باشگاه هم‌خوانی هری پاتر و سنگ جادو

این دیالوگ ورنون که می‌گه من پول نمی‌دم تا یه کله پوک "پیر خرفت" بهش جادوجنبل یاد بده" به این معناس که دامبلدور رو می‌شناسه؟ منظورم از شناخت، اون شناخت نیست. این شناخته که یعنی می‌دونه "چه کسیه"! چون پیر بودن یه چیز رندومی نیست که بگی، کاملا آگاهانه از این کلمه استفاده کرده. خب... چرا باید ورنون دامبلدور رو بشناسه؟ حتی اگه از حرفای پتونیا در مورد لیلی اسمشو شنیده و حس کرده چون سال‌های زیادی گذشته پس حتما پیر شده... ای بابا زیاد چیه. از رفتن لیلی به هاگوارتز تا مرگش کلا 10 سال گذشته. چرا باید بدونه دامبلدور پیره؟

ما که می‌دونیم هاگرید قایمکی با چترش جادو می‌کنه، اما آیا این که حالا به خاطر جادویی که در هر صورت داره می‌کنه این حرفو زده، یعنی کم‌تر از حد انتظارمون برای جادو از چترش استفاده می‌کنه؟ یا بحث "آزادی در جادو کردن" چیزیه که اینجا مهمه؟

الآن دادلی می ره بیمارستان و می‌گه بفرمایید این دم رو خارج کنید؟ فکر کنید چقدر بین دکترا هیاهو میشه اگه یه همچین مریضی بیاد! وزارتخونه آبا و اجداد هاگرید رو که میاره جلو چشمش!

چرا پاتیل درزدار اینطور نچسب تعریف شده؟ در حالی که نه‌تنها یکی از اصلی‌ترین ورودی‌های کوچه دیاگونه، بلکه افراد زیادی بهش رفت و آمد دارن! چی می‌شد اگه خوشگل و شیک و پیک می‌بود که اولین تاثیری که روی یه ماگل می‌ذاره که برای اولین‌بار تو یه جای جادویی قدم گذاشته تاثیر خاص خفنی داشته باشه؟ خصوصا که جادوگرا در طول تاریخ هم برای حفظ پاتیل درزدار جنگیدن! (اشاره به دست‌نوشته رولینگ از پاتیل درزدار)

“This is it,” said Hagrid, coming to a halt, “the Leaky Cauldron.
It’s a famous place.”
It was a tiny, grubby-looking pub. If Hagrid hadn’t pointed it
out, Harry wouldn’t have noticed it was there.

این سوالم چیز مهمی نیست، ولی خب چرا کار هری تو فروشگاه ردافروشی زودتر از دراکو تموم شد؟

گابریل دلاکور نوشت:

مسئله بعدی اینه که تو نامه نوشته دامبلدور رئیس کنفدراسیون بین المللی جادوگرانه که باعث تعجبم شد. چون تو فیلم جانوران شگفت‌انگیز...

اسپویلربرای آشکار شدن کلیک کنید

تو فیلم جانوران شگفت‌انگیز و رازهای دامبلدور، با این که دامبلدور هنوز جوون بود و اصولا جوونا بیشتر پی شهرت و مقام و منصب هستن نه؟ واکنشش به چیلین که جلوش زانو زد طوری بود که انگار اصلا دنبال چنین چیزی نیست. البته خب، وقتی جزء داوطلبان نبود واضحه که نمیاد بگه خب حیوون منو انتخاب کرد، تمومه قبول می‌کنم ولی خب.

نکته بعدی جالب برام این بود که یه جغد تو جیب پالتوی هاگرید بود و اینقد عجیب بود که رولینگ خودش تاکید می‌کنه یه جغد زنده‌ی واقعی! چطوری اون تو زنده موند ولی؟

مسئله‌ی بعدی برام سواله! پتونیا اونجا که حرفای دلشو می‌ریزه وسط، می‌گه لیلی برای تعطیلات که برمی‌گشت خونه فنجون چایی رو تبدیل به موش می‌کرد! در ادامه‌ش میگه وقتی با جیمز ازدواج کرد از پیشمون رفت! پس اینجا منظور تعطیلات بین هر دو ترم مدرسه بوده دیگه؟ در حالی که می‌دونیم جادو برای افراد زیر 17 سال ممنوعه. پس چطوری لیلی اینقد راحت طلسم می‌کرد؟ آیا قوانین در طول تاریخ به این کوتاهی عوض شده؟ نمی‌تونیم حتی بگیم سوتی کلامی بوده، چون دورسلیا تا کتاب دوم هیچ ایده‌ای ندارن که هری نمی‌تونه خارج از مدرسه جادو کنه! مطمئنا اگه لیلی هم نمی‌تونست توی خونه جادو کنه چیزی نبود که پتونیا و در نتیجه‌ش ورنون هم ندونه!

مورد بعدی رو اصلا درک نمی‌کنم و دو تا سوال جدی ازش دارم! هاگرید تو تک‌تک دیالوگاش مدام می‌گه جادوگر و ساحره (witch | wizard)! این همه اصرار برای متمایز کردن جنسیت و گفتن ویچ و ویزارد چیه؟ چرا رولینگ از تک کلمه‌ی ویزارد برای هر دو جنسیت استفاده نکرد؟ اصلا اگه اینقد اصرار داشت جنسیت رو جدا کنه، چرا ویچ و ویچر نذاشت؟ (witch | witcher) چرا ویزارد که بدون جنسیت هست رو آورد وسط ولی برای جنس مذکر استفاده کرد؟ واقعا برام سواله.

این دیالوگ ورنون که می‌گه من پول نمی‌دم تا یه کله پوک "پیر خرفت" بهش جادوجنبل یاد بده" به این معناس که دامبلدور رو می‌شناسه؟ منظورم از شناخت، اون شناخت نیست. این شناخته که یعنی می‌دونه "چه کسیه"! چون پیر بودن یه چیز رندومی نیست که بگی، کاملا آگاهانه از این کلمه استفاده کرده. خب... چرا باید ورنون دامبلدور رو بشناسه؟ حتی اگه از حرفای پتونیا در مورد لیلی اسمشو شنیده و حس کرده چون سال‌های زیادی گذشته پس حتما پیر شده... ای بابا زیاد چیه. از رفتن لیلی به هاگوارتز تا مرگش کلا 10 سال گذشته. چرا باید بدونه دامبلدور پیره؟

و آیا این به خاطر اینه که هری تا اون سن پیش کسایی بزرگ شده ماگل بودن و خودش هم هیچی از جادو نمی‌دونه و یا به خاطر اینه که طرف شروع کرد به قضاوت کردن هاگرید که یجورایی نقش نجات دهنده‌ی هری رو بازی کرده؟!

الآن دورسلی ها واقعا انتظار داشتن همچین ایستگاهی وجود نداشته باشه و امیدوار بودن هری گم شه؟ یا اینکه می‌خواستن اذیتش کنن؟

مخصوصا اونجایی که هاگرید براش بستنی خرید(اونم با یه طعم قابل تحمل!) اوج خوشحالی من برای هری بود.
یک پرسشی هم برام یجای این چند فصل ایجاد شد. اونم اینه که هری توی ردا فروشی، از حرفای پسری که اونجا بود خوشش نیومد
و آیا این به خاطر اینه که هری تا اون سن پیش کسایی بزرگ شده ماگل بودن و خودش هم هیچی از جادو نمی‌دونه و یا به خاطر اینه که طرف شروع کرد به قضاوت کردن هاگرید که یجورایی نقش نجات دهنده‌ی هری رو بازی کرده؟! یا حتی دلیل دیگه‌ای داره؟