میخوای دیدن او بازی رو از دست بدی؟! گیلبرت تا همین الان به جز پروفسور، و ویولت که تازه داره باهاش بازی میکنه، تمام محفلی های توی مقر رو شکست داده...!

- میدونم جیمز.. ولی این فرصت دیگه پیش نمیاد؛ میدونی مشاوره ساعتی چنده؟! تازه با اون دوچرخه ی الکتریکی که ویولت جدیداً خریده، بودجه ی محفل تقریباً ته کشیده؛ اگه الان نَرَم ...

- راستش ما تصمیم گرفتیم که برای یه مدت به خودمون استراحت بدیم و.. گفتین کی همه ی محفلی ها رو توی چی شکست داده؟!

(لودو که از شنیدن حرف های لینی شکّه شده بود، آمده بود که خود از زبان جیمز و تد بشنود.)

- راستش تو صف ایستاده بودیم که گیلبرت یهو چشمش به شطرنج جادوگران افتاد.. نمیدونم چی شد که عمو رونالد و گیلبرت رفتن پشت صفحه نشستن و شروع کردن به بازی.. همه چیز عادی بود که گیلبرت با وزیر زد توی پیاده ی عمو رونالد و کیش داد؛ وقتی عمو وزیر رو با پیاده گرفت، فیل گیلبرت از جناح دیگه شاه عمو رونالد رو مات کرد!

با فریاد شادی محفلیون، مسابقه ی بین ویولت و گیلبرت هم با یک مات مختنق به پایان رسید و دامبلدور از آن دور، با شرت و لباس ورزشی، همراه با کفش استوک دار وارد صحنه شد و گیلبرت با قیافه ی متفکری کاملاً دور از گیلبرت چند ساعت پیش، پشت صفحه ی شطرنج، منتظر مسابقه ی بعدی نشسته بود.

لینی به آرامی به سمت لودو رفته و در گوش او گفت: "مثل این که گیلبرت دچار چند شخصیتیه.. به نظرت چجوری از وسط این همه محفلی بدزدیمش؟"

لودو نگاهی به منوی مدیریتیش انداخته و پس از جست و جو میان گزینه های ممکن، منو را به جیبش بازگردانده و گفت: "نظرت در مورد بهانه ی پیشنهاد وزارت یا نظارت چیه؟" :sharti:

لینی:

مسابقه ی هیجان انگیز آلبوس دامبلدور و گیلبرت گریندلوالد آغاز شد و گیلبرت بازی را به قصد انجام سبک حمله ی دیوار سنگی شروع کرد.
-----------------------------------------------------
پ.ن: سبک حمله ی دیوار سنگی یکی از وحشتناک ترین شروع بازی های شطرنجه که در عین به وجود آوردن یه دیوار مستحکم محافظ، یک خط حمله ی قدرتمند رو هم به سفید هدیه میکنه.



سفید در حرکت پنجم...

پ.ن2: توی این بازی سفید به شدت حساب شده و بی رحم بازی میکنه.
خواستم اینجوری یه سر نخی از شخصیت متفکر و استراتژیست گیلبرت که پشت اون شخصیت های دیگش اسیر شده رو نشون بدم.

خارج از رول:
-------------

ویولت از جا بلند شد و از اتاق بیرون رفت.
لودو و دار و دسته اش نفس ها را در سینه حبس کرده و آماده دستگیر شدن بودند که ویولت با عینک هری برگشت. عینک را به چشم زد و دفتر دستک لودو را برداشت و روی صندلی نشست و گفت:خب!اینجوری بهتر شد.گوش میکنم.بگو.
لودو و بقیه:

لودوشروع به صحبت کرد.از دوران کودکی بسیار سختی که گذرانده بود.از دوست دختر اول و دوم و سوم و چهارم و...اش که همگی ولش کرده بودند.از افسردگی که در نتیجه این ماجراها گرفته بود و به خوردن روی آورده بود و شکم بزرگش روز به روز بزرگتر شده بود.
ویولت با جدیت اظهارات لودو را مینوشت.هر از چند گاهی سرش را بلند میکرد و به چشمان لودو خیره میشد و آهی از سر دلسوزی میکشید.
بعد از چند دقیقه تخیلات لودو به پایان رسید.اشاره ای به ساعت کرد و گفت:فکر میکنم وقت مشاوره تموم شده.متاسفانه پولی ندارم که بابت جلسه بعدی بپردازم.

ویولت شروع به نوشتن نسخه کرد:
یه عالمه شادی-خنده با صدای بلند-پنج کیلو قاصدک-فیلم های بسیارخنده دار در حد تایتانیک!

لینی:تایتانیک که خنده دار نبود!

ویولت لبخندی زد و گفت:اوه!چرا عزیزم.بود.ندیدی اوایل فیلم جشن گرفته بودن و میرقصیدن؟خیلی فضای شادی داشت.

لینی به حال ویولت افسوس خورد.خوشبختانه عینک هری پاتر باعث سردرد ویولت شده بود.نسخه لودو را به دستش داد و از اتاق خارج شد.مرگخواران در حال کشیدن نفس راحت بودند که نفر بعدی برای گرفتن مشاوره وارد شد!

خارج از رول:


- خب لت، من یه سری عسک نشونت می‌دم، بگو هرکدوم چیه، خب؟

ویولت با شنیدن لحن لاتی لودو، تو یه آن از این‌رو به اون رو شد.
- گوش بیگی داوش ِ من، حاجی‌ت هیچ خوش نئاره بش فرمون مرمون بدن. ملتفتی که؟

لودو آستینشو می‌ده بالا و آماده می‌شه که با مُشت بره تو فکّ لِت که..

- اوه. عه. تو مرگخواری؟!

لینی و لودو دستشون می‌ره سمت چوبدستیاشون و آماده‌ی فرار می‌شن.

- عب نئاره! یه وخ غصه نخورین ها! بیاین با من حرف بزنین و برام ماجرای زندگی‌تون رو تعریف کنین. من مطمئنم هیچ سیاهی بی علّت نی! و معتقدم تو دل سیاه‌ترین‌ها هم، روشنایی ِ نور وجود داره.

لینی:
لودو:

ویولت از سکوتشون به فکر فرو رفت:
- البت شاید شوما راحت نباشین با من حرف بزنین و از موشکولات ِ بچگی‌تون بگین. بذ برم به پروف بگم بیات..

لودو متوجه می‌شه اگه هرچه سریع‌تر داستان زندگیش و این رو که چی شد همچین شخصیت پلید و سیاه و کثیف و کلاه‌بردار و قمارباز و خلاصه جمله رذائل‌ ِ اخلاقی‌داری [ ] شده، واس ویولت تعریف نکنه، جمیع محفلیا رو می‌کشونه اونجا!

- واسا! واسا!
- هممم؟
- من..

به ذهنش خطور می‌کنه که باس قیافه‌ی قانع‌کُننده‌تری بگیره.

- من.. من همیشه دلم می‌خواس واس یکی از بدبختیایی که کشیدم بگم..

و توی دلش فک کرد:
- ببین واس خاطر یه گیلبرت به چه بدبختی افتادیم.

خارج از رول: کوففففففت!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

ویولت به آرامی به طرف صندلی رفت. زنجیر بلندی در دستش گرفته بود. در انتهای زنجیر حلقه کوچکی که بی شباهت به قلاده نبود به چشم می خورد. حلقه روی زمین کشیده می شد.
- سام علیک! ما اومئیم! بیا ماگت...نترس عزیزم. دکتر که ترس نداره. می خواد ما خوشحال تر از اینی که هستیم باشیم. البته تو زیاد خوشحال به نظر نمی رسی. ولی شاید دکتر بتونه کاری برات بکنه. اخم نکن. تو خیلی دوست داشتنی هستی. نه...نه...کی بهت می گه ناگت؟ تو ماگتی! آه! این چیه داره فرو می ره تو بازوی من؟

لودو دست از خیره شدن به قلاده خالی برداشت! مسلما روی ویولت موارد دیگری برای خیره شدن وجود داشت. گذشته از مدل موی نه چندان عادیش لباسی نصفه و نیمه به تن داشت که ابزار آلاتی مشنگی از آن آویخته شده بود. چیزی که داشت به بازوی ویولت فرو می رفت یکی از همان ابزار آلات بود!
-اوه...سیم چین...عزیزم. چیه؟ کاری داشتی با من؟ نه...نه...خجالت نکش. خجالت نئاره که. با هم می ریم جلو. من کنارتم. دم باریک؟ آخی! چقد لاغر شدی تو!

ویولت شروع به نوازش دم باریک کرد. و همین موضوع باعث حسادت انبردست شد. انبردست ها برخلاف ظاهرشان ابزاری هستند بسیار حساس!
در حالی که ویولت سرگرم دلجویی از فازمتر بود لودو و لینی نگاهی از سر درماندگی به هم انداختند! این مریض بسیار بدحال بود! لحنش هم به شکل عجیبی هر چند دقیقه یکبار عوض می شد. لحظه ای عادی حرف می زد و لحظه ای بسیار کوچه بازاری!

ویولت بوسه ای نثار گونه آچار فرانسه کرد.
-اوه بچه ها...آروم باشین. من همه تونو دوست دارم. همه شما دوست داشتنی و مفید هستین. ماگت! آروم بگیر! تو هم دوست داشتنی هستی. مهم نیست که نظر ولدک این نیست. آخه می دونین؟ ولدک خیلی تنهاست. فرق قهوه ای و خاکستری رو هم نمی دونه. اونم حقشه که دوست داشته بشه. من همیشه دلم می خواست ولدک رو بغل کنم. ولدک می تونه خوب باشه.

لودو و لینی با هر بار شنیدن کلمه " ولدک" از جا می پریدند و ناخودآگاه با حالتی وحشت زده تعظیم می کردند.
بالاخره ابزار آلات ویولت و گربه خیالیش که ظاهرا چندان زیبا به شمار نمی رفت راضی به نزدیک شدن به میز لودو شدند! ویولت در حالی که سیم چین را پشتش پنهان کرده بود و ادعا می کرد که سیم چینش کمی خجالتی است روی صندلی نشست.

خارج از رول:ژوووووهاهاهاهاهاها

محفلیون پشت در آشپزخونه‌ی گریمولد، با نظم و ترتیب یک‌جا نشسته بودند تا نوبتشون بشه و دکتر بگمن معاینه‌شون بکنه(هووی! بوقیا! دیوونه خودتونین! یه عمر سر و کله زدن با ولدک و دار و دسته، کمک مشاورم می‌طلبه! ) و guess what؟! گیلبرتشون ته صف بود.

- خب، عله جون، قربون اون زوپست که گردن‌بار ما کردی، من یه سری عکس نشونت میدم، اولین کلمه که به ذهنت می‌رسه رو به من بگو!

عله که از وقتی تو لیست شناسه‌های آزاد رفته بود، شبیه نیک بدون سر (البته با سر) به نظر می رسید، شونه‌هاشو بالا انداخت که یعنی، نشون بده زودتر باید برم. لودو اولین عکسو جلوی صورت عله گرفت.

- زیرشلواری! چرک اسنیپ.

لودو با تعجب عکسو به طرف خودش چرخوند و با دیدنش، بیشتر تعجب کرد و بعد تصویر بعدی رو نشون هری داد.

- بچه گربه! صد تا بچه گربه‌ی جیغ جیغوی صورتی وزغ مانند!

لودو این بار به لینی نگاه کرد که داشت تند تند یه چیزایی می‌نوشت، قبل از اینکه عکس سوم رو جلوی عله بگیره،‌بهش گفت:

- یه ذره دقت کن!
- به ارواح خاک مامانم این خود دمنتوره! :|

لینی و لودو:

بالاخره صدای خرت خرت قلم‌پر تندنویس لینی سکوت رو شکست و این کلمات روی تخته شاسی ظاهر شد:

تشخیص: آسیب روحی شدید از دوران دبیرستان به خاطر بدرفتاری اساتید!

درمان: چایی نبات رزمارتا، هر هشت ساعت،یک لیوان چایخوری!

عله، نسخه به دست و خوشحال از اتاق معاینه خارج شد و ضربه‌ای به شونه ی نفر بعدی زد:

- نوبت توئه دوشیزه بودلر!

ویولت طوری که سیریوس نشنوه، مادرسیریوسی نصیب عله کرد و داخل آشپزخونه شد.

ریموس و پسرش یک قدم جلو رفتند!
زیاد شبیه گرگ نیستی...و اگه گله ای در کار باشه این ماییم که می بریم!

لودو که هنوز تحت تاثیر دیالوگ حماسی خودش قرار داشت نگاهی به فضای اطراف انداخت.
-یک...دو...هفت...هشت...ده...! الا؟ تو نگفتی الان ساعت اداریه و همشون سر کارن؟

الادورا که درست مثل لودو غافلگیر شده بود نمی دانست که محفلی ها اعتقادی به کار کردن ندارند و نهایت کاری که می توانند انجام دهند کلید داری هاگوارتز یا شغل شریف دزدی به روش ماندانگاس است.
لودو و دو گرگینه محفل به شکل خصمانه ای به هم چشم دوخته بودند که دامبلدور با آغوشی باز بطرف تازه واردین رفت.
-به آغوش روشنایی بیایید فرزندانم! نمی دونم کی هستین...ولی اول به آغوش ما بیایین تا بعد دربارش حرف بزنیم.

مرگخواران منزجر شده از دامبلدور فاصله گرفتند. لودو بالاخره دست از تهدید و چشم و ابرو آمدن برای گرگینه ها برداشت.
-هی! نگو که ما رو نشناختی...حالا اینا (اشاره به بقیه مرگخواران) مهم نیستن...ولی نگو که منو نشناختی!

دامبلدور نگفت! ولی خب...مشخص بود که نشناخته. دراین مرحله هوش ریونی به فریاد مرگخواران رسید. لینی جلو رفت...ولی فورا به یاد آورد که ریونی نیست و عقبگرد کرد و دوباره لودو را به سمت جلو هل داد. قبل از هل دادن، ایده اش را در گوش لودو زمزمه کرد.

لودو آستینش را پایین کشید تا علامت شومش دیده نشود.
-خب...ده هزار جنگ و ماموریت و اینا و بعد شناخته نشدن...زیاد دلچسب نبود. ولی فعلا به نفع ماست!
محفلی ها:
لودو ادامه داد:
-ما تیم روانشناسی سنت مانگو هستیم. برای بررسی وضعیت گیلبرت به این محل اومدیم. لطفا با ما همکاری کنید!

ملت محفلی که تا آن روز رنگ روانشناس ندیده بودند و از سلامت روانی خوبی هم برخوردار نبودند ذوق زده شدند.
-ایول...روانشناس!
-عالیه...همیشه دلم می خواسته یکی روانمو بشناسه!
-برای منم وقتی در نظر بگیرین.می خوام درباره غم بی پدری و زخم پیشونیم حرف بزنم.

ظاهرا مرگخواران چاره ای جز قبول کردن نداشتند.

-نـــــــــــــــــــــــه!
-آررره... مهره سومت رو هم زدم...دیگه رسما باختی.

جیمز با چشمان خیسش به تدی نگاه کرد و آب دهانش را قورت داد. سپس دوباره به صفحه بازی منچ مقابلش خیره شد و نگاهش را روی تنها مهره باقی مانده اش ریخت.

-حالا چی جیمزی؟میخوای چیکار کنی؟ حتی اگه به خونه ی شمشیر گودریک هم برسی عمرا بتونی هر چهار مهره منو بزنی...

همزمان با صدای برخورد خصمانه دستان جیمز به میز بازی، صدای پتونیا مانند هرمیون بلند شد:
-جیمز... تدی... این هفتمین دور بازیتونه. دِ تنبلای بی خاصیت پاشین بیاین اینجا کمک کنین گیلبرت رو بشوریم.

درست بعد از لحظه ی شوت شدن فلورانسو به بیرون از مقر محفل، گیلبرت تقاضا کرده بود به او شامپو فرش بزنند و او را بشویند. دلیل تقاضایش هم این بود که کثیفی باعث بروز «پرز» میشد و درنهایت ممکن بود موکت به آن قشنگی نابود شود.

برای دومین بار صدای هرمیون بلند شد:
-فکر نکنم پرز رو اون طوری بنویسن ولی در هرصورت... تنبلای بی خاصیت پاشین یه تکونی به خودتون بدین و بیاین کمک!
-الان میایم مامانی... الان...

هرمیون با حرص، مقداری شامپو فرش در دهان گیلبرت خالی کرد و پارچه اش را محکمتر در دهان او فرو کرد. جایی بالای سر هرمیون، دامبلدور با قیافه ی مادرانه و نگرانش، گفت:
-یه وقت مریض نشه اینهمه تو دهنش شامپو ریختین. :worry:

ریموس پارچه ای را به دست هرمیون داد و گفت:
-نه باو... اون قدیما سوروس همیشه بهم شامپو فرش میداد تا کنترلمو از دست ندم و گرگ نشم. نیمفا هم روزی 3 قاشق به تدی میده تا کنترلشو از دست نده. پس فک کردین تا حالا چجوری دست و پاهاتون سالمن؟
-اما من شک دارم. یه بار...

انفجار سهمگین درِ خانه شماره 12 ، این اجازه را به دامبل نداد تا حرفش را تمام کند. در با تمام قدرت از جایش کنده شد و پس از آن، هیکل پنج نفر در چهارچوبش پدیدار شد. لودوی جوگیر داد زد:
-گرگم و گله میبرم!

خلاصه:
تنها پسر گلرت گریندل والد به نام گیلبرت از بیمارستان روانی فرار کرده. محفل و مرگخوارا دنبالشن. گیلبرت دچار اختلال حواس و بسیار خطرناکه! به طور اتفاقی گیلبرت که به دنبال کار می‌گرده سر از محفل در میاره. مرگخوارا هم که متوجه این موضوع شدن سعی دارن وارد محفل شن و گیلبرتو گیر بیارن.

--------------------

چشم‌های فلورانسو رو به درخشیدن می‌ره. لباشم شروع به شکفتن می‌کنه. دستاشم باز می‌شه و پاهاش رو به جلو حرکت می‌کنه و در لحظه‌ی بعد فلورانسو با اشتیاقی وصف‌ناپذیر تو بغل الادورا می‌پره.

- واااای هوووراااا من یه محفلیییییم! یوووهوووو!

الا با انزجار فلورانسورو از خودش جدا می‌کنه و به سمت دیگه‌ای پرتاب می‌کنه و مشغول پاک کردن گرد و خاک حاصل از بغل کردن محفلی از رو رداش می‌شه. لینی با تاسف سری تکون می‌ده و می‌گه:

- هرکی ندونه فک می‌کنه مرگخوار شده که اینقده ذوق کرده. ایش.

الا با اکراه بالا و پایین پریدنای فلورانسو رو دنبال می‌کنه.

- فک کنم هنوز مخش بر اثر ضربه‌ای که خورده تو هنگه. نکنه واقعا فک می‌کنه مرگخوار شده؟

فلورانسو چند ثانیه‌ی دیگه رو هم صرف خالی کردن انرژی بوجود اومده براثر محفلی شدن می‌کنه و در نهایت سرجاش می‌ایسته. یک لحظه چشامشو می‌بنده و نفس عمیقی می‌کشه. در نهایت بی‌توجه به چهار مرگخوار منتظر راهشو می‌کشه و به سمت جایی که باید خانه شماره 12 گریمولد قرار داشته باشه می‌ره.

باری با عجله جلو می‌ره و یقه‌ی فلورانسو رو می‌گیره و به سمت خودشون می‌کشه.

- هی! کجا؟ فک کنم تبر الارو فراموش کردیا!

باری اینو می‌گه و کنار می‌ره تا الا و تبر درخشانش که مدام از خودش نور ساطع می‌کرد، نمایان بشن. فلورانسو با دستش کاغذی که تو جیبشه و نوشته ایه که دستخط دامبلدوره و باعث هویدا شدن خونه می‌شه رو لمس می‌کنه. بعدش به مرگخوارا زل می‌زنه و به زحمت آب دهنشو قورت می‌ده.