بلاتریکس باید درسی به این ماگل‌زاده میداد، ورنون چطور جرعت کرده بود با زیدیِ لرد سیاه، همچنین لاسِ مبتذلانه‌ای بزند؟
آن‌هم وقتی که لرد عزیزش کمی آن‌طرف‌تر، در انبار، سعی می‌کرد با یک دَر برای آزادی‌اش مذاکره کند؟

کمی آن‌ طرف‌‌تر در انبار:

- در. با تو‌ایم.

سکوت.

- می‌دانیم صدا داری. قبلاً هم اوس گفتی. حالا زبان باز کن.

باز هم سکوت.

صدای اوس مال در نبود، لرد می‌دانست اما باید در را وادار به حرف زدن می‌کرد، نفسِ عمیقی کشید؛ نفسی که برای کسی با دو تا سوراخِ افعی‌مانند به‌جای بینی، بیشتر شبیهِ سوت‌زدنِ یک کتری بود تا نفس‌کشیدن.

- بسیار خب. شاید مشکل از طرزِ خطاب‌مان بود. دوباره امتحان میکنیم؛ در... جان؟

از پشتِ در، صدای خِس‌خِسِ چوب اومد. لرد، که در طولِ زندگیِ پربارَش هزار زبانِ مارینه و غیرمارینه یاد گرفته بود، این‌بار تصمیم گرفت زبانِ «چوبی» را هم به لیست اضافه کند.

- می‌بینیم که لولاهایت به کار افتاد! خب پس، در جانِ‌ما، مایلی به یه توافقِ منصفانه برسیم؟

در کمی فکر کرد و بلاخره لولا باز کرد.
- بستگی داره. اول بگو چقدر منصفانه‌ست، چون آخرین بار که یکی بهم گفت «توافقِ منصفانه»،
سرم رو با تبر زدن و به یه درِ بدون دستگیره تبدیلم کردن!

لرد یک لحظه جا خورد؛ نه از پرویی در، بلکه از اینکه یک در، به‌طرز غیرمنتظره‌ای، سابقه‌ی تروما داشت! اما به روی خود نیاورد.
- ما... ما لردِ سیاهیم! موجودی هستیم به مراتب قدرتمندتر از شما، بقیه فقط با شنیدنِ اسم‌ما، از ترس ریزششون می‌گیره! داری با ما چونه می‌زنی؟

در باید میترسید اما پرو تر از این حرف ها بود.
- یه تخته‌چوبِ معمولی که الان کلیدِ آزادیِ لردِ سیاهه، پس یهو انقدرم معمولی نیستم،
نه جیگر؟

لرد دهانش را باز کرد تا جوابی به گستاخی در بدهد، اما هیچ‌چیز به ذهنش نرسید. برای اولین بار در طولِ آن روزِ عجیب، حس کرد دارد بحث را می‌بازد؛ نه به دستِ دامبلدور، نه به دستِ هری پاتر، بلکه به دستِ یه در که حتی دستگیره هم نداشت.

- بسیار خب. چه از ما میخواهی؟

- یه لقب. یه لقبِ باکلاس. الان همه بهم می‌گن
«در انبار جارو». حیف نیست؟ من با یه لردِ سیاه دارم مذاکره می‌کنم، اونوقت اسمم این باشه؟

- خیلی خب... سرورِ درهای هاگوارتز چطور است؟

جیرجیرِ خفیفی از لولاهای در بلند شد؛ صدایی که به‌طرز مشکوکی شبیهِ یک خنده‌ی عشوه‌گرانه بود.

- بد نیست. ولی می‌خوام یه امتیازِ دیگه
هم بدی.

- دیگر چه؟!

- یه روزِ تعطیل. دوشنبه‌ها. چون دوشنبه‌ها حتی درها هم حوصله ندارن باز و بسته بشن.

- یک شیء بی‌جان که به روز تعطیل نیازی ندارد!

- دقیقاً برای همینه که بیشتر بهش نیاز دارم. دری که همیشه بازه، هیچ‌وقت قدرش دونسته نمی‌شه، مثلِ تویی که همیشه بین مرگ‌خوارا وایسادی ولی کسی تاحالا ازت تشکر نکرده، جیگر!

برای چند ثانیه، لرد چیزی نگفت.

چون بدترین قسمت ماجرا این بود که...

در راست می‌گفت. این جمله، به‌طرز عجیبی، در دلِ لرد نشست. برای چند ثانیه، حتی فراموش کرد که با یک در حرف می‌زند.

- توافق کردیم. دوشنبه‌ها تعطیلی. حالا به اذن لرد سیاه باز شو.

از لابلای لولاهای در، صدای خوکِ مریضی تولید شد که گویا خنده بود.
- امروز دوشنبه‌ست.

لرد، برای اولین بار از وقتی که یه بچه‌ی یتیمِ چهارده‌ساله بود، احساس کرد ممکن‌ است واقعاً گریه‌اش بگیرد. اما قبل از اینکه بتواند واکنشی نشان دهد، از آن‌طرفِ در، صدای قدم‌هایی شنیده شد؛ قدم‌هایی که به‌طرز مشکوکی آشنا بودند، انگار که صاحبشان همین چند دقیقه پیش، در یک کلاسِ معجون‌سازی، وسطِ یک بارانِ بنفشِ عجیب گم شده بود...

قلعه هاگوارتز دچار طالع نحس شده (هرکس واردش بشه اتفاقات خطرناک براش میفته) و گاهی هم هوس می‌کند مثلا یهو جای آشپزخانه و انباری را عوض کند. مدیر مدرسه برای اثبات اینکه همه چیز خوب است، از دو جبهه محفل و مرگخواران دعوت کرده تا مدتی در هاگوارتز زندگی کنند تا ثابت شود که هاگوارتز سالم است. اما خب نیست...

پس از یکسری اتفاقات، لرد ولدمورت داخل انبار جارو ها گرفتار می‌شود و در انبار به رویش باز نمی‌شود. در سرسرای اصلی، بلاتریکس لسترنج و بقیه مرگخواران مشغول طراحی نقشه‌ای برای پیدا کردن لرد هستند.

پس از مدتی سروکله تاتسویا موتویاما در انبار جارو ها پیدا می‌شود و لرد او را مامور می‌کند که مرگخواران را به دفتر مدیریت مدرسه ببرد. تاتسویا به سرعت راه می‌افتد تا ماموریت را انجام دهد، اما شخصی که با خنده‌ای خبیثانه‌ای بر لب و چوب‌دستی‌ای در دست وارد کلاسِ معجون‌سازی می‌شد را ندید.



طبیعی بود که تاتسویا آن فرد مرموز و چوب‌دستی به دست و خندان را نبیند! چون طاق‌هایی که تاتسویا از آنها گذر می‌کرد، نه تنها به کلاس‌ معجون‌سازی نمی‌رسیدند، بلکه نزدیک راهروی کلاس‌ها هم نمی‌شدند!

در حالی که تاتسویا با قدم‌های پرصدا و سامورایی‌وار از طاقی به طاق دیگر می‌پرید، هاگوارتز بی‌قواره تصمیم گرفت طبق معمول، هیچ همکاری‌ای با هیچ موجود زنده و غیرزنده‌ای نداشته باشد. در نتیجه، طاق آخری که تاتسویا با آن مواجه شد، درست وسط کتابخانه ممنوعه بود! کتابخانه ممنوعه‌ای که حالا دیگر ممنوع‌تر از همیشه شده بود، چون کتاب‌هایش به جای این‌که زنجیرشده روی قفسه‌ها بمانند، آزادانه در هوا شناور بودند و با جلدهای چرمی‌شان به سر و کلۀ هم می‌کوبیدند.

تاتسویا مات و مبهوت وسط کتابخانه تاریک و نمور ایستاد و کمی اخم کرد. در همان لحظه، یک کتاب قطور با جلد سبز لجنی که رویش با فونت بزرگ نوشته شده بود: «راهنمای جامع اخم کردن برای مبتدیان» مستقیم به سمت صورتش شیرجه زد. اما تاتسویا، بی‌آنکه حتی پلک بزند، کاتانا را بیرون کشید و با یک حرکت عمودی، کتاب را بی‌نصیب از شیرازه و جلد، تبدیل به کاغذهای ریز ریز کرد که مثل برف روی زمین ریختند.

بقیه کتاب‌ها که این صحنه را دیدند، «یا شیرازه مرلین!» گویان به قفسه‌هایشان برگشتند و خودشان را مخفی کردند.

اما تاتسویا هنوز به بلاتریکس و مرگخواران نرسیده بود. اصلاً بلاتریکس و بقیه کجا بودند؟ ما که می‌دانیم. داشتند نقشه‌ای برای پیدا کردن ارباب‌شان می‌ریختند و چوبدستی لرد را در حالت DeepThink بررسی می‌کردند؛ ولی خب، هاگوارتز مکانی نبود که اجازه بدهد گروهی که به خورندگی مرگ مشهورند، الکی‌الکی به خواسته‌شان برسند.

@بلاتریکس لسترنج که از پیدا کردن چوبدستی لرد به طرز عجیبی هم مضطرب شده بود و هم هیجان‌زده، چوبدستی را مثل یک میکروفون از دست لوسیوس قاپید و فریاد زد: «اربــــــــــاب! کـــــجـایـیـد؟»

صدایش در سرسرای بزرگ پیچید. از سقف مسحورشده بالا رفت، دور شمع‌های شناور چرخی زد، بعد یکدفعه زیر و رو شد و به صورت یک پژواک واژگون درآمد و در عوض این‌که لرد را خبر کند، مستقیم رفت داخل گوش ورنون دورسلی!

- اووه! بیبی گرل به من گفتی لرد؟

ورنون هرچقدر هم که در قلب و مغز بلاتریکس جا داشته باشد، هیچ‌وقت به گرد ردای لرد هم نمی‌رسید! بنابراین بلاتریکس جوش آورد و صورتش نارنجی شد و قرمز شد و قرمز را هم رد کرد و رسید به دارک‌-قرمز!

در همچنان با بی‌نزاکتی مقابلِ لرد سیاه ایستاده بود و چهارچوب‌هایش مثل بچه‌های لجباز محکم به دیوار چسبیده بودند.

- ما به تازگی ازدواجی کرده‌ایم و می‌خواهیم لغوش کنیم. چون قدرتِ زیادی داریم، تنهایی آن را وتو کرده و پاتر رو مطلقه اعلام می‌کنیم.

لرد گلویش را صاف کرد و به در فرمان داد.
- حالا به فرمانِ ما زبان بگشا و شهادت بده که ما طلاق گرفته‌ایم.

لحظه‌ای سکوت برقرار شد و بعد، زبانِ قرمز رنگِ در بیرون زد.
- اوس.
- اوس به خودتان!

زبانِ قرمز، سریعا در چهار طرف چرخید و سپس، نیمه‌ی وسطی در پایین افتاد. آن طرفِ در انبار جاروها، ساموراییِ ریزنقشی با موهای بلند مشکی ایستاده بود و کاتانای قرمزش را قلاف می‌کرد‌.

- مجددا اوس. بلا سان گفتن که اولویت ما، پیدا کردنِ شماست.
- ولی ما که گم نشده‌ایم.

سامورایی سرش را کج کرد و بعد از لحظه‌ای تفکر، با اشاره‌ی کوچکی حرفِ لرد را تایید کرد.

- بله گویا ماموریت رو اشتباهی متوجه شدم. شما درحال اجرای مراسم بودید. به نظرم وقتش رسیده کاتانا حکمِ من رو اجرا کنه.

دختر بدونِ لحظه‌ای تردید، دوباره کاتانای قرمزش را از قلاف بیرون کشید و روی پیراهنش گذاشت.
- با اجازه.
- صبر کن!

لرد می‌دانست که این کاتانا، همان زبان قرمزی است که با یک اشاره در انبار را بریده بود. آن روز به اندازه‌ی کافی آتش و خسارت و خون دیده بود و ديگر تمایلی نداشت.

- ماموریت جدیدی به تو می‌دهیم. بلا و بقیه‌ی مرگخواران رو پیدا کنید و به سمتِ دفتر مدیریت حرکت کنید.

تاتسویا با تردید کاتانا را غلاف کرد.
- دفترِ مدیریت؟
- بله. بعد از تسخیر دفترِ مدیریت، محافظان رو به خدمت خودمون گرفته و قلعه رو تصرف می‌کنیم!

سامورایی که از این نقشه‌ی هوشمندانه شگفت‌زده شده بود، قطره اشکی ریخت و به همان سرعتی که ظاهر شده بود، ناپدید گشت.

- بلا سان و بقیه رو ببر به دفتر مدیریت. بلا سان و بقیه رو ببر به دفتر مدیریت. بلا سان و بقیه رو ببر به دفتر مدیریت...

تاتسویا درحالی که دستورات آخر را زیر لب زمزمه می‌کرد، از یک طاقِ هاگوارتز به طاقِ دیگری می‌پرید و پاهایش زمین را لمس نمی‌کردند. برای همین شخصی که با خنده‌ای خبیثانه‌ای بر لب و چوب‌دستی‌ای در دست وارد کلاسِ معجون‌سازی می‌شد را ندید...

با فرار آتیش و ترک صحنه توسط "مشتی غولابی"، لرد و هری نگاهشون به کسی که وسط آتیش‌سوزی باهاش ازدواج کرده بودن افتاد و از تعجب چیزی که دیدن توبه به درگاه مرلین بردن، خود مرلین هم با توجه به اتفاقات اخیر سر به ناکجاآباد گذاشته و دنبال جایی می‌گشت که خودش بره و اونجا سر به توبه بذاره.

لرد با فهمیدن این قضیه که بجای درگاه سالازار به درگاه مرلین توبه برده، می‌خواد بره سر به ناکجاآباد بذاره؛ ولی در همین لحظه و همین ثانیه به خودش میاد و می‌بینه که به انبار جارو منتقل شده! لرد از حالت لرد احساساتی به انگری لرد تغییر ماهیت می‌ده و تا میاد چوبدستیش رو برداره و در رو گرفتار آواداکداورا بکنه می‌بینه چوبدستیش نیست! پس به مرحله باسیلیسک لرد می‌رسه و با تمام قدرت در رو هل می‌ده ولی در بدون توجه به ضربه شدیدی که خورده سرجاش می‌مونه. لرد می‌خواد وارد مرحله جدیدی از خشم بشه ولی متاسفانه این نویسنده ایده‌ای برای اسم مرحله جدید نداره پس لرد توی همون مرحله باسیلیسک می‌مونه و فقط با قدرت دیپلماسی بیشتر.
ـ هی در یعنی نمی‌دانی چه کسی روبه‌رویت ایستاده؟

در سکوت می‌کنه.

ـ با تو هستیم!

در دوباره سکوت می‌کنه.



در حالی که لرد تلاش می‌کرد مذاکراتش رو با در پیش ببره، مرگخوارها به جای خالی لرد زل زده بودن. بلاتریکس بی‌هوا سر دامبلدور داد می‌زنه:
ـ با اربابم چی کار کردی پیرمرد؟! هدفت از اول همین بود که ما رو به اینجا بکشونی تا لرد رو از ما بگیری؟ کور خوندی! همین الان لرد بر می‌گرده و یه بلایی به سرت‍ـ...
ـ بلا... چوبدستی ارباب اینجا افتاده!

بلاتریکس با چشم غره به سمت مبدأ صدا می‌چرخه تا یه چندتا کروشیوی آبدار نصیبش کنه تا دیگه جرئت قطع کردن حرف بلاتریکس لسترنج رو نداشته باشه که با دیدین لوسیوس مالفوی با چوبدستی لرد جا می‌خوره.

بلاتریکس سریع خودشو جمع می‌کنه و رو به جماعت مرگخوارها می‌گه:
ـ اولویت پیدا کردنه اربابه! بعدش دمار از روزگار این پیرمرد و هرکی تو اینکار دست داشته درمیاریم!

لرد ولدمورت که از سیر وقایع و ازدواج رمانتیکش منقلب شده بود به گریستن ادامه داد.
- لردی هستیم احساساتی! هـــــــــــــــق!

شاید خوانندگان بگمانند که عدم استفاده نویسنده از شکلک‌های گریه مرسوم برای این دیالوگ اشتباهی آماتورانه بوده است، اما خیر! لرد تاریکی جادوگری عادی‌ نبود که بخواهد با صورت مرسوم گریه کند.

عضلات صورتش در حالت آماده‌باش بودند، اخم محلفی‌کشش مانند رادار، مختصات مکانی ماگل‌زاده‌ها در محدوده دویست‌متری را محاسبه می‌کرد، همچنین لبانش روی هم فشرده می‌شدند و آوادا‌ کداوراهای میکروسکوپی پرتاب می‌کردند، اما همزمان آب روان از چشمانش جاری و مخاط سبز رنگ از دو سوراخی که فقط خودش آن‌ها را دماغ می‌دانست آویزان بود.
- هــــــــــق! همیشه لردی بوده‌ایم متعهد، زین پس لردی خواهیم بود متاهل!

اما خود اشک لرد سیاه هم اشک نرمالی نبود، چه از نظر کارایی و چه از منظر ابعاد؛ اشکی بود هوشمند، اشکی بود جهش‌یافته، اشکی بود تاریک...
- هـــــــق! به افتخار وصلتمان موجودی تاریک احضار می‌کنیم.

لرد گریست و گریست و اشک قطره قطره جمع گشت وانگهی شکل‌ و شمایل آدمیزاد به خود گرفت! اما نه هر آدمیزادی... اشکی بود لوتی و داش‌مشتی، لوتی‌ای بود غول‌آسا، از همان‌ها که با سالازار کبیر پیکان‌سواری می‌کردند، غول‌آسایی بود کلا‌ه‌پوش و لنگ‌ به دست. آن‌ها نیز لنگ و کلاهی بودند سبز رنگ از جنس مخاط بینی لرد.

- اها اها! جان جان!

غولِ اشکی که حال قدش به سقف سرسرای بزرگ رسیده بود، از عروسی اربابش بسی شاد بود و شانه‌ بالا‌ انداز و آواز‌خوانان پیش می‌رفت. هر قر ریزی که به کمرش می‌داد کمی اینور و آن‌ور آب می‌پاشید. لنگش را چرخاند و دراثر آن، آب بینی لرد روی دامبلدور پاشید.
- قدرت عشقه دیگه. اصلا بیا بابا جان، یکی دیگه بپاش.

غول نیز اجابت نمود و لنگش را مقابل دامبلدور چرخش ریزی داد و کل ریش وی را سبزگون کرد. اما حالا نوبت آتش بود. غول رقاصی و مطربی را کنار گذاشت و به سمت او روان شد، هر قدمش صدای خروشیدن آب می‌داد، نه آب دریا بلکه آب تشت که در حمام عمومی روی هم ریزند.

آتش، آتشی بود خام و تازه استارت خورده. آن‌قدر هم خفن نبود که مثل "مشتی غولابی" آدم‌سان شود. به جای زبانه کشیدن، زبان فرو کشید و به اتاق ضروریات برگشت و در را هم بست و نشست به کارهای بدش فکر کند.

- رخصت!

غول آبی این را گفت، راهش را کشید و رفت. کجا رفت؟ شاید به سرزمین موج‌های آبی، یا شاید هم به سرزمینی برای نوادگان گودریک گریفیندور. کسی چه می‌داند... مهم این بود که اکنون محفلیان و مرگ‌خواران از آتش نجات یافته بودند.

غول و اتاق آتش گرفتند و سوختند و خاکستر شدند و آتش سرایت کرد و خمید توی دالان‌های دیگر هاگوارتز و هر کس را سر راهش دید سوزاند و چند ساعتی نگذشته‌بود که کل هاگوارتز داشت توی آتش خشم سیبیل‌های سیبل می‌سوخت و ریش دامبلدور آبشاری از آتش شده‌بود و هاگرید فکر کرد اژدهایش برگشته و رفت آزکابان و بانوی چاق هافلپاف روی زمین قل می‌خورد تا خاموش شود و باسیلیسک داشت به سرعت پوست‌اندازی می‌کرد تا فلس‌هایش آتش تالار اسرار را خفه کنند و هری داشت در به در دنبال چوچنگ می‌گشت چون فکر می‌کرد جینی بالاخره ریق رحمت را سر کشیده و هرمیون دنبال زمان‌برگردانش بود که برود سر کلاس معجون‌شناسی ولی جای کلاس معجون‌شناسی با کلاس کوییدیچ عوض شده‌بود و اسنیپ داشت پروازکنان دنبال گوی زرین می‌کرد که ته جارویش آتش گرفت و خاکستر شد و اسنیپ با کله رفت توی چمن‌ها و دور کله‌اش یک عالمه لیلی چرخیدند و آنقدر گریه کرد که آتشه بالاخره خاموش شد و همه نفس راحتی کشیدند ولی هرمیون کله‌خراب، هرمیون خیرندیده، هرمیون مرلین نگوییم چکارش کند، هرمیون یکهو زمان‌ را برگرداند تا برود سر کلاس درست و دوباره آتش همه‌جا را گرفت و این‌قدر دود کرد که دیگر هیچکس توی آتش هیچکس دیگر را نمی‌دید و همه مدام داشتند سرفه می‌کردند و سرفه می‌کردند و سرفه می‌کردند که لرد ولدمورت یکهو بلند شد و گفت: «اگه یه دقیقه گذاشتین تو آرامش سکته کنه آدم! » و به آتشه آواداکداورا زد ولی یکهو جای اتاق‌های هاگوارتز دوباره تا به تا شد و طلسمش چرخید و رفت خورد توی فرق سر مروپ و ولدمورت کلی ناراحت شد و غمگین شد و اندوه گرفت و دوباره برگشت رفت سکته کند که وسط راه هری بهش خورد و چون همه‌جا دودی بود و ندیدش، فکر کرد چوچنگ است و محکم بغلش کرد و بهش گفت همیشه فقط خودش توی قلبش بوده و ولدمورت که خودش هم هیچی نمی‌دید نفهمید چه شده جز اینکه برای اولین بار توی زندگی‌اش یکی بهش محبت کرده و کلی متاثر شد و گریست و با هری ازدواج کرد.

گابریلا از اینور خارج میشه و این سیبل بود که از اونور وارد میشه. سیبلی که خیلی هم عصبانی بود و در جست و جوی سیبیل هاش نصف قلعه رو طی کرده بود.
اما خب چون هیچ جا نتونسته بود به سیبیل هاش دست پیدا کنه حالا به این نتیجه رسیده بود که باید دنبال جایی بگرده که هیشکی نتونه پیدا کنه. شاید اونجا همون جایی بود که سیبیلشو میتونست پیدا کنه.

سیبل در رو باز میکنه و پا به اون جایی میذاره که کسی نمیتونه پیداش کنه. در واقع جای عجیبی بود. کوهی از وسایل رنگ و رو رفته و حتی بعضا درب و داغون روی هم تلمبار شده بودن. بین وسایل فقط به اندازه عبور یه نفر راه بود. سیبل بدون هیچ هدفی از بین وسایل راه میرفت و میگشت تا بلکه نشونه ای از سیبیلاش بتونه به دست بیاره.
- مگه دستم به اونایی که این بلا رو سر سیبیلام آوردن نرسه. ازشون به عنوان دمنوش دم نکشیده استفاده میکنم.

سیبل راهرویی رو به سمت چپ میپیچه و صاف به یه غول آهنی بزرگ میخوره.
- تو دیگه اینجا چی کار میکنی؟ اصلا کی تونسته تو رو بیاره اینجا؟

سیبل سونه ای بالا میندازه و بدون کوچکترین توجهی به غول که دستشو به سمتش دراز کرده به راهش ادامه میده و دست غول فضای خالی که قبلا سیبل اونجا قرار داشت رو به دست میگیره.

سیبل یه پیچ دیگه رو هم میپیچه و یهو... این سیبیلای روی صورت سیبل بودن که مشغول تاب خوردن میشن و همچون بوق آلارم دهنده ای عمل میکننو انگار که میگفتن همینو برو جلو.

اینجا بود که سیبل میفهمه داره به سیبیل های عزیزش نزدیک میشه و خب از دور یه جعبه طلایی که اسمشو روش نوشتن میبینه. که میخواد بیاد پشت لبش بیاد تو سرنوشتش! در نتیجه سیبیل با سرعت تموم به سمت جعبه طلایی میره و با باز شدن در جعبه سیبیل های نازنینشو پیدا میکنه که دسته به دسته با نظم و ترتیب اونجا نشسته بودن.

اینجوری میشه که سیبل به همراه سیبیل هاش میره که از اتاق خارج بشه ولی خب سر راه پاش هم به یه چراغ نفتی میگیره و پشت سرش غول و اتاقو با هم به آتیش میکشه!

خلاصه:
قلعه هاگوارتز نه‌تنها دچار طالع نحس شده (هرکس واردش بشه اتفاقات خطرناک براش میفته) بلکه به سرش زده و مثلا یهو هوس کرده جای آشپزخونه رو با انباری عوض کنه. بنابراین اکثر جادوآموزان قلعه رو ترک کردن. مدیر مدرسه برای اثبات این‌که همه چیز خوبه، از اعضای دو جبهه محفل ققنوس و مرگخواران می‌خواد که مدتی تو هاگوارتز زندگی کنن تا ثابت کنه هاگوارتز سالمه، ولی خب نیست...

~~~~~~~

آشفته‌بازاری تو هاگوارتز برپا بود.
لرد به خاطر شنیدن خبر دروغینِ سکته زدن نجینی، سکته کرده بود.
جای آشپزخونه، انباری قرار گرفته بود و فقط روونا می‌دونست که آشپزخونه با مروپِ توش به کجا منتقل شده.
دو کفتر عاشق تو اتاق ضروریات می‌خواستن برای ابدی کردن عشقشون پیوند ناگسستنی ببندن.

خب دیگه دنبال بقیه‌ش نگردین، برای نویسنده همین سومی کافیه تا دنبالشو بگیره و ازش سوژه در بیاره.

- آخی... مطمئنم می‌تونست خیلی عاشقانه پیش بره اگه که...

دو جادوآموز عاشق که تقریبا به مرحله گرفتن دست همدیگه رسیده بودن و فقط جاری ساختن جادو کافی بود تا پیمانشون شکل بگیره، با تعجب از هم جدا شده و به در ورودی نگاه می‌کنن.
- تو... تو چطوری تونستی بیای تو؟
- داشتم به راه فراری فکر می‌کردم که هیچ‌کس دیگه به ذهنش نرسه اونجا دنبالم بگرده و شد آن‌چه شد!

کالیدورا و مایک نگاهی به همدیگه می‌ندازن و با تردید می‌پرسن:
- فرار از کی؟

گابریلا با پرشی خودشو پشت اون دو نفر می‌رسونه.
- چرا حتما باید کی باشه؟ شاید که چی باشه!

همزمان با این حرف، در اتاق ضروریات با صدای مهیبی باز می‌شه و شوالیه‌ای جلوی در ظاهر می‌شه. از همونایی که تو راهروها مستقر شده بودن و در واقع نگهبانان هاگوارتز بودن. ولی این یکی زده بود به سیم آخر، فکر می‌کرد خون‌آشامه و خون می‌خواست!

- تا شماها اینو سیرابش می‌کنین من یه دور این اطراف بزنم.

و این‌چنین می‌شه که پیمان ناگسستنی دو کفتر عاشق، به مبارزه‌ای عاشقانه تا پای مرگ بدل می‌شه. شوالیه خون می‌خواست تا آروم بشه و بعد از مبارزاتی سهمگین، کالیدورا و مایک دست در دست هم و در حالی که دیگه خونی تو بدنشون نمونده بود، می‌میرن.

گابریلا هم در حین مبارزه‌ی اون سه نفر از اتاق ضروریات می‌زنه بیرون و به دری که پشت سرش پنهان می‌شه خیره می‌شه.
- امیدوارم یا شوالیه‌هه به اندازه یه عمر خون خورده باشه یا دیگه هیچ‌کس نخواد بره جایی که هیشکی پیداش نکنه!

گابریلا اینو می‌گه، ولی واقعا دیگه براش مهم نبود که چی می‌شه. پس شونه‌ای بالا می‌ندازه و می‌ره تا به جمع مرگخوارا ملحق بشه. غافل از این که لرد سکته کرده و مروپ گم شده!

تقریبا دلم میخواست بشینم گریه کنم از اونورم از این بعد جدید خودم متعجب شدم هیچ وقت تو مخیله ام نمیگنجید که کالیدورا بلک بخاطر رفتن یه نفر اونقدر ناراحت بشه که به مرز گریه برسه ولی خب برای منی که هیچ کس یا باهام جور در نمیومد یا بخاطر نجیب زاده بودنم خودشونو ازم دور میکردن، مایک رابینسون تنها کسی بود که ..... خب باهاش دوست نبودم ولی دشمنم نبودم کل این یه سال یا فقط دعوا کردیم یا باهم جنگیدیم اصلا یادم نمیاد دو دیقه با آرامش کنار هم باشیم با اینحال یه روز هم نبود که همدیگرو نبینیم یا باهم درس نخونیم خلاصه یه رابطه عجیبی بود که خودمم توش موندم.امروزم جشن فارغ التحصیلیِ و مایک دوران تحصیلش تموم شد و خب از هاگوارتز داره میره.منم شدم برج زهرمار جرئت نمیکنن نزدیک بشن بهم.وضعیتی بس تاسف بار.
سلانه سلانه برگشتم خوابگاه که لارا اومد سمتم طبق معمول با جیغ جیغ کردن:هوووففففف کل مدرسه رو دنبالت گشتم! کجایی تو؟
-چی شده؟
+مایک دنبالت بود گفت بری اتاق نجوم.
-مقاله کلاس دفاع مونده نمیتونم.
+دیوانه! امروز جشنه تکلیفو از کجات درآوردی؟
-من تنبیهم.
+وای دورا خیلی اعصاب خرد کن شدی امروز! دو دیقه برو ببین چیکارت داره نمیمیری که.
دلم میخواست سایلنتش کنم ولی جلوی خودمو گرفتم و بدون هیچ حرفی رفتم .
................
-رابینسون؟هوی!
یهو یه گرگ پرید روم و افتادم زمین دقت کردم دیدم پاترونوس مایکِ!
عصبی شدم:یاااااا...مایک رابینسوننننننن.
صدای غش غش خندش از پشت سرم اومد:و..وای..بـ...ببخشید...گفتم مردم آزاری روز آخرم متفاوت باشه.
یه چشم غره شدید رفتم بهش : حالا چیکارم داشتی کشوندیم اینجا؟
قیافش جدی شد:خب یه خواهشی داشتم ازت.
ابروهام پرید بالا مایک و خواهش؟
-هوم؟
+به جز خودت کسی رو تو اتاق ضروریات راه نده.
-جان؟
+الان یه ساله هیچ کس نتونسته اونجارو پیدا کنه بزار همچنان یه راز بینمون باشه.
-اوکی! پیمان ناگسستنی میبندی؟
+بلک! تو چه گیری دادی به پیمان ناگسستنی؟؟ نمیخوای بیخیال بشی؟
-اولین بار که دیدمت هم بهت گفتم ولی قبول نکردی الان باید قبول کنی معلوم نیست کی دوباره بتونیم دوتایی تو هاگوارتز باشیم.اینقد بهم اعتماد داری؟
+الان بگم اعتماد دارم همه چی حله؟
-نچ..من بازم اصرار میکنم.
+چرا؟
-چون میخوام یه چیز دیگم ازت بخوام.
+چی؟
-ورد هایی که بهم یاد دادیم هیچ کس ....هیچ کس نباید ازش با خبر بشه!
دستشو کلافه کشید تو موهاش:قبول.
چوبدستیمو کشیدم بیرون:دستتو بده.
ساعد همدیگرو گرفتیم:آیا حاضری ورد هایی که بهم یاد دادیم به هیچ کس دیگه ای نگی و یا با صدای بلند استفادشون نکنی؟
+حاضرم.....آیا حاضری هیچ کس رو از رازمون با خبر نکنی؟
-حاضرم.
توی یه تصمیم آنی بدون فکر کردن دهنمو باز کردم:آیا حاضری فقط و فقط به من فکر کنی؟
یعنی اون لحظه واقعا حس میکردم از کل بدنم گرما ساطع میشه.مایک هم خشکش زده بود و زل زل بهم نگاه میکرد.یه نفس عمیق کشید:حاضرم.

-کالیدواو بلک، ملقب به کالی. من هر روز میام اینجا!
-قانون قانونه عزیزم.
-یعنی یه روز هم اسمم یادتون نمیمونه؟
-اینم کتابی که میخواستی.

کالی آهی از خستگی کشید، یک ربع سر و کله زدن با کتابدار بعد از نوشتن نصف مقاله خارج از تحمل اش بود.

-میتونم کتاب مهر گیاه رو امنت بگیرم؟

صدای فردی که سوال پرسیده بو. کالی را از جا پراند.

-متاسفم همین الان یکی امانت گرفتش.

کالی جرعت چرخیدن نداشت اما پسر درست کنارش ایستاده بود و به سمتش می آمد.


-کالی؟
-مایک.

کالی تقریبا همزمان با چرخیدن کتاب را توی سر رابینسون کوبید‌.
-غورباقه!

در حالی که گونه هایش از عصبانیت رنگ سرخی به خود گرفته بودند از آنجا فرارکرد.
-امکان نداره، من خر تستسترال نمیشم!

پسر بیچاره بیهوش روی زمین افتاد، سرش به خاطر ضریه باد کرده بود و چشم هایش دو دو می زد.

-امان از دست این جوونا.

کتابدار گفت و دوباره مشغول مطالعه شد.