معجون در حال آماده‌سازی است

بلاتریکس که همراه جمعیتِ کلاغ پر پر کن در حرکت بود و برای لحظاتی از لرد غافل شده بود، با شنیدن صدای فریاد مروپ مثل برق از جا می‌پره و ناخود آگاه به سمت خانم شاکری و مروپ روونه می‌شه.

- پسرمو پس بده!
- پسر چیه! لامپ کم مصرفه!

هیچ‌کدوم بی‌راه نمی‌گفتن. لرد، هم لرد بود و هم لامپ کم‌مصرف.
مرگخوارا که حرکت سریع بلاتریکس رو دیده بودن، سعی می‌کنن با بیشترین سرعتی که در توان داشتن واکنش نشون بدن و برن جلوی بلاتریکس رو بگیرن، اما دیگه دیر شده بود و بلاتریکس به خانم شاکری رسیده بود.
- حتی اگه لامپ کم مصرف هم باشه مال مائه خب؟

بلاتریکس از اون نگاهایی انداخته بود که به هرکی می‌نداخت از ترس تسلیم می‌شد، اما خانم شاکری درکی از این نوع نگاه نداشت. پس توجهش رو از شکلک برمی‌داره و به جمله جلب می‌کنه.

- از اول می‌گفتین خب. یه گوشه افتاده بود فک کردم صاحب نداره!

خانم شاکری لامپو کف دست بلاتریکس می‌ذاره و پشت در خونه‌ش محو می‌شه. در کمال تعجب و حیرت همگان، نه نیازی شد بلاتریکس چوبدستی بکشه و نه خانم شاکری مقابله کرده بود!

همه هم‌چنان هاج و واج در حال پردازش اتفاق رخ داده بودن که ناگهان هکتور پای کلاغ که در حال پیوستن به آسمون بودو می‌گیره.
- خب کجا بودیم؟

همه دیوونه شده‌بودند. به شکل عجیبی یا موافقت می‌کردند یا چیزی نمی‌گفتند که خب این سکوتشون باعث می‌شد فقط موافق‌ها توی چشم باشند. خلاصه... کلاغ رو گرفته‌بودند و داشتند به شکلی شکنجه‌گرانه می‌بردندش سمت پاتیل که دیدند نگهبان خونه خانم شاکری واستاده جلوی پاتیل.

-از جلو پاتیلم برو کنار.
-نمی‌رم.
-برو کنار ما کار داریم.
-برو کنار یعنی چی. شما حالت طبیعی ندارید. خانم شاکری بم گفته دنبالتون بیام که یک وقت حیوان‌آزاری نکنید.

هکتور داشت می‌رفت که با نگهبان گلاویز بشه اما طبق سنت همه‌ی رول‌های این حساب کاربری، صدایی از چندمتر اون‌ورتر توجه‌ها رو به خودش جلب کرد. چه صدایی؟

-پسر مامان رو ول کن! مال تو نیست.

خانم شاکری زده‌بود بیرون و لرد رو گرفته‌بود و پسش نمی‌داد.

هر کدوم از اعضای محفل و مرگخوار ها هر چیزی که دم دستش میومد رو سمت کلدور(کلاغی که در واقع دامبلدور بود!) پرتاب میکرد.
البته وجود دو تا ویبره رونده در دو جبهه و همکاری مستقیم با زلزله باعث میشد نشونه گیری زیاد آسون نباشه. ولی اون ها اهل تسلیم شدن نبودن.

یک عدد لنگه کفش درست از کنار منقار دامبلدور رد شد و بعد از چرخیدن به دور کره ی زمین وسط پیشونی هری فرود اومد و باعث شد سه روز آینده زخم درد بگیره.
وسیله ی بعدی پاتیل هکتور بود که همچون تور ماهیگیری به هوا پرتاب شد تا کلدور رو به دام بندازه. که البته اون هم فقط تونست شش عدد مرغ دریایی و دوازده فلامینگو و چهار تا تسترال رو به چنگ بیاره.

- بابا جان این همه خشونت برای چیه؟ من خودم میام پایین!

این سوال که چرا دامبلدور داشت ادای خفاش های خون آشام رو در میاورد، سوال بی پاسخ بسیاری از اعضای محفل و مرگخوار ها بود که البته با مطرح شدن پیشنهادی از سمت بلاتریکس به زباله دان تاریخ پیوست!

- من میگم اینو بگیریم شکنجه کنیم تا جای دوست کلاغشو لو بده!
- فرزندان روشنایی خودم شماها یه چیزی بگید. من خودمم. آلبوس پرسیوال وال...
- منم موافقم!
- به نظر منم ایده ی خیلی خ...

یک عدد جاروی پرنده در حلقوم گوینده فرو رفت تا اون باشه دیگه این کلمه ی ممنوعه رو به کار نبره. ایده ی بعدی از سمت هکتور مطرح شد!

- به نظرم باید دونه دونه پرهاشو بکنیم تا جای اون کلاغ رو بهمون بگه!

البته اگر اعضای دو گروه توجه لازم رو داشتن میتونستن پاتیل بخار کننده رو پشت هکتور ببینن که نیاز به پر کلاغ سیاه آفریقایی گوشت سفید داشت!

خلاصه: یه هیولا لرد و دامبلدور رو تغییر شکل داده و از مرگخوارا و محفلیا خواسته برای شکستن این طلسم، برن شیشه ی عمرش رو از دست یه کلاغ نجات بدن. کلاغ دائما در حرکته و برای پیدا کردنش، دو گروه فقط از یک نیروی کمکی برخوردارن، اونم یه نقشه ی سخنگو و بسیار لوسه بنام ویب. هر بار که یک نفر یکی از دو کلمه ی "خوب" یا "بد" رو به زبون بیاره، یا لرد و یا دامبلدور، بطور رندوم تبدیل به یه چیز جدید میشن. در حال حاضر دامبلدور قناریه و لرد لامپ کم مصرفه، و لرد موفق شده نقشه رو قانع کنه باهاشون حرف بزنه.

_چه ایده ی درخشانی...
_چه ذهن زیبایی!
_آنچه خوووبان همه دارند، شما یکجا دارید ارباب!

محفلی ها جماعت خوش قولی بودند، و وقتی قول میدادند نمیریزیم فلانی را رو دست بلند کنیم در شهر دور افتخار بزنیم، معنی اش این بود که نمیریختند فلانی را روی دست بلند کنند در شهر دور افتخار بزنند. اما لرد فرق میکرد، لرد یکی از خافان ترین و تارسناک ترین جادوگران سیاه اعصار بود و حتا در حالت لامپ شدگی هم موفق شده بود نقشه ی ملعون را وادار به صحبت کند، و همین هم باعث شد محفلیون از خود بیخود شوند. برای همین هم لرد را هیپیپ هورا گویان سه دور اطراف لندن چرخاندند و لرد سه بار هری را کشت.

_میتونی منو بکشی... من تسلیم نمیشم! بابت ایده ی درخشانت باید ازت تقدیر بشه!
_میتونم بکشمت پاتر؟ واقعا اینطور فکر میکنی؟

در این میان، نقشه که گل روی لرد را زمین نینداخته بود و رضایت داده بود روشن شود، پیامِ software update available داد و سه ساعت هم آن جوری معطلشان کرد. بعد خاموش شد، روشن شد، ویندوز پراند و دوباره خاموش شد، و سپس به لطف و مرحمت لرد دوباره روشن شد. مرگخواران و محفلیون آرزو کردند یکی از لرد یا دامبلدور کابلِ برق بود، چرا که میدانستند نقشه قرار است بعدا شارژ نداشتن را دبه کند.

نقشه پت پت میکرد و خس خس میکرد و خداروشکر هنوز جلز ولز نمیکرد، اما معلوم نبود چرا دارد از درد به خودش میپیچد. لرد حدس زد نقشه هم جلب توجه با استفاده از مرگ و بدبختی را از پاتر یاد گرفته باشد، اما میترسید دوباره به او افتخار کنند پس حرفی نزد. در این میان، صدای یکی از مرگخواران توجه همگان را به خود جلب نمود.
_کلاغ، کلاغ!

کلاغ سیاه رنگی بالای سر مرگخواران و محفلیون دایره وار میچرخید، و این مسئله تاثیری شبیه به تاثیر به صدا در آمدن آژیر خطر را ایجاد کرد. مرگخواران و محفلیون داشتند از هر روش ممکن و غیر ممکنی برای پایین آوردن کلاغ استفاده میکردند؛ کسی در میان همهمه ی موجود، متوجه گم شدنِ پروفسور دامبلدور نشد و کسی در میان نعره ی حضار دیالوگ های کلاغ را نشنید.
_باباجانیان خواهش میکنم کمی ملایم تر!

لرزید و لرزیدند و لرزاندند... اما انگار نه انگار... روستای اطرافشان با خاک یکسان شده بود و هزاران نفر آواره جنگی و بی خانمان به هر سو در حال دویدن بودند، ولی هیچ واکنشی از نقشه مشاهده نمی شد. به همین دلیل متوقف شدند و همگی به یکدیگر نگاه کردند. هر کسی سعی داشت به مغزش فشار آورد تا بلکه راه حلی را بدست بیاورد، اما هیچ کسی موفق نبود... .

- این نور دیگه از کجاست؟
- بچه ها بدویین برین سمتش. نور! روشنایی!
- به به. چه سفیدی ام داره. هر کی زودتر رسید به نور میشه ناظر محفل.
- بدویید!

محفلی ها همگی به سمت لرد سیاه که از ایده ای که به ذهنش آمده بود، روشن شده بود، حمله ور شدند. لرد سیاه که شدت حمله محفلی ها را دید، سعی کرد خودش را خاموش کند، اما او سرشار از ایده و ابداع و اختراع بود و انسان های مخترع، هرگز خاموش نمی شوند!

- چه خبرتونه! وایسید ببینم!

طلسم شکنجه ای به یکی از محفلی ها خورد اما چون همهمه بود، معلوم نشد که آن محفلی که بود و اصلا آیا کروشیو بر وی اثر کرده است یا نه. البته اصولا باید اثر می کرد، ولی خب! محفلی ها با شنیدن صدای بلاتریکس، ایستادند و هاج و واج به او نگاه کردند.

- ایشون ارباب هستن. ایده ای اومده تو سرشون. می خوان اون ایده رو اگر صلاح بدونن با ما در میون بذارن!
- ما صلاح نمی دونیم!
- ارباب؟
- ارباب و کوفت! ما هنوز ایده مون فقط به ذهنمون اومده اینطوری کردن اینا. بگیم که ما رو رو دست می برن.
- حالا شما بگید، اونا قول میدن کاری نکنن. مگه نه؟

بلاتریکس چشم غره خشمناکی انداخت که باعث شد مالی ویزلی دو تا ویزلی دیگه رو به جمع اضافه کنه و هری پاتر برای چند لحظه ای بیهوش بشه. دامبلدور صدای چه چه غمناکی سر داد و در نهایت، محفلی ها همگی قول دادند.
- دیدی ارباب؟ قول دادن!
- خیلی خب. نقشه رو بیارید اینجا.

مرگخوار ها نقشه را کت بسته جلوی ارباب گذاشتند.

- نقشه! ما ازت می خوایم که روشن بشی.

لرد نگاه عمیقی به مرگخوار انداخت و لبخند ملیحی زد. با درخواست دستورگونه لرد، نقشه تکانی خورد، دودی کرد، پِت پِت کرد و در نهایت، روشن شد!

همه هاج و واج به نقشه ای با صفحه سیاه و به هاگرید نگاه می کردند؛ امیدهایشان نا امید شده بود. بعد از چند دقیقه سکوت ناامید کننده هاگرید گفت:
_خب حالا روشنش می کنیم و میبینیم که درست شده.

اکثریت جمع اهی کشیدند و به سمت نقشه رفتند تا آنرا روشن کنند.

_پس دکمه اش کو؟
_مال بعضیا کنارشه به بغلاش یه نگاه بنداز.
_نیست.
_زیرش چی؟
_نیست، نیست. هیچی نیست.

هراس و وحشت همه را فرا گرفت. به نقشه هجوم بردند و آنرا زیر رو کردند؛ اما چیزی پیدا نکردند. از انواع طلسم ها استفاده کردند؛ اما فایده ای نداشت.
رز که به دلایلی چند دقیقه ای صحنه را ترک کرده بود، به صحنه بازگشت و به افرادی که نزدیک بود نقشه را آتش بزنند گفت:
_آهای چی کار می کنید؟ الان آتیش میگیره ها.

مرگخواها و محفلی ها آرام شدند و به نقشه نگاه کردند. هری به سمت رز رفت و ماجرا را برایش تعریف کرد. رز بعد از شنیدن ماجرا گفت:
_اینکه کاری نداره. الان خودم روشنش می کنم.

همه با شادی رز را نگاه کردند. هری که هم خوشحال بود هم نگران پرسید:
_چطوری؟
_با ویبره.

قیافه همه از حالت خوشحالی به حالت ترس تغییر کرد. تعدادی از محفلی ها خواستند جلوی رز را بگیرند اما دیر اقدام کردند.

_
_...
_
_...

همه جا می لرزید و خانه های اطراف ترک بر می داشتند اما نقشه هیچ عکس العملی نشان نداد. گابریل به نشانه اعتراض گفت:
_من در کتابی از مشنگ ها خوانده ام هر عملی عکس العملی دارد؛ اما این نقشه هیچ عکس العملی ندارد. پس باید...

اما حرفش را نتوانست ادامه بدهد چون اجری نزدیک بود به سرش بخورد. رز که ناامید شده بود، از حرکت ایستاد و گفت:
_باید شدتش بیشتر باشه اما من از این بیشتر نمی تونم.

ناگهان پومانا که در اطاف سوژه برای موقعیتی مناسب کمین کرده بود پرید وسط سوژه و گفت:
_بگم برو بچه های زلزله بیان؟

بلاتریکس آمد که به پومانا یک کروشیو بزند تا دیگر توانایی این کار را نداشته باشد؛ اما پومانا قبل از اینکه جوابی بشنود زلزله را به سوژه دعوت کرده بود.
زلزله وارد عمل شد، رز هم به کمکش شتافت و هردو شروع به لرزاندن کردند.

اعضای هر دو گروه به قناری نگاه میکردند که در آسمان آبی در حال چرخ زدن بود و میگفت:
-اشکال نداره بابا جان.هنوز نقشه رو داریم.
-ویب!

رز به ویبی که گوشه ای روی زمین افتاده بود اشاره کرد.مرگخواران و محفلیان همزمان به نقشه حمله ور شدند و سعی میکردند ان را از دست دیگری بقاپند.گاهی رودولف آن را از دست ویلبرت میقاپید و گاهی گابریل آن را از دست ایوا.نقشه دست به دست میچرخید و گاهی به دست محفلی ها و گاهی به دست مرگخواران میافتاد:
-ساااااکت!

هری نقشه را در دستش گرفته بود و ان را تکان تکان میداد.مرگخواران و محفلی ها به دور او جمع شدند.روی نقشه علامت ساعت شنی در حال تکان خوردن نمایش داده می شد و پایین آن نوشته شده بود:





مرگخواران و محفلی ها با دهانی باز به نقشه ای نگاه میکردند که در حال آپدیت شدن بود.هر چه زاخاریاس با چکش به نقشه میزد،هری جیغ میزد و بلاتریکس کروشیو میزد نقشه هیچ واکنشی نشان نمی داد و ثابت مانده بود.:
-خوب ریستارتش کونین دیگه.منم هر وقت کامپیوترم کار نمیکونه اینقدر میزنم توی سرش که ریستارت میشه.
-هاگرید نه.

اما دیگر دیر شده بود.هاگرید به جمله please don't turn off your computer توجهی نکرده بود و با دست بزرگش محکم به نقشه زد.نقشه خاموش شد و صفحه آپدیت آن محو شد.

- بیا و دیگه کلمه ممنوعه رو نگو.
- آخه اگه "من" نگم، پس کی بگه؟ ها؟ دیواری کوتاه تر از من پیدا نکردید یعنی؟ چرا همه ش "من"؟
- بیا این کیکو بخور و دیگه چیزی نگو.

هاگرید کیک رو که به شکل داس و چکش بود از دست زاخاریاس گرفت و درسته بلعیدش.
- اوممم... آرههه... چه داس و چکش لذیذی... مزه انقلاب لنین و سیبیلای استالین رو دارم زیر زبونم حس میکنم...

اعضای هر دو گروه با حالتی پر از تاسف روشون رو از هاگرید برگردوندن. اصولا هیچکس دلش نمیخواست بدونه سیبیلای استالین چه طعمی داشتن. البته به جز زاخاریاس که داشت به هاگرید توضیح میداد که به چه روش های محیر العقولی اسانس طعم سیبیل و انقلاب رو تهیه کرده و به کیکش اضافه کرده.

ماروولو بالاخره خسته شد. نعره زد:
- همه تون یه مشت بی اصل و نسب بی تربیتید. زمان ما جوونا از این غلطا نمیکردن که! چقدر بد شدن جوونای این دوره زمونه...

همین کافی بود... توی یک چشم بهم زدن، پیازی که در واقع لرد ولدمورت بود، تبدیل شد به یک عدد شیر آفریقایی که وزنش چندتا مرگخوار رو هم له کرد.

مرگخوارا و محفلیا در عرض چند ثانیه شروع کردن به له کردن همدیگه زیر دست و پا...

- چتونه؟ میتونیم صحبت کنیم. اربابی هستیم به سان شیری سخنگو.

آرامش به مرگخوارا و محفلیا برگشت... و اینبار وینکی گفت:
- ارباب شیر سخنگوی خووب!

اینبار هم لرد شروع کرد به تغییر کردن... از شیر سخنگو، مستقیم به لامپ کم مصرف، که البته قبل از اینکه به زمین برخورد کنه و چند تیکه بشه توسط فنریر روی هوا گرفته شد.
مرگخوارا و محفلیا برگشتن به سمت دامبلدور، و دیدن که بید کتک زن همچنان سر جاشه. بدون کوچیکترین تغییری! و بعد فک همه شون با دیدن کلاغی که روی بالاترین شاخه بید بود، پایین افتاد.

- شما هم به همون چیزی که من فکر میکنم فکر میکنید دیگه؟
- به اینکه حواس دامبلدور رو پرت کنیم و بریم بالا کلاغو بگیریم بدون اینکه کتک بخوریم؟
- بله.
- هنر زیبا واقعا! Fenrir approves حتی!
- خب پس... من این وظیفه خطیر رو با رای اکثریت و دموکراسی به عهده میگیرم.

دیالوگ آخر رو سیریوس گفت، که مشخص نبود از کجا تونسته به این سرعت برگرده، و بعد جلو رفت و گفت:
- سلام پروفسور. شما خیلی بید کتک زن باهوشی هستیدها!
- مرسی فرزندم... صحبت هات بسیار دلگرم کننده هستن.
- پروفسور، حالا که انقدر بید کتک زن باهوش و خفنی هستید، قطعا ما رو چک و لگدی نمیکنید که بتونیم کلاغی که همه مون دنبالشیم رو بگیریم. مگه نه؟
- جانم بابا جان؟ کدوم کلاغ؟ چی؟ من که نمیتونم ببینم روی شاخه هامو. چیزی شده اصلا؟ بگید خودم بگیرمش. فرمون بده فرزندم، من خودم هدایت میکنم شاخه هامو!

سیریوس تلاش کرد فرمون بده. دامبلدور هم تلاش کرد شاخه هاشو هدایت کنه. و این موضوع حوصله ملت رو که داشتن سعی میکردن خیلی آروم از پشت به دامبلدور نزدیک بشن، سر برد. رودولف خیلی آروم گفت:
- این "بد"ترین نوع حواس پرت کردن توی تاری...

دست بلاتریکس بلافاصله جلوی دهن رودولف رو گرفت. ولی خب دیگه دیر شده بود، و دامبلدور از بید کتک زن، تبدیل شد به یک عدد قناری زیبا و البته کلاغ هم با سرعت تمام جهید و در رفت!

خلاصه: یه هیولایی لرد و دامبلدور رو طلسم کرده تا تبدیل به اشیاء بشن و از پیروان این دو خواسته برای باطل شدن طلسم، برن دنبال شیشه‌ی عمرش که یه کلاغ اونو دزدیده بگردن. طلسم این‌طور کار می‌کنه که هر بار کسی از کلمات«بد» یا «خوب» استفاده کنه، ماهیت یکی یا هردوی رهبران رو تغییر می‌ده. پیروان، در این مسیر از یک نقشه‌ی لوس و ننر بهره می‌برن که می‌تونه محل شیشه‌ی عمر رو نشون می‌ده. در حال حاضر دامبلدور تبدیل به بید کتک زن شده و لرد پیازه.



سیریوس تا بید کتک زن را دید، خاطراتش با گرگینه‌ی بی ملاحظه زنده شد. کنترل خود را از دست داد و اسکین سگی‌اش را فعال کرد و به سمت آن دوید.

- حملـــــه! خاطرات شیون، محاله یادم بره! اون همه آواره، محاله یادم ... عه! پروف؟ سوراختون کو؟
- هر گردی گرو نیست بابا جان ... شرمنده!

با ضربه‌ی زیردمی دامبلدور، سیریوس ندای «آخ ننه جان!» سر داد و رفت تا سازوکاری تشکیل بدهد بلکه با برف سال آینده برگردد.

- آهای! کسانی که با کلاغ مخالفید! شما نمی‌خواین حیاط خونهِ‌ی خانوم شاکری رو ترک کنین؟
- چرا بابا جان ... اما پای رفتن نداریم!
- خوب یکی کلمه‌ی ممنوعه رو بگه تا پروف قابل حمل بشن دیگه!
- یعنی بگم «من»؟ اگه بگم «من»، جریمم نمی‌کنین؟ نه اصلا نمی‌گم «من». می‌خواین «منو» گول بزنین. رودولف همیشه تو کولبه همین حوقه رو روی «من» پیاده می‌کنه تا ببازم. اما «من» دیگه اون هاگرید سابق نیستم که گولشو بخورم. اثلا اگه گفتن «من» انقدر موهمه چرا خودتون نمی‌گین؟ «من» این همه کارت دارم ... یکی بگه که کم‌تر ... شت! فکر کنم از دهنم پرید گفتم «من»! اثلا «من» دیگه حرف نمی‌زنم!

علی ده عدد کارت به هاگرید داد.

- لعنتی! همیشه گفتم هفت بازی «من» نیست! «من» باید پوکر بازی کنم.

- یره تو بری چی انقده خنگی؟ ما که داریم هفت بازی نمی‌کنِم! حالا فعلا بیا ای دو تا کارتم داشته باش تا دیگه نگی «من»! عه! نیگا هم تا مسخرش کردوم خودمم گفتوم «من»!

زاخاریاس در این لحظه از پشت صحنه سوژه وارد خانه خانم شاکری شد.دستش را در جیبش کرد و داس و چکشش را بالا گرفت :
-کسی حق نداره تا وقتی که پروفسور جوونه زده از جاش تکون بخوره.

واکنش مرگخواران همانگونه که پیش بینی میشد بود.مرگخواران با جملات «به تو چه ربطی داره؟»، «نخود هر آش.» و«کسی هم هست به این پیری اهمیت بده؟»با زاخاریاس جر و بحث میکردند و بلاتریکس هم چوبدستیش را در دستش نگه داشته بود تا هر وقت لازم شد کروشیویی تقدیم زاخاریاس کند.زاخاریاس رو به علی کرد و گفت:
-هی...هی...با توام.همین الان ده بیستا گردان از ارتش سرخ آرزو کن تا بیان.
یه باندم برای پخش کردن سرود ملی روش بذار.

علی که فارغ از ماجرا روی قالیچه مشغول بیرون آوردن پیک نیک و دم و دستگاه بود گفت:
-یره به ما چیکار داری؟ ولمون کن.الان خمار میرما.

زاخاریاس علی را تهدید کرد اما علی دیگر در فضا سیر میکرد.همزمان بلاتریکس و مرگخواران به زاخاریاس نزدیک تر نزدیک تر میشدند.زاخاریاس که میدانست جلوی چوبدستی بلاتریکس و منجنیق میوه ای مروپ شانسی ندارد رو به مرگخواران کرد و گفت:
- آخه پدر مادرتون سازنده کدو تنبل بوده که هالووینو جشن میگیرید؟همین دو روز پیش انقلاب کبیر شوروی بود.چرا اونو جشن نگرفتید؟

زاخاریاس لگدی به علی زد تا از فضا بیرون بیاید. علی از نئشه گی در آمد و گفت:
-یرههههه چیکار میکنی؟خبه منم سر صبحی لگد بزنم به تو؟

اما کاری که نباید میشد شد.ناگهان شاخه ای بالا آمد و با شوتی یکی از مرگخواران را به داخل دروازه پرتاب کرد و علامت محفل 1_ مرگخواران 0 در بالای سوزه به نمایش در آمد.در جایی که قبلا دانه ای منتظر جوانه زدن بود هم اکنون بید کتک زنی بلند شده بود.:
-معذرت میخوام بابا جان.دست خودم نیست.