وزارتخانه سحر و جادو

جنب و جوش بی سابقه ای در وزارت خانه به راه افتاده بود. نیمی از مرگخواران به نحوی مشغول تخلیه بخش کاذب هیجانشان بوده و نیم دیگر بخش کاذب هیجانشان تخلیه شده و مشغول ساماندهی دفاترشان بودند. در این بین گاهی نیز توجه‌شان جلب بلاتریکسی می‌شد که به همراه سه مامور سابق وزارتی، چهارزانو وسط سالن نشسته بود.
-سازمان ساماندهی فداییان لردسیاه... هوم... بعد کارمون چیه؟!

مامور بخت برگشته که ثانیه‌ای پیش شاهد درآمدن چشم همکارش از حدقه بود، سعی کرد هرچه زودتر شرح وظایفی دقیق برای سازمان جدید بلاتریکس جور کند.
-ام... آها! رسیدگی و ساماندهی به فداییان لرد سیاه دیگه! فدایی پیدا می‌کنین و بعد از رسیدگی بهشون، ساماندهیشون می‌کنین!

بلاتریکس از جایش بلند شد و در محوری فرضی شروع به چرخیدن دور ماموران کرد.
-اسمش رو دوست دارم... اما کارش رو نه! هوم... می‌تونم تو سازمانم مخالفین ارباب رو بگیرم و فدای ارباب کنم! خوبه نه؟

قطعا نه تنها خوب نبود، بلکه مخالف نصف قوانین و تعهدات قانون اساسی وزارتخانه هم بود. اما اینکه چرا آن سه مامور فلک‌زده مثل جوجه هیپوگریف تازه از تخم درآمده، مشغول تایید بلاتریکس بودند، ریشه در ترس‌های بچگیشان داشت!

-به هیچ دردی نخوردید! خودم آخر شرح وظیفه دادم... لااقل پاشید برام دفتر درخور شئوناتم پیدا کنین! پاشید ببینم!

هکتور می‌ره که داشته باشه سازمان جدید رو، اما صدای ویز ویزی که به گوشش می‌رسه اونو از حرکت بازمی‌داره. صدا بسیار براش آشنا بود و هرکیم نتونه این صدا رو تشخیص بده، هکتور به خوبی تشخیص می‌داد!
- لینی نگو که اینجا هم قرار نیست دست از سرم برداری؟

لینی بال‌بال‌زنان بالای سر هکتور دوری می‌زنه.
- کاری به تو ندارم که، اومدم سازمانم رو گسترش بدم.

هکتور چند ویبره می‌زنه تا بتونه لینی رو تو هوا بقاپه ولی موفق نمی‌شه.
- ولی اینجا به تسخیر من در اومده. برو یه جا دیگه پیدا کن برا خودت.
- پیدا کردم. اینجا.

لینی اینو می‌گه و با جهشی روی تار عنکبوتی فرود میاد. انگار که تار عنکبوت تختی برای استراحت باشه، هم‌چون پادشاهان روش ولو می‌شه و تاب می‌خوره. همون موقع عنکبوتی سر می‌رسه و لیوانی مینیاتوری که محتوایی نارنجی رنگ داشت و نی‌ای ازش بیرون زده بودو تحویل لینی می‌ده.

- آخ جون. آب پرتقال دوس دارم!

هکتور با اقصاد شوم و شیطانی سرگرم بررسی تار و لینی می‌شه.
- به تارا چسبیدی نه؟ الان باید حشره‌ای در تله عنکبوت باشی!

لینی با صدای بلندی از آب پرتقالش هورت می‌کشه و جواب می‌ده:
- پارتیم کلفته هکولو. این عنکبوتا الان طرف منن، واسه همین تارهاشونم منو به چشم رفیق می‌بینن.

هکتور که آماده بود لینیو به چنگ بگیره و از اعضا و جوارحش برای معجوناش استفاده کنه، با شنیدن این حرف برمی‌گرده تا سازمان خودش رو راه بندازه. به وقتش می‌تونست از شر لینی خلاص بشه!

هکتور در حالی که پاتیلش رو روی زمن قل میداد دنبال مکان جدید برای تاسیس سلسله ی دگورثیان بود.
- باید جایی باشه که آب داشته باشه، پاتیل داشته باشه، آتیش داشته باشه و همه بیان اونجا...

زیر پاتیلی که دور سر هکتور داشت میچرخید روشن شد.
- فهمیدم!

در کمتر از یک دقیقه هکتور پشت در آشپرخونه و محل پخش غذای وزارتخونه بود.

- اینجا همون جاییه که لازم دارم.
- آهای تو! مگه نمیبینی نوشته ورود افراد متفرقه ممنوع؟

فرد ملاقه به دستی این رو به هکتور گفت.
- اینجا مال ماست! کل وزارتخونه مال ماست. منم اینجا رو برای سازمان ی جدیدم انخاب کردم.
- سازمان چیه؟ اینجا آشپزخونه است. قلب تپنده ی وزارتخونه. بدون ما حتـ...

بقیه ی جمله ی ملاقه به دست هرگز شنیده نشد چون در کسری از ثانیه در حال حل شدن در جدید ترین معجون هکتور بود.
- بریم که داشه باشیم سازمان جدید رو!

مرگخواران، هر یک در سویی می‌دویدند و تلاش می‌کردند دفتر کار مناسبی برای خود پیدا کنند. اما در این میان باید حواس خود را جمع می‌کردند تا با مانعی که با سرعت در حرکت بود، برخورد نکنند؛ و آن مانع چیزی نبود جز سو!

سو، بسیار خوشحال و هیجان زده از اینکه دیگر محدودیتی برای عبور از در ندارد، دو دستش را باز کرده و فریاد زنان در اتاق ها و راهروها می‌دوید و از تمام در ها عبور می‌کرد. با هر بار رد شدن از در هم جیغ می‌کشید و کلاهش را در هوا تکان می‌داد. تا اینکه هنگام عبور از راهروی اصلی طبقه همکف، سر جایش میخکوب شد.
- این... این... این بی نظیره!

نفس سو با دیدن صحنه‌ی روبرویش بند آمده و اشک در چشمانش جمع شده بود. از آخرین باری که به وزارت سحر و جادو آمده بود، مدت زیادی می‌گذشت و نمی‌دانست چند ماه قبل، نگهبان ورودی وزارتخانه از غیبت وزیرِ وقت استفاده کرده و بخش عمده‌ای از بودجه را خرج تهیه درب هوشمند کرده بود. دری که با عبور از جلوی آن، خود به خود باز می‌شد!

-من شغل رویاهامو پیدا کردم! و البته درِ رویاهامو!

چند دقیقه بعد، سو پشت میزی که در فاصله دو متری از در قرار داشت، نشسته بود. روی میز هم کاغذ تا شده‌ی برعکسی قرار داشت که رویش نوشته‌ی "سو لی (مسئول در)" با اندازه‌ی قابل توجهی به چشم می‌خورد.

در طرفی دیگر، گابریل به دنبال طی و وایتکس وزارتخانه میگشت تا زودتر از دیگران مالکیت آن ها بگیرد.
توجهش به سمت زیر پله ها که صداهای عجیبی از آن می آمد، جلب شد. جلوتر رفت.
- تو اینجا چیکار میکنی؟

لیسا که سخت مشغول انجام کاری بود به گابریل نگاه کرد.
- چیکار داری؟ دارم دفترمو مرتب میکنم. چرا در نزدی؟
- اینجا که در نداره!

لیسا به اطرافش نگاه کرد. واقعی دری نبود.
- هست. با تو قهره تو نمیبینیش.

گابریل از قبل هم گیج تر شده بود.
- اینجا دفتره؟ چقدر هم کثیفه!

لیسا چشم غره ای به او رفت. کارتنی بین خودش و گابریل گذاشت تا چشمش به او نیفتد.
- اینجا دفتر منه. منم مسئولم. دفترم خیلی خوشگله!

هیجانش در صدایش پیدا بود.

- حالا مسئول چی هستی؟
- مسئول رسیدگی به امور قهرکنندگان!

لینی یکراست به سمت تار عنکبوت‌های بزرگی حرکت می‌کنه که از وزارتِ بی‌کفایتِ سال پیش جا مونده بودن و هنوز نوبت پاکسازیشون تو دولت جدید نرسیده بود.

- هممم... جای مناسبی برای لونه جدیدم به نظر میاد.

لینی بال‌بال‌زنان با دو دستش مربعی ساخته بود و مشغول تماشای محیط پنهان شده پشت تار عنکبوت‌ها از داخلش بود.

- اوهو اوهو! کدوم لونه؟ اینجا مقر ماست!

لینی نگاهشو روی تار عنکبوت‌ها زوم می‌کنه و با چند عنکبوت سخنگو مواجه می‌شه.
- دیگه نیست. وزارت متعلق به ماست.
- یعنی نمی‌تونی از گوشه دیوارم بگذری؟ این همه جا خب، برو اونورتر!
- نه دیگه من اینجا رو پسند کردم. فوت فوت فوت.

لینی شروع به فوت کردن تار عنکبوت‌ها می‌کنه و شاید باورتون نشه، ولی واقعا با فوت لینی تارها به جنبش عجیبی در میان و حتی گزارش شده تعداد زیادیشون از هم می‌گسیخه و به زباله‌دان تاریخ می‌پیونده!

- نکن! دِ نکن! ما جاسوسای فوق آموزش دیده وزارتخونه هستیم. اینجا محل کارمونه!
- گفتم که، دیگه نیست. حالا اگه اصرار کنین می‌تونم فرماندهیتون رو قبول کنم و بذارم همین گوشه موشه‌ها بهم خدمت کنین.

لینی اینو می‌گه، اما فرصتی به عنکبوت‌ها برای پاسخگویی نمی‌ده! چرا که دوباره مشغول فوت کردن می‌شه. عنکبوت‌ها هم همینطور که تو دست باد رها شدن و در حال سقوط هستن فریاد می‌زنن:
- قــ... بــو... لــ... ـه!

(پست پایانی)


لرد سیاه تردید داشت. برخلاف تصور همه، خیلی هم از سیاه بودن خودش مطمئن نبود. گاهی غمگین می شد... گاهی دلتنگ... گاهی پشیمان...

-ارباب... گشنمه!

ایوا بود که درست وسط حساس ترین و عمیق ترین افکار لرد سیاه، ابراز گرسنگی کرده بود.

-ما شبیه مادرتیم ایوا؟ شبیه پدرتیم؟ شبیه پرستار یا آشپزتیم؟ ما اربابیم!

و اخم کرد که ترسناک تر به نظر برسد.

ایوا همچنان لبخند می زد و جمعیت بیشتر برای نشستن لرد سیاه رو صندلی اصرار می کردند.
لرد نگاهی به جمعیت انداخت... نگاهی به صندلی... و نگاهی دیگر به ایوا.
خم شد و چیزی در گوشش گفت. ایوا خندید و سرش را به بالا و پایین تکان داد.

-می نشینیم! فکر کردند نمی نشینیم؟ اشتباه کردند. ایوا ما را با ابهت به سمت صندلی ببر. دقت کن شنلمان پشت سرمان موج بردارد.

ایوا و لرد سیاه به صندلی رسیدند. زیر چشمی نگاهی به هم کردند. ایوا دهانش را باز کرد. باز و بازتر...
و درست در لحظه ای که مرگخواران برای لحظه ای نگران جان لرد سیاه شدند، صندلی را بلعید!
-خوشمزه نبود!


پایان!


..................................

سوژه جدید


-تموم شد ارباب. ایوا دیگه رسما وزیره. و این یعنی...

لرد سیاه پشت به پیتر، رو به پنجره ایستاده بود.
-و این یعنی وزارت... مال ماست!

صدای فریاد شادی مرگخواران به هوا بلند شد. اتاق در اثر حرکات هیجان زده شان به لرزه در آمده بود.

همگی به سمت وزارت سحر و جادو به راه افتادند.

ساعتی بعد، مرگخواران و لردی که توسط لینی وارنر حمل می شد به وزارتخانه رسیدند.
شادی کنان و پای کوبان و با سرو صدا وارد ساختمان وزارت شدند.

ایوا، به عنوان وزیری دقیق و وظیفه شناس جلوی در ورودی سرگرم امضای برنامه های هفته آینده بود.
به محض دیدن ایوا، همگی به سمتش حمله ور شدند.
حتی لینی، برای پیوستن به مرگخواران، لرد سیاه را رها کرد و لرد به شکل بسیار ناجوری روی زمین افتاد.
این ورودی نبود که لرد می خواست، ولی جلوی شادی یارانش را هم نمی توانست بگیرد.
مرگخواران از وزیر شدنشان بسی خوشحال بودند.

ایوا با چشمان گشاد شده به مرگخواران نگاه می کرد.
تعجب نکرده بود.
چشمانش از بدو تولد گشاد بودند. حتی یکی گشاد تر بود.

قبل از این که بفهمد جریان چیست و چه خبر است، روی دست مرگخواران به هوا بلند شد.
چند بار او را بالا و پایین انداختند که در اثر شور و هیجان زیادشان با سقف وزارتخانه برخورد کرد و بعد او را با شادی به طرف خود کشیدند.
هر مرگخوار، از یک طرف کشید.
کشید و کشید...
تا این که ظرفیت کشسانی ایوا تکمیل شد و با صدای مهیبی، به چندین قطعه نامساوی تقسیم گشت!

به این شکل!

با چشم گشاد ترش چند بار پلک زد.
-اممم... من... چی شدم؟...دست راستم کو؟...چرا صدام از دور دست ها میاد؟ شما- بجز ارباب- جنبه ندارین؟

ایوای تکه تکه شده روی زمین پخش شده بود و به مراسم کلاهگذاری اش فکر می کرد که به زودی قرار بود برگذار شود.

و مرگخواران با خوشحالی در حال تصرف وزارتخانه و دور ریختن مامورین وزارت از پنجره ها بودند.

ببرینش
اگلانتاین با بیخیالی تمام پیپ میکشید و میرفت یکی از سمت جمعیت داد زد شاید بخاطر پیپه که ناخالص شده
فنریر:تو خودت بیا جلو
میا جلو رفت و نشست قطره خونش رفت تو دستگاه

بیب بی (سکوت) بیییییییییب(سکوت)
بی بی بی بی بی بی بی
فنریر:تو خونت چی بود مگه ینی چی
میا:من پدرم دوبار ازدواج کرده
من کم خونی تالاسمی ماژور مینور لامینور
می ماژور دارم
فنریر:اینو ببرید کلا دور کنید از مدرسه

صدای جمعیت بلند شد رابستن بیچاره دوباره جمعیت آروم کرد
_منظور اینه تو چند مرحله تصفیه بشه خونش
از بین جمعیت یکی داد زد :چرا خود لرد آزمایش نمیده که ببینیم دستگاه درسته یا نه
فنریر:آخ آخ اسبمون زایید
رابستن جلو میاد :ارباب داره استراحت میکنه
از پشت جمعیت بلند شد:ولم کن سگ احمق شنلو پاره کرده آآآآآآخ
همه به عقب نگاه کردند سگ گابریل ترومن بود پاچه ارباب گرفته بود ارباب صورتش سمت جمعیت کرد
و صورتش رو به سگ:تبدیل به سوسک شو
خلاصه از شرر سگ خلاص شد
فنریر زد به شانه رابستن:اینم حرف بود
ارباب حالت مغرور میگیره و ب جلو میاد
خب کارا چطور پیش می ره
فنریر بدون حرکت لب :ارباب مگه شما استراحت نمی کردید
ولدمورت با صدای واضح :نه دشویی بودم

مردم باهم همصدا :ارباب آزمایش بده

ارباب:
.
.
.

- گفتم بعدی! یکی دیگه بیاد جلو تا دستگاه رو امتحان کنیم!

ملت پیش رویش، بیشتر و بیشتر به دنبال دام آموزشی گشتند. اما متاسفانه در کل فقط یک عدد دام موجود بود که آن هم مدتی قبل با زیرکی تمام توسط فنریر مصرف شده بود.

پس از گذشت دقایقی که به کندی سپری شدند، بالاخره چند جفت دست متعلق به چندین نفری که از انتظار خسته شده بودند، به وسط جمعیت دراز شد و مرگخواری را بیرون کشید و به سمت جلو هل داد.

- به‌به...به‌به! ملت ببینید کی داوطلب شده برای تست دستگاه! پیرمرد پیپ‌کش و خونسرد که...اصلا هم نمی‌خواد با نگاه بی‌روحش آدمو ذوب کنه.

اگلانتاین که درواقع اصلا برایش فرقی نداشت که زیر دستگاه بنشیند یا نه، در برابر فشار جمعیت که از پشت او را هل می‌دادند، مقاومتی نکرد و با چهره‌ی همیشگی بیخیالش جلو رفت و زیر دستگاه قرار گرفت. سپس قطره‌ای از خون انگشتش را روی آن چکاند.

چندین ثانیه بی هیچ اتفاقی سپری شد و درست هنگامی که فنریر جلو رفت تا با نهایت خرسندی، سالم بودن دستگاهش و خالص بودن اگلانتاین را اعلام کند، صدای آژیر دستگاه به گوش رسید.

بیب بییب بیییییب بییییییییییب

فنریر کسی نبود که در موقعیت های سخت خودش را ببازد و میدان را خالی کند.
-الان شما گرفتار دام آموزشی شدی و باید به کادر آموزشی ۳-۴ مراجعه کنی.

جمعیت مشکوک و غرزنان قدم به قدم به آنها نزدیک می شدند.

-حالا این کادر چی میگه؟ میگه که فنریر یه گرگینه ست و ازونجایی که صبحونه رهگذر خسته ای رو خورده کاملا عادیه که خون ناخالص تو شکمش باشه. متوجه شدید چقدر دستگاه دقیقه؟
-پس وقتی غذات هضم بودن میشه... .

فنریر از پشت دستگاه لگدی به سمت رابستن انداخت و با صدای بلند نعره زد:
-بعدی!

ملت جادویی با نگرانی به همدیگر نگاه کردند و در ذهنشان به دنبال دام های آموزشی جدیدی می گشتند تا از این مهلکه نجات پیدا کنند.