معجون در حال آماده‌سازی است

این یکی کمی مغرور به نظر می رسید... چون علاوه بر تاج کلی زلمزیمبو از خودش آویزان کرده بود.
سری به تاسف تکان داد و به سمت مرگخوار بعدی رفت .
با چشم هایش به او دقیق شد ...
این یکی خوب به نظر می رسید ، هم ورزیده بود ، هم قدبلند و هم سلاحی داشت تا علاوه بر جادو ، با کمک آن او را از شر تهدید های احتمالی حفظ کند . لحظه ای به فکر فرو رفت ؛ سپس با متانتی که در شان دختر لرد سیاه بود دوباره از صندلی پدرخوانده اش بالا رفت و با دمش به سامورایی اشاره کرد.
- فییییییسس تیس !
- مطمئنی ؟ خب پس...

لرد سیاه نگاهی به مرگخوارانش انداخت.
- از این به بعد ...

نفس مرگخواران در سینه حبس شد .لرد سیاه لب خند خبیثانه ای زد .
- از این به بعد...

از آنجایی که مرگخواران قبلا نفسشان را حبص کرده بودند و الان چیزی برای حبس کردن نداشتند ، عضلاتشان منقبض شده و به لرد سیاه چشم دوختند .
لرد که با دیدن مرگخوارانش سرگرم شده بود و از این بازی خوشش آمده بود ،تصمیم گرفت کمی این بازی را ادامه دهد ...

بالاخره کمی هیجان که ضرری نداشت ؟!

نجينى با وقارى كه از دختر خوانده لرد سياه انتظار مى رفت، پيچ و تابى به اندام موزونش داد. از روى شانه لرد سياه به دور دسته صندلى خزيد و به سمت مرگخواران راهى شد.
رو به روى اولين مرگخوار ايستاد.
مرگخوار قابلى به نظر مى رسيد...
كمى پر سر و صدا بود... ولى خوش رنگى اش به سر و صدايش مى چربيد.
تنها مشكلش ريز بودنش بود... ريز و البته... حشره!
براى بار آخر سر تا پاى لينى را از نظر گذراند.
البته كه سر تا پاى لينى يكى بود و با نگاه به سرش، پاهايش هم ديده مى شد.

از لينى گذشت و رو به روى مرگخوار بعدى توقف كرد.
اين يكى هم دلچسبش نبود. زيادى شلوغ بود. خطرناك هم بود. چراكه هيچكس دوست نداشت از خواب بيدار شود و پوستش را در پاتيل معجون پرستارش ببيند.

از هكتور هم گذشت و روبه روى مرگخوار بعدى ايستاد.

شترق!

خانوم هوريس، در فرايند فرار از خودش به گلدان برخورد و آن را واژگون كرده بود.
با تعجب به گلدان نگاه كرد. گلدان ارزشمندى براى لرد سياه بود. برگشت تا واكنش لرد سياه را ارزيابى كند كه با چيز عجيبى در پشت سرش رو به رو شد...

دم!

براى بار دوم جيغ بلندى كشيد و سعى كرد از دمش فرار كند.
نجينى با افسوس فسى كشيد و حواسش را روى مرگخوار بعدى متمركز كرد.

مرگخواران لب از لب باز نکردند. نگاه لرد از روی تک تک آن‌ها عبور کرد اما هیچ نشانه‌ای به منزله داوطلب شدن نیافت.

- می‌دونیم که سکوتتون سرشار از ناگفته‌هاست. این رو از نگاه تک تکتون می‌خونیم! فقط نجابتتون اجازه نمی‌ده حرفی بزنید. اشکالی نداره! اربابی هستیم بسیار مدبّر که تدبیری برای این وضعیت اندیشیدیم. هرکس داوطلبه یک قدم بیاد جلو!

مرگخواران قدم از قدم برنداشتند ... البته این تصور هوریس بود! اما ظاهرا استدلال استقرایی‌اش نتیجه درستی نداد و تنها خودش بود که سر جایش باقی ماند. سنگینی چندین و چند نگاه را پشت سرش احساس کرد. آب دهانش را به سختی قورت داد و با تردید از گوشه چشم به دو طرف نگاهی انداخت. تمام مرگخواران یک گام به عقب رفته بودند!

- هوریس!

هوریس که در اثر استرس زیاد هنگ کرده بود، به صورت رگباری تغییر شکل می‌داد.

- من هوریس نیستم ... من خانم نوریسم ... میو میو!

ناگهان به یاد آورد که از گربه می‌ترســ ... ترس که نه! چندشش می‌شود! بنابراین شروع به فرار از خودش کرد.

- شانس آورد که سریعا از جلوی چشممون دور شد! ما تاکسیدرمی دخترمونم رو دوش این مردک فاسد نمی‌ذاریم.

نگاه جست‌وجوگر لرد دوباره مشغول یافتن داوطلب شد.

- پس می‌خواین دست روی دست بذارین ... هان؟ دخترم، خودت انتخاب کن!

خلاصه:

لرد سیاه قصد داره مالکیت خانه گانت ها رو به یکی از مرگخوارها واگذار کنه. تنها شرطش هم اینه که مرگخوار مورد نظر، مارزبان باشه.
مرگخوار ها تلاش می کنن مارزبان بشن...ولی هیچکدوم موفق نمی شن.


...................

لرد سیاه همه مرگخواران را جمع کرد. ظاهرا لحظه تصمیم گیری فرا رسیده بود.
-یاران ما...کدامیک از شما...

-من ارباب...من!
-منو انتخاب کنین ارباب. پشیمون نمی شین!
-من شایسته ترینم ارباب. البته بعد از شما.

لرد سیاه با خونسردی به مرگخواران داوطلب نگاه کرد.
-ما شرطمان را گفته بودیم...فقط یک مارزبان...

-پاپا....فیساسسوووسوسووهسووو.

لرد سیاه به طرف دخترش برگشت. مسلما او بهترین و شایسته ترین فرد حاضر برای تحویل گرفتن میراث اجدادی اش بود...تنها یک اشکال داشت!
مار بود!
یک مار به تنهایی نمی توانست یک خانه را اداره کند. مدارک کافی هم برای صاحب خانه شدن نداشت. نجینی فقط می توانست صاحب لانه شود.

-فرزند ما بسیار شایسته و لایق هستن...از هر مارزبانی مارزبان تره. ولی برای حفظ امنیتش ترجیح می دیم یکی از شما به عنوان پرستار در کنارش باشه. اینجوری خونه رو به اسم یکی از شما می کنیم و شما وظیفه دارین به نجینی رسیدگی کنین. حالا مایلیم بدونیم کی داوطلبه!

بعد از نابودی ناگهانی مروپ، تاتسویا به تنهایی به طرف خانه ریدل ها حرکت کرد و خیلی زود به آنجا رسید.

سامورایی ها افرادی سریع السیر بودند.

ولی وقتی رسید متوجه شد که یکی از دلایل زود رسیدنش، سبک بودنش است.
این موضوع را وقتی فهمید که شمشیر خشمگینش لی لی کنان خودش را به او رساند و با عصبانیت غلاف شد.
-من شمشیرم...میفهمی؟من مجبور نیستم همه جا دنبالت بدوئم. وقتی جایی میری منو جا نذار!

تاتسویا متوجه شد که سامورایی ها خیلی هم سریع السیر نیستند. گذشته از این، همیشه به شماشیر(جمع شمشیر) خود نیازمندند و نباید آنها را عصبانی کنند. بنابراین به شمشیر احترام سامورایی گذاشت و وارد خانه ریدل ها شد.
-ببخشید...من اومدم صاحب خانه گانت ها بشم.

-زبون ماری بلدی؟

تاتسویا با خودش فکری کرد.
-خب...نه! ولی اعتماد به نفسم زیاده. به نظرم میتونم!

حقیقت این بود که دلفی زبان ماری انگلیسی را با نوع فرانسوی آن قاط زده بود. برخی کلمات در این دو زبان ، شباهت هایی از لحاظ تلفظ دارند. مثلا ‘فاسهی’ در فرانسوی و ‘فَسهی’ در انگلیسی که مترادف همان تاکسی (تکسی) خودمان می باشد.

مار مزبور که یک انگلیسی نجیب زاده بود و روی زبان مادریش حساسیت بسیار داشت ، وقتی دید دلفی دارد با لهجه ی انگلیسی-فرانسوی حرف می زند ، رگ وطن دوستی اش متورم شد و به او حمله ور گشت...



مروپ پشت میزی واقع در آزمایشگاه خانه ی ریدل ، نشسته بود و داشت دستورالعمل معجون عشقی را که اخیرا درست کرده بود ، می نوشت.

-قمه ی رودولف : 2 عدد ... چربی موی اسنیپ : 2 قاشق غذا خوری ... خلوت تنهایی دلفی : به مقدار لازم ... معجون عشق آماده ی هکتور : 1 عدد ... بانز : 1 عدد جهت آزمایش معجون ...

در این هنگام بود که سقف آزمایشگاه فرو ریخت و شخصی با ژست سامورایی طور بر زمین فرود آمد.

مروپ همان طور که سعی داشت خودش را از زیر آوار بیرون بکشد ، تاتسویا را دید که مقابلش ایستاده و کاتانایش را به سمت او گرفته.

- ام! ... تاتسویا سان! ... نمی خوای بگیریش اون ور ...

تاتسویا چند بار پلک زد و در حالی که از مود سامورایی وارش خارج می شد ، کاتانایش را غلاف کرد و گفت : "مروپ سان! ... جغدتو جا گذاشته بودی ... نجینی از صبح هی زنگ می زد ..."

مروپ جغدش را که جدیدترین محصول شرکت گلابی بود ، از تاتسویا گرفت و به نجینی زنگ زد.

-هَسو؟ ... هِس فِس! (الو؟ .. مامان مروپ! ... معجون عشق دسته ، بذار زمین ... پاپام گفته هر کی زبون ماری بلد باشه ، خونه ی گانت رو می زنه به اسمش!)

جغد مروپ از دستش افتاد. بعد از این همه زحمتی که برای پسرش نکشیده بود ، این طوری جوابش را می داد؟ دستش را روی قلبش گذاشت و در حالی که پیازهایی را که به عنوان غنیمت از محفل برداشته بودند ، به چشمانش می مالید تا اشکش درآید ، گفت : "تاتسویا سان! ... قلبم شکست! ... آخه می خواستم خونه ی گانتو تبدیل به نمایندگی فروش معجون عشق کنم ... "

-مروپ سان! ... اولا ، قلبت اون جایی که دستتو گذاشتی نیست! ... دوما ، خودت بهم قول داده بودی که می تونم اون جا رو تبدیل به باشگاهِ کنم ...

مروپ سرش را به نشانه ی تکان داد و گفت : "آره ، الانم همینو گفتم ، تو هنوز زبون فارسی رو درست متوجه نمیشی ...

بعد هر دو راه افتادند تا در رقابت مرگخواران برای به دست آوردن سند خانه ی گانت شرکت کنند ...

-وقت دختر ما بیشتر از انجام این کارای پیش پا افتاده ارزش داره.

دلفی که مردد مونده شروع کنه به حرف زدن یا نه، اول به مار، بعد به اربابش و دوباره به مار نگاه میکنه و آب دهنش رو قورت میده. قرار نبود لرد با همچین مار بد قواره ای بسنجدش خب! حالا باید چیکار می کرد؟

دلفی نگاهی به لرد میندازه که دوباره مشغول محاسباتش شده بود... شاید بهتر بود خیلی سوسکی از همون دری که وارد شده بود، برگرده.
بعد از انجام کمی محاسبات سوسک ضربدر قلم پر برابر ریتا و ریتا برابر سوسک کش، سوسک کش برابر خلوت تنهایی، پس ریتا برابر خلوت تنهایی... وقتی سرانجام به نتیجه رسید که ریتا داره خلوت تنهاییشو ازش میدزده، عزمشو جزم کرد که بره و جلوش وایسته. پس، خیلی پاورچین پاورچین به سمت در اتاق رفت، دستگیره رو چرخوند و در رو باز... نکرد! در قفل بود!

-کجا با این عجله؟ بیا اول به سلامت از این آزمون رد شو، بعد!
-ارباب! همین الان متوجه شدم ریتا داره خلوت تنهاییم رو ازم میدزده. باید برم خلوت تنهاییمو نجات بدم از دستش!
-فرمودیم اول آزمون، بعد.

دلفی ترسون و لرزون به جای اولش برمیگرده و روبروی مار می ایسته. مار هم سرشو بالا میاره و به دلفی زل میزنه. دلفی آب دهنشو قورت میده و چشم هاشو میبنده، بعد یادش میفته نباید چشم هاشو ببنده. باید با ترسش روبرو بشه. در نتیجه چشم هاشو باز میکنه و به چشمای مار نگاه میکنه.
-فس فیس فسس فس فس؟

لرد همونطور که سرش تو محاسباتش بود به طرف رداش که یه گوشه ای پرت شده اشاره میکنه.
-اونجا تو جیب داخلی ردامونه. برش دار برو. به گلدونا هم آب بده. وقتی داری میای بیرون چراغا رو...هی...صبر کن ببینیم...داری از حواس پرتی ما سوء استفاده میکنی؟ ما شرطمون یادمون نرفته. مگه زبون ماری بلدی؟

دلفی با اعتماد به نفس سرشو تکون میده و میگه: البته که بلدم ارباب. خیلی خوب صحبت میکنم. بی لهجه.

لرد چوب دستیشو در میاره. دلفی میترسه! درآورده شدن چوب دستی لرد اتفاق ترسناکیه.
لرد چوب دستیشو تکون میده...
ولی دلفی بر خلاف تصورش نمیمیره.

یه مار غول پیکر درست جلوی پای دلفی ظاهر میشه.

-تواناییتو ثابت کن! حرف بزن باهاش ببینیم!

دلفی با ترس و لرز به ماره نگاه میکنه.
-حالا چه لزومی داشت مزاحم اوقات ایشون بشیم ارباب؟ نجینی جان که بودن...

- نه خیر. یکم نم کشیده فقط. چیزه... بلدما. هولم نکنین بذارین تمرکز کنم..
- بفرما تمرکز کن ببینیم.
- اینطوری که نمیشه! صدای نفس کشیدن‌تون نمیذاره تمرکز کنم!
- بلد نیستی بگو بلد نیستم دیگه. بهونه چرا میاری؟

مرگخواران رکوردرها را خاموش کرده و محل را ترک کردند.

- خیلی هم بلدم!

دلفی کمی به فکر فرو رفت. دید با کمی به فکر فرو رفتن به نتیجه‌ای نمی‌رسد. در نتیجه بیشتر به فکر فرو رفت. همانطور که به فکر فرو رفته بود به خودش آمد و دید جلوی دربِ اتاق ارباب ایستاده؛ رشته‌ی افکار از دستش در رفت و هرچه فکر کرد یادش نیامد که داشت به چه فکر می‌کرد.
شانه بالا انداخت و در زد.

- بیا تو.

وارد شد.
به نظر می‌آمد لرد در حالِ محاسبه‌ی چیزی بود.

- ارباب اومدم کلید خونه‌ی گانت‌ها رو بگیرم ازتون.

خلاصه:
لرد سیاه قصد داره مالکیت خانه گانت ها رو به یکی از مرگخوارها واگذار کنه. تنها شرطش هم اینه که مرگخوار مورد نظر، مارزبان باشه.
مرگخوار ها تلاش می کنن مارزبان بشن. لینی از نجینی درس می گیره(که بی فایده اس)...هکتور معجون مارزبانی درست می کنه(که بی فایده اس)...بلاتریکس می خواد زبون مار بخوره که به جاش زبون مارمولک می خوره. اثر منفی می ذاره و حالا فقط مثل گاو مااا مااا می کنه. آریانا طی یه تلاش نافرجام به میز تبدیل شده و تلاش رودولف برای یاد گرفتن زبون مار ها از هری پاتر هم بی نتیجه میمونه.از طرفی ریتا هم موفق نمیشه با مصاحبه کردن زیرزبون مار رو بکشه و ازش حرف زدن مار ها رو یاد بگیره.
_______________________
ریتا موقتا بیخیال یادگیری زبان مار ها شده بود و به سراغ تنبیه قلم پرش رفته بود.
در سویی دیگر، دلفی که بعد از چندروزی دوری از هردوجهان، از خلوت تنهاییش بیرون آمده بود چشمش به آگهی روی دیوار خورد. با خودش فکر کرد:
-مار زبان بودن؟... مارزبان بودن! آره خودشه من مارزبانم! لعنتی پاک یادم رفته بود!

دلفی به اتاقش برگشت و ردای پلوخوری اش را تن کرد و برای خفن تر جلوه کردن عینک آفتابی بزرگی به چشمانش زد.
-اَه نه! واسه عینک دودی خیلی تاریکه ولش کن اینو به عنوان صاحب آینده خونه آبا و اجدادی ارباب به خودی خود خفن محسوب میشم.

سپس به سمت اتاق لرد سیاه حرکت کرد تا بعد از اثبات مارزبانی اش سند خانه را تحویل بگیرد، توی راه اتاق بود که مشغول رویا پردازی شد؛ خانه را بغل کرد، خانه را نوازش کرد، خانه را خواباند، خلوت تنهایی اش بزرگ شد، خلوت تنهایی اش با خانه ازدواج کرد، ماه عسل رفت، خانه گانت ها با خلوت تنهایی اش صاحب فرزندان دورگه نیمه خانه نیمه خلوت شدند، بچه ها بزرگ شدند، با دو ویلای خوشتیپ ازدواج کردند. خلوت تنهایی اش و خانه گانت ها در حالی که با عشق به نوه هایشان خیره شده بودند همدیگر را بوسیــــــــــ...
-دلفی دلفی کجا میری؟
-زهرنجینی و کجا میری! فضله تسترال و کجا میری؟ چرا وسط صحنه حساس ماجرا مزاحم میشی ها؟ هــــــا؟ هـــــــــــــــــــــا؟

لینی حشره ای نبود که به این سادگی ها دست از هدفش بردارد پس بدون این که خم به شاخکش بیاورد گفت:
-نمیگی کجا میری؟
-دارم میرم بمیرم؟ مگه نمیبینی لباس رسمی پوشیدم؟ دارم میرم قرارداد خونه رو با ارباب امضا کُــــ...

هنوز جمله منعقد نشده بود که تمام مرگخواران دور تا دور را محاصره کردند!
-چرا رو نمیکنی شیطون؟
-یه دو کلوم حرف بزن ببینیم مرلینی!
-تو مث یه روز قشنگ آفتابی، اومدی به آسمون قلبم بتابی.
-همیشه معلوم بود با استعدادی... از چشمات میخوندم اصلا.
-کی بهتر از تو که بهترینی؟ تو ماه زیبای روی زمینی!
-تو دوست داری با دوست من که دوست داره با دوست تو دوست بشه دوست بشی؟

به دلفی فشار آمد! دلفی خلوت تحمل این همه شلوغی را نداشت.
-بــــــــــــــــــــســـــــــــــــــــــــه!

سکوت ناگهانی ای همه جارا فراگرفت.

-خب خب، میدونین که دل نداشتم نمیاد که ناامیدتون کنم یه چندتا جمله به زبون مارا میگم بعدا برید واسه بقیه تعریف کنید دهن به دهن بچرخه...
-بگو بگو!

ملت مرگخوار رکوردر های جادوییشان را استارت کردند تا هیچ کلمه ای را از دست ندهند.

-خب شروع میکنیم! فس فس...آم چیزه یه لحظه هول شدم وایسین!...
فیس... نه نه اینم نبود، خیلی وقته تمرین نداشتم... الان درست میشه، فوس فوس فیس... اشتباه شد اشتباه شد. هولم نکنین دیگه! الان دارم هول میشم! استرس گرفتم، وگرنه بلدم...

کم کم صدای اعتراض ها بلند شد:
-ما رو تسترال فرض کردی؟
-این چه وضشه!