تالار عمومی هافلپاف!

با سلام خدمت خوانندگان عزيز!
يك خلاصه بزنم من:
مسابقه اي بين چهار گروه در هاگوارتز برگزار شده كه گروه برنده اين مسابقات، يك ماه اقامت در مدرسه جادوگري دورمشترانگ(دورمشترانگي كه اينجاست پسرونه اس) جايزه ميگيره. اين مسابقه چهار مرحله داره كه مرحله اولش تموم شده. امتيازات مرحله اول از اين قرار است:هافل:20، اسلي:25، گريف:10، راون:40.
الان بچه ها تو مرحله دوم هستن كه با يك پورتكي به زمان ماموتها برگشتن و قراره اونجا يك چيز با ارزش (هرچيز باارزشي ميتونه باشه) پيدا كنن و بردارنش و دنبال پورتكي بگردن و برگردن زمان خودشون!
الان سه گروه ديگه هم، به يك مقطع از آينده يا گذشته سفر كردن تا چيز با ارزش پيدا كنن.
بچه هاي هافل هنوز چيزي پيدا نكردن!(ميتونيد چند پست قبلي رو بخونيد.)

و يك نكته: ديگه آخر پستتون به نفراي بعدي نگيد چيكار كنن. هر كس داستانو اونجور كه دوس داره و البته منطقي پيش ميبره.نوشته هاي زير پست پيوز در نظر گرفته نميشه!
-------------------------------------------------------

چشاي دورا هنوز اندازه يك قابلمه گرد است و مبهوت به روبروش نگاه ميكنه. دانگ بغلش كرده و بدو بدو پست سر لودو ميره.
هوا شرجي است و زمين زرد رنگ است. كوههاي بزرگي محاصرشون كردن و از دور يك گله ماموت داره مياد به سمتشون. لودو يك نگا ميندازه اطرافش و ميبينه چهار طرفش كوه است و تا دقايقي ديگه زير لنگاي ماموتها له ميشن و از طرفي كلي ميترسه كه بره بالاي كوه. برا همين ميشينه همونجا و دستاشو ميگيره جلو صورتش و هاي هاي گريه ميكنه: اي خدااااااااااا... اين چه بدبختي بود ما رو انداختي توش؟؟ بابا ما نخوايم بريم دورمشترانگ بايد كي رو ببينيم؟؟ اَه اَه، دورمشترانگ با اون پسراي وحشيش...وااااااااي...عليرضاااااا كجاست؟؟؟ پسرم كجاست؟؟؟
دانگ يك نگا ميكنه به ماموت ها و ميبينه حدودآ يك دقيقه ديگه پرس ميشه. برا همين جان فشاني ميكنه و نيمفاي بُهت زده رو ول ميكنه همونجا رو زمين و با چنگ و دندون از كوه آويزون ميشه و خودشو ميكشه بالا. نيمفا در حالت بهت زدگي با دهني بسته صداش پخش ميشه: اي بوق بر تو گاس گاس، تو از عشق هيچ بويي نبرده اي! منو ول كرده اي اينجا ماموتها شپلخ ام كنند؟ بعد كدامين انسان تو را تر و خشك ميكند؟؟؟
دانگ همچنان دندوناشو فرو كرده تو كوه و با كمك اونا و البته ناخوناش، داره خودشو ميكشه بالا و با صدايي نا مفهوم ميگه: برو بابا...
كمتر از سي ثانيه ديگه لودو و نيمفا سفره ميشن و ميرن كف پاي ماموتها. لودو دستاشو گرفته جلو صورتش و همونطور كه داره وَنگ ميزنه و لعنت ميفرسته، پاهاشو ميكوبه به زمين. نيمفا با همون چشماي گردش و با دهن بسته رو به دانگ جيغ ميزنه: نامــــــــــرد... بيا من را نجات بددددده. من در حال مووت هستم... دارم ميروم تا به كوروش بپيوندم.
دانگ ديگه داره به قلّه ميرسه كه ميگه: اين كه آرزوته! سلام مارم برسون.
اشك تو چشاي دورا جمع ميشه و ميگه: باشد. من در راه كوروش فدا ميشوم. بدروود!
شمارش معكوس ِ له شدن شروع ميشه.
يك...
لودو همچنان ونگ ميزنه و دورا هم با همون قيافه بُهت زده داره نگا ميكنه!
دو...
لودو دستشو از جلو صورتش اندازه يك مورچه داده كنار و داره به ماموتها نگاه ميكنه و نيمفا هنوز در حالت بُهت است.
سه...
لودو از جا بلند ميشه و مياد فرار كنه كه پاش گير ميكنه به دورا و ميفته زمين. نيمفا كه ميبينه بخت باهاش يار بوده دهنشو باز ميكنه و پاي لودو رو به دندون ميگيره. و لودو يك لنگي از كوه ميره بالا!( در عرض يك ثانيه! )
ماموتها گرد و خاك زيادي هوا ميكنن و بعد از گذشت ده دقيقه، لودو سينه خيز خودشو ميرسونه بالاي قله و دورا همونطور بُهت زده و با دهن بسته ميگه: سپاس
لودو مياد جواب دورا رو بده كه يهو عليرضا از تو جيبش در مياد و لودو شروع ميكنه به جيغ و داد و خوشحالي؛ اما يهو چشش به قيافه ي دانگ ميفته كه شبيه سنگ توالت شده!!(يعني چه شكلي؟؟؟)
جهت نگاه دانگو دنبال ميكنه و به اونطرف كوه نگا ميكنه.
دانگ:
لودو:
دورا: (اين از قبل همينجوري بوده!!)
روبروي بچه ها، درست از دامنه ي كوه يك درياچه ي نقره اي پهناور شده بود كه مثل آينه صاف و شفاف آسمونو بازتاب ميكرد. اونطرف درياچه چمن هاي سبز و هم اندازه روي زمين برق ميزدن و اونطرفتر يك رنگين كمون هفت رنگ (ميخواستي چند رنگ باشه؟؟) تا روي زمين كشيده شده و پشت سر اون يك خونه ي خوشگل شكلاتي ديده ميشه!



------------
خواهشآ بقيه ي بچه ها رو به طور ارزشي به دانگ و بقيه نرسونيد.
ارزشي بنويسي كشته اي!!!!

بابا خز کردین سوژه رو با این جریان جنگ و اینا ...
<><><><><><><><><><><><><><><><>
لودو دانگ را به سمتی کشید و دوید. تا اینکه سرانجام به جایی رسیندند که رول درش نوشته بود درمانگاه اما به این دلیل که سطح زمین صیغل خورده بود لودو و دانگ روی زمین لیز خوردند و با سر رفتند تو دیوار

همان لحظات - اتاق رهبر قبلیه

پیام آور سپاه جی (اصفهان قدیم دیگه .. یه ذره تاریخ بخونید ) وارد می شود :

یک مرد با لباس یهودی وارد شد و به مقدار بسیار کمی جلو رهبر قبلیه تعظیم کرد و گفت :
« سلام علیکم ... رهبرمون گفت بیام به شوما بوگم که اصفانیا به این راحِتیا تسلیم نیمی شَن ! می خواین بخواین نمی خواین نخواین ! اگر هم شوزای ورمالیدن مالی این بود که خسه بودن. دماغمون که نسوختس یکی رو می کنیم ! شومام برا ما مثی چوری میمونین ... فَمیدی ؟ »
رهبر قبلیه : مترجم بیارین

یک ربع بعد - سخنان مترجم

« با سلام ... رهبر جی گفت که به رهبر ما گفته بشه اصفهانیها به سادگی تسلیم نمی شوند ! حتی اگر شما بدتون بیاد ! و اگر هم لشکر جی در جنگ اول فرار کرد به دلیل خسته بودن سپاه بود. سپاه جی هنوز شکست نخورده و هربه هایی برای نشان دادن دارد. شما هم مثل جوجه در مقابل ما ضعیف هستید ... فهمیدی ؟ »

همان لحظات - نیمفا ، لودو ، دانگ ، علیرضا

لودو و دانگ که حالا نیمفادورا را هم نجات داده بودند همراه علیرضا به در خروجی رسیدند. نگاهی اطراف کردند و با سرعت از قلعه خارج شدند. وقتی به مقدار لازم از قلعه دور شدند لودو پرسید : « حال همه خوبه ؟ »
هر سه تایید کردند. لودو نگاهی به اطراف و بیابان ها و دشت های بی کران انداخت و گفت : « کارمون در اومد ... باید دنبال بقیه بگردیم ... »
-------------------------------------------------------------------------
ملت حالا بچه ها باید اول بقیه و بعد پورتکی رو پیدا کنند .. وقتی پورتکی رو پیدا می کنند یادشون میاد که چیز ارزشمندی ندارن اما همون موقع دانگ میگه که از توی قلعه اون قبله یه چیزی کش رفته و ...
راستی ملت می دونستین من اصفهانیم ... لهجه رو حال کردین خداییش

فرهنگنامه اصفهانی : (ضمیمه)

می خواین بخواین نمی خواین نخواین : جمله ای به زبان میخی

شوزا : ارتش ، لشکر ، سپاه

ورمالیدن : فرار کردن ، جیم شدن

یکی رو می کنیم : یه هربه جدید نشون میدیم

چوری : جوجه !

در حالی که سربازا داشتن لودو و دانگ و علیرضا رو
می بردن حموم(فکر های بی ناموسی نکنید )
یهو یه یارویی از بالای دیوار های قصر داد زد :
ــ دشمن

مردم جیغ می زدن و در می رفتن سرباز هایی هم که داشتن لودو و دانگ رو می بردن بی خیال اونا شدن و شمشیر ها شونو کشیدن و رفتن در راه خدا شهید بشن

دانگ و لودو هم از فرصت استفاده کردن در برن اونا داشتن
می فراریدن که ناگهاه لودو رو جٌو مسئولیت ور می داره :
ــ دانگ تو برو من باید برم دورا رو نجات بدم
ــ دانگ با شه پس من می رم تو هم دورا رو ور دار بیار
ــ چی چی رو برو ور دار بیار بیا بینیم
لودو در حالی که به دانگ رو می کشید به سمت
درمانگاه سلطنتی راه افتادند. لودو و دانگ از راه رو هایی که سربازا
دورا رو بردن حرکت می کردن تا این که به یک دوراهی رسیدن:
لودو: حالا از کدوم ور بریم؟
دانگ:من می گم اصلا بیا بر گردیم بریم خونه

در همین حال لودو صدای پایی شنید شخصی به اونا نزدیک می شد
..............................................
سلام لودو جون اگه پست بدی شد مرا ببخش می خواستم یه بوقی زده باشم.

با کی بودی بوق بر تو؟گفتم یه خورده تاریخ ملت قوی شه! بعدشم از این تاریخ هیچ چیزی بعید نیست.
تازندشم(!) پیوز یه جوری اومده دیگه! این یکی از شگرد نویسنده هاست .همه چیز نباید برای خواننده واضح باشه.یه جاهایی اندکی قوه ی تخیل هم نیازه! من همچنان از کوروش یاد می کنم! با اجازه ی شما!!!( حداقل میشه یه عتیقه از زمانش پیدا کرد.)
-------------------------------------------------------------
خلاصه ملت پیش رفتن. عده ای در قلعه مشغول روشن کردن آتیش و قرار دادن دیگ پر از آب بر روی هیزم ها بودن!
در این بین یکی از اونا که گویی عاقل تر بود یه چند تا جمله به زبان ناشناخته ای گفت و ملت همون جوری که جلو رفتن عقب نشینی کردن، در عوض دو سه نفر همچنان پیش رفتن و هر کدوم یکی از بچه ها رو به عنوان گروگان گرفتن(چقدر که طرف عاقل بوده! )، نیزه ی خودشون رو روی گردن اونا گذاشتن و به طرف قلعه حرکت کردن.یکی فریاد زد:دروازه ها رو باز کنید(اینجا هم خلاصه یکی دیگه از شگرداست که طرف داره فارسی حرف می زنه! )
چهار سرباز به همراه چهار گروگان پیش رفتن .درها پشت سرشون بسته شدن ، حالا هیچ نوری به جز نور کم سوی چند مشعل فضا رو روشن نمی کرد. اطراف اونا رو تماما سنگ های سفت و سخت پوشونده بود گویا معمارها کوچک ترین سلیقه ای برای ساخت اون قلعه به خرج نداده بودن.بوی نم می اومد و هوا دم کرده بود.
دو سه ساعتی در دالان های نیمه روشن پیاده روی کردن( ) تا این که به یه در چوبی بزرگ رسیدن.یکی از سربازا در رو باز کرد و فریاد دیگه ای بلند شد: مادموازل تانکس به همراه مارشال لودو به همراه دوک دانگ و ...به همراه جناب آقای علیرضا ( ) وارد می شوند.( چقدر که این نویسنده شگرد داره جدیدا )
رئیس اصلی روی صندلی شاهنشاهی نشسته بود و لنگ مرغ می لمبوند !
تا گروگان ها رو دید بلند شد و گفت:اینا دیگه چی هستن؟ این لباسای مسخره چیه پوشیدن؟اون چرا خونیه؟مامان جونم! !
یکی از نگهبانا جواب داد:اون کشته شده اما من فکر می کنم گیاه بابنونه برای زنده کردنش خوب باشه! و بعد می تونیم از این چهار نفر یه سوپ خوشمزه درست کنیم! دستور دادم دیگو اماده کنن.
پادشاه در حالی که لبخند می زد گفت:بسیار خب .این مادموازل(!!!!!) رو ببرین پیش پزشک یانگوم( ) بقیه رو هم یه حموم ببرین و لباس مرتب به تنشون کنین و بعد بندازینشون توی دیگ.
بچه ها به این شکل در اومدن:
اما سربازا با بی رحمی تمام به طرفشون رفتن و از اتاق خارج شدن...
(حیف که اینا دشمنای کوروشن یعنی لیدی ها وگرنه تا الان هممون آزاد شده بودیم! )
-----------------------------------
خلاصه ما نباید پخته شیم به جاش باید تو ی قلعه همون چیز ارزشمندو پیدا کنیم!)



سلام ، این مختص نیمفا نیست ، از این به بعد از کلمه رمزتاز بجای پورتکی استفاده کنید .

سعی کنید کلمات و به صورت اصلی استفاده کنید .

این و اینجا گفتم که نفر بعدی بنویسه رمزتاز

كوروش؟؟؟!!! كوروش در زمان ماموت ها؟؟؟؟ دورا بوق بر تو!!!!
راستي...پيوز كه نميتونه چيزي رو لمس كنه. پس چجوري با پورتكي اومده به زمان گذشته؟؟؟!!

---------------------------------------
دورا ميپره وسط جنگ. ملت همه دارن ميجنگن و اونقدر شلوغه كه كسي توجه نميكنه كي رو داره ميزنه. لودو در حالي كه داره گريه ميكنه دامن دورا رو گرفته و نشسته و دستشو گذاشته رو سرش تا از خودش مواظبت كنه. دورا شمشيرشو ميگيره بالا و جيغ ميكشه: من اومدم....
هنوز شمشيرش بالا است كه يه يارويي نيزشو ميكنه تو شكم دورا! نصف نيزه از اونطرف بدن دورا ميزنه بيرون...
دورا:
يارو نيزشو بلند ميكنه و ميگيره رو به آسمون. لودو كه دامن دورا رو گرفته رو هوا آويزون ميشه اما هنوز جرئت نداره چشاشو باز كنه. ملت هنوز دارن همديگه رو ميكشن و خون ميريزن كه هافليا يك دختر ميبينن كه تو آسمون شمشيرشو گرفته بالا... دانگ يك نگاه به دختره ميكنه بعد اينجوري ميشه:...بعد كه يك ربع ميخنده دوباره به دختره نگاه ميكنه و اينجوري ميشه:
براي اولين بار در طول زندگي گاس گاس، خون جلو چشماشو ميگيره و در حالي كه عليرضا رو از دست اِما چنگ ميزنه به سمت دورا ميدوه. عليرضا رو مثل يك ورق كاغذ گوله ميكنه و ميكوبه تو سر يارو!!! كله يارو منحدم ميشه و گاس گاس نيزه رو ميگيره دستش و لودو همچنان خودشو جمع كرده و چشم بسته به نيزه آويزونه. عليرضا كه قطعه هاي مغز يارو تنشو كثيف كرده ميپره رو كله لودو و همونجا ميمونه. اين وسط دانگاس يك ارابه بزرگ ميبينه كه يك يارويي نشسته توش. دانگ كه ميفهمه اون رئيسشونه. در حالي كه داره لباساي پوسيدشو پاره ميكنه و مهره اي كه تهمينه به بازوش بسته رو نشون ميده! نيزرو پرت ميكنه به سمت يارو رئيسه!!! نيزه ميخوره به كله ي رئيس و كل بدن رئيس قبيله منحدم ميشه. دورا هنوز وسط نيزه اي كه از شكممش رد شده شمشيرشو گرفته بالا و خشك شده.( باشد كه در اين جنگ فدا شود!!!) و لودو و عليرضا هم چشم بسته بهش آويزونن. با منحدم شدن رئيسشون همه ملت از جنگ دست بر ميدارن و به جايي كه رئيسشون شونصد تيكه شده نگاه ميكنن. قبيله اي كه در مقابل اون قبيله كه رئيشون منحدم شده، ميجنگيدن، با ديدن اين صحنه شادي كنان به سمت غارهاشون رفتن تا پيروزي شونو جشن بگيرن... ملت رئيس مرده (!) همچنان دارن به تيكه هاي بدن رئيسشون نگاه ميكنن. گاس گاس ميپره جلو تا دورا رو بغل كنه كه مردم بيناموس ِلخت ِرئيس مرده، به سمتش حمله ميكنن تا بخورنش!!!!
اين وسط بقيه ي بچه هاي هافل گوشه اي ايستادن و نقش بوق رو بازي ميكنن!!!

-----------------------------
به نظر من بهتره دانگ و لودو و عليرضا و جنازه ي خشك شده ي دورا رو ببرن توي قلعه شون.
بقيه هم برن دنبال پورتكي بگردن...چون كم آوردن و مثلآ ميخوان برگردن.....

چند دقیقه همون طوری مات و مبهوت به غار خیره شدن که یهو یه عده جغد با سرعت اومدن بیرون، بچه ها هر کدوم سه پا قرض کردن و با آخرین توانشون دویدن .مدتی بعد در حالی که خسته و کوفته به درخت عظیم الجثه ای رسیده بودن، زیر سایه اش نشستن بلکه یه خورده استراحت کنن.
لودو همچنان به سخنرانیش ادامه داد: هر چی زودتر یه کوزه ای ، چیزی پیدا کنید تا برگردیم مدرسه .کی می فهمه؟ملت فکر می کنن عتیقه است.
دنیس در جواب گفت: به اندازه ی کافی روح و جسد و فسیل تو هاگوارتز هست که بخواد تشخیص بده چیزی رو که پیدا کردیم، ارزشمند هست یا نه!
ماندی ادامه داد:نه، این فسیل ها قدمتشون به اینجاها نمی رسه! من احساس می کنم هنوز به عصر دایناسور ها هم نرسیدیم و یا حتی...
اما سخنش را نیمه تمام رها کرد، چشاش گرد شد شد و به لرزه افتاد، چرا که اون درست روبه روی دشت پهناور نشسشته بودند. به ناگاه غرشی بلند شد و زمین هم لرزید.حالا همه ی نگاه ها به اون دشت بود. سواره نظام و پیاده نظام بود که پیش می رفت. شمشیر بود که بلند می شد، تیربود که به هوا می رفت و خون بود که ریخته می شد. :oops:
نیمفا یه کم جلوتر رفت و خیره شد و(چون خیلی ادعای تاریخش می شه) با صدای آهسته ای گفت:نه، نه، بدتر از این نمی شه.
لودو گفت:چیه؟چی شده؟
_ جنگ، جنگ شده.
_خب اینو که خودمونم فهمیدیم! کدوم جنگ هست حالا؟بین کدوم دو کشور؟
_نمی دونم...اگه پیوز بره و یه سری اطلاعات درباره ی لباساشون بیاره شاید بتونم حدس بزنم.
پیوز با عجله به طرف اون لشکر عظیم رفت و بعد از مدتی در حالی که تمام بدنش در اثر برخورد تیرکمان، سوراخ سوراخ شده بود گفت:زره به تن دارن و ارابه و این حرفا.روی ارابه هاشون نیزه هست...

_مطمئنی؟فهمیدم! فهمیدم.این جنگ بین ایران و لیدیه!!!!وای کوروش! کوروش عزیزم! وقت تنگ است.من می روم که شانه به شانه ی سردار پارسی بجنگم !بدرود دوستان.این آرزوی دیرینه ی من بوده و هست.شاید موفق به یافتن عتیقه نیز شدم.یاران هافلی من بدرود...
ریتا با تعجب گفت: این چی چی می گه واسه خودش؟کسی فهمید؟
دنیس جواب داد: من هم نفهمیدم اما ...اما این که داره می ره به طرف میدون جنگ.بابا این دیگه کیه؟می خواد چی کار کنه؟من که یک کلمه هم از حرفاشو نگرفتم.
اما نیمفا همچنان پیش می رفت(باشد که در این جنگ فدا شود)کلاه خودی از کوله پشتیش دراورد و زرهی به تن کرد،شمشیرش رو هم از غلاف دراورد(گویا از قبل می دونسته قراره بجنگه )یهو صدایی به گوش رسید که فریاد زد :نه!!!!!!منم بات میام.صبر کن!
همه برگشتن و دیدن لودو اشک تو چشاش جمع شده بود:من به تالار دعوتت کردم بالاخره من مسئول تو هستم.باهات میام و می جنگم!
ملت:

دانگ همچنان ادامه می داد : « بدو بدو ... آتیش زدم به ملم .... حراجه ... »
یه گله آدم لخت و پتی ناگهان از دور دست ها ظاهر شدند و به سمت دانگ چیز هایی می گفتند و می دویدند : « بومبا ... بومبا ... تاولابومبالیوا !!!!!!»
دانگ بادیدن بدن های برهنه آنها جا به جا سنکوب کرد ، بعد از دقایقی فریاد زد : « فرار کنید ... بی ناموس ها حمله کردند ! »
ملت در حالی که در میان کامیون به هم گره خورده بودند سعی می کردند خود را نجات بدهند. اریکا سعی می کرد بدنش را از زیر هیکل هلگا بیرون بکشد. دست درک که دور پای اما پیچیده بود از پشت کمر دنیس رد شده بود در چشم لودو فرو رفت و فریاد لودو باعث شد. با فریاد لودو ملت همه از جا پریدند و با تکانی که در اثر این فریاد به وجود آمد کامیون چپ کرد.
ملت مثل آپاچی ها ریختن از کامیون بیرون و حرکات وحشیانه ای از خود در آوردند. این حرکات باعث شد بیناموسان آدم خوار ماقبل تاریخ وحشت کنند و پا به فرار بگذارند.
در این بین لودو شروع به اظهار فضل کرد : « برای کامیون نمی تونیم کاری بکنیم بهتره وسایلمون رو بردا ....
هنوز صحبتش تمام نشده بود که یک ماموت آمد و با یک حرکت کامیون را زیر پایش خرد کرد و به راهش ادامه داد.
ماموت :
ملت :

لودو نگاهی به اطرافش کرد و گفت : « راه بیافتید ... »
ملت به دنبال لودو به راه افتادند : هلک هلک ، عنر عنر ، گاماس گاماس
تا سرانجام در همین راه رفتن ها غاری عجیب در مقابل آنها ظاهر شد. تاریک و خوفناک
و بعد همه در حالی که ترسیده بودند صدای وحشتناکی شنیدند ...

<><><><><><><><><><><><><><>
اصلا پست خوبی نشد اما اونهایی که طنز های قدیمی من رو خوندند حتما می دونن که این در مقابل اونها یک شاهکار هنریه

ريتا با هيجان گفت: خب معلومه ديگه تو كاميون!
لودو در حالي كه كمي قرمز شده بود بلند گفت:مـ...من خودم رو اين موضوع زودتر از تو فكر كرده بودم. كاميون الان بيرون منتظره!

ديگه صبح شده بود. بچه ها همه ي وسايل رو بار كاميون كرده بودن و از خستگي هر يازده نفر نشسته بودن جلو و عليرضا هم تو بغل اِما بود. لودو باز رئيس بازيش گرفته بود و نشسته بود پشت فرمون. دانگ هم نشسته بود رو پاش و لودو هيچ جا رو نميديد. شيشه ها بسته بود و بچه ها رو كله ي هم و چسبيده به شيشه جلو، منتظر حركت بودن. اصلآ معلوم نشد پاي كي رفت رو پدال گاز و فرمون به دست كي چرخيد و بالاخره يكجوري رسيدن به زمين كوييديچ.
جاي بمب كود حيواني انداختن نبود! ملت هزار نفري گريفيندور جمع شده بودن تو زمين و حسابي شلوغ شده بود. اسلي ها هم زياد بودن و كاميون هافل بين جمعيت گم شده بود. خيلي عجيب بود. همه ي اعضاي گروه گريفيندور دستاشونو به هم داده بودن و ناظرهاي گروه، پورتكي رو لمس كردن و بعد غيب شدن.
دامبلدور با بلندگوش فرياد زد: آخيش از دست اينا راحت شديم. اميدوارم ديگه برنگردن.
بعد هم يك چند تا پورتكي پرت كرد طرف بقيه گروهها. پنجره ي كاميون هافليا بسته بود و وقتي پورتكي كه گلوله ي توپ بزرگي بود پرت شد به طرف شيشه، شيشه شكست و پورتكي خورد تو صورت دورا كه لب پنجره رو هوا نشسته بود. بچه هاي هافل دستاي همديگرو نگرفته بودن اما چون همگي به هم چسبيده بودن، همراه كاميون غيب شدن.

تنها بعد از يك تپش قلب ِ كوچولوي عليرضا، كاميون با صداي بلند خورد زمين. دنيس كه مثل عنكبوت چسبيده بود رو شيشه جلو كاميون، آروم چشماشو باز كرد. كوههاي بزرگ و كوچيك محاصرشون كرده بودن. آفتاب صد برابر هميشه داغ بود و ميتابيد. زمين خشك بود. نيمفادورا كه داشت صورت كبود شدشو ميماليد از ترس جيغ بلندي كشيد. يك ماموت داشت نزديك كاميون تقريبآ مي دويد. يك دسته پلنگ دنبالش بودن و لحظاتي بعد تيكه پارش كردن! يك عده آدم لخت اونطرف كاميون ايستاده بودن و به يكي از اعضاي قبيله نگاه ميكردن كه زير كاميون سقط شده بود!()
لودو همونطور كه زير بچه ها بود و هيچي نميديد احساس كرد بوي گند استفراغ و پياز و سير و آسفالت خيابون كه از اونموقع داشت خفش ميكرد از بين رفته.
درست هم احساس ميكرد. چون دانگ از يكجايي خودشو كشيده بود بيرون و پشت كاميون روي اثاثيه ايستاده بود و رو به اون آدما داد ميزد: حراج است. حراج است. به نصف قيمت ميفروشم. بدو بيااااا...

------------------------------------
ملت هافل به گذشته برگشتن. خيلي خيلي قبل! اونها بايد اونجا يك چيز با ارزش پيدا كنن و بعد هم دنبال پورتكي بگردن. پورتكي بايد يكجاي خيلي به خصوص باشه كه فكر هيچ كس نميرسه!

تمام شب توي تالار هافل جيغ و داد و بيا و برو بود. همه به هر نوعي مي خواستن كمك كنن. هركسي هر فكري كه به ذهنش مي رسيد رو با صداي خيلي بلند مي گفت و دستور مي داد:
- بچه ها! قابلمه ها يادتون نره ها!
- من مي گم كه دوش حمام رو هم ببريم.
- هي لودو تلويزون رو بردار.
- دنيس اون نوار هاي با حال رو بردار.
- فلورين اون ويدويو رو كجا گذاشتي؟
- ريتا؟؟؟؟؟ مونيتور رو برنداشتي!!!
اما داشت با هرچي زود داشت هزار كتابي كه توي دستش بود رو مي آورد و توي راه به دانگ خورد كه داشت مبل رو از بالا به پايين مي آورد و هر دو با چنان صداي تاپ و توپي مي افتادند كه انگار داشت بهمن مي اومد ولي اين صداي تالاپ و تولوپ توي صداي لودو از بين رفت: ساعت 1نصفه شبه. زود باشين.
خلاصه ساعت 4 همه ي اتاق هاي تالار خالي خالي شده بود و همه ي وسايل وسط تالار به صورت به كوه عزيم در اومده بود.
بچه هاي تالار با تعجب به وسايل زل زده بودند كه يه دفعه فلورين نعره زد:
آخه عقل هاي كل. اين همه وسايل رو كجا جا كنيم؟
ريتا در حالي به فلورين نگاه مي كرد انگار به سلامت عقلش شك داشت و گفت:
خوب معلومه ديگه. توي......


سلام ، چطوری رفیق ؟

خب فلورین جان باید بگم ، اصولا زدن اینجور پست ها خیلی مناسب نیست ، یعنی بهتره یکم ارزشی نویسی رو از رول نویسی جدا کنیم .

پست ارزشی : فقط پسته و ارزش و مضمون درستی نداره ، سوژه هم فقط ادامه پیدا میکنه .

بهتره وقت بیشتری روی رول هات بزاری ... از نظر فضا سازی و نکات مثبت پسته خوبی نبود ... تو قدرت طنز و جدی نویسی رو داری که خیلی خوبه ولی باید سعی کنی این قدرت رو پرورش بدی .

چند نکته مهمی هم که باید رعایت بشه مثل این :

1- نوشتن دیالوگ باید مناسب و به جا باشه .

2- سوژه باید پرورش پیدا کنه و به درستی پیش بره و مسائل اصلی در راستای اصلی پیش برد سوژه قرار بگیرن .

3- طنز با لوده بازی فرق میکنه میشه یکی رو به خاطر خنگ بودنش دست انداخته و یکی رو هم برای کاری که میکنه ... ولی هیچ کدوم صحیح نیست ... شما باید به مطالب کلیدی تری برای طنز دقت کنی.

سعی کن روی پست ها بیشتر وقت بزاری ... قبلا تو مسنجر هم گفتم ... تعداد پست مطرح نیست ... خود پست مهمه .

منتظر پست بعدیت هستم و میخوام انقدر خوب باشه که از خنده منفجر بشم ...

درك و اِما كه تو عمرشون دفتر دامبل نديده بودن مثل وحشيا از هم سبقت ميگرفتن تا زودتر از پله هاي مارپيچ به در برسن. بدون اينكه در بزنن هر دو باهم خودشونو پرت كردن تو. به غير از اونا بچه هاي گروههاي ديگه و همه معلمها هم اونجا بودن. اونها هم مثل بقيه رفتن يك گوشه نشستن.
دامبلدور به اِما چشم دوخت و خيلي رك گفت: دوشيزه دابز( دامبلدور نميدونه كه اِما با لودو ازدواج كرده!) ما همه ي غذا ها رو امتحان كرديم. غذاي شما و بورگين مرحوم رو هم پروفسور اسنيپ امتحان كردن! ايشون الان در سنت مانگو هستن و چند روز ديگه ايشاالله ميميرن.
اِما:
دامبلدور: بله داشتم ميگفتم. خيلي سريع بگو كه چي ريخته بودين تو اون قابلمه؟؟ شفا دهنده ها هر كار كردن نتونستن پروفسور اسنيپ رو خوب كنن. زود اعتراف كن.
اما گفت: اون غذا رو بورگين درست كرده. باور كنيد. اون خانواده دريايي هم شاهدن كه من اون موقع باهاشون بودم.
دامبلدور در حالي كه لبخند كم رنگي ميزد گفت: در هر حال اون به سزاي اعمالش رسيد. اما خوشم اومد كه شما نيم وجبي ها تونستيد چنين چيزي درست كنيد. آفرين. من به جاي پروفسور اسنيپ بهتون از پنجاه نمره بيست ميدم.
پروفسور فليت ويك گفت: من غذاي اسليترين رو خوردم. غذاشون به حدي شيرين بود كه در همون لحظه كه خوردم داشتم از مرض قند مي مردم. من بهشون بيست و پنج ميدم.
پروفسور اسپروات بلند شد و گفت: من غذاي گريفيندور ها رو خوردم. تو غذاشون يكجور گياهي بود كه مطمئنم اون گياه، خرد شده ي تله ي شيطان بوده. چطوري خردش كردين؟؟!! من الان زبونم رو از دست دادم و يك زبون مصنوعي دارم. من بهتون ده ميدم.
پروفسور اسپروات يك چشمك به اِما ميزنه و ميشينه. پروفسور تريلاوني بلند ميشه و ميگه: من غذاي راونكلاو رو خوردم. محشر بود. غذاشون يكم كم نمك بود. زيادي هم تند بود. اما من خيلي خوشم اومد. من بهشون چهل ميدم.
دامبلدور از جا بلند شد و گفت: خب فعلآ راونكلاو جلو است. اما هنوز دو مرحله ديگه مونده بچه ها. اين مرحله گروهي است. يعني همه اعضاي گروه ها توش شركت دارن. اما چون من نميتونستم همه ي دو هزار نفر عضو گريفيندور رو بيارم تو دفترم گفتم كه دو نفر بيشتر از هر گروه نيان. مسابقه اين دفعه اينه كه شما بايد بايك پورتكي به طور اتفاقي به يك دوره از آينده يا گذشته بريد. كه اين واقعآ اتفاقي خواهد بود كه هر گروه كجا ميره. شما اونجا بايد يك چيز با ارزش كه حالا ميتونه هر چي باشه بدزديد يا پيدا كنيد و بعد دنبال پورتكي بگرديد. چون پورتكي بعد از بردن شما ميره و يك جايي قايم ميشه. جايي كه فكرشم نميتونيد بكنيد.
دامبلدور مكثي كرد و بعد به بچه ها نگاه كرد. همشون گيج بودند. دامبلدور ادامه داد: خب ديگه. بريد به بقيه هم بگيد. فردا حركت ميكنيد. راستي...هر وسيله اي كه فكر ميكنيد لازمه برداريد.