زندگی به سبک سیاه

دودی سیاه رنگ از پشت سر اژدها شروع به منتشر شدن کرد، اژدها نعره ای بلند کشید و در حالی که به دور خود میچرخید شروع به سقوط به سمت جمعیت کرد. مرگخوارها و محفلی ها همه جیغ کشان متفرق و تا حد امکان از مسیر سقوط اژدها دور شدند به جز وینکی که همچنان با مسلسش به سمت اژدها شلیک میکرد!!

بوووووم!!!

اژدها با سرعت به زمین شطرنج برخورد کرد و پس از چند متر کشیده شدن روی زمین وینکی را زیر گرفت و متوقف شد!! مرگخوارها و محفلی ها در حالی که با اضطراب دور و بر خود را زیرنظر گرفته بودند از مخفیگاه هایشان خارج شدند. گرد و خاک ناشی از برخورد اژدها با زمین دیدن اطراف را با مشکل روبرو کرده بود

اسنیپ در حال که ردای خود را میتکاند به زمین شطرنج از هم پاشیده و اژدهایی که کنار آن نقش زمین شده بود نگاه کرد و سپس شانه اش را بالا انداخت و با خود گفت:
-حداقل دیگه لازم نیست مهره های وزیرشو از بین ببرم

لرد ولدمورت که از همه اتفاقاتی که گذشته بود آگاه بود ناگهان بوسیله تلپاتی مخصوصش با اسنیپ ارتباط برقرار کرد:
-سیوروس...از فرصت استفاده کن، چند نفر از اون بی مصرف ها رو جمع کن تا محفلی ها حواسشون پرته گیلبرتو بگیر و برام بیار... راکوود و کراب روبروتن پشت یه تخته سنگ پناه گرفتن.
-چشم ارباب! همین الان! :worry:

اسنیپ به سمت کراب و راکوود دوید و گفت:
-راکوود دنبال من بیا! میریم گیلبرت رو بگیریم! کراب برو وینکی رو از زیر اژدها در بیار و توام بیا دنبالمون، مسلسلاشم بردار! ممکنه لازم بشه!

کراب که هنوز وحشتزده بود به سر تکان دادنی اکتفا کرد و به سمت اژدها دوید، راکوود نگاهی به اطراف انداخت و زیر لب به اسنیپ گفت:
-ما تو این گرد و خاک چجوری باید گیلبرتو پیدا کنیم؟؟ 10 متری رو به زور میشه دید با این وضعیت!

اسنیپ در جواب با خونسردی گفت:
-میریم اون سمتی که محفلیا وایساده بودن، هرکیو تو راه دیدیم بیهوش میکنیم! اگه گیلبرت بود میگیریمش اگه نه میذاریمش به حال خودش!

اما صدایی آنها را از حرکت بازداشت:
-گیلبرت زیر مهره فیلی که سوارش بود گیر کرده، تو زمین شطرنجه، اگه همین الان برین قبل محفلیا بهش میرسین!

این صدای نیمه چپ لودو بود که پخش بر زمین زیرپای آنها افتاده بود، اسنیپ با بدبینی پرسید:
-تو از کجا میدونی اینو اونوقت؟؟

اشک در چشم لودو حلقه زد و پاسخ داد:
-چون نیمه راستمم باهاش اون زیر گیر کرده. تو رو مرلین سریعتر برو دارم له میشم

- به چه اجازه‌ای وزیر رو گرفتی ؟

این حرف از ته کوچه میومد. وقتی‌ که همه با تعجب برگشتن تا ببینن که چه کسی‌ این طور مانع شروع مسابقه شده ، دیدن که سیوروس اسنیپ با وقار وزارت تازه کسب شدش و با کلاهی این شکلی‌ (کلاه خراب تر از این نداشتین بدین به وزرا؟) جلوی آگوستوس ویساده بود. اسنیپ که داشت از ورود غیر منتظرش لذت خاصی‌ می‌‌برد رداشو صاف کرد و با تکبر خواصی به راکوود نگاه کرد.
- تنها وزیر سحر و جادو من هستم ! ...البته سیریش هم هست اما فعلا بهش کاری نداریم ! من نمیتونم اجازه بدم که کسی‌ به غیر از من و سیریش نقش وزیر رو تو این مملکت ایفا کنه در نتیجه این مهره را از بازی شطرنج حذف می‌کنم!

با شنیدن این حرف ملت مرگخوار و محفلی همزمان شروع به اعتراض کردن که: "این چه وضعشه؟" و "وزیر برگرد به خونه!" و "وزیر مو روغنی، نمی‌خوایم! نمی‌خوایم!". البته در مورد آخر متوجه شدن که مشمول سیریوس هم میشه و در نتیجه اعضای محفل که عند شرافت و رفاقت بودن خفقان اختیار کردن. اما اسنیپ که اعتماد به نفسشو از دست نداده بود با صدایی که این بار به صورت معجزه آسایی آرامش ازش ترشح میشد، فریاد کشید:
- اگر باورتون نمیشه برین از لرد بپرسین ...البته چون اینجا نیست بهتره همین الان دست به کار بشیم و به اژدها‌های وزارت خونه دستور بدیم که مهره هایی وزیر رو در تمام کشور...

- این قدر سریع تصمیم گیری نکن سیوروس... کی‌ گفته که ما اینجا نیستیم؟ ما همه جا گوش داریم و از تمام حرکات مرگخوار هامون اطلاع داریم. فکر میکنی‌ که این چند روزه اول کار وزارتت، خبر نداشتیم که روزی دو ساعت صرف روغن زدن موهات میکنی‌؟ و اما مرگخوار ها! شما‌ها عرضه اینو ندارین که ببینین که بالاخره یکی‌ از مرگخوار هامون به یک منصب مهم رسیده؟ میخواین اینم ازمون بگیرین؟ اگر سیوروس میگه مهره وزیر نباشه همینطور خواهد بود !

راکوود که انتظار مداخله لرد را نداشت، سعی‌ کرد وقار از دست رفتشو دوباره کسب کنه.
- من با شرکت در یک بازی شطرنج بی‌ وزیر موافق نیستم! یعنی‌ چی‌ اصلا؟ این چیزا درست نیست! من که رفتم!

و با گفتن این حرف سوار شاهینش شد و در حالی‌ که شاهین به زحمت نفس نفس میزد و سعی‌ میکرد که وزن اگ را حمل کنه از محل حوادث دور شد. کرنل که متوجه شده بود که همتیمیش در حال رفتنه ، لبخند گشادی به مرگخوار‌های که اطرافش جم شده بودن زد.
- خوب حالا که رفته، من که نمیتونم تنهایی این مسابقه شطرنجو تموم کنم، می‌تونم؟ اصلا شطرنج تنهایی‌ حال نمیده! شما کجا دیدین که یکی‌ بشینه تکی‌ با یکی‌ دیگه شطرنج بازی کنه؟ بعدشم اصلا حالش نیست...

قبل از این که کرنل بتونه بهونه هایی دیگه‌ای بیاره، آسمون تیره و تار شد و ملت مرگخوار و محفلی متوجه شدن که سایه عظیمی‌ که روشون افتاده مال یکی‌ از اژدها‌های وزارت خونست که داشت هر لحظه بهشون نزدیک تر میشد. وینکی که متوجه اژدها شده بود به جای این که مثل بقیه به جایی‌ برای پنهان شدن فکر کنه، مسلسل هاشو ورداشت و به شیوه رامبو کتوله‌ای شروع به تیراندازی به سمت اژدها کرد.

آگوستوس اصولا از مامورین هر چی بیمارستان و تیمارستان و بامارستان و اینا بدش می آمد .
- خفه بمیرید . پترفیکوس توتالوس !

مامورین چی چیستان در جا خشکشان زد و با سر روی زمین افتادند . صدای " تقی " در سکوت بین دو طرف شنیده شد . بی شک چیزی در بدنشان شکست .راک وود گردنش را به طرفین تکان داد و صدای مهره های گردنش ، همه را از فکر اینکه چه چیزی در بدن مامورین شکسته در آورد .

راک وود انگشت اشاره اش را روی گوشش گذاش
ت . ارتباطی با لرد بالا [!] برقرار شد :

- ده دو ! هشت سه ! سرورم صدا میاد ؟ ... جسارته ها ... ولی این دوتا آخه از این بازی چی �رشون میشه ؟ اگه به من و کرنلیوس اجازه بدین ... ما بازی می کنیم .. آخه قبلا ما جلو هم بازی کردیم . آخرشم بازی "پات " شد .

کرنلیوس همانطور که روی صندلی نشسته بود ، کمی به جلو خم شد .‏ لیوان ‏-لیمونادش را ‏
کنارش
‏
گذاشت ‏
و ‏
به ‏
دونفری 
که‏
بادش ‏
میزدند ‏
دستور ‏
توقف ‏
داد.
-با اینکه هنوز قبول نکردم که اصلا بازی کنم ، اما اگر قبول کنی از تو بهترم آگوستوس ، حاضرم بازی
کنم .

راک وود همانطور که حواسش به صحبت با لرد بود ، دستی برای آگریپا تکان داد .‏ کرنلیوس ‏
دوباره ‏
روی ‏
صندلی ‏
اش ‏
ولو ‏
شد ‏
در ‏
باد ‏
این ‏
پیروزی ‏
بدون ‏
زحمت ‏
دراز ‏
کشید.

لرد همانطور که روی صندلی اش نشسته بود . گویی می توانستند او را ببیند , نگاهی عاقل اندر صفیحه به حضرت سنگ و چوب و سپس به کرنلیوس کرد .
- مانعی ندارد . ولی ... ولی اگر ببازید . سر و کارتون با
دختر عزیزمان است .

لرد ‏
دستی ‏
پدرانه ‏
بر ‏
روی ‏
سر ‏
دختر ‏
نازنینش ‏
کشید ‏
و ‏
طوری ‏
که ‏
راک ‏
وود ‏
نفهمد،‏ حرفی ‏
به ‏
دخترش ‏
زد.
نجینی نیز از پشت این ارتباط فش فشی تهدید آمیز کرد . راک وود آب دهانش را قورت داد .
دو رقیب سابق ، هم تیمی الان و رقبای آینده پا به میدان شطرنج گذاشتند . وینسنت کراب و وینکی را کنار زدند . راک وود
بلافاصله جای وزیر را گرفت . صفحه ‏
شطرنج ‏
با ‏
مهره ‏
های ‏
غول ‏
آسا ‏
پوشیده ‏
شده ‏
بود ‏
.‏ راک ‏
وود ‏
کنار ‏
آگریپا ‏
رفت ‏
و ‏
طوری ‏
که
گیلبرت ‏
و ‏
دیگران ‏
نشوند،‏ سر ‏
بازی ‏
سیسیلی ‏
توافق ‏
کردند.

کرنلیوس که به سمت فیل رفته بود , به ‏
طرف ‏
راکوود ‏
برگشت ‏
تا ‏
نکته ‏
ای ‏
بگوید ‏
که ‏
..
- به چه اجازه ای وزیر رو گرفتی ؟

کرنلیوس در مغزش شیرجه زد و فکر کرد. فکر کرد و فکر کرد. از میان دانسته هایش گذشت و سر راه، نگاهی هم به فرمول های پایه دیفرانسیل جادویی برای جادوگران خیلی باهوش که حتی نمیدانست چند سال پیش آنها را درون مغزش انداخته بود، کرد. سرانجام آنقدر در یافته هایش شنا کرد که پاسخ را یافت.
-نه.

ملت مرگخوار:

لینی در حالیکه از شدت ناراحتی بالهایش را به زمین و هوا، بی هدفانه می کوبید، جیغ و ویغ کنان گفت:
-چرا نه؟ دو ساعت ما رو معطل کردی که بگی نه؟ میدونستی اگه تو این دو ساعت یه خودآموز شرطنج می خریدیم الان کجا بودیم؟

کورممد پاتری از آن پشت مشت ها گفت:
-اولا شتر رنج درسته نه شرطنج. دوما... کجا بودیم؟
-اولا اون شطرنجه نه رنج شتر. دوما یه جای فراتر از شطرنج و شطرنج بازی بودیم.
-اولا اون شتر رنجه. نمی بینی چندتا شتر تو بازی هستن؟ همونایی که شبیه اسبن در حقیقت شترن! دوما... حالا دوما باشه واسه بعد...

لینی:

نیمه راست لودو، منوی مدیریت را از نیمه چپش گرفت و نگاهی به آن انداخت و از آنجایی که خیلی گولاخ بود و همه چیز را می دانست، با هوش راونیِ غیر سرشارش، چیزی یافت:
-سه دقیقه دیگه وقت بحثاتون تمومه. زودتر این جقله بازیا رو تموم کنین و کسی هم حق نداره تریپ معلمی ور داره و بگه املای «جقله» اینجوری نیست. این یارو شاخ داره رو هم بندازه اونور سمت... سمت یه چیزی بندازین دیگه...

کمی آن طرف تر، گیلبرت با شور و شعف، سعی داشت سوار یکی از فیل های صفحه شطرنج بشود وبا این کار، گیلبرت بودن خودش را ثابت کند.

-صد بار بهتون گفتم این اسباب بازیا رو از جلو پسر گلم ور دارین. یهو نره تو چشش! شما به راه راست هدایت شوید ای حرف گوش نکن ها! الهی شن بره تو چشتون اصن.

همه همینطور به کرنلیوس زل زدن.تا اینکه بالاخره یکی شروع به حرف زدن میکنه:
تو چرا آتیش گرفتی؟!

کرنلیوس لبخند پدرانه ای میزنه که باعث حسادت دامبلدور میشه.به آرومی جواب میده:آه پسرم!هنوز خیلی مونده تا به رازهای وجود این پیرمرد پی ببرین.اگه اجازه بدین من میخوام برم.چون حوصلم سررفت.برم جایی رو پیدا کنم که سرم گرم بشه.

مرگخوارا میپرن و چهارچنگولی دست و پای کرنلیوسو میگیرن.

اولی:کجا با این عجله؟
دومی:ما خودمون سرشما رو گرم میکنیم.جایی نرین.همین لینی میتونه براتون حرکات موزون انجام بده.

لینی بدون مکث شروع به چرخیدن و تکون دادن بال هاش میکنه.هرچند حرکاتش چندان جالب از آب درنمیان ولی برای منصرف کردن کرنلیوس از رفتن کافین.
کرنلیوس سرجاش میشینه و کراب براش یه لیوان نوشیدنی میاره.

کراب:جناب غریبه.ممکنه از شما خواهش کنیم به تیم شطرنج ما بپیوندین؟
کرنلیوس:خیر!
کراب با نگاهش از بقیه مرگخوارا کمک میخواد.لینی که اعتماد به نفسش فوران کرده جلو میره:جناب غریبه.ما جوانان بی تجربه به کمک شما احتیاج داریم.ما اصلا نمیدونیم این بازی چطور انجام میگیره.لطفا درخواست ما رو رد نکنین.در تمام طول بازی شما رو باد میزنم.این لودو انگور به دهن شما میذاره و این مورگانا موهاتونو شونه میکنه.وسایل آسایش و راحتی شما رو فراهم میکنیم.لطفا قبول کنین!

کرنلیوس به فکر فرو میره!

-‌ای آقا! من که بیمار نیستم! هزار بار بهتون گفتم که! من میام سنت مانگو که رختشوییمو انجام بدم... با سنت مانگو رختاتون از خون جادوگر سیفیدم سیفید تر خواهد شد! حالا ولم کنین بذارین برم...آاه اینجا دارن شطرنج بازی می‌کنن! منم بازی؟

پزشکا که ظاهراً از صبح پی‌ پیرمرد ریشو بودن، آهی کشیدن و هر سه همزمان با کفّ دست محکم به پیشونیشون زدن. کم کم داشتن متوجه می‌شدن که توسط جمعیت مرگخوار محاصره شدن. بلا که نگاهش یهو به شدت تهدید آمیز شده بود سرشو به (به شیوه کفتر) کٔج کرد و شروع کرد با چوبش به یکی‌ از پزشکا سقلمه زدن. مورگانا که متوجه حضور اشخاص عینکی و بلوز پوش شده بود یهو رز‌های سیاه شروع کردن رو سر و کولش رشد کردن و ساتین از روی دوشش فیش فیش عجیبی‌ سر داد.

-آاه... خوب به نظر میرسه که ما باید بریم... الان شیفتمون تو سنت مانگو تموم می‌شه... مرلین حافظ...اوه مرلینم که اینجاست! خوب ما رفتیم!

کورنلیوس که سرخود رفته بود و به صفحه شطرنج نگاه میکرد برگشت و متوجه ملت مرگخوار شد که بهش بد جور خیره شده بودن. رداشو تکوند، با لبخندی که به طرز عجییبی گشاد بود از راست تا چپ به هرکدوم از مرگخورا نگاه کرد.
- ببینم نکنه اینجا هنوز سنت مانگوست! آاه بانو مورگانا هم که اینجاست! ببینم از دفعهٔ قبلی‌ که همدیگرو دیدیم چند سال می‌گذره؟ صد سال، دویست سال؟ آهان نه یادم افتاد همدیگرو جلوی مغازه ویزلیها دیدیم... البته یادم نیست بعدش چه اتفاقی افتاد...

جمعیت مرگخوار که از دیالوگ‌های این شخصیت نو پردازش شده هیچی‌ نمی‌فهمیدن شروع به خاروندن کلشون کردن. مورگنا که مورد خطاب قرار گرفته بود کمی‌ از ابهتش کم شده بود.
- ما همدیگرو دیدیم؟ من که یادم نیست! اما به نظر میرسه که تو منو می‌شناسی‌... ببینم مثل لاکشس از این نوادگان من نیستی‌ که؟ بگذریم... همونطور که میبینی‌ اینجا داریم سعی‌ می‌کنیم که مسابقه شطرنج راه بندازیم و ورودت همچیرو داره به هم میزانه... پس همین الان از این میدون برو مگرنه ساتینو میندازم روت.

کرنلیوس که از سردی رفتار مورگنا کمی‌ جا خورده بود به جای اینکه همونطور که بهش گفته بود کوله بارشو جم کنه و بره، دستش رو در کیسه تخمه‌ای که راکوود برای شاهینش (سوال نویسنده: ببینم شاهینم مثل قناری تخمه میخوره دیگه درسته؟) به همراه داشت کرد و شروع کرد با جدّیت به جاویدان تخمه ها.
- خوب پس بشینیم ببینیم دیگه! تا حالا اینجور مسابقه شطرنج ندیده بودم... یه جّن خونگی با یه تیک گوشت که شبیه انسان میمونه و به نظر میرسه که رکابی و دستکش بکس پوشیده! با شطرنجی‌ که ما تو جونیمون تو هامبورگ قهرمانش بودیم فرق داره... حالا شاید جامعهٔ تغییر کرده... این جوونا دیگه هیچی‌ حالیشون نیست!...آاه چرا همه هنوز‌م به من خیره شدن؟

خلاصه:

تنها پسر گلرت گریندل والد به نام گیلبرت از بیمارستان روانی فرار کرده. محفل و مرگخوارا دنبالشن. گیلبرت دچار اختلال حواس و بسیار خطرناکه! به طور اتفاقی گیلبرت که به دنبال کار می‌گرده سر از محفل در میاره. مرگخوارا هم که متوجه این موضوع شدن سعی می کنن گیلبرتو از محفلیا بگیرن و مجبور می شن مسابقه شطرنجی با محفل برگزار کنن. تیم شطرنج محفل رو ویولت و گیلبرت تشکیل می دن و مرگخوارا شطرنج بلد نیستن!

________________________________

-تو و تو! تیم شطرنج ارتش سیاهی رو تشکیل می دین!

مرگخواران که سرشان را پایین انداخته بودند متوجه نشدند که منظور لرد سیاه از "تو" و "تو" دقیقا چه کسانی بود. لودو که رویش بیشتر از بقیه بود پرسید:
-ارباب! کی و کی؟

لرد سیاه اصلا خوشش نمی آمد حرفش را تکرار کند. برای همین با دستش اشاره کرد!چشمان لودو از شدت تعجب گرد شد.
-ارباب؟ وینکی و کراب؟! از این دو تا نابغه تر پیدا نشد؟!

لرد سیاه علاوه بر اینکه خوشش نمی آمد حرفش را تکرار کند اصلا خوشش نمی آمد تصمیماتش زیر سوال برود! برای همین لودو را از وسط به دو نیم کرد و چون لرد ارباب بسیار قدرتمندی بود لودو به همان شکل به زندگیش ادامه داد.


اندکی بعد...میدان گریمولد:


-خونتون کجاس؟
-اگه قرار بود شماها ببینینش نمودارپذیرش می کردیم! اصلا تو چرا همچین شدی؟! روش جدید لاغر شدنه؟
-حالا بگو ان خونه هه کجاس...من که نمی تونم دوباره برم توش!

کمی دورتر از محل بحث تدی و نیمه چپ لودو، مرگخواران سرگرم آماده کردن تیم خفن شطرنجشان بودند. سه نفر وینکی را باد می زدند و وینکی سرش را به میله های رینگ شطرنج می کوبید.
-وینکی بد! سه جادوگر محترم وینکی رو باد زد و وینکی پررو فکر کرد که کاش یکی هم ماساژش می داد.

کراب لباس ورزشی پوشیده بود و بی هدف بالا و پایین می پرید.

تا اینکه لرد سیاه در صحنه حاضر شد! کراب دوان دوان بطرف لرد رفت.
-ارباب! ما تصمیم گرفتیم در مقابل تیم اینا حاضر نشیم. از تلویزیون مشنگی یاد گرفتیم. خیلی باکلاسه. اینجوری مشخص می شه که اینا رو به رسمیت نمی شناسیم.

لرد سیاه مایل بود کروشیویی نثار کراب کند! ولی فعلا لازمش داشت.
-و حتما می دونین که در اون صورت بازنده محسوب می شین؟!

کراب مسلما نمی دانست! در حالی که بالا و پایین می پرید و خودش را گرم می کرد به میدان برگشت!
-گوش کن وینکی! نباید کار سختی باشه. اینجا یه تعدادی آدم و حیوون هست. اونی که تاج داره هم اربابه. به محض اینکه سوت شروع رو زدن با حیوونا از هر طرف بهشون حمله می کنیم. تو اسبا رو کنترل کن. با دو سه جفتک می تونی کل مهره هاشونو از صفحه بریزی بیرون.

وینکی:هر چی جادوگر محترم گفت! ولی وینکی مطمئن بود که این بازی اینجوری نبود!

نیمه راست لودو داوری مسابقه را به عهده داشت. سوت را در سمت راست دهانش گذاشت و...

-دست نگه دارین! ما از بخش روانی سنت مانگو اومدیم. یکی از بیماران خطرناک ما فرار کرده. بهمون گفتن در این محل دیده شده!

مرگخواران که در عمر سیاهشون چیزی از ورزش فکری نمی دونستن و به نظرشون کاربرد مغز در ورزش به اندازه ی کاربرد جعفری در کتلت و در نقش دکور می بود، اجازه دادند مورگانا تا درب مقر محفل هلشون بده. فقط لودو که احساس می کرد چون نه یقه و نه دامنش هیچ کدوم توی دست مورگانا قرار نگرفته ان پس بهش اجحاف شده، فریاد کشید:

- ینی ما که تا اینجا اومدیم نباید لااقل این محل نمودارناپذیر رو تسخیر کنیم؟

ولی مورگانا و بقیه که دیده بودن جیمزی با خشنودی یویو تکون می ده و ست بعدی جیغ هاشم به مناسبت کیش شدن دامبلدور، درحال وقوعه، عاقلانه تصمیم گرفتن بزنن به چاک. لودو که تنها وسط جمعیت گیر افتاده بود چشمش به تدی افتاد که مشتاقانه بهش نگاه می کرد.

موهای تدی به علامت وقت شکار قرمز شده و دندون هاشم کم کم درحال بیرون زدن بودن:
- ببین... روانشناس... هنوز منو روان نشناسوندی ها!

نمیشه لودو رو به خاطر گرد و خاک راه انداختن در حال فرارش، اونم از شدت ترس، سرزنش کرد.

یک ساعت بعد

جماعت محفلی هرکدوم یه ور لم دادن و کلن فراموش کردن که لیگ شطرنجی برقراره. خوب آخه اونا که از لرد سیاه دستور نمی گیرن! ولی دامبلدور که به خاطر نجات از مات شدن و آبروریزیش جلوی محفل، از مورگانا ممنونه (هرچی باشه درست وقتی کیش شده بود مرگخوارا رو فراری داده بود!) سرفه ای پروفسورانه می کنه:

- فرزندان روشنایی! اینقدر راحت طلب نباشید. باید یه تیم از خودمون انتخاب کنیم که با مرگخوارا مسابقه بدن!

تدی (که هنوز دلش نخواسته دندون هاشو از حالت گرگی در بیاره) بدنش رو کش و واکش میده:
- بیخی پرفسور جون. مرگخوارا که شطرنج بلت نیستن. واسه همین یه دونه رول هم گیر افتاده بودن و نمدونستن چیکا کنن.

پروف:
- ولی بازم به هرحال ما که نمی تونیم کم بیاریم و مبارزه نکرده شکست رو بپذیریم.

گلرت که هنوزم داره درمورد دوچرخه ی ویولت رویاپردازی می کنه، فکری به نظرش می رسه:
- خوب ما که گیلبرت رو داریم که شطرنج بازیش خفنه. فقط یه کم کنترل روانی لازم داره که ویولت رو هم تیمیش می کنیم تا هم گیلبرت رو کنترل کنه و هم به وقتش بابای پدر جد مرگخوارا رو میاره جلو چششون!

کل محفل با کشیدن خمیازه های طویل و جیمزک با پرتاب چرخشی یویو به درون تنگ (!!!) نهنگ هاش موافقتشون رو اعلام می کنن و بدین ترتیب تیم ملی شطرنج محفل شکل گرفت!

نسیم ملایمی وزید. البته نه آنقدر محسوس که محفلی ها متوجه آن شوند. در پس آن نسیم، بوته های گل رز سیاهی سبز شده بودند که برای هر مرگخواری، یادآور حضور مورگانا بود. لینی با امید به اینکه مورگانا بتواند آنها را از آنچه در آن هستند، نجات بدهد، گفت:
- ایده ای داری مورا؟

شرط احتیاط این بود که مورگانا را عصبانی نکند. لااقل فعلا!
- طبیعتا دارم. وگرنه اینجا سبز نمیشدم لینی ارباب!

به طرز غریبی، عبارت سبز شدن، برای حضور ناگهانی مورگانا، کاملا مناسب بود! مورگانا که خم شده بود تا ساتین را از گربه غریبه ای در خانه گریمولد دور کند، با تشخیص اینکه گربه مذکور، ماگت است، جانوران را به حال خودشان گذاشت و در حالیکه آلبوس و گیلبرت را تماشا میکرد، خارهای گل زر را نوازش کرد.الا غرولند کرد:
- ممکنه بجنبی خانم ادعا؟ سوژه داره منحرف میشه ها

مورگانا مطمئنا متوجه این حرف نشده بود چون گفت:
- شطرنج!!!

- ببخشید؟

- شطرنج الا ! شط...رنج.... بهش بازی رخ و شاه هم میگن! یه گروهی هم بهش میگن سیاه و سپید!

لینی بال بال زد.
- خوب اصن هر چی ! دقیقا به ما چه ربطی داره؟

مورگانا با ناخن بلند لاک زده اش، گیلبرت را نشان داد که غرق در شکست دادن دامبلدور، یا به قول خودش، مامان بود.
- ببین ما میتونیم به بهانه شطرنج اونو بکشونیم اونجا !

- چی؟؟ این دیگه یعنی چی؟ مورگانا میشه به زبان آدمیزاد حرف بزنی؟

- به زبان ادمیزاد حرف زدم باری!

و بعد یک قدم جلو رفت.
- اهم.... ببخشید؟

جیمز که فرصت مناسبی یافته بود تا مجددا جیغ هایش را از سر بگیرد ساز حنجره اش را مجددا کوک کرد.
- اینوووو بگیرید ... اینو بگیرید !

مورگانا اخمی کرد.
- آلبوس میشه نخ یویو مقرتونو بکشی که من بتونم حرف بزنم؟

دامبلدور که خودش هم بر اثر شطرنج و هم حضور ناگهانی مورگانا گیج به نظر میرسید دستی به سر جیمز کشید.
- آرام باش فرزند! چی شده بانو مورگانا؟

مورگانا لبخند ملایمی به نشانه تشکر از دامبلدور زد که زود رویش را پوشاند.
- ارباب تصمیم گرفتن که یک لیگ شطرنج برگذار کنن. اول هر گروه در داخل خودش! بعد نفرات برتر با هم! هرکس ببازه باید به گروه برنده ملحق شه !

و بعد چرخید تا برود. و سر راهش یقه باری، پرهای لینی و ردای الا را کشید تا با خودش ببرد. باری گفت:
- الان چی شد؟

- هیچی؟ فقط باید بفهمیم ارباب شطرنج بلده یا نه؟ چون من یکی بلد نیستم ! و میفهمید که؟ ما باید ببریم!

سه مرگخوار دیگر با فرمت به مورگانا خیره شدند.
- چرا؟

خارج از رول: هرکی از گُل کمتر به پسرم بگه از وسط دو نصفش میکنم؛ حتی شما دوست عزیز!
-----------------------------------------------------

تد ریموس لوپین برای لحظه ای وارد آشپزخانه شد که ناگهان جیمز سیریوس پاتر دستانش را کشیده و او را به بیرون آشپزخانه برد.

مرگخواران که کمی شکّه شده بودند لینی را فرستادند که سر و گوشی آب بدهد.

خارج از آشپزخانه

- تدی! بازی بعدی بین گیلبرت و پروفسور دامبلدوره؛ تو واقعاً میخوای دیدن او بازی رو از دست بدی؟! گیلبرت تا همین الان به جز پروفسور، و ویولت که تازه داره باهاش بازی میکنه، تمام محفلی های توی مقر رو شکست داده...!

- میدونم جیمز.. ولی این فرصت دیگه پیش نمیاد؛ میدونی مشاوره ساعتی چنده؟! تازه با اون دوچرخه ی الکتریکی که ویولت جدیداً خریده، بودجه ی محفل تقریباً ته کشیده؛ اگه الان نَرَم ...

- راستش ما تصمیم گرفتیم که برای یه مدت به خودمون استراحت بدیم و.. گفتین کی همه ی محفلی ها رو توی چی شکست داده؟!

(لودو که از شنیدن حرف های لینی شکّه شده بود، آمده بود که خود از زبان جیمز و تد بشنود.)

- راستش تو صف ایستاده بودیم که گیلبرت یهو چشمش به شطرنج جادوگران افتاد.. نمیدونم چی شد که عمو رونالد و گیلبرت رفتن پشت صفحه نشستن و شروع کردن به بازی.. همه چیز عادی بود که گیلبرت با وزیر زد توی پیاده ی عمو رونالد و کیش داد؛ وقتی عمو وزیر رو با پیاده گرفت، فیل گیلبرت از جناح دیگه شاه عمو رونالد رو مات کرد!

با فریاد شادی محفلیون، مسابقه ی بین ویولت و گیلبرت هم با یک مات مختنق به پایان رسید و دامبلدور از آن دور، با شرت و لباس ورزشی، همراه با کفش استوک دار وارد صحنه شد و گیلبرت با قیافه ی متفکری کاملاً دور از گیلبرت چند ساعت پیش، پشت صفحه ی شطرنج، منتظر مسابقه ی بعدی نشسته بود.

لینی به آرامی به سمت لودو رفته و در گوش او گفت: "مثل این که گیلبرت دچار چند شخصیتیه.. به نظرت چجوری از وسط این همه محفلی بدزدیمش؟"

لودو نگاهی به منوی مدیریتیش انداخته و پس از جست و جو میان گزینه های ممکن، منو را به جیبش بازگردانده و گفت: "نظرت در مورد بهانه ی پیشنهاد وزارت یا نظارت چیه؟" :sharti:

لینی:

مسابقه ی هیجان انگیز آلبوس دامبلدور و گیلبرت گریندلوالد آغاز شد و گیلبرت بازی را به قصد انجام سبک حمله ی دیوار سنگی شروع کرد.
-----------------------------------------------------
پ.ن: سبک حمله ی دیوار سنگی یکی از وحشتناک ترین شروع بازی های شطرنجه که در عین به وجود آوردن یه دیوار مستحکم محافظ، یک خط حمله ی قدرتمند رو هم به سفید هدیه میکنه.



سفید در حرکت پنجم...

پ.ن2: توی این بازی سفید به شدت حساب شده و بی رحم بازی میکنه.
خواستم اینجوری یه سر نخی از شخصیت متفکر و استراتژیست گیلبرت که پشت اون شخصیت های دیگش اسیر شده رو نشون بدم.