معجون در حال آماده‌سازی است

ققنوس از جمله موجوداتیه که اشک داره!

این یعنی با یک پرنده‌ی احساساتی رو به رو هستیم که هر لحظه ممکنه کنترل خودشو از دست بده و اشک‌هاش جاری بشه.
و خب... ققنوس داستان ما هم ازین قاعده مستثنی نبود! بخصوص وقتی مورد اصابت سنگ قرار بگیره!

تام ریدل از بچگی استعدادهای نهفته‌ی فراوونی داشت که هر روز یکی از اونارو کشف می‌کرد. از جمله جدیدترین توانایی‌ای که همین چند ثانیه پیش به اون پی برده بود، قدرت نشونه‌گیریش بود!

سنگی که تام ریدل پرتاب کرده بود با سرعت جلو می‌ره و یکراست بر فرق سر مبارک ققنوس فرود میاد. ققنوس به محض برخورد سنگ با سرش، از جا می‌پره. بال‌هاشو باز می‌کنه و بعد از نگاه معنی‌داری که به پرتاب‌کننده‌ی سنگ می‌ندازه، اشک‌ریزان ازونجا دور می‌شه.

- آخیش. بیشتر از این نمی‌تونستیم وجود نحس این موجود رو تحمل کنیم.

ققنوس بال می‌زنه. بیشتر و بیشتر... اونقد جلو می‌ره تا به کوچه‌ای تنگ و باریک می‌رسه. با دیدن مرد ریشویی که سعی داشت گربه‌ی سفید رنگی رو بگیره، با دلخوری تغییر مسیر می‌ده. اما دم بلندش با برخورد به سطل اشغال و پرت شدن درِ اون، صدای مهیبی رو بوجود میاره.

مرد ریشو دست از دنبال کردن گربه برمی‌داره و با تعجب برمی‌گرده. انتهای بدن ققنوسو که پشت سطل در حال پنهان شدن بود دید. شاید یک روباه سرخ و آتشین که سیاهی رو در خودش بسوزنه، بهتر از یک گربه‌ی سفید باشه. دامبلدور که از برخوردهای قبلیش با حیوانات نتیجه مثبتی نگرفته بود، این‌بار سعی کرد کمی باحال‌تر به نظر برسه بلکه دل حیوون رو بِرُبایه.
- آه... فوکسِ من!

بله حتی دامبلدور هم انگلیسی بلد بود!
ققنوس داستان ما که به تازگی سنگ خورده بود و دل شکسته بود، با دیدن آغوش باز اون و اسمی که برای اولین بار روش گذاشته بود تحت تاثیر قرار می‌گیره و بیرون میاد.

و اینجاست که دامبلدور در میابه اونچه که دیده روباه نبوده، بلکه ققنوسی بزرگ بوده!
- محفل ققنوس!

و از اون پس دیکته‌ی fox رو به fawkes تغییر دادن تا دامبلدور ضایع نشه!

خلاصه:

تام ریدل(لرد ولدمورت) در حال قدرت گرفتن و تشکیل گروه سیاهشه!
به دامبلدور پیشنهاد شده که وزیر بشه،اما از اون طرف، فاج هم سعی می کنه وزیر بشه. دامبلدور تصمیم می گیره محفل ققنوس رو تشکیل بده.

..................

-محفل دو نفر...محفل دو نفر...کسی جا نمونه. بپر بالا آقا...خانوم؟ شما نمیای؟

آلبوس دامبلدور در گوشه ای از هاگزمید ایستاده بود. جارویش را پارک کرده بود و به دنبال عضو جدید می گشت. ولی کسی نمی دانست محفل چیست! و کسی به مقصد جایی که نمی دانست کجاست سوار جارو نمی شد!

روش دامبلدور از پایه و اساس اشکال داشت اصلا!

دامبلدور به فکر فرو رفت.
-باید قضیه رو جدی تر جلوه بدم...که مردم هم متوجه بشن که برای مقابله با سیاهی و پلیدی باید کاری انجام بدن. این گروهی که می خوام تشکیل بدم باید نمادی داشته باشه. درست مثل گروه های هاگوارتز. مار که نمی شه...هیپوگریفم که قبلا گرفته شده...محفل خرس؟...محفل کرگدن؟ محفل چی؟


در فاصله ای نه چندان دورتر، تام ریدل به درختی تکیه داده بود.
-گروهی بسیار سیاه تشکیل خواهم داد...به سیاهی پر های همین کلاغی که روی درختی که بهش تکیه داده ام نشسته است. و زین پس کتابی سخن خواهم گفت که ترسناک تر به نظر برسم...اون عجب پرنده زشت و مزخرفیه ها!

نگاه تام ریدل متوجه ققنوسی شده بود که در برکه کوچک هاگزمید سرگرم نوشیدن آب بود.

تام با یک نگاه از پرنده منزجر شد! سنگی از روی زمین برداشت و با تمام قدرت به طرف ققنوس پرتاب کرد.

آلبوس دامبلدور و روفوس اسکریم جیور در حال خواندن ذهن دو غریبه مشکوکی بودند که کلاه شنلشان را روی سرشان کشیده بودند و چوبدستیشان بطرز خطرناکی در دستانشان سفت شده بود...

در ذهن غریبه ها...
غریبه اول: جیمی، حالا وقتشه!
غریبه دوم: نه کاترین، باید منتظر علامت روفوس بشیم!
غریبه دوم: ولی آلبوس باهوشه ممکنه بهمون مشکوک شه، باید زودتر کارشو تموم کنیم!
غریبه دوم: گفتم نه! این یه دستوره! باید صبر کنیم!

آلبوس دامبلدور با چشم های آبی و نافذش طوری در چشم های روفوس نگریست که روفوس حتی نمیتوانست سرش را بالا بیاورد...

آلبوس: روفوس، چرا؟! ما دوستان قدیمی هستیم! هیچوقت جز خوبی کاری در حقت نکردم، مرد!

روفوس: آلبوس، همه مثل خودت نیستن! بعد چند صد سال زندگی هنوز متوجه نشدی؟ همیشه بزرگترین آرزوم همین بوده. ولی اگه بذاری من وزیر شم، بهت قول میدم بذارم یه گروه تشکیل بدی و هر امکاناتی بخوای بهت میدم تا جلوی تام ریدل وایسی. یه گروه که هر چی اسمشو دوست ذاری بذاری... مثلا ققنوس چطوره؟ همیشه به این پرنده هه علاقه داشتی!

آلبوس: از لطفت ممنونم دوست قدیمی ولی اگه بخوام گروهی تشکیل بدم به کمک کسی نیازی ندارم و البته ترجیح میدم خودم وزیر بشم تا وزارتخونه رو در برابر جنگ جدید ساماندهی کنم. ببخشید که رک صحبت میکنم روفوس عزیزم.

روفوس دست راستش را مشت کرد و گفت: امکان نداره!!

دو غریبه تا دست مشت کرده روفوس را دیدند چوبدستیشان را کشیدند و بهمراه روفوس طلسم سبزرنگی را بسمت آلبوس دامبلدور شلیک کردند... در دید افراد عادی این کار خیلی سریع اتفاق افتاد، اما هیچکس،... هیچوقت،... درست قدرت های دامبلدور را نشناخته بود. هیچکس نمیدانست او همیشه از پشت صحنه همه چیز را کنترل میکند... این، او بود که پایان ها را رقم میزد... این او بود که فصل آخر داستان را رقم زده بود و همینطور جنگ هاگوارتز را... این نقشه های بلند مدت او بود...

وقتی طلسم شلیک شد، از دید دامبلدور:
دامبلدور لبانش را تکان داد، دو انگشت دست چپش را بلند کرد و بقیه انگشتانش را خواباند... زمان آهسته شد! برای درک آهسته شدن این بعد از جهان یعنی زمان، لازم نیست فیزیکدانی مانند انیشتین باشی، کافیست شن های زمان را بازی کرده باشی! ... دامبلدور خیلی آرام از روی صندلیش بلند شد و به سه طلسمی که بینهایت آهسته به سمتش می آمدند و افرادی که مانند عروسک خیمه شب بازی در کافه بودند نگریست، چشمانش را بست و ثانیه ای بعد دامبلدور به شکل ققنوسی زیبا درآمده بود... هیچکس نمیدانست شکل جانورنمای دامبلدور یک ققنوس است، ققنوسی جفت ققنوس محبوبش. دامبلدور جهانی پیچیده بود! جهانی پر رمز و راز...حتی کسی نمیدانست او بیشتر از آنکه هر کس به ذهنش خطور کند جادوی سیاه و راه های مقابله با آن را میشناسد...چشمه ای از آن را همه دیده بودند، وقتی همراه هری به غار رفته بود تا هورکراکس را نابود کند، وقتی از طلسم های محافظتی تام ریدل گذشت، وقتی اینفری ها را نابود کرد و طلسم را لاجرعه سر کشید... دامبلدور ققنوس شکل، ناپدید شد...

وقتی طلسم شلیک شد، از دید روفوس اسکریم جیور:
روفوس، صندلی را به عقب کشید و همراه دو کارآگاه استتار شده دیگر سه طلسم مرگبار سبزرنگ را به سمت دوست قدیمیش شلیک کردند... سه ثانیه گذشت تا همه متوجه شدند چه اتفاقی افتاده...در واقع هیچکس در آن کافه متوجه نشد چه اتفاقی افتاده...

بعد از آن روز شایعات زیادی به گوش میرسید... وزارتخانه شایعه کرده بود که دامبلدور مرده است ولی طرفداران قلیل دامبلدور ادعا میکردند او زنده است و مخفیانه گروهی ققنوس نشان را تشکیل داده است و دوباره روزی ظهور میکند... پیروانش میگفتند او هیچوقت نمیمیرد، چون ققنوس در واقع خود او است، همیشه از خاکسترش برمیخیزد...

جهان فعلی سه ظلع پیدا کرده بود... وزارتخانه جدید تحت لوای روفوس اسکریم جیور... ارتش سیاهی که تام ریدل سر و سامان میداد و گروه مخفی ای که دامبلدور تشکیل میداد...

- ببخشید پسرم نگفتی چی میخوری !


سایه ای جلوی نور راگرفت. البوس سرش را بالا گرف و مادام رزمرتا را دید که با حالتی پرسشگرانه به او نگاه میکرد. لبخند ملایمی زد :

- همون همیشگی. خیلی ممنون .


سپس دوباره افکارش را دنبال کرد. مدت ها بود که دیگر مقام وزارت برای ارزش چندانی نداشت. به قول همکارش، اسلاگهورن :

«هرچی باشه اون اخر اتوبوس همیشه جای بیشتری برای ولو شدن هست! »


خودش هم می داسنت خاطره ی اریانا هیچ وقت به او اجازه نخواهد داد که از قدرت لذت ببرد ، در ضمن او هاگوارتز را دوست داشت. هاگوارتز تنها خانه اش بود. و درس دادن را بیش از هر چیزی دوست داشت.


جدا از خواسته ی خودش حالا که می دانست تام ریدل در حال جمع کردن ارتشی است نمی توانست هاگوارتز را تنها و بی یاور رها کند. آه که تام او را به یاد گلرت می انداخت. رشته ی افکارش با صدای باز شدن در به صورت ناگهانی پاره شد و هنگامی که سرش را بالا گرفت روفوس را دید که لنگ لنگان به سمت او می امد. روفوس اسکریم جیور یکی از دوستان قدیمی اش بود. آهی کشید. واقعا با این درگیری فکری حوصله ی معاشرت با کسی را نداشت. ذهنش را جمع کرد و لبخندی به او زد.


روفوس به ارامی صندلی را عقب کشید. صدای کشیده شدن صندلی بر روی زمین خاک گرفته ی کافه توجه اطرافیانشان را جلب کرد اما او بی توجه به نگاه اطرافیان که احتمالا در ذهنشان سنش را با عصای دستش مقایسه میکردند و گیج شده بودند خود را روی صندلی انداخت. ابتدا نگاهی دقیق به البوس انداخت و سپس با حالتی بی قید دستش را برای مادم تکان داد:

- دوتا کره ای لطفا!


سپس به سمت البوس برگشت :

- اصلا از وضعیت راضی نیستم. احتمالا شنیدی یکی از شاگردای سابق هاگوارتز در حال جمع کردن ارتشی سیاهه. فضای جامعه ی جادوگری متشنج شده. از وزارت هم که ابی گرم نمی شه. فک کنم باید واسه پیشگیری ام که شده انجمنی تشکیل بدیم. نظرت چیه؟

- اوه روفوس من ازین کار مطمئن نیستم. هنوز نمیدونم قصدش چی...
البوس حرفش را قطع کرد. روفوس با گیجی نگاهی به او انداخت و ذهنش را بازگذاشت. صدای البوس را در ذهنش شنید:

«گوش بده. فقط گوش بده.»


و هر دو به صورت نا محسوس گوششان را برای شنیدن صحبت های دو غریبه ی مرموز گوشه ی کافه تیز کردند...

در کافه که باز شد، مادام رزمرتا مثل همیشه به استقبالش رفت اما برخلاف همیشه که جواب مادام را با لبخند می‌‎داد، دستش را بالا آورد و مانع جلو آمدنش شد:
- واسه امروز نه رز، می‌خوام تنها باشم.

رزمرتا برای چند لحظه همان جا ایستاد و مات و مبهوت به مرد خیره ماند. سپس با خودش فکر کرد شاید اتفاق مهمی پیش آمده که آنقدر فکر مرد را به خود مشغول کرده پس آرام و بی سرو صدا به پشت میزش برگشت و مشغول ریختن نوشیدنی شد.

آلبوس به سمت میز همیشگی رفت و در پشت آن جا گرفت. در این موقع از شب کافه خلوت بود و تنها چند نفر در گوشه و کنار آن به چشم می‌خوردند. دستانش را در موهایش فرو کرد و به درخواست نامه ای فکر کرد که در جیب ردایش پنهان کرده بود. دستش را به طرف جیبش برد که با ظاهرشدن رزمرتا دستش در نیمه راه متوقف شد. آلبوس سرش را به نشانه تشکر تکان داد و نوشیدنی را از دستش گرفت. با دور شدن رزمرتا دوباره دستش را به سمت جیبش برد و بی درنگ کاغذپوستی را بیرون کشید. حدود دو ساعت پیش جغدی از وزارتخانه این درخواست نامه را به دستش رسانده بود و باعث به هم ریختن آلبوس شده بود. این لحظه ای بود که آلبوس مدت ها منتظرش بود اما الان داشت به این نتیجه می‌رسید که انتظار کشیدن بهتر از رسیدن به هدف است.

در درخواست نامه به صراحت نوشته شده بود که وی فردی شایسته و دارای توانایی های بیشمار است و در یک کلام به او پیشنهاد داده بودند که وزیر شود.

به یاد آورد زمانی رویای وزیرشدن و تحت سلطه گرفتن دنیای جادوگری را در سر می‌پروراند اما الان اوضاع فرق کرده بود، از آن زمان مدت زیادی می‌گذشت.

همزمان، وزارتخانه

- فاج! تو خیلی بهتر از اونی!
- به مرلین تو بیش تر از اون تجربه داری!
- تو گزینه ی دوم برای وزیرشدنی، فقط یه اتفاق می‌تونه همه چیو عوض کنه!

فاج همراه با عده ای از اطرافیانش در طبقه سوم وزارتخانه جمع شده بودند و راجع به انتخاب وزیر جدید بحث می‌کردند. اطرافیان فاج می‌دانستند که تاثیرگذاری بر او خیلی راحت تر از تاثیرگذاری بر دامبلدور است، پس در تلاش بودند دامبلدور را از سر راه بردارند. فاج میان آن همه اظهارنظر سردرگم شده بود، سرش را در میان دستانش گرفت و زیرلب گفت:
- هرکاری می‌خواین بکنین!

سیاست مداران از جا برخاستند، در فرصتی مناسب باید نقشه ی ترور را حاضر می‌کردند.

- فکر کنم گفتن باید لب بگیریم ازشون
- چی؟! رون؟
- جانم؟
- خفه شو رون؛ همینجور پیش بری احتمالا باید برای یکی از آناناسا بریم خواستگاری!
- نباید بریم؟
- یا دامبول مقدس خودت منو از دست این نجات بده.

شترق!
در با صدای وحشتناکی باز شد و در تاریکی شب در آستانه ی در سایه ی موجودی دو سر نمایان شد. موجود که قدش به حدود دو متر می‌رسید لباسی کاملا گشاد بر تن داشت و هر سر موجود با شالگردنی جداگانه پوشده شده بود.

- هـ هـ هری؟
- چـ چــ چیـ چیه؟
- این چیـ چیه؟
- نـ نـمیدونم!

موجود به آهسنگی از آستانه در رد شد و به داخل نور مخفیگاه آمد.

-فرد؟! جرج؟!

فرد و جرج که پشت محموله باری که حمل می‌کردن گمشده بودن و فقط صورتشون معلوم بود٬ همزمان گفتن:

- چیه؟! رون آناناس رو پوست کندی؟
- پوست؟ باید پوست ‌می‌کندیم؟ نه هنوز؛ چطور؟
- هیچی؛ دیگه لازم نیست پوست بکنیش. برنامه تغییر کرده. می‌خوایم یه بدل درست کنیم!
- بدل چیه؟
- بدل بدله دیگه؛ یعنی چند نمونه زنده از خودمون تا یه ارتش بسازیم! یوهاهاها
- شما دیوونه‌اید!
- می‌دونیم! هری اونجا واینستا بیا بهمون کمک کن.

(با عذرخواهی فراوان از گودریک گریفندور عزیز به خاطر قدیمی بودن سوژه)

**سوژه جدید**

تابستون فرا رسید.همه با هم صحبت می کردند.کافه سه دست جارو به خاطر نوشیدنی های خنکش معروف بود.در زیر نور آفتابی که پوست صورت را می سوزاند دو نفر مشخص شدند.

هری با دست راسش در کافه رو باز کرد.فرد سریع تر جا گرفته بود.رون با هری به سوی فرد هحرکت کردند.

جرج هم سریع خودش رو به اون ها رسوند و گفت:

فرد...میشه بگی چرا باید به این دو تا بچه فسقلی بگیم که چی کار می کنیم؟

-خفه شو ، جرج!!

-آره راست می گی.هری دیگه بزرگ شده...ولی تو نه.

-رون با صدایی بلندتر از قبل غرید:اون دهن گشادتو ببند جرج!

-اگه نبندم میخواهی چی کار کنی رونی کوچولو؟

-می دونم چی کار کنم...به مامان میگم که دارین توی مدرسه آگهی می دید و از اون شکلات های مسخره میفروشید؟

-هر کاری دلت میخواد بکن...اصلا بیا با هم بریم جغد دونی و با هم برای مامان نامه بفرستیم و بگیم ما آگهی پخش می کنیم و...

فرد دست جرج رو کشید رو آهسته بهش گفت:داری چه غلطی می کنی؟اگه مامان بفهمه ، میدونی سرمون رو جدا میکنه!!!

-جرج که انگار تازه فهمیده بود داشت همه چیز رو خراب کرده بود به رون گفت:باشه ولی به مامان چیزی نگو.

هری ناگهان چوبدستی خودش رو در آورد بلافاصله از فرد و جرج در مقابل دراکو مالفوی دفاع کرد.

دوئل بزرگی شده بود.یک طرف هری ، رون ، فرد و جرج و از طرفی دیگه دراکو با سه تا دوست دیگرش بودن.

همه داشتن به اونا نگاه می کردند.

هری با ورد"اکسپریاموس"دراکو رو پرت کرد و دیگر دوستانش نیز به اطراف پرت شدند.

همه داشتند هری با ویزلی ها رو تشویق می کردند.

فرد گفت:امشب توی قرارگاه قبلی می بینیمتون.باید جیم بشیم...خداحافظ.



نیمه شب

-هری ، فرد گفته بود باید آناناسه رو بزنیم یا قلقک بدیم!!!!

-من چه میدونم؟

سوژه جدید

هوا سردتر شده بود. زمستان خیلی زودتر از موعد رسیده بود. دهکده هاگزمید نیز همانند همیشه پر از خانه هایی که از بیرون مرموز و ترسناک بودند اما در داخل پر از عشق و محبت بودند ، پا برجا بود. در این شب های سرد و سوزناک کمتر کسی از خانه خارج می شد و به کافه سه دسته جارو می آمد.

صاحب کافه که پیرزنی مسن بود و همیشه غر می زد ، بر روی صندلی پشت بوفه نشسته بود و رادیو گوش می داد و با صدای ارامی به تنها مشتری کافه ناسزا می گفت. مشتری مرموز باعث شده بود او نتواند زودتر به خانه ی خود برود.

مشتری که یک شنل کلاه دار سیاه پوشیده بود ، قیافه اش بخاطر کلاه اصلا معلوم نبود. سرش را نیز پایین انداخته بود و با دستانش لیوان ابجو را فشار می داد. پیر زن که تحملش تمام شده بود ، از قسمت بوفه بیرون امد تا یه مرد بگوید که دیگر می خواهد کافه را ببندد اما قبل از اینکه پیر زن حرفی بزند ، مرد بلند شد و از کافه خارج شد.

باران تندی می بارید. مرد شنلش را به بدنش چسباند تا گرمش شود. به طرف کوچه پس کوچه ها می رفت. قدم هایش بسیار سنگین و سریع بودند. مرد به مدت چند دقیقه همیطور پیاده روی کرد. هاگزمید زیاد بزرگ نبود و هر کس می توانست با 10 دقیقه پیاده روی از این سوی آن به آن سو برود.

مرد بالاخره به طرف خانه ای رفت که هیچ نوری در داخل آن نبود. در را چهار بار کوبید و خیلی سریع در باز شد. مردی جوان پشت در بود. همینکه مرد شنل پوش را دید ، چیزی از جیبش در آورد و به او داد و گفت: « خیلی مراقب باش! اگه بتونی خوب عمل کنی اینبار دیگه کار ولدمورت تمومه اما سلامتی تو مهمتر از تموم شدن کار ولدمورت هست هری! اینو می دونی که؟ »

مرد شنل پوش سرش ارا بالا برد و با صدایی خسته و ناامید گفت: « نگران نباش! » و خیلی سریع رفت. هری به گوشه ای رفت تا قطرات باران مزاحمش نشوند. چیزی که آن مرد به او داده بود را باز کرد. یک چیز عجیب همراه با یک نوشته!

نوشته را باز کرد:
نقل قول:

این تنها راه بود تا بتوان هورکراکس ها را پیدا کرد و ولدمورت را که دوباره قصد ساخت هورکراکس کرده بود ، را متوقف کرد. اما هری نیز خوب می دانست که وقتی این دستگاه روشن می شد ، ولدمورت نیز احساس خطر می کرد. تنها راه این بود که به طرف هورکراکسی برود که ولدمورت مواظبش نباشد. اولین هورکراکس را می شد به این روش نابود کرد اما هورکراکس های بعدی وضعیت نامشخصی داشتند. هری تنها کسی بود که می توانست وضعیت را درست کند و در این کار قاطع بود.

داخل کافه سه دسته جارو :
هری : باید بریم دوستان وقت تنگه


5 دقیقه بعد بعد از اپارات به میدان گریمولد لند
پرفسور مک گونگال : ریموس همه چی اماده است ؟؟
ریموس : بله تمام ارتش حاظر و انلاین (!) محفل اماده هستند برای کمک به پرفسور دامبلدور
مینروا سرش را به نشانه موافقت تکان داد.

1،2،3
شترق

همه به خانه ریدل اپارات کردند.
ارتش مرگخواران جلوی درب بزرگ خانه ریدل منتظر محفلی ها بودند...
ولدمورت: به به مینروا خانم خوش اومدین به کلبه حقیرانه ما (!)


________________
دوستان ادامه بدید
اما حتما داستان را به سمتی سوق بدید که جنگ عظیمی رخ بده

منم همراهی میکنم