دابی، هنوز مشغول محاسبه‌ی احتمال رسیدن به اسلاگهورن قبل از خود اسلاگهورن بود که ناگهان دست‌هایش را به هم کوبید و با جدیتی که بیشتر به یک ژنرال جنگی می‌آمد تا یک جن‌خانگی، توجه همه را جلب کرد.

- دانش‌آموزا قربان! دابی فکر کرد! باید همین الان تصمیم گرفت!

- ولی سه تا نظر داریم دابی، آخه کدومو انتخاب کنیم؟

- دابی گفت هر سه‌تارو باهم! گودریک شجاعت، روونا برنامه، هلگا مهربونی!

- این که نمیشه یهو همه رو باهم انجام داد!

- چرا میشه قربان! دابی الان انجام میده!

قبل از اینکه کسی بتواند مانع شود، دابی به سمت درخت دوید، درحالی‌که همزمان سعی می‌کرد شجاعانه فریاد بزند، با خودش نجوا کند که «باید برنامه‌ریزی کرد»، و در همان حال با حرکاتی که هنوز هم کسی نفهمید رقص است یا سکته، شروع به تکان دادن دست‌هایش کرد. نتیجه، ترکیبی از یک آدم در حال خفگی، یک ژنرال دیوانه، و یک جن‌خانگی که تصمیم گرفته سه شخصیت را همزمان بازی کند، بود.

- بچه‌ها فکر کنم دابی داره میمیره!
- نه بابا، این رقصه!
- کدوم رقص؟! این عزاداریه!

جیمز سیریوس که هنوز بسته‌ی چیپسش را دو دستی می‌چسبید، بدون آن‌که سرش را از روی کیسه بلند کند، غرغرکنان گفت:
- بابا بذارین بمیره، بریم دیگه، اسلاگهورن داره میاد!

روزالین که حوصله‌ی این بحث‌های بی‌سرانجام را نداشت، تصمیم گرفت خودش دست‌به‌کار شود. جلو رفت، رو به درخت ایستاد، و با لحنی که سعی می‌کرد هم‌زمان شجاع، منطقی و مهربان باشد، که البته نتیجه‌اش چیزی شبیه یک فروشنده‌ی دوره‌گرد مستأصل از آب درنیامده بود، فریاد زد.
- سلام درخت جان! ببین، ما هم شجاعیم، هم برنامه داریم، هم خیلی خیلی مهربونیم! فقط میخوایم رد بشیم، خب؟ لطفاً... لطفاً!

درخت، انگار که از این‌همه التماس همزمان به‌طرز غریبی خسته شده باشد، بدون هیچ مقاومتی شاخه‌هایش را کنار کشید.

- وای جواب داد!
- من گفتم شجاعت جواب میده!
- نه بابا، من گفتم برنامه!
- به‌نظرم درخت فقط میخواست از دست ما خلاص شه!

بحث بر سر اینکه کدام استراتژی برنده شده بود، همچنان ادامه داشت که ناگهان صدای قدم‌هایی از دوردست به گوش رسید؛ قدم‌هایی سنگین، آرام، و به‌طرز نگران‌کننده‌ای شبیه به راه‌رفتن کسی که به‌تازگی از یک مراسم پرخوری یونیکورنی بازگشته بود. جادوآموزها دیگر فرصت مشاجره نداشتند. یکی‌یکی، با هول و ولا، خود را به‌درون سوراخ تاریک انداختند؛ و درخت، درست لحظه‌ای که آخرین نفر، که کسی جز اسنیپ نبود، با قیافه‌ای که انگار داشت به تمام تصمیمات زندگی‌اش شک می‌کرد گذر کرد، شاخه‌هایش را بست، انگار که می‌خواست بگوید: «خدا به‌دادِ اسلاگهورن برسه.»

همانطور که نویسنده ی قبلی عرض کرد، دانش آموز ها میخواستند به توصیه ی مامی هلگا عمل کنند. اما! اما چه؟ چه چیزی بر سر راه آنها قرار گرفته بود؟
سدی که بر سر راهشان قرار گرفت، اینبار درخت نبود. دانش آموزانی بودند که به سه دسته تقسیم شده بودند. عده ای میخواستند راه گودریک گریفیندور را ادامه دهند که ظاهرا روزالین و دملزا نیز جزوشان بودند. عده ی دیگر میخواستند همانطور که روونا گفت، برنامه ریزی کنند.

دابی و اسنیپ، جزو هیچ کدام از این دسته ها نبودند. اسنیپ میخواست زود تر از آن فضای نفس گیر خلاص شود تا به اسلاگهورن تن پرور و آناناس شکری خور برسد. و دابی میخواست بفهمد که در پسِ این مهمانی تاریک چه میگذرد.

- یالا دیگه! خودتون میدونین گودریک گریفیندور چقدر شجاعو بزرگه! میخواین‌ منت یه درخت رو بکشین؟
- وینکی خواست مسلسل بارون کرد! همونطور که گودریک گفت. ولی وینکی جن خوب بود. وینکی به گودریک اهمیت نداد.

وینکی برخلاف تمام مواقع، مسلسلش را در ناکجا آباد کرد و از آن دست کشید.

- دانش آموزا قربان، باید تلاش کرد. درخت باید دید دانش آموزا قربان مهربون بود.

با این حرف دابی، دانش آموز ها اورا در دسته ی طرفداران مامی هلگا قرار دادند. با اینکه او انتخابی نداشت. جیمز سیریوس که حوصله ی منت کشیدن و برنامه ریزی کردن و جنگیدن را نداشت، روی همان شاخه که وینکی به رگبار بسته بود نشست و بسته ی چیپس رژیمی که مامان بزرگ لیلی، برایش آماده کرده بود را باز کرد. صدای خرچ خرچ چیپس زیر دندان های جیمز سیریوس، دهان دانش آموزان را آب انداخت و صدای شکم هایشان را درآورد.

کمی بعد، همه ی دانش آموزان به بسته ی چیپس جیمز سیریوس حمله ور شدند. فضا بسیار تنگ بود. جیمز سیریوس هوار میکشید و اسم لیلی را صدا میزد. در نهایت، لیلی که حس ششمش به او گفته بود جیمز سیریوس کمک میخواهد، وارد راه مخفی شد.

- چی از جون نوه ی من میخواین؟
- نن جون! چیپسمو خوردن!

لیلی طوری به تک تک دانش آموزان نگاه میکرد و با نگاهش آن هارا میخورد، که شلوارشان را خیس کردند. تازه، ادرارشان هم روی ریشه های درخت چکه میکرد.

همین‌که لیلی به اولین مظنون خوردن چیپس های جیمی، یعنی روزالین حمله ور شد، صدای بسیار عجیبی از درخت بیرون آمد.
- خجالت نمیکشید شلوارتون رو خیس میکنید؟

دانش آموزها با خود فکر کردند شاید هلگا و روونا و گودریک باز هم برگشته اند تا آن ها را از این وضعیت نجات دهند. اما هرچه به دوروبرشان نگاه کردند، کسی را نیافتند. صدا که بینهایت شبیه به صدای اسلاگهورن بود، دوباره در گوششان پیچید.

- نشنیدید چی گفتم؟ یکم خجالت بکشید!
- اسلاگهورنه؟
- صداش شبیه خودشه!

لیلی که بسیار بسیار نگران شده بود، جلو تر رفت تا درخت را بررسی کند. وقتی لیلی با خود فکر کرد، فهمید صدا از داخل درخت نمی آید. صدا جایی دور تر از درخت بود. اسلاگهورن از کجا فهمیده بود دانش آموزان برای جاسوسی از او آمده اند؟ او اکنون باید در مراسم یونیکورن پزی اش، درحال خوردن خون یونیکورن میبود. پس شاید این خودِ کامل اسلاگهورن نبود.
- خب ببینید، این صدایی که داریم میشنویم از قبل ضبط... چیز نه یعنی‌... مال گذشتست‌.
- دابی فهمید مامان هری پاتر قربان چی گفت. مامان هری پاتر قربان گفت اسلاگهورن هورکراکس درست کرد.
- هورکراکس دیگه چه کوفتیه؟

کسی حوصله ی توضیح دادن به جادو آموزی که این سوال را پرسیده بود نداشت. پس او هیچ جوابی دریافت نکرد.

- هاهاها، عالی بود. حالا من قراره برم و به اسلا... منظورم خودم بودم، خبر بدم!

صدا طوری غیب شد که اثری از آن نماند. از همین هورکراکس ساختن هم میشد فهمید اسلاگهورن درحال به آن دادن چه نوع دسته گلیست. دابی و تمامی جادو آموزان، حالا باید درگیری ها را کنار میگذاشتند و توصیه ی یکی از بنیانگذاران را انتخاب میکردند تا هرچه سریع تر از راه مخفی عبور کنند و قبل از رسیدن اسلاگهورن به اسلاگهورن، به اسلاگهورن برسند.

خلاصه تا اول این پست: دابی حدس می‌زنه که توی مراسم‌های باشگاه اسلاگهورن اتفاقات عجیبی رخ میده. پس با بعضی جادوآموزها انجمن DA 2.0 رو تشکیل میده تا به رمز و رازهای باشگاه اسلاگهورن پی ببرن. برای اینکه به محل جلسات مرموز اون‌ها برسن، باید از راه مخفی توی تنه‌ی درخت کنار دریاچه عبور کنن. پروفسور اسنیپ که از ناکجا آباد پیدا شده بود، وارد راه مخفی میشه و حالا نوبت اینه که بقیه پشت سرش برن.

- خب... جادوآموز‌های قربان به صف شد! شما رفت و هاگوارتز رو از توطئه‌ها نجات داد. اسم شما تو تاریخ ثبت شد!

جادوآموزها که بچه‌های ساده و پاکی بودن، به این فکر نکردن که قراره چه اتفاقی توی اون مسیر مخفی منتهی به قرارگاه اسلاگهورن، براشون بیوفته. همین‌که ممکن بود اسم‌شون به‌عنوان قهرمان‌های مدرسه به یاد بمونه، باعث می‌شد روح گودریگ تسخیرشون کنه و با شجاعتی بیش از پسر شجاع و حتی پدرش، آماده‌ی ورود به اون مسیر تنگ و تاریک بشن!

اما درست لحظه‌ای که روزالین به عنوان اولین نفر خواست از داخل سوراخ ایجاد شده عبور کنه، یکی از شاخه‌های درخت دراز شد و جلوش رو گرفت.

- اهم... الان باید چی‌کار کنم؟

دابی به سرعت جلو میاد و شاخه رو بررسی می‌کنه.
- نکنه درخت قربان رد شدن ما رو نخواست؟

یکی که برخلاف بقیه به‌جای روح گودریک، روح روونا درش حلول کرده بود، به سرعت دستش رو بالا میاره و میگه:
- از اون جهت که درخت‌ها موجودات زنده هستن، این نظریه کاملاً ممکنه!

دابی خودش می‌دونست که نظریه‌‌اش ممکنه؛ چیزی که نمی‌دونست این بود چطور می‌تونستن از سد درخت رد بشن!
- کسی ایده نداشت که چطور رد شد؟
- چرا! وینکی بهترین ایده رو داشت!

وینکی که حوصله‌ی نقشه کشیدن و بررسی کردن و تحلیل شرایط رو نداشت، مسلسلی که قاچاقی وارد مدرسه کردن رو ظاهر می‌کنه و بدون هیچ‌گونه هشداری، درخت و شاخه‌ی مزاحمش رو به رگبار می‌بنده. برای چند لحظه، موفق می‌شه و اون شاخه از جلوی ورودی کنار میره؛ اما سریع با شاخه‌ی تنومندتری جایگزین میشه!

- بابا نکنین الان بید کتک‌زن درون این درخته می‌زنه بیرون!

همه تصمیم می‌گیرن برای چند لحظه از درخت فاصله بگیرن تا مبادا با هنرهایی که احتمالاً در اثر همسایگی با بید کتک‌زن یاد گرفته، مورد ضرب و شتم قرار بگیرن. درسته که قهرمان شدن براشون مهم بود، ولی جون‌شون بیشتر اهمیت داشت!

همه به فکر فرو می‌رن تا بلکه راه چاره‌ای برای رد شدن پیدا کنن؛ ولی نتیجه باب میل نبود و هیچ راه عاقلانه‌ای به‌دست نیومد.

- به درخت حمله ببرین و شکستش بدین تا بتونین رد بشین! البته ممکنه بمیرین ولی حداقل به‌عنوان یک قهرمان شجاع می‌میرین!

جادوآموزها شنیده بودن که روح بنیان‌گزارها هنوز اون اطراف می‌چرخن؛ اما فکر نمی‌کردن چیزی به جز یک شایعه باشه و یا اصلاً بتونن ببینن‌شون! اما درست مثل همه چیز، این هم برخلاف انتظارات‌شون پیش رفته بود و با قیافه‌های شگفت‌زده به روح گودریگ گریفیندور که به نوعی خودکشی ترغیب‌شون می‌کرد، زل زده بودن!
فکر می‌کردن دیگه ممکن نیست اتفاق عجیب‌تری بیوفته که این بار روح روونا ظاهر می‌شه.
- صد بار بهت گفتم اول باید برنامه‌ریزی کرد و بعداً یک کاری رو انجام داد! نکنه می‌خوای این بچه‌ها رو به کشتن بدی گودریگ؟!

درست لحظه‌ای که ممکن بود جنگی بین روونا و گودریگ آغاز بشه، روح مامی هلگا هافلپاف اونا رو از هم جدا می‌کنه و لبخند دلنشینی می‌زنه.
- جادوآموزهای قشنگم! درخت‌ها هم مثل آدم‌ها حس دارن. شاید بتونین با کمی مهربونی، راضیش کنین تا راه رو براتون باز کنه.

بنیان‌گزارها خیلی زود ناپدید میشن و ارتش دامبلدور رو تنها می‌ذارن. حالا وقتش بود که اونا به توصیه هلگا عمل کنن و ببینن آیا موفق خواهد شد یا نه!

روزالین در حالی که با حرص به شکاف باریک پشت ریشه خیره شده بود، نفس عمیقی کشید و با نگاهی به دابی گفت: «اگر چیزی در آنجا باشد که گریفیندور را پنجاه امتیاز عقب بیندازد، ارزش ریسک را دارد.»

جیمز سیریوس پاتر با لحنی طعنه‌آمیز گفت: «مراقب باش، شاید آن طرف، اسلاگهورن منتظرت باشد با یک کاسه آناناس شکری‌خور!»

اما قبل از اینکه روزالین پاسخی بدهد، صدایی سرد و آشنا از پشت سرشان پیچید که همه را میخکوب کرد:

«چقدر تأسف‌بار. اینجا دارید درباره‌ی یک انجمن مخفی بحث می‌کنید، در حالی که حتی نمی‌دانید چه کسی پشت سرتان ایستاده است.»

همه با هم برگشتند. سوروس اسنیپ، با همان عبای بلند و چهره‌ی همیشه‌ی عبوس، در سایه‌ی یکی از درختان کهنسال ایستاده بود و با نگاهش، تک‌تک آن‌ها را زیر نظر داشت.

دابی که از دیدنش جا خورده بود، با ترس گفت: «پروفسور اسنیپ قربان! دابی فکر کرد شما در کلاس معجون‌سازی هستید!»

اسنیپ با لحنی یکنواخت و سرد پاسخ داد: «کلاس معجون‌سازی تعطیل شد. یکی از دانش‌آموزان، ظاهراً فکر کرده بود که می‌تواند به جای معجون، یک بمب خانگی درست کند. مجبور شدم کلاس را نیمه‌کاره رها کنم و برای جلوگیری از نابودی هاگوارتز، اینجا را چک کنم.»

نگاهش به روزالین که کنار شکاف ایستاده بود، دوخته شد و با لحنی پر از کنایه گفت: «و تو، خانم اورست، اگر فکر می‌کنی می‌توانی با ورود به آن شکاف، ما را از شرِّ صدای جیمز سیریوس پاتر نجات دهی، سخت در اشتباهی. آن صدا، از هر دری که باز شود، می‌آید.»

جیمز با عصبانیت گفت: «خب، قرار بود به باشگاه اسلاگهورن برسیم، نه اینکه زیر سؤال برویم!»

اسنیپ با لبخندی که بیشتر شبیه اخم بود، پاسخ داد: «باشگاه اسلاگهورن؟ پاتر، اگر اسلاگهورن بخواهد تو را ببیند، خودش پیدایت می‌کند. حالا، اجازه بده من نگاه کنم ببینم در آن شکاف چه خبر است.»

با همان خونسردیِ همیشگی، اسنیپ از کنار روزالین و دابی عبور کرد و به لبه‌ی شکاف نزدیک شد. چشمانش را تنگ کرد و با نگاهی دقیق، به عمق آن خیره شد. ناگهان، چیزی چشمش را گرفت؛ یک تابلو کوچک که در میان ریشه‌ها پنهان شده بود.

با زمزمه‌ای که برای خودش بود، گفت: «اینجا، نوشته‌ای هست... "باشگاه فقط برای کسانی که رمز را بدانند."» اسنیپ نگاهی به جمعیت انداخت و با لحنی خونسرد گفت: «خب، کسی هست که این رمز را بداند؟ یا باید من به تنهایی این معما را حل کنم؟»

دابی که از هیجان به خود می‌لرزید، فریاد زد: «دابی می‌تواند کمک کند، قربان!»

اسنیپ با نگاهی از سرِ تحقیر، دابی را نگاه کرد و گفت: «من ترجیح می‌دهم خودم این کار را انجام دهم، دابی. به هر حال، تو در این مأموریت، بیشتر به درد خوردن آناناس شکری‌خور می‌خوری!»

اسنیپ بدون اینکه نگاهی به کسی کند، چوبدستی‌اش را در دست گرفت و شروع کرد به بررسی خطوط حک‌شده روی تابلو. چشمانش را بست و با لبانی که به سختی حرکت می‌کرد، کلماتی را زمزمه کرد که کسی نفهمید.

ناگهان، تابلوی چوبی شروع به لرزیدن کرد و سطح آن مانند آبی در حال جوشیدن شد. حروفی بر روی آن ظاهر شدند که تا چند ثانیه پیش وجود نداشتند:

«این باغ به روی آنانی باز است که از مرگ نترسند.»

اسنیپ با حالت تأمل‌برانگیزی کلمات را تکرار کرد و پس از چند لحظه سکوت، گفت: «بسیار خوب. مرگ...»
نگاهش به جمعیت دوخته شد و لبخندی که کمتر کسی آن را دیده بود، بر لب داشت:
«فکر می‌کنم وقت آن رسیده که بهترین ترس‌ها را به کار بگیریم.»

و با یک حرکت ناگهانی چوبدستی، نوری از نوک آن بیرون زد و به شکاف برخورد کرد.

زمین زیر پایشان شروع به لرزیدن کرد، درختان کهنسال به هم می‌کوبیدند و شکاف باریک، به‌آرامی بازتر و بازتر شد تا جایی که فضایی وسیع و تاریک، پر از نورهای ملایم و معلق، نمایان شد.

جیمز که از شدت هیجان نفسش بند آمده بود، گفت: «چکار کردی؟!»

اسنیپ چوبدستی را پایین آورد و با صدای یکنواختی که بر سنگینی لحظه افزود، پاسخ داد:
«کلید هر دری، درکِ ترس است. بیشتر مردم از مرگ می‌ترسند... اما من، در طول سال‌ها آموخته‌ام که گاهی تنها راه باز کردن یک در، ایستادن پشت آن است.»

دابی با چشمانی گرد شده، به فضای بازشده خیره شد و با هیجان فریاد زد:
«دابی باور نمی‌کند! دابی فکر می‌کرد فقط کتاب‌های مرلین چنین دری داشته باشند!»

اسنیپ بدون اینکه به کسی نگاه کند، با لحنی سرد و برنده گفت:
«کتاب‌های مرلین را باید به کسانی سپرد که بلدند ازشان استفاده کنند. حالا اگر حوصله دارید، وارد شوید. اما از همین حالا بدانید: ممکن است آنچه داخل است، چندان به دلخواهتان نباشد.»

و با گام‌های آهسته و مطمئن، اولین نفری بود که وارد فضای تاریک و نورانی شد.

دابی که می‌دانست مدیر هاگوارتز بودن و داشتن ارتش دامبلدور تو پوینت او کار راحتی نیست، سینه‌اش را سپر کرد و از میان بوته‌ها بیرون آمد. گل و لای و چند برگ خشک به سر و لباسش چسبیده بود و قیافه‌اش بیشتر از مدیر مدرسه، شبیه کسی بود که سه روز در جنگل گم شده.

همان لحظه یکی از جادو آموزان که اول اسمش جیمز سریوس پاتر است برایش شعری خواند.
-به من می‌گن بتمنی، دل نمی‌دم سرسری…

دابی همان‌جا خشکش زد، گوش‌هایش پایین افتاد و با نگاهی که شم مدیریتیش را انتقال بدهد به جمع نگاهی انداخت.
-چه کسی جرعت کرد، این شعر رو برای دابی قربان بخونه؟!

جیمز سیریوس پاتر دستش را بالا برد.
-من.

دابی با دیدنش چشم‌هایش را ریز کرد.
-ای جیمز سیریوس پاتر قربان! نکند جیمز قربان با اسلاگهورن آناناس شکری‌خور دستش توی یک کاسه بود؟!
-نه دابی. من هرجا بابا مرلین باشه، هستم!

دابی چند لحظه به او خیره ماند.
-دابی عاشق هری پاتر قربان بود، ولی جیمز سیریوس پاتر قربان حواسش رو باید جمع کرد!

جیمز خندید.
-دابی قربان، فکر کنم اول باید اون انجمن مخفی رو پیدا کنیم، بعد به بتمنی بودن مدیریت هاگوارتز رسیدگی کنید.

دابی ناگهان انگشتش را بالا برد.
-جیمز قربان برای اولین بار تو زندگی یه حرف درست زد!

همه دوباره به شکاف باریک پشت ریشه نگاه کردند.

یکی از جادوآموزان از بین جمعیت گفت.
- این شکاف خیلی تنگه، هیچ‌کدوممون نمی‌تونیم بریم.

دابی شروع کرد به برانداز کردن جادوآموزها. قدبلند، متوسط، قدبلند، متوسط…
-دابی قربان مدیر خوبی بود، امنیت مالی، جانی و روحی نداشته ی جادوآموزان برای دابی اهمیت داشت، دابی قربان قول داد، یک نفر رو پیدا کرد!

نگاهش روی روزالین ثابت ماند.
-روزالین قربان!

روزالین ابرو بالا انداخت.
-من؟

جیمز نگاهی به شکاف انداخت و بعد به روزالین.
-خب… منطقیه.

روزالین با اخم نگاهش کرد.
-چی منطقیه، جیمی؟
- هیچی. فقط می‌گم از نظر… قد، برای مامورت ارتش دامبلدور تو پوینت او مناسبی.
-جیمز!

دابی با هیجان جلو آمد.
-روزالین قربان! شما قد بسیار مناسبی برای این ماموریت داری!
-یعنی قدم کوتاهه؟
-دابی نگفت کوتاه! دابی گفت… کم‌ارتفاع!

روزالین با حرص کوهی اش به دابی نگاه کرد.
-خیلی ممنون.

دابی دست‌هایش را به هم زد.
-پس تصمیم گرفته شد! روزالین قربان وارد راه مخفی شد و حقیقت انجمن اسلاگهورن رو کشف کرد!
-و اگه نخوام؟

دابی لحظه‌ای فکر کرد.
-دابی به انتخاب جادوآموز قربان احترام گذاشت.
-واقعا؟
-بله! دابی مدیر خوبی بود.

بعد با لبخند اضافه کرد.
-ولی دابی قربان پنجاه امتیاز از گریفیندور کرد.
-دابی!

روزالین با حرص به شکاف نزدیک شد.
-دابی میدونست جادوآموز قربان همکاری می‌کنه!

روزالین روبه‌روی شکاف ایستاد و نگاهی به آن انداخت.

همین‌طور که دانش‌آموزان کنار دریاچه راه می‌رفتند و هر درخت پیر و نیمه‌پیر و حتی یک بوته‌ی نسبتاً چروک را با سوءظن نگاه می‌کردند، دابی جلوتر از همه می‌دوید و هر چند قدم یک بار می‌ایستاد و با جدیت به تنه‌ی درختی نگاه می‌کرد و اگر تنه‌ی درخت سوراخی داشت، آن را مدرک قطعی و اگر نداشت، مدرک قطعی‌تری برای وجود سوراخی که هنوز پیدا نشده بود می‌دانست! یکی از دانش‌آموزان به یک درخت اشاره کرد که تنه‌اش آن‌قدر کلفت بود که سه نفر باید دست‌هایشان را باز می‌کردند تا دورش حلقه بزنند، اما دابی همان لحظه ردش کرد، چون درخت بیش از حد معمولی به نظر می‌رسید و چیزهای خیلی معمولی معمولاً خطرناک‌ترین چیزها بودند، چون اگر خطرناک نبودند، کسی به آن‌ها شک نمی‌کرد و اگر کسی به آن‌ها شک نمی‌کرد، می‌توانستند خیلی راحت خطرناک باشند و اگر خیلی راحت خطرناک بودند، پس احتمالاً همان درخت نبود، چون پروفسور اسنیپ هیچ‌وقت چیزی را آن‌قدر راحت لو نمی‌داد که یک جن خانگی بتواند پیدایش کند.

بعد از حدود نیم ساعت جست‌وجو، یکی از دانش‌آموزان پایش به ریشه‌ی درختی گیر کرد و با صورت رفت توی گل. دابی که از دیدن این صحنه به شدت تحت تاثیر قرار گرفته بود، فهمید که بالاخره به درخت مورد نظر رسیده‌اند، چون هر درخت دیگری ممکن بود ریشه داشته باشد، اما این یکی باعث شده بود یک جادوآموز به زمین بخورد و در مأموریت‌های سری، زمین خوردن هیچ‌وقت اتفاقی نبود. جادوآموز بیچاره بلند شد، گل را از روی صورتش پاک کرد و تازه متوجه شد پشت همان ریشه، شکافی باریک میان تنه و زمین وجود دارد؛ شکافی که آن‌قدر باریک بود که حتی یک گربه هم با اعتمادبه‌نفس واردش نمی‌شد، چه رسد به جادوآموزان عضو ارتش DA 2.0 که شامشان را تازه خورده بودند.

- جادوآموزهای قربان گوش کرد... انگار که صدایی اومد.

دابی زانو زد و گوشش را روی تنه‌ی درخت گذاشت و چند لحظه گوش داد. صدایی نمی‌آمد و همین سکوت باعث شد که دابی بچسبد به فلسفه یگانه‌اش.

- معلوم بود که صدایی نداد! چون اگه صدایی می‌داد، بازهم معلوم شد که غیرعادی بود و پروفسور اسلاگ قربان خوب طراحی نکرد!

بنابراین دابی با اطمینان اعلام کرد که پشت درخت یک راه مخفی وجود دارد و شروع کرد با دو دست تنه را هل دادن. البته تنه تکان نخورد، اما دابی تکان خورد و با همان شتابی که می‌خواست درخت را جابه‌جا کند، خودش عقب رفت و با سر داخل بوته‌ها افتاد.

-تو گفت به یخچال نوشیدنی وینکی دستبرد زد؟

وینکی که تا الان مثل یک جن خونگی خوب یه گوشه نشسته بود و اجزای مسلسل‌شو تمیز می‌کرد، با شنیدن اسم یخچال نوشیدنی مثل تله شیطان روی آتیش از جا پرید و در کسری از ثانیه مسلسل آماده به شلیکش رو روی صورت نورا پردفورت از همه جا بیخبر گذاشت.
-چطور جرات کرد؟
-مممممن ن ن ن ن نه... پرررر رو فووو سووور اسلاگهورن بو...
-وینکی دزد نوشیدنی رو تبدیل به آبکش کرد.

دابی که حس کرده بود به عنوان مدیر مدرسه باید جلوی تیراندازی و قلدری بایسته و نذاره کسی، جز خودش، به جادوآموزا زور بگه جلوی مسلسل وینکی پرید و دستهاش رو باز کرد.
-وینکی باید به اعصابش مسلسل بود.
-دابی رفت کنار تا آبکش نشد. وینکی سر نوشیدنی شوخی نداشت.
-وینکی جن خرفت، جادوآموز بچه‌سال نوشیدنی نخورد، اسلاگهورن نوشیدنی خورد و سالها اونو از یخچال جن ها دزدید. دابی نباید زیرآب معلم خودش رو زد. دابی بد.

دابی مسلسل وینکی رو قاپید و خودش رو کتک مفصلی زد و وینکی هم که مسلسلش دابی‌ای شده بود ست چاقوهای اشپزخونه رو از جیبش درآورد و به سمت در اتاق ضروریات دوید.
-وینکی اسلاگهورن پلید رو پیدا کرد. وینکی با مشت تو دهن اسلاگهورن پلید زد.

-پیست، میگم... اسنیپ نگفت یه راه مخفی از تنه ی درخت کنار دریاچه به مهمونی های اسلاگهورن میره؟
-پروفسور اسنیپ پسرم!

دابی کمی گیج و کبود شده بود اما هنوز یادش نرفته بود که وقار مدیریت رو حفظ کنه.

-هرچی، پس یعنی باید درخت کنار دریاچه رو پیدا کنیم. نه اینکه بریم توی دریاچه!
-اوه، اینجوری خیلی راحت تره.
-امیدوارم این درخت مثل بید کتک زن نباشه.

-بید کتک زن هم دل داره پسرم!
-

جادوآموزان که خیالشون از رفتن توی دریاچه سیاه و جنگیدن با هیولاها و مردم دریایی و جک و جونورای گوشتخوارش راحت شده بود به سمت کناره ی دریاچه رفتن تا درخت پیر رو پیدا کنن و به مهمانی اسلاگهورن نفوذ کنن. اما همه چیز به اون سادگی که فکر می‌کردن هم نبود.

بعضی دانش‌آموزها توی ذهنشون داشتن برنامه می‌ریختن که چجوری بدون مردن می‌تونن برن توی دریاچه، و بعضی‌ها هم داشتن نزدیک‌ترین راه فرار رو آنالیز می‌کردن... بعضی‌هاشون هم...

شترق!

دانش‌آموزها از دنیای ذهنیاتشون خارج شدن و سرهاشون رو سمت در اتاق ضروریات چرخوندن.

پیـــــــــــــــــــــو!

هیچ‌کدوم از دانش‌آموزها نتونستن تشخیص بدن چه چیزی در اتاق رو با صدایی به این مهیبی باز کرده. چون اون چیز داشت با سرعتی که توانایی رقابت با سرعت نور رو داشت به در و دیوار می‌خورد و جا به جا می‌شد. تنها اثری که چیز مشکوک از خودش به جا می‌ذاشت ترک‌ها بالا بلندی روی دیوار بود. دابی با دیدن شی مجهول اولین فکر رو که به ذهنش رسید با صدای بلند تکرار کرد.
- پروفسور اسلاگهورن قربان حمله کرد! قرارگاه DA.02 لو رفت!

دانش‌آموزها حتی فرصت نکردن از جاشون جم بخورن! همون چیز محکم به لوستر خورده بود و صدای آخ اوخش به گوششون می‌رسید. اونقدر محکم لوستر رو بغل گرفته بود انگاه جونش به جون لوستر بنده؛ که همینطور هم بود. پچ‌پچ‌های دانش‌آموزا ها بالا رفت؛ هر کدوم داشتن از حداکثر داششون برای فهمیدن اینکه چی اون بالا لوستر رو بغل کرده استفاده می‌کردن.

- به نظرت آدمه؟
- مهم نیست آدمه یا نه! به نظرم بدجوری مشکوک میاد!
- طبق این نقشه، مسلما آدمه! ببین چقدر حالتاشون به هم نزدیکه...
- ای بابا! اون رو که چپه گرفتی!

صدای ترک برداشتن سقف اتاق ضروریات فقط برای مدیر مدرسه قابل شنیدن بود؛ حتی توی همهمه‌ی دانش‌آموزها! دابی با نگرانی به سقف نگاه می‌کرد که لوستر با صدای وحشتناکی روی زمین فرد اومد...

خوشبختانه لوستر روی دانش‌آموزی فرود نیومد، ولی متاسفانه با بخش عمده‌ای از سقف فرود اومد و ضربه‌ی سنگین مالی به هاگوارتز زد. هوا پر گرد و خاک بود و چند نفر از طبقه‌ی بالا داشتن از سوراخ عریض کف پاشون به افراد طبقه‌ی پایین نگاه می‌کردن. هر چند دانش‌آموزهای طبقه‌ی به سرفه افتاده بودن و تا چند سانتی‌متر جلوترشون رو نمی‌دیدن. چه برسه به طبقه بالا!

- دیر که نکردم؟

گرد و خاک خوابید و صحنه‌ای روبه‌روی دانش‌آموزها پدید اومد. نورا پردفوت، عضو بی‌خبری از اولین گروه چهار، در حالی که با افتخار و اقتدار یه جوراب پشمی رو مثل جام بالای سرش نگه داشته بود به جمع دانش‌آموزها پیوسته بود! نگاه با شوقش رو بین دانش‌آموزها چرخوند و بجز چشم غره نصیبش نشد...
- تقصیر باد مخالف بود! بعد جلسه اول منو برد آشپزخونه! کنار سطل‌زباله گیر کرده بودم. نمی‌دونین چقدر منتظر باد موافق بودم تا منو نجات بده... راستی یه بار دیدم پروفسور اسلاگهورن شبونه اومدن و از یخچال نوشیدنی‌ها یه چیزی برداشتن و بردن! شما ها متوجه شدین چی بود؟

گروه اول، دوم، سوم و چهارم نمی‌دونستن چرا باید به دریاچه برن؛ حتی خود دابی هم نمی‌دونست که اونا چرا باید همچین کاری کنن! دابی با خودش فکر می‌کرد که این ندونستن‌ها باید از عوارض عروسک خیمه شب‌بازی بودن باشه.

- ولی چرا باید بریم تو دریاچه؟

شاید گروه اول راضی بود بدون هیچ سوالی بره توی دریاچه و رازش رو کشف کنه، گروه دوم یکم می‌ترسید و گروه سوم شک داشت، اما گروه چهارم نمی‌خواست توسط موجودات آبزی دریاچه خورده بشه!

- اگه ماهی‌های گوشت‌خوار بخورن‌مون چی؟
- مگه دریاچه ماهی گوشت‌خوار داره؟
- اگه روح دریاچه اجازه نده بیایم بیرون چی؟ اگه تا ابد توی دریاچه زندانی بمونیم چی؟!

دابی جن آزاد خوبی بود. ولی این دلیل نمی‌شد که مدیر مدرسه‌ی خوبی هم باشه. برای دابی هیچ چیز مهم‌تر از رمز‌گشایی اسرار باشگاه اسلاگهورن نبود! حتی جون جادوآموز‌های زیر سن قانونی!

- جادوآموز‌های قربان! مرگ در راه هاگوارتز قربان جهاد بود!

ولی آیا این برای جادوآموزهای ترسیده کفایت می‌کرد؟ نه! پس دابی سعی می‌کنه که به شکل دیگه‌ای جاسوس‌هاش رو راضی کنه.
- دابی به همه‌ی جادوآموزهای قربان امتیاز اضافی داد؟

حتی این وعده‌ی بزرگ هم جادوآموزها رو ترغیب نکرد. به هر حال اگه توی دریاچه می‌مردن امتیاز اضافه به چه دردشون می‌خورد؟ قرار بود عکس جام گروه‌ها رو روی سنگ قبرشون هک کنن؟

- اصلاً چرا باید به حرف پروفسور اسنیپ گوش کنیم؟ شاید داره با پروفسور اسلاگهورن همکاری می‌کنه!

دابی شاید به امنیت جادوآموزهاش اهمیت نمی‌داد، اما تربیت‌ کردن‌شون براش در اولویت قرار داشت. هیچکس حق نداشت به اساتید دابی توهین کنه!

- شرلوک هلمز قربان نباید به پروفسور اسنیپ قربان شک داشت! پروفسور اسنیپ قربان به ما کمک کرد.

به نظر می‌رسید که اعضای ارتش دابی دامبلدور دارن وقت رو تلف می‌کنن. اونا باید هرجه زودتر محل برگزاری جلسات و مهمونی های باشگاه اسلاگهورن رو پیدا می‌کرد.

اتاق ضروریات، همان شب، پس از تقسیم گروه‌ها...

دانش‌آموزان با چشمانی گرد شده به دابی خیره شده بودند. گروه چهارم برای جوراب پشمی؟ این آخرین چیزی بود که انتظار داشتند بشنوند. اما پیش از آنکه کسی بتواند سؤالی بپرسد، دابی با ضربه‌ای دیگر بر منوی غذا، ناپدید شد و آنها را با سؤالاتی بی‌پاسخ تنها گذاشت.

نویل لانگ باتم که تازه به جمع اضافه شده بود، نگاهی به بقیه انداخت و گفت:

· من یک نفر را می‌شناسم که همیشه چیزهایی می‌داند که بقیه نمی‌دانند...
· یکی از دختران هافلپافی پرسید
- کی؟
· اسنیپ.

بحثی کوتاه میان اعضا درگرفت. بعضی می‌گفتند اسنیپ قابل اعتماد نیست، بعضی دیگر می‌گفتند در این شرایط، هر کمکی بهتر از هیچی است. در نهایت، رأی گیری کردند و تصمیم گرفتند نزد او بروند.

_____

چند دقیقه بعد، در راهروی طبقه‌ی هفتم...

دانش‌آموزان اسنیپ را در انتهای راهرو پیدا کردند. او پشت به آنها ایستاده بود و مشغولِ تماشایِ نقاشیِ متحرکی بود که در آن، یک جادوگرِ مسن تلاش می‌کرد با چوبدستی‌اش پروانه‌های کاغذی را شکار کند. صدایِ پاها که به گوش رسید، حتی به پشت‌سرش نگاه نکرد.

· بدون اینکه برگردد گفت
- اگر دنبالِ دابی می‌گردید، رفته تویِ آشپزخانه تا با جن‌هایِ خانگی حرف بزند. ولی اگر دنبالِ جوابِ سؤال‌هایِ خودتان هستید، اینجا نیست که باید بگردید.

دانش‌آموزان با تعجب به هم نگاه کردند.

· یکی از پسران گریفیندوری گفت
- چطوری می‌دونی ما دنبال چی هستیم؟!

این بار اسنیپ برگشت. نگاهی سرد و حساب‌شده به جمع انداخت و لبخندی کوتاه روی لبانش نشست؛ لبخندی که هیچ گرمی نداشت.

· چون شماها هر وقت سردرگم می‌شید، اولین جایی که می‌آیید، پیشِ کسی است که حرف‌هایش را نمی‌فهمید. امیدوارید که من چیزی بگویم که شماها را به فکر فرو ببرد. نه این‌که راه‌حل به شما بدهم.

نویل که جلوتر از بقیه ایستاده بود، پرسید:

· خب ... پس چی به ما می‌دی؟

اسنیپ لحظه‌ای به نقاشی پشت‌سرش نگاه کرد که پروانه‌های کاغذی تازه از دستِ جادوگرِ مسن فرار کرده بودند. بعد به سمتِ پنجره‌ی انتهایِ راهرو رفت. از آنجا، محوطه‌ی قلعه کاملاً پیدا بود. درختِ کهنه‌ای کنارِ دریاچه، در میانِ نورِ مهتاب می‌درخشید.

· به آن درخت نگاه کنید. می‌بینیدش؟
· آره... درختِ کهنه‌ی کنارِ دریاچه...
· نه، درختِ کهنه‌ی کنارِ دریاچه‌ی مصنوعی. همان دریاچه‌ای که بعضی‌ها می‌گویند ته‌اش یک تونلِ مخفی به اتاقِ اسلاگهورن دارد. البته بعضی‌ها چیزهایِ دیگری هم می‌گویند...

یکی از دانش‌آموزان با چشمانی گرد شده پرسید:

· یعنی باید بریم زیرِ آب؟!

اسنیپ با بی‌تفاوتی کامل و بدون اینکه نگاهش را از درخت بردارد، جواب داد:

· من نگفتم بروید. من فقط گفتم بعضی‌ها چنین چیزی می‌گویند. حالا اینکه شماها چه نتیجه‌ای از این حرف بگیرید، ربطی به من ندارد.

و بعد، درست موقعی که دانش‌آموزان منتظرِ توضیحِ بیشتری بودند، به سمتِ نقاشی برگشت و دوباره مشغولِ تماشایِ آن شد، انگار که هیچ‌کس آنجا نیست.

دانش‌آموزان چند لحظه سردرگم ماندند. نویل زیرِ لب زمزمه کرد:

· یعنی واقعاً باید بریم تویِ دریاچه؟!

یکی از دخترها جواب داد:

· نمی‌دونم... ولی اسنیپ هیچ‌وقت بی‌دلیل چیزی نمی‌گه. اگه به ما گفته که بعضی‌ها این حرف رو می‌زنن، یعنی خودش هم حداقل یه گوشه‌ای از ماجرا رو می‌دونه.

آن‌ها به هم نگاه کردند و انگار بی‌آنکه حرفی بزنند، به توافقی مشترک رسیدند. یکی از پسرها گفت:

· بریم به بقیه خبر بدیم. باید برای یه سفرِ زیرآبی آماده بشیم.

دانش‌آموزان به سمتِ پله‌ها حرکت کردند. در میانِ رفتن‌شان، نویل یک بار به عقب نگاه کرد. اسنیپ هنوز پشت به آنها بود و مشغولِ تماشایِ نقاشی. اما انگار برای یک چشم‌به‌هم‌زدن، سایه‌ای از لبخند بر لبانش نشست.

_____

اتاق ضروریات، نیم ساعت بعد...

وقتی دانش‌آموزان به اتاق برگشتند، دابی را در حالی پیدا کردند که روی میز نشسته بود و با چوبدستی‌اش به منوی غذا ضربه می‌زد. جنِ خانگی با شنیدن خبر، گوش‌هایش تیز شد.

· اسنیپ قربان گفت بروند تویِ دریاچه؟!
· دقیقاً نگفت برویم. گفت بعضی‌ها می‌گویند...

دابی با هیجان از جا بلند شد.

· دابی می‌دونه اسنیپ قربان کیه! اون همیشه حرف‌های عجیب می‌زنه که بعداً معلوم می‌شه درست بوده! مثلاً یه بار به هری پاتر قربان گفته بود «مراقب باش، بعضی‌ها می‌گن چوبدستی‌ها روح دارن» و بعد هری پاتر قربان فهمید که چوبدستی‌اش واقعاً از پرِ ققنوسِ دامبلدور ساخته شده! پس اگه اسنیپ قربان گفته بعضی‌ها می‌گن، یعنی ...
· یعنی چی دابی؟

چشمانِ دابی برق زد:

· یعنی دابی و ارتش دامبلدور تو پوینت او باید بروند تویِ دریاچه!

دانش‌آموزان به هم نگاه کردند. بعضی از چهره‌ها نشان از تردید داشت، بعضی دیگر از هیجان. نویل جلو آمد و گفت:

· ولی دابی، اگه اسنیپ اشتباه کرده باشه چی؟ اگه تویِ دریاچه هیچ‌چیزی نباشه؟

دابی نگاهی عمیق به نویل انداخت و با لحنی که سعی می‌کرد شبیهِ یک مدیرِ بزرگ باشد، گفت:

· دابی فکر می‌کنه... نبودنِ مدرک، خودش بزرگ‌ترین مدرکه. اگه هیچ‌چیزی تویِ دریاچه نبود، یعنی خیلی خوب پنهانش کردن. ولی اگه چیزی بود، یعنی ...
· یعنی چی دابی؟
· یعنی دابی باید گروه‌ها رو دوباره تقسیم کنه! گروه اول می‌رن تویِ دریاچه. گروه دوم، گروه اول رو تعقیب می‌کنن تا مطمئن بشن غرق نشدن. گروه سوم، گروه دوم رو تعقیب می‌کنن تا مطمئن بشن گروه دوم گروه اول رو درست تعقیب می‌کنن. و گروه چهارم...

دابی مکثی پرابهت کرد و نگاهی به چهره‌های منتظر انداخت.

· گروه چهارم باید برای بقیه گروه‌ها حوله‌های گرم و نرم بیارن! چون تویِ آب سرده!