وزارتخانه سحر و جادو

پیتر که دید اوضاع حسابی وخیم شده دوپای دیگر هم قرض کرد و شلنگ تخته کنان پا به فرار گذاشت تا بیش از این گرفتار خشم بلا نشود! بعد از اینکه مطمئن شد بلا تعقیبش نمیکند در سرسرای اصلی وزارت خانه ایستاد تا نفسی تازه کند.

- اوهوی...پیتر برو کنار...مجسمه رو درست بگذارین وسط آب نما. میخوام از همه جهت ها دیده بشه!

پیتر سرش را دزدید تا مجسمه عظیمی که به وسیله جادو روی هوا معلق بود مغزش را متلاشی نکند. به نظر میرسید ایوان جای خودش را پیدا کرده بود، چون داشت مجسمه اصلی وزارت خانه را با مجسمه سنگی عظیمی از یک بطری شامپو جایگزین میکرد!

سه مامور وزارت خانه که تحت طلسم فرمان ایوان بودن مجسمه شامپو را در جای مناسب نصب کردن. ایوان دست های استخوانیش را مثل مگس بهم مالید و گفت:

-عالی شد! همیشه دوست داشتم دفتر کارم هم بزرگ باشه هم ویو خوبی داشته باشه! چه جایی بهتر از سرسرای اصلی وزارت خونه؟

پیتر به ایوان که پشت میز بزرگ و مجلل وزیر نشسته بود نزدیک شد و به تابلوی برنجی که روی میز خودنمایی میکرد نگاهی انداخت:

...دفتر رسیدگی به استخوان‌های جادویی وزارتخانه سحر و جادو!

- ایوان، این دفتر دقیقا کارش چیه؟

ایوان میز وزیر را کمی به جلو هل داد و با غرور پشت صندلی اش نشست و گفت:
- یکی از معضلات جامعه جادوگری عدم رسیدگی به استخوان و اسکلته! ما با فروش شامپو خوراکی کلسیمی به همه جادوگران و ساحره‌ها میخوایم سلامت رو به استخون های اونا برگردونیم تا من در آینده برای پیدا کردن استخوان سفت و مرغوب به عنوان لوازم یدکی بدن خودم دچار مشکل نشم!

پیتر دستی به موهایش کشید و گفت:
- خوشم میاد که اصلا هیچ هدف شخصی ای پشتش نیست!

ایوان که خوشش نمیامد پیتر وقتش را بگیرد به گوشه سالن اشاره کرد و گفت:
- برو دنبال وظایف خودت پیتر. نگاه کن، بلا داره میاد دنبالت. گمونم کار مهمی هم باهات داره!

بلاتریکس عموما از کنار لرد سیاه تکان نمی‌خورد. اما اینبار مجبور بود اربابش را در نقش ستون وزارت تنها بگذارد و به موضوع دیگری رسیدگی کند: پیتر!

-ببین بلا... بیا با صحبت حلش کنیم... گفتگو تمدن‌ها!

پیتر قدمی به عقب برداشت و به طبعیت از او، بلاتریکس قدمی جلو آمد.
چوبدستیش را روی میز گذاشت و دکمه بالای ردایش را باز کرد.
پیتر به سختی آب دهانش را قورت داد.
-ببین بلا! این منم ها! پیتر! دوستم داشتی که! تو چت باکس... یادته؟

ناگهان رودولف در ابعادی بزرگ‌تر از خودش، از ناکجا آباد ظاهر شد و پسی جانانه‌ای نثار پیتر کرد.
-بلا چیه؟ دختر خالته مگه؟ بانو لسترنج!

و به همان سرعت که آمده بود غیب شد.
پیتر سعی کرد قدمی عقب برود، لاکن دیوار پشت سرش مقاومتی مثال زدنی از خود نشان داد.
بلاتریکس که دیگر دو قدم کوتاه با پیتر فاصله داشت، آستین‌های ردایش را بالا زده، قلنج انگشتانش را شکسته، تکانی به گردنش داد و با لبخند قدمی دیگر به پیتر نزدیک شد.

لرد سیاه دور و برش را نگاه کرد.
همه جا شلوغ و پر از مرگخوار بود. این اتفاق خوبی بود. ولی نقش او در آن میان چه بود؟

-ما وزیر باشیم؟

خوشش نیامد. وزیر شدن برایش کافی نبود.

دستش را دراز کرد و یقه اولین مرگخوار در حال عبور را گرفت.
-بالاتر از وزیر چیه؟

-ارباب مادربزرگم همیشه برای ما قصه می گفت. تو قصه ها پادشاه بالاتر از وزیر بود.

لرد، یقه مرگخوار را رها کرد و مرگخوار فریاد کشان، دو شخص مجهول الهویه را داخل دستگاه کاغذ خرد کن انداخت و دستگاه را روشن کرد. خون به اطراف پاشید.

پادشاه شدن برای او مناسب بود.

-بلا... ما پادشاه هستیم.

بلاتریکس لبخند رضایتمندی زد.
-البته که هستین ارباب. شما پایه وزارتین. ستونین.

و رفت.

بلاتریکس همیشه درست می گفت. او ستون بود. برای همین، همچون ستونی مستحکم، همانجا وسط سالن بزرگ ایستاد.
-به ما نخورید... با ما برخورد نکنید... از سمت چپ حرکت کنید... اوهوی... میخ نزن به ما! روی ما دستور العمل نصب کرد.

در دست، بال و معده ایوا دیگر بهانه و دلیلی برای توجیح کردن لرد سیاه یافت نمیشد. به همین دلیل ایوا ارباب و همراهان او را به حال خود گذاشت تا در وزارت خوش و خرم باشند.

تنها امید ایوا اتاق خودش بود. جایی که از دو سه روز قبل هر روز به آنجا می رفت و اسم پر زرق و برق خود را در سر در آن ببیند.
نور امید در دل و معده ایوا کمی قوت گرفت و باعث شد ایوا همانطور که شعر" خوش حال و شاد خندانم ... " را زیر لب زمزه می کرد، دوان دوان به سمت دفتر و اتاق شخصی اش راه بیفتد.
فقط سه پله تا رسیدن به اتاقش فاصله داشت.
از پله اول، دوم و بلاخره پله سوم بالا رفت تا اینکه به دفترش رسید.

چشم هایش خودکار به سمت سر در رفت اما به جای اسم پرزق و برق" دفتر وزیر الکساندر ایوانا" با تابلوی بزرگ و کج و کوله" سازمان حمایت از کودکان زیر دوازده ساله بی کار " مواجه شد.
در همین جا بود که به دلیل قطع برق، هیچ کس نمی توانست اثر خشم در چهره ایوا را دریابد.

ایوا که پس از تکه پاره شدن به گوشه ای پرت شده بود و هیچ کس توجهی به او نداشت، به مرگخواران خوشحالی که علاقه ی زیادی به او و وزارت خانه اش نشان میداند، لبخند نگرانی زد.
-چیز میگم... راحت باشید تو رو خدا. خونه ی خودتونه. فقط... چیزه... میشه بیاید منو جمع کنید از این جا؟ حس میکنم دارم نقش تام جاگسن رو ایفا میکنم.


هیچ یک از مرگخوارانی که برای بدست آوردن جایی مناسب برای بنا کردن دفتر مخصوص خودشان هول میزدند، یک نگاه هم به او نکرد.
ایوا نگاهش را از بلاتریکسی که پیتر را کشان کشان میبرد تا تنبیه کند برداشت و با آن یکی چشمش که روی زمین کنار دیوار افتاده بود ملتمسانه به لرد ولدمورت نگاه کرد.
لرد در حالی که ردایش را برق می انداخت روی صندلی وزارت نشسته و اخم کرده بود.
-بهمون میاد! وزارت زیر پای ماست!

سپس چشمش به آن چشم ایوا که ملتمسانه خیره شده بود، افتاد.
-عه ایوا! عیبی نداره. الان بیشتر از قبل کج و کوله شدی. هویتت الان دیگه کاملا در کج و کولگی خلاصه میشهو خوشحال باش.
-ارباب... بله ارباب! خیلی دارم ذوق میکنم به خاطر این موضوع. ولی ارباب پس کلاه گذاری...

لرد ولدموت دستش را برای ساکت کردن ایوا تکان داد:
-به اون هم میرسیم ایوا. نگران نباش. الان وزارت در تصرف ماست... فعلا میخواهیم کمی با آن حال کنیم.

در حینی که لینی بیهوش بود و استراحت می‌کرد، پلاکس در راه رو ها قدم میزد.
تمام تابلو های نقاشیِ وزارتخانه را با دقت بررسی کرده بود و می‌خواست سراغ تابلو های داخل دفتر ها برود که صدای زمزمه مانندی مانع شد:
_ ولی من شنیدم کار تو وزارت خونه حقوقش از همه کارها بیشتره.
_ آره منم شنیدم اینجا حتی اگه یه مداد دست بگیری و رو دیوارا خط بکشی، گالیون گالیون بهت پول میدن!

بخشی از وجود پلاکس به کنکاش افتاد، سلول های قلمو شکل مغزش بالا پایین پریدند و سطح پایینی که بافتی شبیه بوم نقاشی داشت رنگی کردند.
این عملیات باشکوه نشانه ذوق بود.
پلاکس بلافاصله از آن دونفر دور شد و پس از چند قدم، گوشه خلوتی ایستاد و به عظمت وزارتخانه و عظمت دیوار های سفیدش خیره شد.
برق در چشمانش نشانگر خوشحالی درونی اش بود. بدون لحظه ای مکث وسایل نقاشی را از کوله پشتی کوچکش بیرون آورد و در حالی که فریاد می‌زد:
_ آرههههه! شغل مورد علاقه مو پیدا کردم.

مشغول کار شد.
طولی نکشید که زمینِ راه رو ها، دیوار ها، در های دفترِ سو، پاتیل های هکتور و قسمتی از دست ایوا که گوشه ای افتاده بود، به شکل زیبا و دلنوازی رنگ آمیزی شدند.
حتی عنکبوت های جان فدای لینی هم، تبدیل به لشکری از آبنبات های برتی باتز با شش پا شده بودند.

کمی دورتر، گابریل با صورت برافروخته و دندان هایی که به هم ساییده میشد، دنبال مسبب تمام کثیفی های مقابلش بود.

لینی که به تازگی هکتور رو ترک کرده بود و برای پیدا کردن گوشه‌ای دیگه تو راهروهای وزارتخونه به پرواز در اومده بود، با دیدن وضعیتی که گابریل وسط راهرو به راه انداخته بود، دفترچه‌شو در میاره.
حالا که راهروها در اختیار گابریل بود و همه جا تمیزکاری می‌شد، جایی برای اون و خدمت گزارانش، یعنی عنکبوت‌ها، نبود. پس راهرو رو از لیست بلندی که تو دفترچه بود خط می‌زنه. اگه لازم بود بعدا می‌تونست گوشه‌ای از راهرو رو هم به مالکیت خودش در بیاره!

پس بال‌بال‌زنان به حرکت ادامه می‌ده تا این که به دری بسته می‌رسه.
- این در چرا بسته‌س؟

اصولا درهای بسته مانع بزرگی برای یه حشره کوچیک حساب نمی‌شدن. اما وقتی دری هوشمند باشه که سوراخی برای ورود کلیدهای سنتی و گشوده شدنش نداشته باشه، شرایط کمی سخت می‌شه!
- چرا باز نمی‌شی تو؟ نمی‌بینی می‌خوام برم تو.

لینی یک ریونکلاوی سخت‌کوش بود که اگه هوشش غلبه نکرده بود، تو هافلپاف جا خوش کرده بود و بعنوان سمبل سخت‌کوشی تو تاریخ گروه ثبت می‌شد. بنابراین با دیدن یک مانع متوقف نمی‌شه و هرچی زور داره خرج می‌کنه و خودشو هی به در می‌کوبه بلکه باز شه.

که باز هم می‌شه!
و نتیجه‌ش این می‌شه که لینی با کله پرت می‌شه تو اتاق و بر اثر شدت ضربه‌ی وارده بیهوش نقش زمین می‌شه.

علت باز شدن در هم سویی بود که بعد از راه‌اندازی دفتر کارش، به مقصد مرلینگاه اونجا رو ترک کرده بود و در اتوماتیک به روش باز شده بود.
احتمالا لینی اونقد کوچیک بود که سنسورهای در هوشمند اونو آدم حساب نکرده بودن. خب آدم نبود، حشره بود!

گابریل در حین انجام وظیفه‌اش به مانعی برخورد که چندان مایه‌ی خشنودی‌اش نبود. درست وسط یکی از راهروها جمع کثیری از مرگخوارانِ تازه‌وارد و کارمندان سابق وزارتخانه دراز کشیده و تظاهر به خوابیدن می‌کردند. تنها کسی که واقعا در خواب به سر می‌برد، سدریک بود که در صدر جمعیت، درست زیر پای او خروپف می‌کرد.

- بلند شید ببینم! چه خبره اینجا؟ کف این راهرو باید تی کشیده بشه!

برخلاف همیشه، سدریک این بار حتی یک چشمش را هم باز نکرد.
- اینجا دفتر منه گابریل. اینا هم هم‌پیمانان منن که سوگند یاد کردن تا پای جونشون دنباله‌روی من باشن. برای تی کشیدن اینجا باید مجوز داشته باشی.

چشمان بسته‌ی سدریک، امکان دیدن صورت برافروخته‌ی گابریل و دسته تی‌اش که لحظه به لحظه بیشتر تکان می‌خورد را به او نمی‌داد. همچنین توهمِ شغل دولتی و قدرتی که خیال می‌کرد به دست آورده، باعث شده بود تا ترسی را که مدت‌ها پیش پس از تجربه‌‌ی غرق شدنش در وایتکس به جانش افتاده بود، فراموش کند.

و نتیجه‌ی این فراموشی، دسته تیِ وحشی گابریل بود که با قدرت بر سر و صورتش کوبیده شده و او را مورد لطف ضربات خود قرار می‌داد. در چنین مواردی که افراد در برابر پاکیزگی از خود مقاومت نشان می‌دادند، چوبدستی کفایت نمی‌کرد و گابریل باید مطمئن‌ میشد که تک‌تک اجزای صورت شخص موردنظر را با تی وفادار و هرازگاهی پاهایش، خرد می‌کند.
پس از اینکه حسابی سدریک را له و لورده کرد، از روی سایر هم‌پیمانان او نیز به همان شیوه گذشت و با رضایت، به راهروی پیش رویش که حالا پوشیده از خون اما خالی شده بود، خیره شد و نظافت را شروع کرد.

توی همین بحبوحه که هر مرگخواری برای خودش بخشی را پیدا کرده ‌‌تبدیل به سازمان شخصی می‌کرد، گابریل از این‌که لازم نیست دنبال یک دفتر برای خودش بگردد بسیار خوشحال و ذوق‌زده بود. او اصلا احتیاجی به سازمان مشخص نداشت... همه جا سرای او بود و او می‌توانست بدون نیاز به بحث و جدل با دیگران از یک گوشه شروع می‌کرد و به انتها می‌رسید و از همان انتها دوباره به گوشه بر می‌گشت و این چرخه رو تا بی‌نهایت ادامه می‌داد.

سپس، همینطور که دستگاه‌های تمیزکنِ خودکار را فعال می‌کرد تا از سر و روی وزارتخانه بالا بروند و کثیفی‌ها را هورت بکشند، به طرف در ورودی رفت و تابلوی وزارت جدید را کمی کنار زد و تابلوی جدیدی را کنارش نصب کرد.





و با بوسه‌ای به تِی بنفش و خوشگلش، به وزارتخانه برگشت تا تک تک سازمان‌ها را از دم تِی و شوینده بگذراند.

-ارباب؟
-پیتر؟!
-اربـاب؟!
-پیتر؟!

لرد ولدرمورت، سعی داشت بالاخره در وزارتخانه‌ای که متعلق به خودش و مرگخوارانش بود جایی برای مستقر شدن و اعلام وزارتخانه به عنوان یکی از دارایی‌هایش از این به بعد بکند و قطعا دوست نداشت که یک نفر همین‌طور دنبالش باشد و بخواهد که به او نزدیک باشد. هرچه باشد.. لرد یک ارباب بود و حتی ارباب‌ها هم نیاز به تنهایی و آرامش دارند و حضور پیتر جونز... قطعا آرامشی برای لرد نداشت.
-پیتر، ما دستور میدهیم که بروی.
-چرا برم ارباب؟

و لرد کسی نبود که حتی حرفی از نیاز بزند و جلوی مرگخوارش بگوید که نیاز به تنهایی دارد و پیتر دارد آرامشش را برهم میزند. برای همین گفت:
-میخواهیم زودتر برای خودت مقام و جایی برای مستقر شدن پیدا کنی.

پیتر لبخند زد و یک قدم جلوتر آمد.
-ولی ارباب، من مقاممو پیدا کردم! من مقامی دارم که هیچکس نداره! مقام لرد-یاریه! من هم همیار شمام و هم بادیگاردتون! این یعنی من تا ابد بهتون چسبیدم!
-نیازی به بادیگارد نداریم. اربابی هستیم قدرتمند و خودکفا.

پیتر همراه با لرد از کنار دعوای هکتور و لینی رد شد و این نکته را گوشزد کرد:
-این که صددرصد مثل وجودتون شفاف و خالصه. ولی منم هستم تا بیشتر از قبل خودکفا بشین! من عمرمو برای لرد-یاری گذاشتم کنار!

لرد سعی کرد از پیتر فاصله بگیرد ولی هردفعه پیتر بیشتر از قبل به خدمت لرد-یاری‌اش وفادار می‌شد و بیشتر و بیشتر تلاش می‌کرد.
لرد برای بار سوم ردایش را محکم تکان داد تا پیتری که به آن آویزان شده بود را روی زمین بیندازد و همانطور که با کلافگی راه میرفت، ناگهان چشمش به راه نجاتش افتاد. بلا را در یکی از راهروهای وزارت دید و نقشه‌ای هوشمندانه کشید.
-اهم.. بلایمان!

بلا برگشت و به لرد نگاه کرد و با دیدن اربابش گل از گلش شکفت و با دیدن پیتر که به لرد چسبیده بیشتر از قبل اخم کرد، منظور لرد را فهمید و با قدم‌های محکم به سمت لرد و لردیارش قدم گذاشت. لرد نیز از موقعیت استفاده کرد و پیتر را روی زمین انداخت و با آرامشی بیشتر از قبل به سمت محلی برای استقرار رفت و در آن طرف، بلا با خشم و عصبانیت بالای سر پیتر ایستاده بود.