معجون در حال آماده‌سازی است

- هی.

آه کشید.
دلش می‌خواست سرش را بالا بگیرد و رو به آسمان، چشم در چشم ماه نصفه نیمه‌ با نسیمی که به صورتش می‌وزد آه بکشد. اما نه بادی بود و نه ماهی. آسمان سرخ غروب بود. خورشیدی رو به زوال و ابرهای تیره درشت که با خستگی می‌خزیدند و پیرمرد بود و سر روی گردن افتاده و نگاه خیره به اعماق تاریکی.

- تو چطوری فوکس؟

پرنده با معصومیتی رشک برانگیز، برخواسته از ناآگاهی محضش نگاهی به اطرافش انداخته و سپس به زمین زیرپایش نوک زد.

- خوبی؟

پرنده در آغوش پیرمرد جهیده و روی پایش جا خوش کرده بود. فارغ از نگاهی که همچنان به جای سابقش خیره شده و ملتمسانه جوابی را تمنّا می‌کرد.
سر دوباره برگشت و از گردن آویزان شد، مردمک‌ها خسته و گشاد پایین افتاده و مشغول وارسی پرنده پف کرده شدند.

- بگذریم...

و در بالاترین برج مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتز غرق شد.

- پروفسور اینجایی؟

قبل از آنکه برگردد چشمانش را باز کرد، یک لبخند روی لبش چپاند و سعی کرد چیزی که توی گلویش بود را فرو دهد.
- آره باباجان، کاریم داشتی؟

پسرک موهای بلندی داشت که تا روی شانه‌هایش می‌رسید و عینک طلایی به چشم و لبخند عریض مشتقانه‌ای که به دندان‌های خرگوشی‌اش مزیّن شده بود.

- آره... نمی‌دونم هافل چی‌چی خورده؟ از صبح تا حالا داره ناله می‌کنه...

وین نگاهی به گورکن چاقی که در بغلش بود انداخت. خسته و مریض بود و خرخر می‌کرد.
- الان پروفسور خوبت می‌کنه هافل... غصه نخور، می‌شه دست کنید تو دهنش تا چیزی که خورده رو بالا بیاره؟ انگشت من تا ته گلوش نمی‌رسه.

نگاه و لحن صادقانه پسرک خنده قلابی پیرمرد را واقعی کرد.

- سعی‌م رو می‌کنم... امیدوارم انگشتم به اندازه کافی بلند باشه.

به اندازه کافی بلند بود.
جانور چندباری عق زده و دست آخر محتویات نه چندان دلچسب معده‌اش را خالی کرد. محتوایی به رنگ سبزتیره همراه با تکّه‌های فلز ریز و درشت. سپس خرسند و آسوده خاطر زوزه‌ای کشید.

- خوب شدی هافل!

پسرک غافل از نگاه پرحسرت پیرمرد، جانور را سخت در آغوش کشید تا او را در خیالاتی دور و دراز غرق کند. همه آنچه از روزگاران قدیم تا امروز گذرانده بود. آدم‌هایی که بودند، آدم ‌هایی که دیگر نبودند...

- ممنون پروفسور!

وین قسمتی از کمر پیرمرد را - تا آنجا که دستش می‌رسید- در آغوش گرفته و صورتش را درون ریش او فرو کرد تا دامبلدور را از خواب و خیالاتش بیرون بکشد.

- وین پروف رو پیدا کردی؟... سلام پروفسور!

سر پنه‌لوپه از شکاف در بیرون زده و به آن دو خیره شده بود.

- پروف هافل رو نجاتش داد!

پسرک با خرسندی فریاد زده و جانور را مثل جام بالای سرش گرفت.

- حیف شد... گفتم دیگه از دستش خلاص شدیم.

وین آهسته جانور را تا روی سینه‌اش پایین آورده و هر دو با هم اخم کردند.
- چی... گف... تی؟

دخترک اخم کرده و چشم‌هایش را تنگ کرد.
- گفتم دیگه داشتیم از دست! یه موجوده! خرابکاره! تنبله! سیاه و سفیده_
- هافل دمش زرده!
- خب پس! عجیب الخلقه هم هست!

پنه‌لوپه با شیطنت زبانش را برای وین درآورده و بلافاصله پشت در ناپدید شد.

- پوست کله‌ت رو می‌کنم! بدو بریم بگیریمش.

در چشم بر هم زدنی پیرمرد دوباره با پرنده و غروب تنها مانده بود.
با پرنده و غروب و آه...

دفترچه خاطرات عزیزم
امروز رفتم خونه پدر بزرگم تا پارسیس برادرم رو بهش بسپارم و برم خونه گریمولد تا تو آشپزخونه فوت و فن آشپزی رو از خانم ویزلی یاد بگیرم ولی... طبق معمول پدر بزرگم منو نگه داشت تا یکی از اون داستانای خواب آورشو برام تعریف کنه.
- باباجان میخوام برات قصه شنگول و منگول و ...
-پدر بزرگ اون مال بچه هاست.
-آهان راست میگی میخواستم قصه شنل قرمزی...
-اونم مال بچه هاست.
-آهان قصه دیو و دلبر...
-پدر بزرگ مطمئنی برای من داستان میخوای بگی یک وقت منو با پارسیس اشتباه نگرفتی؟
-بابا جان یعنی من اینقدر پیرم که فرق تو رو با اون جقل بچه ندونم؟
-ببخشید!
-بزار فکر کنم... آهان میخواستم داستان اختراع جادویی جدتو بگم.
-پدر بزرگ.
-بله باباجان.
-مگه شما پدر پدرم نیستید.
-چرا باباجان.
-مگه شما و پدرم جادوگرین؟
-نه باباجان.
-پس چطوری از خاطرات جادویی میگین و جد من چطور تونسته اختراع کنه؟
-من منظورم جد مادر ته باباجان.
-شما...
-میشه اینقدر سوال پیچم نکنی؟ پدر بزرگ دیگت برام گفته. سوال دیگه ای داری؟
-نه بابا جا... نه ندارم پدر بزرگ.
پدر بزرگم یک کاسه بزرگی از روی میز برداشت و روی پاش گذاشت.
-این دفعه من تعریف نمیکنم خودت میبینی.
-پدر بزرگ این قدح اندیشه...
اما قبل از اینکه دوباره سوال کنم سرم تو قدح فرو رفت و زن و مردی با لباسای کهنه که روی لباس های مرد پارگی هایی که مثل رد پنجه و سوختگی بود رو دیدم. همون لحظه کنترلی رو تو دست پدر بزرگم دیدم.
-باباجان هرجا نیاز به توضیح داشت برات استپ میکنم.
-مگه فیلمه؟
-اینقدر سوال نپرس.خب اون پسر جوون مو برنز که اسمش توماسه جدته اون خانم مو سیاه با چشمای آبی که کنار شه و اسمش مالیه و خیلی شبیه تویه همسرشه. خب این جد تو یک مربی اژدها است و دختری به اسم نو لا دارن که اون دیگه خیلی شبیه تویه موهاش حناییه و چشا شم قرمزه. چرا دستتو جلوت گرفتی؟
- موهای خانمه سیاهه نمیتونم نگاه کنم.
پدر بزرگم هم زمان با تاسف خوردن با تکون دادن سر دکمه کنترل رو زد و صحنه شروع به وول خوردن کرد.
- تام عزیزم من خیلی میترسم هر روز میری و اون اژدها های مجارستانی رو رام میکنی و آخر شب برمیگردی بعضی وقتا هم که خیلی دیر بر میگردی من دلم قد یک گنجیشکه با خودت نمیگی زنم نگرانه سریع تر برم خونه.
- عزیزم من مجبورم آخه اگه یک روز کار نکنم که برای شام نمیتونیم چیزی بخوریم تازه مدرسه نولا چی میشه دختر به این باهوشی حیفه که درس نخونه.
یک نگاه به اون خونه فکستنی انداختم فقط یک شومینه و صندوقچه کهنه نو ترین وسایل به نظر میرسیدن در چوبی نیم سوخته اتاق نظرمو جلب کرد. به سمت در رفتم و وارد شدم. صدای تام و مالی قطع شد و دخترک داخل اتاق روی تختش نشست اون نولا بود.
- من برای بابام نگرانم. باید یک چیزی بسازم که همیشه بدونم بابام چی کار میکنه. نگاهی به ساعت روبروش کرد و به فکر فرو رفت. بعد از دقایقی از اتاق بیرون رفت و چوب مادر شو آورد و ساعت رو آورد پایین. کاردستی هایی ساخت که روی هر کدوم اسم یکی از اعضای خانواده اش به چشم میخورد. عقربه های اضافه ای روی ساعت تنظیم کرد و جادو هایی رو اجرا کرد. بعد از شیش ساعت وقت گذاشتن روی ساعت که برای من با سرعت می گذشت ساعت رو پیش مادرش برد.
-مامان مامان نگاه کن این ساعته که ساختم میگه که هر کدوممون کجاییم و خطر در اطرافمون چجوریه ببین بابا حالش خوبه و دم دره.
و همون لحظه در باز شد و تام با چهره ای خسته در حالی که نامه ای دستش بود وارد شد. دختر که خیلی خوشحال بود رفت و تو بغل پدرش جا خوش کرد.
-مالی نامه هاگوارتزه.
دستی شونمو گرفت و از قدح خارج شدم. پس حالا فهمیدم ساعت ویزلی هارو کی اختراع کرده.
-پدر بزرگ میشه بقیه زندگی نو لا رو بهم بگی.
-نه دیگه باباجان الان فقط بهت میگم که اون از اولین بچه هایی بود که به هاگوارتز رفت و در ریونکلاو جا خوش کرد. بقیه داستان روز ای دیگه.
-پدر بزرگ...
-نه دیگه من اونهمه پیش پدر بزرگت نبودم که بیام برای تو خلاصه تعریف کنم.
نگاهی به ساعت کردم و دیدم همه خونه هستن. خونه...
-وای خدا دیرم شده باید برم خونه گریمولد.

- چی شد پس، آگ؟
- اومدم زن، اومدم!

تصویر، آگلانتاین پافت رو نشون میداد، که موهای سیاه داشت و خیلی جوون تر بود.
آگلانتاین دستمال ها رو برداشت و وارد آشپزخونه شد.

- ببین، قشنگ اینجا رو برق میندازی. خواهرم اینا امشب میان خونه، نمیخوام فکر کنن من کد بانو نیستم و این حرفا. ببین، مثل همیشه هشت ساعت طولش ندیا!
- چشم.

خانم پافت، سری به نشونه رضایت تکون داد و بیرون رفت، سوار جاروی دوستاش شد و زن ها، جیغ زنان به پرواز در اومدن، و آگلانتاین موند و یه آشپزخونه کثیف.

شش ساعت بعد

آگلانتاین نفس نفس زنان، نشست و به نتیجه کارش نگاه کرد.
- لعنتی، حتی نصف آشپزخونه هم تمیز نشده، این زن هم تا پنج دقیقه دیگه میاد! کاش میشد از جادو...

با کف دست، اونقد محکم به پیشونی خودش کوبید که روی پیشونیش، جای دستش موند. چرا اینهمه سال به ذهنش نرسیده بود؟! اون یه جادوگر بود و میتونست توی این همه سال، به جای اینکه روزی هشت ساعت آشپزخونه رو با دست، دستمال بکشه، با جادو تمیز کنه! با این فکر، چوبدستیشو به سمت دستمال گرفت.

پنج دقیقه بعد

در با شدت باز شد و به دیوار برخورد کرد. آگلانتاین با صدا از خواب پرید.
- اومدم عزیزم! و خواهرم اینا هم تو راهن... وای به حالت اگه...

حرف خانم پافت، با دیدن آشپزخونه تر و تمیز و براق، قطع شد و دهنش باز موند.
وقتی تونست دهنشو جمع کنه، با تحسین به آگلانتاین نگاه کرد.
- واو، عزیزم! خیلی قشنگ تمیز شده! فکر نمیکردم بتونی زودتر از هشت ساعت تمیزش کنی!

آگلانتاین سرشو به نشونه تشکر تکون داد، و زیر چشمی نگاهی به دستمال آشپزخونه جادویی ش انداخت که پشتش گرفته بود.

دفترچه خاطرات عزیز:

یادمه در زمانی که پدربزرگم زنده بود یک خاطره برام تعریف کرد من تا چندین سال متوجه اون خاطره نشده بودم تا اینکه در کوچه دیاگون به دوره گردی برخورد کردم که اون اتفاق باعث شد تمامی خاطرات پدربزرگم برام تداعی بشه

ماجرا این از این قرار بود که پدربزرگم برام تعریف کرده بود که ساعت هایی که در خانه های ما به صورت جادویی بود در ابتدا در خانه های ماگلی وجود داشت من هیچ موقع این را باور نمیکردم. پدر بزرگم بارها برام تعریف کرده بود که چطوری این ساعت ها به صورت جادویی در آمده بودند و تغییر کرده بودند . خاطرات پدربزرگم به این مورد اشاره میکرد که اولین بار حساسین بالادین در دهکده تالاشان کشور ایتالیا با ساعت در خانه غریبه ای ماگلی به نام ناتاشیا آشنا شده بود و آن ساعت را با یک تکه پارچه ای جادویی که منزل را به صورت جادویی تمیز میکرد تعویض کرد .
بعد از آن ساعت را به کشور آمریکا برد و به همراه برادر خود به وسیله جادوهای زیادی سحر کرد ولی تغییراتی در داخل آن به وجود نیامد بنابراین در آن زمان از طریق برادر خود که در بازار جادوهای سیاه آشنایی داشت با جادوگر تبه کار معامله ای کردند و از او یک فنر کشنده دریافت و در داخل ساعت قرار دادند و از طریق جادوهای سیاه ساعت جادویی را راه انداختند .

روزی که من به دوره گردی در کوچه دیاگون برخورد کردم با خود چیزی را زمزمه میکرد که من درجا خشک شدم ... وسیله ای که آن ها با جادوگر سیاه تعویض کرده بود ... چوب دستی دریا ... تنها چوب دستی ای که در داخل آن آب دریا وجود داشت را به جادوگر سیاه داده بودند و فنر سیاه را دریافت کرده بودند . دوره گرد با خود زمزمه میکرد :

آب دریا چوب دستی 400 گالیون ...

پس خاطره ی پدربزرگ من درست بود ... ساعت های جادویی ساخته ماگل ها بود با جادوی سیاه ...

چند روز بود كه سميوس (اسم ساختگي)احساس خستگي ميكرد.همه چيز او را ناراحت كرده بود.همه چيز!

از خانواده مشنگش گرفته تا روزي كه خبر محاكمه اش رسيده بود.حالش خيلي بد بود.

در حالي كه در خستگي هايش فرو ميرفت ناگهان صداي مادرش آمد:سميوس بيا برادرت يه شطرنج گرفته.

-باشه الان ميام ويه دست بازي ميكنم حداقل خستگيم در ميره.

فكري به ذهنش رسيد:ميتونم واسه ي جامعه جادوگري يه فكربكر بسازم.

او بعد از پنج روز شطرنج جادوييش را ساخت.

-حالا فقط بايد برم به وزارتخانه نشونش بدم.

او آماده شد و آماده ي رفتن شد.

بعد از سه ساعت رسيد.
از پله ها به بالا رفت.
در فكر بود كه چرا اينجا آسانسور ندارند.
به بخش ساخت و ساز رسيد.طرح شطرنج جادويي را نشان رييس بخش داد و او گفت:همم خستگي آدم از تنش در مياد،باشه پنج گاليون ميفروشمش

-واقعا سپاسگزارم
طي ده روز طرح او شده بود صفحه اول روزنامه ها!

دفترچه خاطرات عزیزم!

هفته ی پیش بدترین هفته ای بود که در کل عمرم گذرانده بودم. جغدم را گرفته بودند و نمی توانستم با هیچکس ارتباط برقرار بکنم. مثل این بود که یک هفته را در زندان آزکابان به سر برده باشم؛ یا حتی مثل این بود که یک دیوانه ساز به من بوسه زده باشد و من شادی ام را از دست بدهم. حتی نتوانستم در ماموریت محفل ققنوس هم شرکت بکنم. برایم بسیار دردناک بود که حتی نتوانستم کوچکترین کمکی به همرزمانم بکنم. تمام این هفت روز برایم مثل یک کابوس گذشت؛ کابوسی که از درون ازارم می داد و ناراحتم می کرد. از همه بدتر، دلتنگی بود. دلم برای همگروهی هایم و همرزمانم خیلی تنگ شده بود؛ حتی یک روز ندیدن گل های تالار خصوصی هافلپاف هم برایم دیوانه کننده بود. حالا هم برگشتم تا همه ی انها را جبران کنم و نمی دانی چقدر خوشحال هستم که همگروهی هایم را می بینم! چقدر دلم برای تالار هافلپاف تنگ شده بود! وین فلفلی، برگشته است!

دیر دایری:
امروز از اون روزهایی بود که آرزو می کردم ثور مرا با چکشش از وسط دو نیم کند تا اینکه این همه اتفاق را تحمل کنم.
همه چیز از صبح زود شروع شد،وقتی جغدم با کله به پنجره ی اتاقم برخورد کرد .اما این تازه اول ماجرا بود.
وقتی وارد سالن ریونکلاو شدم،یه عده از بچه ها را دیدم که دور ریموند حلقه زدند و پشت به شومینه نشسته اند درحالیکه قصد دلداری دادن او را دارند .برای پی بردن به ماجرا وارد عمل شدم :
-ریموند؟
-
-ریموند جان؟دلبندم؟
-هیچوقت فکر نمی کردم این کارو با من بکنه.
-کی؟
-این ته ته نامردی بود.

بالاخره،از حرف های نصفه و نیمه ریموند متوجه شدم که شومینه ،نامه هایی که ریموند آن ها را درون شومینه انداخته بود تا برای همیشه نیست و نابود شوند را بلند برای همه خوانده بود.(پیش خودمان بماند ولی خیلی ناراحت شدم که آن لحظه را از دست داده بودم).
تنها یک چیز می توانست امروز را تبدیل به یکی از بدترین روزهای زندگی ام کند.آن هم این بود که ماتیلدا با من قهر باشد و خودش هم دلیلش را نداند.
نمی دانم چجوری چهره ام را برایت توصیف کنم اما چیزی حدود این بود:

در آخر می توانم اشاره ای به سوختن موهایم در کلاس معجون سازی کنم و چهره ای که به هیچ وجه مثل همیشه،بی تفاوت به نظر نمی آمد.

-اینه؟
-آره.
{دفتر روی میزرا گشاده . قلم پر را به دست گرفته و روی صندلی نشسته و بر دفتر مصلت گشته و آماده نوشتن شده!سپس آرد را اضافه... عع آشپزی نیس که!بگذریم.}
-سوروس تا من بر میگردم بنویسیا!
-باشه! فهمیدیم ماموریته.
-سلام خواننده دفتر خاطرات هاگوارتز! من سوروس اسنیپم! شاهزاده غلط املایی.
بعد از اینکه نه تو محفل راهم دادن نه تو مرگخوارا برای اینکه بیش از حد تو راهرو های هاگوارتز بیکار نباشم و ولگردی نکنم به الف. دال رفتم و از بس خالی از عضو بود با آغوش بسیار گسترانیده شده منو پذیرفتن و گفتن برای ماموریت اول بیام یه چیزی اینجا بنویسم!
حالام نوشتم دیگه.
موفق باشید مرلین دعاگویتان باد.
{دفتر را بسته و به سوی اتاقش میرود تا با نامه ای عربده کش اتمام ماموریت را اعلام دارد}

سلام دفترچه خاطرات عزیز!

نمیتوانم برایت تعریف کنم که در هاگوارتز چه اندازه به من خوش میگذرد. خیلی خیلی خوش حالم که عضو گروه هافلپاف هستم؛ اما خوشحالی ام ادامه دارد! میتوانی حدس بزنی چه اتفاق دیگری برای من افتاده است؟ من عضو محفل ققنوس شده ام! باورت نمیشود چه قدر اشتیاق دارم به هم جبهه ای هایم کمک بکنم تا ولدمورت مغرور و شرور را سر جایش بنشانیم . چیز دیگری که من را خیلی خوشحال کرد، این بود که چند نفر از همگروهی هایم هم عضو محفل ققنوس هستند! اما اعضای محفل تنها هم جبهه ای های من نیستند، چون من در الف.دال هم عضو هستم! خیلی از عضویتم در الف.دال نمیگذرد، اما با این وجود فکر این که به همگروهی هایم کمک بکنم تا ولدمورت را شکست دهیم هم برایم بسیار زیباست. البته همه چیز هم همیشه خوب پیش نمیرود ! بعضی از همگروهی هایم این روزها بسیار خسته و بی حوصله هستند و به نظرن این بسیار خوب نیست؛ البته خودم هم فعال نیستم و بعضی اوقات دست به قلم پر میشوم . فقط همین را خواستم بگویم که بسیار از بودن در هاگوارتز لذت می برم .

سلام دفترچه خاطرات!

اومدم تا داستان امروز صبحم را بهت بگویم.والا من ساعت 6 صبح بیدار شده بودم،رفته بودم اشپزخانه تا چند تا تمشک از توی یخچال هاگوارتز بردارم،جن اشپز منو دید و گفت:
_اهای!تو که بدون اجازه میری سر یخچال،مگر کار ما فقط پختن برای شماست؟زودباش،بیا کمک کن کیک تمشک و استیک دودی درست کنیم،بدو ببینم!
_باشه،اما من اشپزی بلد نیستما !
_یادت میدم!

خلاصه،این جن وقت گیر اورده بود و مقداری تمشک و ارد و از این چیز ها به ما داد تا کیک تمشک درست کنیم.اولش باید تمشک ها را میپختم.(داخل این مرحله دو بار دستم سوخت!)بعدش هم باید این تمشک های پخته رو با خامه مخلوط میکردم.خوشبختانه در این مرحله اسیبی ندیدم اما ردام پر از خامه شد!حالا باید خود کیک رو درست میکردم؛پس ارد و تخم مرغ و شکر رو اضافه کردم و با حرکت چوبدستی و وردی مخصوص،قاشق را وادار به حرکت و هم زدن مواد کیک کردم!بعدش که میخواستم کیک رو داخل فر بگذارم،دستم دوباره سوخت!بعد از این که کیک پخت ،من خامه تمشکی را اضافه کردم و بعدش دوباره ...

_حالا بیا استیک رو بپزیم!
_پتریفیکیوس توتالوس

بله،همونطور که مشاهده کردید،جن رو خشک کردم و فرار کردم!