دادسرای عمومی جادوگران

- اگر ارومیه بشی روت ارس می کشم، تو رو دس نمی زنم، تو رو نفس می کشم.

شاید فکر کنید چه حرفها! چه لحن ها! آخر گیلدروی و این مدل حرف زدن؟ اما گیلدروی که قدیمی یا از مد افتاده نبود. لذا بر اساس زمانه ی اطرافش عمل می‌کرد. و زمانه ی اطراف گیلدروی یک damsel in distress داشت که گیلدروی در شرایط مختلف رویش حساب کرده بود پس حال می‌توانست با یک تیر دو نشان بزند. هم دولورس را از سوژه ای که با شجاعت درونش شیرجه زده بود نجات بدهد و هم قهرمانی کند آنهم بدون اینکه هیچ خطری او را تهدید کند؛ و امکان نداشت...تکرار می کنم امکان نداشت گیلدروی از چنین فرصتی صرف نظر کند.

لذا اندکی جلو رفت و با گفتن جملات :«من امروز هیچی درس نخوندم. باشگاه نرفتم. دنبال کار نگشتم و حالا هم دارم بر خلاف رسوم جادوگران از گیومه استفاده می‌کنم. و این تقصیر جادوگران هست وگرنه گیومه خیلی هم دلبره.» سگ افسردگی را از دستان نویسنده قبلی به سمت خودش جلب کرد.بعد چند قدم جلوتر رفت و پا در سوژه گذاشت.

سگ افسردگی مشخصات به خصوصی دارد. شاید در ابتدا تنها بدی‌هایش به نظر برسد اما می‌تواند شوخ و شنگ ترین و دلقک ترین افراد را با وقار، و مغرور ترین افراد را متواضع کند. پس بر همگان نباید عجیب به نظر برسد که ردای گیلدروی به رنگ آبی نفتی در آمده، نگاهش حزن انگیز و قدم هایش شمرده شده بودند.

دلورس با همان نگاه و همان ایموجی سر جایش ایستاده بود و منتظر بود جوابی به تام و مامان مروپ بدهد. گیلدروی هم می‌خواست جواب بدهد اما سگ سیاه افسردگی بر خلاف همیشه سنگین و کم حرفش کرده بود و توان شکلک گذاریش مخدوش شده بود. لذا تصمیمش بر این بود که کمتر حرف بزند و بیشتر عمل کند.

آستین دلورس را کشید و با نگاهش به سگ سیاه افسردگی و سپس تام اشاره کرد. دلورس چند ثانیه خیره ماند و بعد با حالتی بی قرار موهایش را مرتب کرد.
- شما که نمی‌خوای سالازار سوگوار سرت رو از تنت جدا کنه!

تام نمی خواست. تام اصلا نمی‌خواست حتی اینجا باشه. اوضاع پیچ و واپیچ بود. از پنجره بادهای مجادله انگیز می آمد و سر و روی شخصیت ها را تاب می‌داد .مامان مروپ عصبی شده بود که نقشه‌اش لو رفته‌. دولورس عصبی شده بود که گیلدروی انقدر سفت سگ افسردگی رو بغل کرده. گیلدروی هم عصبی بود...چون سگ افسردگی سنگین بود، نوشتن سنگین بود و تمام این وزنها بر بام احساس کافی بودن او فشار وارد می‌کردند و گیلدروی می‌ترسید اگر فشار بیشتر بشود باز هم مجبور شود خودش را آبلیویت کند تا امروز را هم یادش برود.

- نه! نمی‌خوام.
- ولی من مسئول ایجاد حرمسرا هستم.
- صبر کنید. تام! فقط کافیه به قدر کافی محزون به نظر برسی. اینجوری سالازار ازت عصبانی نمی‌شه. مروپ!شوهرت هم اونقدرا مشتاق به نظر نمی رسه که هر زن غیر اصیلی بیاد و عروسش شه.

آخرین جمله رو دلورس در حالی که چشمک می‌زد به مامان مروپ گفت و بعد دستی به شانه ی گیلدروی زد و نگاهی چندش شده به سگ افسردگی در بغل او انداخت.
- تو هم می‌تونی فردا به ادامه ی مطالعاتت راجع به...هر چیزی که ممکنه به ایفای نقشت بخوره برسی.

لذا گیلدروی رو به سمت تام هل داد و گیلدروی با سگ افسردگی در بغل، هر دو در بغل تام افتادند. و تام که به خاطر بی‌خوابی نویسنده افسار پاره کرده بود به جای آنکه سگ را بغل بزند هر دو را براید استایل در آغوش کشید.

سگ افسردگی مشخصات به خصوصی دارد. مثلا ترسو ترین افراد را شجاع و مشتاق ترین افراد را بی‌حوصله می کند. لذا حال تنها چیزی که تام‌ می‌خواست این بود که هر چه زودتر این رول را تمام کند و بگذارد نویسنده بخوابد. پس از کنار دلوروس گذشت و به سمت سالازار رفت.


- من تام هستم. خواستگار تو سالازار!

حال که بخشی از وزن سگ روی تام بود زبان گیلدروی هم راحت تر به کار میفتاد و لبخندهای مسحورانه می‌زد.
- من هم گیلدروی هستم. نگینِ ریونکلاو!
- در ازای اینکه عروس من بشی این یارو رو بهت می‌دم با مارت خاک کنی که مارت تنهایی به دنیای مردگان نره.
-

نویسنده یک نگاهی به داستان کرد...یک نگاهی به شما کرد و نگاهی دیگر به دلورس انداخت‌.
- وات د خاک؟

به نظر می آمد حال دو damsel in distress در داستان ایجاد شده بود.

-صبر کنید!

این صدا، نه صدای تام بود، نه صدای مروپ و نه صدای سالازاری که با غم خاصی توی نگاهش روی سکو نشسته بود و درحال عزاداری برای مارش بود. این صدا، صدای یه زن ملیح، زیبا، خوش رو، خوش خنده، عادل، حاکم، عاقل، اصیل و... بود. این صدا، صدای دولورس بود.

-آقای تام و خانومِ مروپ! درسته که شما به دنبال یه عروس جدید برای خانوادتون هستید؟
-درسته ولی این به شما چه ربطی داره؟ این فقط به شوهر مامان و خودِ مامان مربوطه.
-این چه حرفیه بانو! معلومه که به من مربوطه... چون راهِ چاره شما دست منه.

درواقع، راه چاره اونا دست دولورس نبود. اما نویسنده دولورسو مجبور کرده بود که طبق بخشنامه‌ای که بهش دادن پیش بره! آخه می‌دونین؟ سوژه باید یه جوری ادامه پیدا کنه و از اونجایی که همه‌ی شخصیت های این سوژه قبلا جان به جان آفرین تسلیم نموده و شناسه‌شون رو عوض کردن، حالا ما نیاز داریم یه شخصیت تازه نفس هم واردِ سوژه کنیم. نورا که خودشو وارد سوژه نکرد... پس کی بهتر از دولورسی که اتفاقا داره دست و پا می‌زنه که خودشو به جادوگران نشون بده و یه دبدبه کبکبه‌ای برا خودش بسازه؟

-جدی؟ اونوقت راهِ چاره‌ی ما چیه؟

تام با کنجکاوی اینو پرسید و به دولورس نگاه کرد. امیدوار بود یه راهی برای فرار از عروسِ اجباری‌ش، یعنی سالازاری که ممکن بود به محض شنیدن این پیشنهاد، بکشدش پیدا کنه. و چه راهی بهتر از دولورس؟ حتی حاضر بود دولورس رو به عنوان عروس جدیدش انتخاب کنه و فقط از شر سالازاری که اونور نشسته و انتظارشو می‌کشه، خلاص بشه.

-...

دولورس هیچی نمی‌گفت. فقط با لبخند ملیح و مهربونش به تام و مامان مروپ زل رده بود، طوری که انگار یکی پاش رو سیم رفته باشه و سیستم دولورس اتصالی داده باشه!

-بگو دیگه!

مامان مروپ با کلافگی گفت و نگاهشو به سمت سالازاری چرخوند که درحال گوش دادن به آهنگِ "میرن آدما" و اشک ریختن بود.
این وسط، دولورس می‌خواست بگه، اما ذهن نویسنده انقدر مشوش بود که هیچ ایده‌ای به ذهنش نمی‌رسید که به دولورس منتقل کنه که اونم بخواد بگه. همش با خودش فکر می‌کرد؛ یعنی دولورس می‌تونه چه راه حلی برای تام و مامان مروپ سراغ داشته باشه؟ اصلا دولورس اون وسط با لباسای صورتی‌ای که قطعا نباید برا مراسم ختم می‌پوشید چیکار می‌کنه؟ البته درسته که یه تور سیاه رنگ به موهاش زده، اما کفشای صورتی و تق تقیش که تو کل سالن صدا می‌کنن و حواس مردم رو از گریه کردن برا مارِ از دست رفته‌شون پرت می‌کنن چی؟
به هرحال، نویسنده اصرار داشت که به نحوی دولورس رو توی داستان بچپونه. موفق نمی‌شد، کم کم داشت دچار افسردگی می‌شد. یعنی اون نویسنده ماهری نبود؟ یعنی بلد نبود چجوری بنویسه؟ یعنی انقد خنگ بود؟ یعنی انقد ایده ها و خلاقیت هاش مسخره بود؟ آخه اون که خیلی خوب بود...
فایده‌ای نداشت. اون خوب نبود! اون برای جادوگران مایع ننگ بود! بنابراین همینطور که سگِ بدشانسی و افسردگیش رو توی آغوشش می‌کشید و اشکاشو با دستمال صورتی دولورس از روی صورتش پاک می‌کرد، دکمه‌ی ارسال رو زد و پست رو فرستاد تا شاید نفر بعدی بتونه چاره‌ای برای این وضعیت پیدا کنه.

خلاصه:
تام ریدل پدر و مروپ گانت از هم شکایت کردن و پرونده‌شون توی دادگاه علنی توسط قاضی الستور مون برسی شده. حکم بر علیه مروپ بود و مروپ مجبور شد برای تام حرمسرا تشکیل بده. مروپ هم تصمیم گرفت تام رو عروس جد کبیرش، سالازار اسلیترین بکنه ولی وقتی مروپ و تام رسیدن با مراسم ختم اولین مار سالازار اسلیترین، نگینِ اسلیترین مواجه شدن!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

- چرا جد کبیر مامان، مامان رو به مراسم ختم دعوت نکرده؟

تام اهمیتی به حرف مروپ نداد، فقط تو اوج بدبختی و فلاکت به اون همه تحولات شیمیایی درونی و بیرونی فکر کرد.
- خب عروس که زیاده! بریم یکی دیگه رو بگیریم!
- نوچ نوچ شوهر مامان. مامان راضی نیست برای شوهر مامان عروس‌های بی اصل و نسب بگیره.
- حرمسرای منه!
- ولی کسی که باید حرمسرا رو تشکیل بده منم شوهر مامان. تا وقتی مامان می‌ره بپرسه چه اتفاقی افتاده شوهر مامان همین جا وامیسته باشه مامان؟
- باشه!

تا مروپ تام رو تنها گذاشت و رفت از ملت عزادار بپرسه چی شده و سالازار کجاست، یک خانم جوون از رو‌به‌رو تام رد شد. تام با دیدن اون خانم ناشناس، قوای مردانه‌ش، که تا چند دقیقه قبل منتظر خواستگاری و عروسی بود، فعال شد و اون خانم رو تعقیب کرد.

خانم جوون چندتا میز رو رد کرد و آخر روی یه میز کنار یه مرد دیگه نشست. وقتی مرد دست خانم رو گرفت، عرق روی شقیقه تام نشست. می‌خواست بره و مرد رو از مجلس ختم بندازه بیرون و خودش جای مرد بشینه. مرد هر لحظه به خانم زیبارو نزدیک‌تر می‌شد و چشمای تام تنگ‌تر و فشار دندوناش بیشتر. اونجا جای عشقولانه بازی نبود. اصلا اینجا مجلسه ترحیم یکی از عزیزان عروس آینده تام بود.

- شوهر مامان؟ نگفتم از جات تکون نخور؟ می‌دوم عروس آینده‌ت کجاست. بیا بریم خواستگاری!

تام بدون برداشتن نگاهش از زن و مرد پشت میز پشت مروپ راه افتاد.
- به حساب اینا هم می‌رسم.

تام و مروپ رفتن تا با سالازار حرف بزنن... اما آیا سالازار واقعا حاضر تو روز مرگ مار عزیزش با اونها حرف بزنه؟ اصلا سالازار اسلیترین با اون همه جلال و جبروت می‌خواد عروس یه ماگل بشه!؟

صدای انفجار آهنگ فروکش کرد و سالازار اسلیترین کبیر وسط هال نشیمن خانه‌اش ایستاده بود و با چشمانِ پف کرده، به سه نفری که افتاده بودند توی حیاطِ خانه اش نگاه می‌کرد. تام ریدلِ پدر کراوات زده بود و دسته گل در دست داشت و با چشمانی که داشت از هیجان منفجر می شد، به اطراف نگاه می‌کرد. مروپ را اول از همه شناخت که جعبه شیرینی در دست داشت و لبخند مرموزی روی لب‌هایش بود. سومی هم اسکارلت بود که آرام کنار در ایستاده بود و با حالتی که انگار داشت کلی از وضعیتِ سوژه کیف می کرد، دستش را به دستگیره در گرفته بود.
همه چیز با وضعیتِ خانه سالازار جور بود؛ به جز یک چیز.
خانه‌ تمامش سیاه‌پوش بود.
و پر از آدم.
تام ریدل پدر با دهانِ باز به اطراف نگاه کرد. پنجاه یا شصت نفر. شاید هم بیشتر. همه سیاه‌پوش. همه با فنجان چای در دست. همه با صورت‌هایی که روی آن‌ها نوشته شده بود: «امروز روز خوبی نیست.» یک پیرمرد ریش‌سفید گوشه‌ای نشسته بود و با دستمال، اشک چشمش را پاک می کرد. یک زن میانسال با موهای نقره‌ای کنار پنجره ایستاده بود و به بیرون خیره شده بود. دو نفر در گوشه دیگر آرام با هم حرف می‌زدند و هر از گاهی نگاهی به عکس روی میز می‌انداختند. عکسِ یک مار بود. مار بزرگی با فلس‌های زمردی که با کبر و وقار خاصی به دوربین نگاه می‌کرد. زیر عکس نوشته شده بود:
نقل قول:
کنار عکس یک شمع روشن بود. کنار شمع یک دسته گل مشکی. کنار گل، یک جعبه دستمال کاغذی که فقط نصفش پر بود.
تام آرام سرش را به سمت مروپ چرخاند.
- مروپ؟
- جانم شوهر مامان؟
- اینجا مجلس ختمه که!

چند هزارم ثانیه بعد از اینکه مروپ و تام بفرما زده شدن، اتفاقات و تحولات عظیمی درون تام درحال وقوع و رخ دادن شد. تام که همیشه با شنیدن عروس و عروسی و عقد و کله قند و عسل و انگشت کوچیکه و اینا دچار جوشش چشمه‌های بزاقی و ترشح هورمون های بسیار زیاد دوپامین می‌شد، از میزان زیاد بودن اینهمه تفکر و هورمون خوب یاد وزارت سیریوس افتاد و قفل کرد و دوپا رفت روی مین.

همین که دوپا رفت روی مین، آدرنالین زیاد توی خونش جریان پیدا کرد و رود های خروشان خون توی رگ‌هاش خروشید و صحنه‌های گل منگلی و رنگ و وارنگ از ازدواج و شب‌های پیش رو جلوش سبز شدن و سبزه‌ها در اومدن و رشد کردن و دچار چلوسیدگی شدن و همه فضای مغزی و غیر مغزی و درون کالبدی و برون کالبدی تام رو گرفتن و بهش فشار آوردن. تام کم کم داشت زیر اینهمه فشار وارده جری می‌شد، پس باید یه آنتی فشار تدارک می‌دید.

اما اکو سیستمی که توی تام در جریان بود، درک آنچنانی‌ای از آنتی فشار نداشت و فکر می‌کرد همه‌چی با رقص و بزن و بکوب و شادمانی و خرسندی و به کتف گرفتن و دل دادن و قلوه گرفتن حل می‌شه. پس دستگاه ام‌پی‌تری پلیر تام در سطح کل اکو سیستم درون تامی و برون تامی حتی، فعال شد و یه آهنگ دختر بریتانیایی بی‌قراره در سطح کلان پلی کرد. شور و هیجان آهنگ آنچنان انگیز بود که دیگه کسی نتونست!

حتی هیجان آهنگ، بیرون آهنگ رو هم انگیز کرد و طی یه حرکت انتحاری- کاتوره‌ای انفجاری آهنگی رخ داد و تام و مروپ و اسکارلت رو همراه خودش به جایی برد که تلما مشکوکه به اینکه اصلا همچین جایی وجود داره یا نداره؟ یا اینا همه‌ش توطئه‌س؟ و کار دشمناس که حواس خودیا رو به این عوامل ساختگی پرت کنن تا لرد رو ببرن و براش مو بکارن تا کل جلال و جبروتی که لرد از کچلی به دست آورده از دست بره و بعدش هم بخوان به کاشت دماغ و ناخن و قبولوندن فرزند پذیری دلفی فکر کنن و وامصیبتا!

همینطور که تلما داشت با شک و تردید به اینا فکر می‌کرد و همچنان با شک و تردید بیسکوئیت مادرشو گاز می‌زد و با شک و تردید فکر می‌کرد که چرا مزه عمه می‌ده، سالازار بی‌خبر از همه‌جا با صدای انفجار آهنگ بیرون اومده بود و با خودش می‌گفت پس این عروسش چی شد؟

واقعا عروسش چی شد؟! کی قراره عروس سالازار کبیر بشه؟!

- هرچه زودتر بهتر! آرایشگاه نمی‌خواد، همین الان بریم!

مروپ با لبخند نگاهی به تام که بهترین کت و شلوارش را پوشیده و کراوات زده بود انداخت. در تمام سال‌های زندگی‌اش با او تام را چنین مرتب و منظم و آراسته ندیده بود. معمولا هروقت که چشمش به او می‌افتاد دست‌هایش تا آرنج در خاک باغچه فرو رفته بودند و گل از سر و رویش می‌چکید اما حالا، چرخش صد و هشتاد درجه رفتارش به خاطر گرفتن همسری به غیر از او، قدرنشناسی تام را نشان می‌داد.
- مامان هم نمی‌تونه برای خواستگاری طالبی کرم‌خورده‌ی مامان صبر کنه، راه بیفت بریم.

سپس مروپ و تام با خوشحالی به سمت شیرینی فروشی به راه افتادند. در مسیر رسیدن به آنجا هر دو لبخند می‌زدند و اگر کسی از دور تماشایشان می‌کرد آنها را یک زوج دوست‌داشتنی می‌پنداشت که برای خرید کیک سالگرد ازدواجشان آمده‌اند، نه دشمنان قسم‌خورده‌ای که در اولین فرصت چشمان همدیگر را با قاشق درمی‌آورند.
- نارنجک بردار کلم پلاسیده‌ی مامان که امشب مهمات جنگی خیلی لازمت می‌شه.
- باشه باشه! پس یه ردیف شیرینی خامه‌ای، یه ردیف ناپلئونی، یه ردیف شکلاتی...

مروپ به تامی که پشت ویترین مغازه ذوق‌زده بالا و پایین می‌پرید خیره شد و زیر لب زمزمه کرد.
- شیرین کام بمیری شوهر مامان.

هر قدمی که به سمت خانه فرد مو بور و چشم رنگی برمی‌داشتند تام بیشتر در آسمان‌ها سیر می‌کرد، تا آنجایی که وقتی به در ورودی رسیدند مروپ به تام نخ بسته بود تا او را در جو زمین نگه‌دارد.

- پس این همون موضوع مهمیه که می‌گفتین. تام دچار اختلال سربه‌هوایی شده؟

اسکارلت دم در ایستاده و سرش را تا آنجا که می‌توانست بالا برده بود که ادامه نخ مروپ را ببیند اما ناگهان یک صدم ثانیه با تام ریدل چشم در چشم شد و چند کلمه از افکارش را خواند که باعث شد سرجایش خشک شود.
- بور، قدبلند، چشم‌رنگی، دادگاه، خواستگار! پناه بر مرلین. اومدین خواستگاری اسکورپیوس؟
- نه اسکارلت مامان، مالفوی‌ها مهریه زیاد می‌گیرن. جد عمه پدربزرگ مادری مامان از یکیشون جدا شد، بنده‌مرلین ۳۰۰ سال پیش مرده اما هنوز ماه‌به ماه میاد گرینگوتز قسطاشو می‌ده و برمی‌گرده اون دنیا‌. مامان گزینه بهتری انتخاب کرده!
- خیلی هم عالی! بفرمایین تو.

تام با هر تعریف مروپ از زیبایی های سالازار بدون اینکه بداند چه کسی مد نظر اوست قند در دلش آب میشد و آدرنالینش همچون آتشفشان فوران میکرد.
- بگو بگو بازم میخوام بشنوم.

مروپ که دید نقشه ی شومش کم کم دارد تاثیر میگذارد پیاز داغ تعریف هایش را بیشتر کرد.
-قد بلند...با خانواده...از هر انگشتش یه هنر میباره...خوشتیب. اصلا نگم برات. هوم شوهر مامان؟

تام ریدل که از تعریف های مروپ غش و ضعف کرده بود انگشت شستش را به نشان اینکه هنوز زنده است بالا آورد.
- بریم هرچه زود تر بهتر. اصلا همین الان بریم؟
-شوهر مامان با این وضعت الان بریم اونجا ده تا تشنج میکنی خانواده داماد...پوف...اهم یعنی خانواده عروس فکر میکنن مریضی ای چیزی داری که میخوایم به این سرعت بندازیمت. صبر کن من هماهنگی هاشو با خانواده ش انجام بدم فردا شب میریم.

تام ریدل که حسابی در هیجان عروس جدید خود بود برای ضایع نشدن جلوی خانواده ی آینده اش شب را کلی دمنوش استخودوس و بهار نارنج و گلاب سر کشید تا فردا را حسابی آرام و پر انرژی آغاز کند. آن شب هزاران هزار فکر و چهره پردازی ذهنی از چیز هایی که مروپ به اون گفته بود در سر پروراند. دختر هایی با ناز و عشوه...با کلی زیور آلات و ردا های باشکوه...چه عروسی بزرگی میگرفت. کل آشناها و همسایه هارا دعوت میکرد. او هزاران هزار ایده را از سر گذراند جز آنکه ایده های شرورانه ی مروپ را در نظر بگیرد. حتی خوابش را نمیدید که جد بزرگش، سالازار اسلیترین کبیر را برای او زیر سر داشته باشد.

- شوهر مامان صبح شده بیدار شو. میخوایم قبل خواستگاری بریم آرایشگاه و سر راه شیرینی بگیریم. گل هم خودم صبح از گلخونت چیدم زود باش بیا بریم تا دیر نشده.

خلاصه:

تام و مروپ از هم شکایت می‌کنن و پرونده‌شون توی دادگاه علنی توسط قاضی الستور در حال بررسیه که وکیل تام یعنی مرگ حوصله‌ش سر می‌ره و وکیل مروپ (جعفر) رو می‌کشه و حکم نهایی رو اعلام می‌کنه.

- حکم نهایی از این قراره... بانو مروپ به دلیل سالها خشونت خانگی علیه‌ تام ریدل پدر، محکوم به مجازات می‌شن. مجازات ایشون هم عبارته از تشکیل حرمسرایی برای همسرشون جناب ریدل. حکم هم قطعیه پس برین خونه‌هاتون تا قبض روح‌تون نکردم!

مروپ نگاهی به اجزای از هم گسسته جعفر بر روی در و دیوار و حضار وحشت زده دادگاه انداخت.
- این دیگه چجور دادگاهیه پیازای گندیده مامان؟ وکیل مامانو زدین کشتین تازه حکم مامانم وکیل متشاکی مامان داد؟ اینم شد عدالت؟!

الستور لبخند دندان‌نمایی حاکی از رضایت به دوست قدیمی‌اش مرگ زد.
- بانوی عزیز، عدالت فقط مال فیلماست؛ ضمن اینکه قابل پیش‌بینی و حوصله سر بر هم هست. این قضاوت سورپرایز کننده نشون می‌ده که مرگ نه تنها در مرگ‌های آنی موفقه بلکه حکم‌های جالب توجه‌ای هم می‌تونه بده که شخصا نمی‌تونم حمایتش نکنم. خب دیگه منتظر تشکیل حرمسرا هستیم. در امر رفتن به خواستگاری برای همسر گرامی‌تون موفق باشین.

مروپ ابرو‌هایش را در هم کشید.
- برم برای شوهر گور به گور شده‌ی مامان خواستگاری؟!
- عزیزم، کی قراره بریم خواستگاری سیسیلیا؟

مادر تاریکی در ذهنش به دنبال بدترین افراد برای رفتن به خواستگاری‌‌شان گشت. بلافاصله اولین گزینه خود را پیدا کرد. رفتن به خواستگاری جد بزرگوارش سالازار اسلیترین برای تام ریدل، او را یک بار برای همیشه از دست شوهر گور به گور شده‌اش خلاص می‌کرد.
- چرا سیسیلیا شوهر مامان؟ اونم وقتی مامان یه گزینه مناسب‌ برات سراغ داره دلبر! موهاش بور... چشماش رنگی... ناخناش بلند... خلاصه نگم برات... ماهه ماه!

بعد از شنیدن گلایه‌های جانکاه و جانسوز و جانگداز تام، مرگ با لبخندی بی‌حس به چهره تام نگاه کرد. مرگ، چهره نداشت و تام نفهمید که مرگ داره بهش لبخند می‌زنه. افتخار بزرگیه که مرگ بهت لبخند بزنه. از طرف دیگه، مرگ با خودش فکر کرد که از زمانیکه وارد سوژه شده بقیه دارن می‌گن که اون چیکار کنه و چیکار نکنه. مرگ عروسک خیمه‌شب‌بازی هیچکس نیست.

پس مرگ بلافاصله به ظاهر مورد علاقه‌ش تغییر شکل داد. گرگی درنده که از یه گوشه‌ی لبش آب و از گوشه‌ی دیگرش خون می‌چکید. دو داسی که در دستاش داشت رو یه‌دور به‌ دور دستاش چرخوند و بلافاصله صدای سوتی مور مور کننده در فضا پخش شد. صدای سوت، مرده‌های سالن رو زنده و خوابیده‌های دادگاه رو بیدار کرد. حتی الستور هم دیگه لبخندی به لب نداشت و با چهره‌ای درهم اتفاقات رو دنبال می‌کرد.

- الان ازت دفاع می‌کنم موکل عزیز!

صدای زمزمه‌مانند مرگ ذهن تمام سالن رو در اختیار گرفت. مرگ قهقهه‌ای ترسناک سر داد و درحالی‌که داس‌هاش هوا رو می‌شکافت، به سمت مامان مروپ و جعفر رفت. هیچکس نفهمید و یا حتی ندید که کی مرگ به اون دونفر رسیده بود، اما همه می‌تونستن استرس جعفر و مامان مروپ رو درک کنند.

مرگ داس‌هاش رو به سمت مامان مروپ نشونه رفته بود. نوک تیز و برنده داس مرگ، برق کور کننده‌ای داشت که لرزه بر دل همه انداخت. مامان مروپ داس مرگ رو هر لحظه به خودش نزدیک‌تر می‌دید. تمام خاطراتش از جلوی چشماش گذشت. تموم اون لحظاتی که بالای سر مرگخوارها بود. براشون میوه پوست می‌کند. براشون مادری می‌کرد و...

وینگ شق ترق تق پق!

- خانومای گلم! اینم یه بادمجون نجینی خورد شده و معطر شده با عطر ماریانا مرگولوچی.

مرگ، بادمجون توی دست مامان مروپ رو به شکل یه مار برش داده بود و به حضار نشون داد. جیغ و دست و کف و سوت حضار سالن دادگاه رو پر کرد. چندین نفر از فشار تشویق قرمز شدن و به پایین صندلی‌ها افتادن و مرگ همونجا لیستشو برداشت و اسم چند نفر رو خط زد.

ناگهان برش های منظمی روی تن جعفر نیز ایجاد شد و جعفر ترکید و خون و گوشت و استخونش روی صورت حضار پاشید.

- اینم از دسر.

صدایی از پشت سر مرگ با علم بر تمام اتفاقات و هدف های پشتشون به گوش رسید.
- امیدوارم از برهم زدن دادگاه من و کشتن یکی از وکلای دادگاه، هدف قانع کننده‌ای داشته باشی دوست من!

مرگ به سمت الستور برگشت. با کشیدن دو داس بر روی هم، تکه‌های بادمجون آغشته شده به خون جعفر رو پاک کرد و با چشمانی نیمه باز و لبخندی شیطنت‌آمیز، از درون چشم‌هایش به عمق روح آتشین الستور خیره شد.
- چطوره حکم این دادگاه رو من بدم الستور؟

و بعد یه داسش رو به سمت مروپ و دیگری رو به سمت تام نشونه گرفت.
- این زوج خوشبخت از این به بعد قراره به روش من زندگی کنن.

و تام و مروپ با نگاهی نگران به یکدیگر نگاه کردن که روش مرگ، قراره چجوری باشه؟

- چیه؟

تام که با صدای عصای الستور از خواب بیدار شده بود، با سردرگمی نگاهی به اطراف انداخت. بعد از چندین ساعت خواب طولانی و ملاقات با پادشاه هفتم، مغز تام نمی‌توانست بین چهره منتظر الستور، در و دیوار دادگاه و مروپی که برای جعفر بادمجان پوست می‌کند ارتباط برقرار کند. تا اینکه با هیبت سیاه پوش مرگ که داس به دست در کنارش ایستاده بود مواجه شد.
- من کی مردم؟ آخرش کار خودتو کردی زن؟ اینجا هم حتما دادگاه روز قیامته! زندگیمو سیاه کردی بس نبود، وقتی مردم هم منو ول نمی‌کنی؟
- کلم قمری پلاسیده مامان داره چی بلغور می‌کنه؟

تام با حسرت به افق خیره شد. مدام خاطرات گذشته‌ را در ذهنش مرور می‌کرد و با اندوه بسیار به فرصت های عظیمی که از دست داده بود می‌اندیشید. ای کاش زمان بیشتری را با سیسیلیا می‌گذراند، ای کاش خام غذا های مریخی مروپ نمی‌شد، کوچکترین شکی نداشت که بر اثر مسمومیت ناشی از غذاهای او مرده است و از فکر چنین مرگ غم‌انگيزی اشک در چشمانش حلقه زد.

- هنوز نه موجود فانی، حداقل تا یک ساعت دیگه نمیمیری. پس زود بجنب که خیلیا منتظر منن.
- اصلا کاش می‌مردم از دست شماها راحت می‌شدم. تو مثلا وکیلم منی، تا حالا یه دیالوگ هم از من دفاع نکردی! خب یه داسی، دستی، چیزی برسون هم تو به کشتنت برسی هم من به کاکتوسام!

در این بین الستور بر خلاف دفعه های قبلی، در سکوت مطلق با لبخند هولناکی شبیه به سایه‌اش به برهم‌زننده نظم دادگاه زل زده بود.

وکیل بی‌حوصله‌ی تام، با توجه به عمر ابدی و شغل حساسی که داشت به شدت حواس‌جمعتر از تام بود. به علاوه، آشنایی قدیمی‌اش با الستور موجب این شده بود که سکوت مرموز او را به عنوان آرامش قبل از انفجار در نظر بگیرد و سعی در هشدار دادن به موکلش داشت، اما تام بدون توجه به او در حال غر زدن بود.
- چی‌شده؟ چرا هی از زیر میز پامو لگد می‌کنی؟ اینجا هم دست از سر من بر نمی‌دارین! سیسیلیای عزیزم کجایی که ببینی تامتو غریب گیر آوردن!