هری پاتر نخستین مرجع فارسی زبان داستان های شگفت انگیز هری پاتر

هری پاتر نسخه موبایل


در حال دیدن این عنوان:   1 کاربر مهمان





پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: امروز ۴:۵۴:۱۶

هافلپاف

آرتمیسیا لافکین


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۳ پنجشنبه ۷ تیر ۱۳۹۷
آخرین ورود:
امروز ۴:۵۴:۱۵
گروه:
کاربران عضو
هافلپاف
ایفای نقش
پیام: 34
آفلاین
هاگزهد

در میخانه هاگزهد غوغایی بپا بود. با اضافه شدن چن غذای مشنگی و ترکیب بعضی‌هاشون با غذای جادوگری آن هم با نصف قیمت باعث شده بود جادوگران ندیدبدید گشنه با کله به هاگزهد هجوم بیارن. یک شب تابستانی بود و هوا بسیار گرم و با این اوضاع در داخل میخانه که جمعیت در آن موج می‌زد اصلاً نمی‌توانستی نفس بکشی! من درون میزی که جمعیت زیادی بزور خودشان را در آن جا کرده بودنند به سختی نشسته بودم و نوشیدنی کره‌ای الکل‌دار (مخصوص بزرگسالان) را می‌نوشیدم. آن هم چه نوشیدنی! نصفش را روی خودم می‌ریختم! نمی‌دانم لیوان چندمم بود هرچه بود می‌دانستم به اندازه‌ای خورده‌ام که مست شوم!

وقتی آخرین لیوان نوشیدنی کره‌ای الکل‌دارم را تمام کردم تصمیم گرفتم یک غذای مشنگی امتحان کنم.
-هی یه هات داگ و ساندیچ کالباس لطفاً!

مدتی می‌گذره تا گارسونی که درون سینی سفارشاتش گم شده پیداش بشه و ساندویچ‌ها را جلویم، روی میز انداخته و برود! حسابی گشنه‌ام شده پس هات داگ و ساندویچ کالباس رو کنار هم قرار می‌دم و به هردوشو یه گاز گنده می‌زنم. به سختی لقمه رو می‌جوم و اون رو قورت می‌دم و به مزه‌اش فکر می‌کنم... مستی از سرم می‌پره و سریع جمعیت رو کنار می‌زنم و وارد دسشویی میشم! از بس جمعیت اونجا زیاده که حیا رو کنار می‌زارم و همون جلوی در بالا می‌آرم و بعد هم زود از آنجا خارج می‌شوم. به زحمت میزم رو پیدا می‌کنم و دنبال ساندویچ‌هام می‌گردم ولی می‌بینم ساندویچ‌ها رو یه فسقل‌بچه خورده و الآن داره انگشتاشو می‌لیسه! اما من اونا رو برای دادگاهی کردن لازم داشتم! برای همین با عصبانیت بطرف آشپزخونه می‌رم و درشو با لگد باز می‌کنم.

رو به جن‌های خونگی می‌گم:
-یالا باشین یه سبد و تعدادی سوسیس و کالباس بهم بدین!
-ببخشید بانو که جسارت می‌کنیم! ولی می‌شه بگید برای چی می‌خواید؟
-برای دادگاهی اونها و سپس اعدام کردنشون!

همین موقع تعدادی قارچ و گوشت مرغ از توی ظرف‌هاشون می‌آن بیرون و می‌گن:
- چه جالب! دادگاهی سوسیس و کالباس! می‌شه ماعم به دادگاه بیایم و علیهشون شهادت بدیم تا زودتر اعدام شن؟!

لبخندی روی صورتم می‌شینه.
-با کمال میل!

همون موقع یه جن با سوسیس و کالباس‌های جیغ‌زنونی که سعی می‌کردن از دستش فرار کنن بهم نزدیک می‌شه و یه جن دیگه بهم یه سبد می‌ده؛ منم شروع می‌کنم تا قارچ‌ها و گوشت مرغ‌های داوطلب رو جدا کنم و با سوسیس و کالباس‌ها داخل سبد بریزم و مجهز به دادگاه برم!

هاگوارتز

الآن وسط هاگوارتز ایستاده‌ام و بلاتکلیف موندم که کدوم دادگاهی مواد غذایی رو محاکمه می‌کنه که یهو یاد دادگاه پروفسور گانت می‌افتم و در حالیکه توی دلم از مرلین می‌خواستم که هنوز دادگاه سر جاش باشه، می‌دویدم تا به کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی برسم! وقتی به کلاس می‌رسم می‌ایستم و نفس عمیق می‌کشم، بعد به جمعیت جلوم نگاه می‌کنم و دهنم از تعجب باز می‌مونه! بچه‌های کلاس همه صف کشیدن و هرکدوم یه مواد غذایی رو در دست دارن و منتظرن تا دادگاه نفر جلوییشون تموم شه تا بعد از اون وارد کلاس شده و دادگاهشون رو تشکیل بدن تا تکلیفی برای جلسهٔ بعد داشته باشن. از فرصت استفاده می‌کنم و از یوآن لب‌تاپش رو قرض می‌گیرم تا با استفاده از جت نامحدود و جوجلش اطلاعاتی دربارهٔ سوسیس و کالباس کسب کنم! یه گوشه می‌شینم و سبدمو کنارم می‌زارم و شروع به سرچ کردن می‌کنم. مدتی نمی‌گذره که می‌فهمم سوسیس و کالباس‌ها بعضی وقت‌ها از مواد نامعلومی تهیه می‌شن و برای سلامتی مضرن! درسته زیاد در فست فودها ازش استفاده می‌شه ولی محبوبیتش از بین رفته در کل ۵۰-۵۰! خوشحال از اطلاعاتی که گرفتم سرمو بلند می‌کنم تا ببینم چن نفر دیگه برای دادگاه موندن که در کمال تعجب می‌بینم که فقط یه یوآن مونده که اونم منتظره که لب‌تاپشو بهش پس بدم! بعد از اینکه لب‌تاپشو بهش دادم ازش تشکر می‌کنم، سبدم رو در مشتم می‌فشارم و بطرف کلاس حرکت می‌کنم.

دادگاه در کلاس پروفسور گانت

دادگاه همونطور که فکرشو می‌کردم خالی از هرگونه موجودیه و فقط صدای جیغ‌های خفهٔ سوسیس و کالباس‌ها و غرغرهای قارچ‌ها و گوشت مرغ‌ها بودند که در گوشم ‌می‌پیچیدند. سبد رو خالی می‌کنم و هرکدوم از مواد غذایی رو بطرف جایگاهشون هدایت می‌کنم، سپس خودم هم بطرف جایگاه قاضی می‌رم. موهای خودم خاکستریه و نیازی به کلاه‌گیس ندارم و شکر مرلین ملاقهٔ پروفسور گانت هم سر جاشه، هرچند کج و کوله!

گلویی صاف می‌کنم و جلسه را شروع می‌کنم!
-به نام مرلین ما در اینجا جمع شدیم تا سوسیس و کالباس‌ها را به جرم مضر و بی‌مزه بودن اعدام کنیم! سوسیس و کالباس‌ها چون وقت کمه هرکدوم یک نفر رو به عنوان نمایندگی از خودتون به جایگاه مخصوص بیارین تا از خودشون دفاع کنند!

بعد از کمی پچ‌پچ یک کالباس و یک سوسیس از جمعیت جدا می‌شوند و در حالیکه دست هم را گرفته‌اند بطرف جایگاه می‌آیند و بدون معطلی شروع می‌کنند:
-اینکه تو بعد از خوردن ما حالت بد می‌شه به ما ربطی نداره هنوز کسانی هستن که از ما خوششون می‌آد!
-از ما در خیلی از غذاهای مورد علاقهٔ مردم استفاده می‌کنن تو نمی‌تونی ما رو از چیزهای مورد علاقه‌اشون حذف کنی!
-اصن تظاهرات می‌کنیم!

با خونسردی به هردویشان نگاهی می‌کنم و می‌گویم:
-خب طبق آخرین اطلاعاتی که دارم محبوبیت شما داره کاهش پیدا می‌کنه! مثلاً پیتزای مرغ و قارچ بیشتر از پیتزای سوسیسی یا هر کوفت دیگه‌ای رواج داره...

با گفتن این حرف گوشت مرغ‌ها و قارچ‌ها به نشانهٔ رضایت از جایگاه خود بلند می‌شوند و مشت‌های خود را بر هوا کوبیده و بر علیه سوسیس و کالباس‌ها شعار می‌دهند!

با ملاقهٔ کج و کوله به میز ضربه می‌زنم:
-ساکت... ساکت! خب... می‌گفتم... بعد از اینکه شما رو حذف کنیم مواد غذایی سالم‌تری جای شما رو می‌گیرند که می‌توانند محبوب دل‌ها بشوند و در آخر اگه بخواید تظاهرات کنید تصمیم من بر نمی‌گردد! طلسم‌های ما حتماً از پس تعدادی سوسیس و کالباس نیم وجبی بر می‌آید!

اما قبل ازینکه بخواهند اعتراضی بکنند ملاقه را روی میز زده و ختم جلسه را اعلام می‌کنم!
-خب، دلیل‌های مجرمین قانع کننده نبود پس لطفاً در جایگاه خود بمانید تا وقتی که نحوهٔ اعدام اعلام شود! از قارچ‌ها و گوشت مرغ‌ها تقاضا دارم به نزد من بیایند تا دربارهٔ نحوهٔ اعدام مشورت کنیم!
وقتی قارچ‌ها و گوشت مرغ‌ها جمع شدند، هرکدام شروع به نظر دادن می‌کنند!
-بنظرم اونها رو بسوزونیم!
-اصن اونا رو تیکه‌تیکه کنیم!
-لهشون بکنیم! اینجوری دلمون هم خنک می‌شه!

اما سوزاندن، تیکه‌تیکه کردن و له کردن آنها را نمی‌کشت یا حداقل تنبیه نمی‌کرد! آنها اصلاً از جسدهای له شدهٔ مواد دیگر بوجود آمده بودند! پس قارچ‌ها و گوشت مرغ‌ها را به جایگاهشان فرستادم تا بتوانم یه فکری بکنم! کاغذ پوستی‌ای برداشتم و مشغول نوشتن نحوهٔ اعدام به انواع مختلف شدم تا روشی مناسب پیدا کنم! نمی‌دانم چقدر گذشت! ولی وقتی سر از روی برگه بلند کردم حضار را دیدم که مشغول چرت زدن بودند!

با گلو صاف کردنی آنها را بیدار کردم و مشغول خواندن دست‌نوشته‌هایم برای آنها شدم!
-سوسیس‌ها را به شکل هشت‌پایی برش داده و آنها را داخل دریاچه می‌اندازیم تا با زردنبوها سر و کله زده تا برایشان درس عبرتی بشود؛ این کار نه‌تنها جادوآموزان را تشویق به سوسیس‌گیری در ردیاچه می‌کند بلکه جادو آموزان گرسنه‌ای را که برای تنبیه به جنگل ممنوعه برده شده‌اند سیر می‌کند! و اما دربارهٔ کالباس‌ها! ما آنها را به جن‌های خانگی هنرمند داده تا با آنها پاپیون کالباسی درست کرده و آنها را به گابلین‌ها بدهند! آنگونه که از شواهد معلوم است گابلین‌ها علاقهٔ بسیاری به پاپیون کالباسی داشته و در مهمانی‌ها اگر غذای کافی گیرشان نیامد می‌توانند از آنها تغذیه کنند! اما همهٔ اینها چیزی نبود جز رسیدن به اصل مطلب که آن هم نوع اعدام است! نوع اعدام به این صورت است که وقتی سوسیس‌های هشت‌پایی و پاپیون‌های کالباسی خورده شوند در طی فرآیندی آنها تبدیل به مدفوع شده و این بدترین نوع اعدام است و دل خیلی از بی‌گناهان ستم‌دیده را خنک می‌کند!

بعد از تمام شدن دست‌نوشته‌هایم ملاق را به میز کوبیده و ختم جلسه را اعلام می‌کنم و کالباس‌ها و سوسیس‌های گریان را به آشپرخانه برده و قارچه‌ها و گوشت مرغ‌ها را برای کمک کردن به من در دادگاه به یک تور گردشگری در هاگوارتز دعوت می‌کنم!


در کشاکش شجاعت و اصالت، در هیاهوی هوش و ذکاوت، اتحاد و پشتکار سوسو می‌زنند... فرزندان هلگا می‌درخشند!


پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: دیروز ۲۲:۰۳:۳۵

اسلیترین، مرگخواران

مروپ گانت


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۶:۲۸ شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۷
آخرین ورود:
امروز ۵:۳۲:۲۸
از زیر سایه عزیز مامان
گروه:
کاربران عضو
اسلیترین
ایفای نقش
ناظر انجمن
مرگخوار
پیام: 347
آفلاین
تدریس جلسه دوم کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی


-اعتراف کن نافرزند مامان!

صدای فریادهای بلندی که از داخل کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی به گوش می رسید همه دانش آموزان را بیرون در کلاس میخکوب نگه داشته بود.

-به نظرتون بریم داخل کلاس؟

نور سبزی از زیر در کلاس منعکس شد و چهره مضطرب دانش آموزان را لحظه ای روشن کرد.

-فکر کنم مجبوریم بریم. وگرنه غیبت می خوریم.
-اگر من مدیر هاگوارتز می شدم...

دانش آموزان اهمیتی ندادند که "اگر زاخاریاس مدیر هاگوارتز می شد دیگر مجبور نبودند با ترس وارد کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی شوند." یکی از دانش آموزان گریفیندوری با احتیاط کمی در را باز کرد و همه دانش آموزان به سختی از گوشه باز شده در به داخل کلاس نگاه کردند.

-چرا انقدر تاریکه؟!
-اگر من استاد این کلاس بودم دیگه تاریکی...

ریموند سُم اش را بر روی دهان زاخاریاس گذاشت تا لحظه ای دست از اعلام برنامه های آینده اش بردارد و سکوت را رعایت کند. سپس همگی با دقت به درون کلاس چشم دوختند.

-پس گفتی اعتراف نمی کنی نافرزند مامان؟

پروفسور گانت با دقت به صندلی رو به روی میزش زل زده بود. چراغی که نور سبز رنگ از خودش متصاعد می کرد لحظه ای صورت مروپ و لحظه ای بعد صندلی رو به رویش را روشن می کرد. از آن فاصله مشخص نبود که دقیقا چه کسی بر روی آن صندلی نشسته اما همه دانش آموزان با شنیدن لحن آرام مروپ از اعماق قلب برای آن فرد از درگاه مرلین آمرزش و توفیق به علو درجات بهشت را خواستند.

-پس دیگه وقتشه به سزای اعمالت برسی و محاکمه بشی نا فرزند خبیث مامان!

بلافاصله مروپ از جایش برخاست. میز های کلاس را جا به جا کرد و کلاس را به شکل دادگاهی در آورد. سپس کلاه گیس سفیدی بر سرش گذاشت و ملاقه ای بجای چکش در دست گرفت.
-"جناب آقای پیتزا پپرونی" با شماره شناسنامه "پنیر پیتزای فراوان" صادره از "فر". می دونی برای چی به این دادگاه احضار شدی؟

دانش آموزان با تعجب به یکدیگر نگاه کردند. استادشان برای یک پیتزا دادگاه تشکیل داده بود؟

-که اینطور...پس از جرم های خودت اظهار بی اطلاعی می کنی مجرم مامان. بسیار خب...از شاکی "جناب آقای شوید" تقاضا دارم که به جایگاه بیان.

دانش آموزان با تعجب از در کلاس وارد شدند و جلوتر رفتند تا دقیق تر فضای دادگاه را نظاره کنند. با تعجب دیدند آقای شوید به جایگاه آمد. صدایش را صاف کرد و شروع به صحبت نمود.
-اینجانب "شوید چربی سوز" هستم. در خصوص آقای پیتزا باید عرض کنم هرگاه بنده و همکاران اینجانب در سدد چربی سوزی ملت بر می اومدیم ایشون هرچی رشته کرده بودیم پنبه می کردن. جالبه که بدونید نصف سکته های قلبی بشریت بخاطر همین چربی های این آقا ایجاد شده.

پس از سخنرانی آقای شوید، دادگاه شلوغ شد و چند ساقه کرفس و چند فلفل قرمز عصبانی با صدای بلند شعار "پیتزای چربی آور اعدام باید گردد" سر دادند.

مروپ با ملاقه چند بار بر روی میزش کوبید. سپس لبخند خبیثانه ای تحویل پیتزا داد.
-با توجه به مدارک و شهادت چند شاهد عینی، جناب آقای پیتزا پپرونی محکوم به اعدام می باشند. آقای پیتزا آخرین دفاعیات خودتونو بیان کنید.
-وقتی همه ی زندگیت میشه یه پنیر پیتزا...من میدونم چربی آورم. میدونم تا حالا خیلیارو فرستادم سینه قبرستون! ولی من الان دلم پر می کشه واسه وقتی که یه نفر یک تیکه مثلثی از من رو تو دستش گرفته و گاز می زنه و باعث میشه پنیر پیتزای گرمم کش بیاد.

دو پیازچه دو دست پیتزا را گرفتند و به سمت چوبه دار بردند. لحظاتی بعد دانش آموزان کلاس در حال پاک کردن اشک هایشان بودند و با هر نگاه به پیتزای در حال جان دادن نوحه ای از اندوه سر می دادند.

-اگر من استاد هاگوارتز بودم...
-آره آره...اگر استاد هاگوارتز بودی نمی ذاشتی یه پیتزا مظلوم اینطوری اعدام بشه.
-هی...گلچین روزگار چه خوش اشتها است، می چیند فست فودی که در بدن کلسترول آور تر است.

با صدای ملاقه مروپ که به میز کوبیده شد همه دانش آموزان به خود آمدند.
-خب نوگل های باغ دانش مامان، همونطور که پیتزا نافرزند مامان داره جان به جان آفرین تسلیم می کنه میریم سراغ تکالیف این جلسه.

------
تکالیف:


یکی از نکاتی که توی نوشتن خیلی مهمه داشتن خلاقیت و محدود نکردن خودمون به کلیشه هاست. توی دنیای خیال یه شوید می تونه حرف بزنه، یه فلفل قرمز می تونه شعار بده و یه پیتزا میتونه از خودش دفاع کنه!

نکته اصلی اینه که "به جزئیات توجه کنیم." ازشون راحت نگذریم. مثل دانش آموز های کلاس به سوژه ها نزدیک تر بشیم و دقیق تر مشاهده شون کنیم. خودمونو محدود به اینکه پیتزا توی دنیای واقعی نمیتونه حرف بزنه نکنیم!

نقل قول:
برای تکلیف این جلسه ازتون می خوام به صورت خلاقانه یه فست فود یا غذای مضر رو انتخاب کنید و محاکمه ش کنید. تهش ممکنه محکوم بشه و بخواین اعدامش کنید در این صورت یه روش اعدام خلاقانه ازتون می خوام. یا حتی ممکنه اون غذای مضر پشیمون و قابل اصلاح باشه و بخواین کمکش کنید غذای سالمی بشه. در این صورت هم ازتون می خوام روش خلاقانه ای برای اصلاحش پیدا کنید.
برای مثال در مورد کمک به اصلاح غذای مضر می تونید حتی یه دونات رو تشویق کنید حلقه هولاهوپ بشه و اینطوری خودشم چربی سوزی کنه!

توی این فرایند محاکمه، کمک یا اعدام غذای مضر، ازتون می خوام حواستون به شخصیت خودتونم باشه. در حین اینکه برای اون غذا دارین شخصیت می سازین روی شخصیت خودتونم کار کنید.

نکته آخرم اینکه از سوژه ها ساده نگذرین! تا می تونید ازشون استفاده کنید. هدفتون تموم کردن و از سر باز کردن سریع تر تکلیف نباشه بلکه پرورش خلاقیتتون باشه.

از شنبه 25 مرداد تا ساعت 23:59:59 جمعه 31 مرداد برای ارسال تکلیف این جلسه فرصت دارین. تکالیفتونو توی همین تاپیک ارسال کنید.


مثل آقای شوید در اندیشه سلامتی و تناسب اندام باشید!


ویرایش شده توسط مروپ گانت در تاریخ ۱۳۹۹/۵/۲۳ ۲۲:۲۷:۱۷



پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۶:۱۴:۲۵ شنبه ۱۸ مرداد ۱۳۹۹

اسلیترین، مرگخواران

مروپ گانت


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۶:۲۸ شنبه ۲۷ مرداد ۱۳۹۷
آخرین ورود:
امروز ۵:۳۲:۲۸
از زیر سایه عزیز مامان
گروه:
کاربران عضو
اسلیترین
ایفای نقش
ناظر انجمن
مرگخوار
پیام: 347
آفلاین
امتیازات جلسه اول نوگل های باغ دانش مامان!


از دستپخت مامان ایراد می گیرن؟ توی چشمای مامان زل می زنن می گن کله پاچه غذا نیست؟!

مامان خیلی انتقاد پذیره. اونقدر انتقاد پذیر که به همشون صفر میده!



زاخاریاس اسمیت:

از پستت مشخص بود دقیق جریانات ایفای نقش رو دنبال می کنی. شخصیت هارو خوب می شناسی و در جریان تغییرات سوژه هاشون هستی. اول پستت رو خیلی خوب شروع کردی...بلافاصله نپریدی تو دفتر مودی! مخصوصا اینکه برای اولین بار دیدم عجله نکردی خیلی غافلگیر و خوشحالم کرد. پایان پستت و غش کردن زاخاریاس هم بامزه بود. یکم فقط باید بخش های مختلف پستت رو از صافی رد کنی. یه جاهایی خیلی خوبه ولی یه جاهایی متوسطه...یه سری دیالوگ ها خیلی بامزه اند و یه سری کمی ساده اند.
فقط دوتا نکته: لحضه ای و لحضات غلطه. لحظه ای و لحظات درسته.

امتیاز: 17


آیلین پرینس:

کمی سرعتت توی جلو بردن سوژه ها بالاست. توی همه ی سوژه ها یه "مقصد" وجود داره. اینکه ما به اون مقصد برسیم چندان اهمیتی نداره چون همه میتونن به اون مقصد برسن! ولی اینکه بتونی از راه های غیر متعارف به مقصد برسی نوشته ت رو خاص می کنه. این راه غیر متعارف رو زمانی بدست میاری که به جزئیات توجه کنی. الان توی این سوژه مقصد دادن کله پاچه به لرد سیاه بود ولی تمرکزت رو نباید روی این مسئله می ذاشتی. میتونستی بیشتر در مورد اتفاق هایی که از زمان برداشتن کاسه کله پاچه توسط آیلین براش میفته بنویسی تا زمانی اون کاسه رو برسونه به دست لرد سیاه.

اما از سرعت پست و توجه به جزئیات که بگذریم شکلک ها خوب و به جا بودن. شخصیت ها هم توی چارچوبشون رفتار می کردن. ظاهر پست هم مرتب بود.

امتیاز: 15


لاوندر براون:

علائم نگارشی یکی از مهمترین و ابتدایی ترین ارکان نوشتن هستن. نبودشون یعنی محروم کردن عمدی خواننده از خوانش صحیح نوشته. هیچ جمله ای نباید بدون علائم نگارشی بمونه. چه دیالوگ باشه چه توصیف، چه یک کلمه باشه چه یک جمله!

از علائم نگارشی که بگذریم شروع پستت می تونست با یه دیالوگ هیجان انگیز همراه باشه. مثلا این رقابت لاوندر با هرماینی جالب بود. لاوندر می تونست با خودش حرف بزنه و بگه که نباید بذاره هرماینی ازش جلو بزنه.

نقل قول:
اقامتگاه موقت مودی

به نظرم اگر مودی توی محفل بود بجای اقامتگاه موقت جالب تر بود. چون همین روش ورودت به محفل خودش سوژه های بیشتری در اختیارت می ذاشت. شخصیت مودیت هم نسبتا زود قانع شد و در رو برای لاوندر باز کرد. از طرف دیگه وقتی مودی فهمید غذا رو مادر لرد سیاه درست کرده هم خیلی بیخیال بود!

پایان پستت نتیجه گیری نسبتا خوبی داشت ولی جای کار زیادی هم داشت. می شد بیشتر توضیح بدی که مودی چطوری کاسه کله پاچه ش رو پشت صندلیش خالی کرده.

امتیاز: 13


پومانا اسپراوت:

همون توضیحی که به لاوندر دادم رو دوباره تکرار می کنم:
نقل قول:
علائم نگارشی یکی از مهمترین و ابتدایی ترین ارکان نوشتن هستن. نبودشون یعنی محروم کردن عمدی خواننده از خوانش صحیح نوشته. هیچ جمله ای نباید بدون علائم نگارشی بمونه. چه دیالوگ باشه چه توصیف، چه یک کلمه باشه چه یک جمله!


معمولا دیالوگ ها با لحن محاوره ای نوشته میشن. توی لحن محاوره ای عین لحن روزمره مون می نویسیم. مثلا توی لحن روزمره مون نمیگیم:
نقل قول:
_این بوی چیست؟چه بوی نفرت انگیزی دارد!نکند آدم کشته ای و این جنازه اش است؟

بلکه می گیم:
"این بوی چیه؟ چه بوی نفرت انگیزی داره! نکنه آدم کشتی و این جنازشه؟"

نکته بعدی اینه که توصیف های پستت خیلی کمه. پست های پر دیالوگ معمولا پستای سرگرم کننده ای هستن ولی به شرطی که نویسنده ای با تجربه بنویسدشون که به خوبی بدونه چه دیالوگ هایی ارزش نوشتن دارن و چه دیالوگ هایی ساده اند و آوردنشون فایده خاصی برای نوشته نداره. یه نویسنده با تجربه میدونه چطوری جای خالی توصیف هارو با دیالوگ ها پر کنه. توی پست شما نبود توصیف ها مشخصا حس می شه. یه خواننده دوست داره موقع خوندن نوشته براش توضیح بدن که شخصیت ها چه حالت و حسی دارند. مکانی که این شخصیت ها توش قرار دارند کجاست و چه شکلیه، بنابراین یکی از مهمترین وظایف یک نویسنده فضاسازی هست. فضاسازی هم با دیالوگ دشواره. پس روی توصیف هات بیشتر کار کن و افزایششون بده.

شخصیت مودی یه شخصیت شدیدا مشکوک و بی اعتماده. اینکه پومانا رو با طلسم فرمان بیرون کرد و با خیال راحت نشست کله پاچه ای که مادر لرد سیاه پخته رو خورد با منطق این شخصیت جور در نمیاد. باید یه راهی برای آزمایش غذا پیدا می کرد.

با انگیزه ادامه بده. مطمئنم با تمرین بیشتر خیلی زود بهتر می نویسی.

امتیاز: 12


شیلا بروکس:

نقل قول:
_شیلا؟ اجازه دادیم بیای تو که دیگه نیای اینجا روی اعصاب ما راه بری! دوباره که اومدی!

اولش کمی گنگ شروع شد. کاشکی اشاره می کردی منظور لرد از اجازه دادیم بیای داخل و نیای اینجا چیه؟ داخل محوطه خانه ریدل؟ داخل گروه مرگخوارا؟ داخل اتاقش؟
سعی کن موقع نوشتن خودتو جای خواننده بذاری که هیچ تجسم ذهنی نداره و می خواد برای اولین بار نوشته ت رو بخونه.

نقل قول:
شیلا قاشق کوچکی از توی کیفش درآورد و مقدار خیلی کمی از کله پاچه رداشت و بر دهان برد!

بر دهان گذاشت. فعل برد اینجا زیاد هماهنگی نداره.

شخصیت ها خوب بودن. رفتارشون هم در چارچوب بود. دیالوگ آخر لردم در عین سادگی بامزه بود.

امتیاز: 16


جرمی استرتن:

نوشتن در درجه اول به حوصله نیاز داره. باید روی صحنه ها و شخصیت ها کار بشه. به جزئیاتش دقت بشه. نوشته شما هیچ توصیفی نداشت تا خواننده بتونه تجسمش کنه. دیالوگ ها هم نمیتونستن وظیفه توصیف هارو به دوش بکشن.
بیشتر باید روی رفتار شخصیت ها دقت کنی. لرد پستت کمی لوس بود. لرد سیاه خیلی رسمی تر صحبت می کنه و انقدر راحت از کوره در نمیره تا بخواد کلماتی استفاده کنه که با شخصیتش سازگار نیست. برای شناخت شخصیت ها پست های بیشتری بخون و به رفتار و مدل بیان کردن دیالوگ ها خوب دقت کن.

با خوندن و تمرین بیشتر مطمئنم خیلی زود بهتر می نویسی. ادامه بده.

امتیاز: 10


کندرا دامبلدور:

در مورد پست شما هم دوباره تکرار می کنم:

نقل قول:
علائم نگارشی یکی از مهمترین و ابتدایی ترین ارکان نوشتن هستن. نبودشون یعنی محروم کردن عمدی خواننده از خوانش صحیح نوشته. هیچ جمله ای نباید بدون علائم نگارشی بمونه. چه دیالوگ باشه چه توصیف، چه یک کلمه باشه چه یک جمله!

گذاشتن شکلک هم دلیلی بر نذاشتن علائم نگارشی نیست. جملات اول پستتون اصلا مشخص نیست که دیالوگه یا توصیف. اگر دیالوگه پس چرا علامت (-) نداره؟
روش فاصله گذاری توی یک پست به این شکل هست:

"مودی این بار داد زد:
-نه کندرا !من کله ای که در پاچه پخته نمی خوام.

این بار کندرا داد بلندی زد و گفت:
- پس باشه الستور ، حالا گه این را نمی خوری پس می زنمش روی صورتت!"


همونطور که ملاحظه می کنی بعد دیالوگ و قبل از شروع توصیف دوتا اینتر زدم تا این دو بخش از هم جدا بشن.

سعی کن پست های بیشتری بخونی تا هم بیشتر با شخصیت ها آشنا بشی و هم نکات بیشتری یاد بگیری.

امتیاز: 10


آرتمیسیا لافکین:

شیوه صحیح فاصله گذاری توی پست ها به این شکله:

"الستور ناگهان قابلمه رو از خودش دور می‌کنه!
-اوه! فک کردی من غذای مادر ولدی رو می‌خورم آره؟ اشتب کردی! من لب به این نمی‌زنم!

حالا که خودمو لو دادم دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!
-یا می‌خوری یا فکر ازدواج با منو از کله‌ات بیرون می‌کنی! بعدشم اگه گانت قاتلی چیزی بود که استاد هاگوارتزش نمی‌کردن که باهوش!"


دقیق و با جزئیات توصیف می کنی و خواننده رو با خودت همراه می کنی. این خیلی خوبه. شروع و پایان نسبتا خوبی هم داشتی. لحن اول شخص مفردی هم که انتخاب کرده بودی ساده و صمیمی بود. فقط به نظرم اگر بیشتر با شخصیت های داخل ایفای نقش آشنا بشی قدرت طنزت هم بیشتر بشه.

امتیاز: 15


فلور دلاکور:


همیشه علائم نگارشی رو به آخرین کلمه یا فعل جمله قبل بچسبون بعد از علامت یه فاصله بذار بعد جمله بعدی رو شروع کن. شکلک ها هم همیشه با یک فاصله بعد از علائم نگارشی قرار می گیرن. خوب بود. به جزئیات اهمیت میدی و شخصیت ها هم می شناسی. با تمرین بیشتر طنزت هم قوی تر میشه.

امتیاز: 17


ریموند:

نقل قول:
نامه ای به ایزد گوسفندگان و چرندگان و گوزن ها!

- با سلام و درود برخدای منان.
خداوندا نمیدانم چگونه شد که کله
پاچه را جزء خوردنی ها حساب کردی، اما مطمئنم که اشتباهاتی رخ داده! لطفا این مسأله را پی گیری کن مگرنه زیر این صندوق پیشنهادات دشویی میکنم!




گوزن ها کلاه "آ با کلاه" رو هم می خورن؟! تاس اشتباهه...طاس به معنای کچلی درسته.

خیلی خوب بود. خیلی با جزئیات توصیف می کنی. دیالوگ هات هم بامزه اند.

نقل قول:
پ.ن: آه پروفسور! متاسفانه فرزند شما اجازه ی ادامه به ما نداده و ما را بخار نمودند، مگر نه بیشتر حول موضوع اصلی تکلیف مانور میدادیم!

زنجبیل مامان خوب کاری کرد...حقت بود!

نقل قول:
این بالا هوا خوب است و کولر نمیخواهیم، ولی حقیقتا یک نکته را باید یاد آوری کرد!
کله پاچه غذا نیست!

کاملا هم غذاست! مخصوصا کله پاچه گوزن!

امتیاز: 19



امتیازات گروه ها:


هافلپاف: (17+12+10+15) ÷ 3 = 18
ریونکلاو: (15+16+10+19) ÷ 3 = 20
گریفیندور: (17+13) ÷ 3 = 10




پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۰:۳۹:۰۱ جمعه ۱۰ مرداد ۱۳۹۹

ریونکلاو، محفل ققنوس

ریموند


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۰ چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۰:۴۰:۵۶
از اون شاخاش
گروه:
محفل ققنوس
کاربران عضو
ایفای نقش
ریونکلاو
پیام: 300
آفلاین

سیراب شیردون ها رو تمیز کرد و درسته گذاشت توی دیگ.
دو عدد هم پاچه!
فنریر نهایتا موفق شده بده همینقد از کله ی پاچه ی گوسفند رو سالم به مقصد برسونه!
و تکه استخون جمجه ای که گوشتی به تن نداشت!
اما برای مروپ همین هم کافی بود تا غذایی مقوی برای فرزند دلبندش درست کنه.
و در نهایت فلفل پاش و روی اب سبز و زرد و چرب و چیلی آب گوشت کله پاچه گرفت و خرچ خرچ چرخوندش.

مروپ انگشت های خودش و بوسید و کله پاچه رو ظرف کرد!
مطمعنا مقوی تر از این دیگه نمیشد!

مروپ سرکی از اشپزخونه بیرون کشید تا کسی رو به این کار مهم بگماره که کله پاچه رو برای عسلش سرو کنه!
مگه میشد عسل مامان دست پخت مروپ رو نخوره؟
لرد هیچوقت این بی ادبی رو به مادرش نمیکرد پس فقط کافی بود کسی باشه که غذا رو برای لردببره اما انگار توی خونه ی ریدل ها قحطی مرگخوار اومده بود!

البته که اتفاق اشنایی بود!
روزی که خورست کرفس داشتن هم کسی پیدا نمیشد که غذا رو برای عسل مامان سرو کنه!
و خود مروپ هم که باید وعده ی بعدی غذا رو مهیا میکرد. چاره چی بود؟

خود خودش بود! استخدام پیشتاز*!


فلش بک، یک روز قبل.


محفل داغ کرده بود، پنجره ها باز بود اما... اما هوا استُپ کرده بود و به داخل پناهگاه نمیوزید.
آفتاب عمودی میزد، اونم به فرق سر پناه گاه و اتاق ها رو از بالا تا پایین میسوزوند.

هر محفلی مشتعل شده یا مشغول خنک کردن خودش بود یا سعی داشت جای خنکی رو از بقیه بگیره.

از بهترین جا ها جلوی یخچال بود.
اما هاگرید به تنهایی جلوی یخچال با در باز مشغول خنک کردن صورت ریشو اش بود و جا به کسی دیگه نمیداد.

حمام طبقه ی بالا هم که به تصرف دامبلدور در اومده بود که به بهانه ی یُبس بودن از صبح تا حالا حموم مشترک با دسشویی رو تصاحب کرده و هعی دوش اب یخ میگرفت.

و اما اخرین جای خنک خونه جلوی پنکه ی زه وار در رفته و نیمه تعمیر شده ی آرتور بود.
مسلما اونجا هم جایی برای ریموند گیر نمیومد.

همراه با هر چرخش پنکه گله ی ای کله قرمزی از این ور خونه بلند میشد و میرفت اونور خونه مینشست.
و با حرکت بعدی پنکه همه به جای خودشون بر میگشتن.
اون وسطا، محفل چند نفری تلفات ویزلی ای هم داده بود که با توجه به استراتژی جمعیت زیاد، این تلفات به چشم نمیومد.

اه...

ریموند روزنامه پاره ای به دست گرفته بود و خودش رو باد میزد و همونطوری که قیمت کولر ها رو توی سایت نگاه میکرد با خودش فکر میکرد چرا نمیتونن کولر بخرن! چرا اینقد بی پول بودن...

قیمت های نوجومی کولر های ابی، گازی و برقی ریموند رو بیشتر سوزونده بود.
پس لپ تاپ و به صورتی شترق به هم کوبید و تند تر خودش رو با روزنامه ی پاره باد زد.

چپ راست.. راست چپ..چپ راست...

همراه با حرکت رفت و برگشتی روزنامه ای که قد یک پُف مگس باد تولید میکرد، چشم ریموند هم با حرکتی همپای روزنامه، خطوط ریز روزنامه رو مورد مطالعه قرار میداد تا اینکه دید آنچه نباید میدید.

پاین فلش بک.


ریموند همونطوری که زیر لبی به چشمی که بی موقع روزنامه بخونه لعنت میفرستاد وارد اشپزخونه شد.

مروپ با نگاهی مشتاق و منتظر، بلافاصله بعد از ورود ریموند میز متحرک غذایی رو به سینه ی ریموند کوفت و گفت:
-از همین لحظه استخدامی! یادت باشه تا لقمه ی اخر این غذا ها باید خورده بشه مگه نه از حقوق خبری نیست...
-کولر! قرارمون کولر بود نه حقوق!

مروپ با لبخندی با ریموند موافقت کرده و تا دم در اشپزخونه بدرقه اش کرد.

ریموند میز غذا رو که بسیور هم سنگین و بد بو بود رو روی زمین های سفت و بدون فرش خونه ی ریدل جلو میبرد.

قیژژژژ

درب اتاق لرد همونجایی بود که هوای خونه خفه و بی روح میشد.
درب سیاه رنگی که سوراخ مدور و کوچکی پاینش باز شده بود و احتمالا معبر حیون خونگی لرد بود.


تق تق تق...

منتظر جواب نشد و در و باز کرد و میز غذا رو هل داد داخل.
همیشه شنیده بود که یهویی بودن بهترین راه عمله.
چشماش و که باز کرد برقی از نور به چشم هاش اصابت کرد.

لرد واقعا تاس بود و البته نورانی!

لرد که پشت میز سنگی ای نشسته بود و برای ماری به شدت قلمبیده و البته دراز که دور پای لرد که اون هم روی میز گذاشته شده بود پیچیده بود لقمه ی پیتزا می گرفت و با چشمانی بی روح به ریموند نگاه میکرد.

لرد از مهمان ناخوانده اصلا رضایت نداشت و دستش به چوبدستی و جلوی ریموند بلند شده بود.
-آووکا...
-مروپ... من و بانو مروپ فرستادن...

حالا لرد با شنیدن اسم مادرش و دیدن میز غذایی که زیر پارچه ای بد رنگ و بی اشتها کننده پنهان شده بود بیشتر مایل بود که ریموند رو و میز غذاش رو به وادی نابودی بفرسته.
-اووکاد...
-غذای مخصوصه... من اشپز مخصوص بانو مروپم! مطمعن باشید که غذای بانو مروپ نیست!

ریموند با چشمانی نیمه باز و دندون هایی که زیر لبهاش قریچ قریچ به هم فشرده میشد اماده ی هر چیزی بود.

-چه برایمان اورده ای ای گوزن؟

انگار که به خیر گذشته بود!
ریموند خوشحال از ورود نچندان موفقیت آمیز با کشیدن پرده از روی غذا میرفت که آماده ی مرحله ی بعد، یعنی خوروندن غذا به لرد بشه.
-یا بسم اللههه...

ریموند بعد از کشیدن پرده و دیدن جمجه ی علفخواری بیچاره که با چشمانی از حدقه بیرون زده و زبونی دراز و کشیده که برای تزیئن، زیر دندون هایی زرد گذاشته شده بود رو به رو شد.

لرد ولدمورت هم که از دیدن قیافه ی وحشت زده ی ریموند در کنار میز کله پاچه اوقش گرفته بود بالاخره وِرد رو به زبون آورد و با بخار سبز رنگی که توی اتاق پیچیده بود به لقمه گرفتن برای نجینی ادامه داد.

ما بین بخار سبز رنگی که به آسمون بلند شده بود روح ریموند که دو بال فسقلی در اورده بود بالا و بالا تر میرفت.
از سقف گذشت، از ابر ها گذشت، از خورشید گذشت و به دشتی با نهر های روان و چمن های سر سبز و آبدار رسید.

ریموند بهشتی شده بود.
ریموند بعد از ورود به بهشت بدون لحظه ای چریدن، بدون یک لحظه درنگ و انگار که از خیلی قبلها اونجا بوده و همه جا رو بلد بود، سر وقت درختی رفت و تکه نامه ای کوچک نوشته و داخل صندوقچه ی انتقادات چوبی ای که به درخت وصل شده بود انداخت.

نامه ای به ایزد گوسفندگان و چرندگان و گوزن ها!

- با سلام و درود برخدای منان.
خداوندا نمیدانم چگونه شد که کله
پاچه را جزء خوردنی ها حساب کردی، اما مطمئنم که اشتباهاتی رخ داده! لطفا این مسأله را پی گیری کن مگرنه زیر این صندوق پیشنهادات دشویی میکنم!



پ.ن: آه پروفسور! متاسفانه فرزند شما اجازه ی ادامه به ما نداده و ما را بخار نمودند، مگر نه بیشتر حول موضوع اصلی تکلیف مانور میدادیم!
این بالا هوا خوب است و کولر نمیخواهیم، ولی حقیقتا یک نکته را باید یاد آوری کرد!
کله پاچه غذا نیست!



*استخدام پیشتاز:
در جامعه ی جادوگری زمانی که به استخدام فوری نیروی کار نیاز باشد از استخدام پیشتاز استفاده میشود.
در استخدام پیشتاز آگهی های استخدام به زمان گذشته فرستاده میشود تا نیروی کار درست در زمانی که درخواست استخدام شده حاضر و مهیا باشد.

فرهنگ مرلین، جلد پنجم.


ویرایش شده توسط ریموند در تاریخ ۱۳۹۹/۵/۱۰ ۲:۲۶:۳۸

تصویر کوچک شده


پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۱۱:۵۰:۴۹ پنجشنبه ۹ مرداد ۱۳۹۹

گریفیندور، محفل ققنوس

فلور دلاکور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۱:۱۰ یکشنبه ۲۴ فروردین ۱۳۹۹
آخرین ورود:
دیروز ۲۲:۵۰:۳۱
گروه:
کاربران عضو
گریفیندور
ایفای نقش
محفل ققنوس
پیام: 87
آفلاین
تکلیف کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی

بالاخره کلاس تمام شد و وقت انجام تکلیف های آن بود .فلور کله پاچه را بدست گرفت و با ناراحتی به راه افتاد.
_من از کله پاچه متنفرم .حتی یه ذره هم نمی تونم بوشو تحمل کنم .چطور می تونن یه حیوونو بکشن و کله شو برای خوردن بپزن .این کار کاملا غیر اخلاقیه.حالا اینو چطوری بدم به مودی ؟

فلور همینطور که به سمت خیابان گریمولد می رفت مشکلاتش را با خود مرور می کرد و به راه های دادن کله پاچه به مودی فکر می کرد.
_ دقیقا 3 دقیقه و 20 ثانیه دیگه می رسم .اول براش از فواید کله پاچه می گم که چه غذای ...آخه روی این غذای وحشتناک چه اسم خوبی میشه گذاشت.

خانه شماره 12 گریمولد

تق تق تق

_ کیه؟
_ فلور دلاکورم.
_ بیا تو.
فلور در حالی که سعی می کرد خودش را خوشحال نشان دهد و بوی کله پاچه را فراموش کند وارد شد.

_ به به خانم دلاکور .کاری داشتی ؟
_ بله راستش براتون یه تکلیف...یعنی یه غذای خوش مزه آوردم.

فلور ظرف را روی میز گذاشت و مودی به بررسی ظاهر آن پرداخت.
_ خوب این چیه ؟
_ این یه غذای بسیار مقویه ،که به شما نیرو و انرژی میده و این باعث میشه که بتونین در مدت زمان کمتر کار های بیشتری انجام بدین.
_ بوی چندان خوبی نداره .از کجا اومده ؟اسمش چیه ؟ کی درستش کرده ؟ مناسبتش چیه؟
_ کله پاچه ست.تکلیف پروفسور گانته .خودشون هم درستش کردن و...
_ گفتی پروفسور گانت .منظورت مادر لرد سیاهه؟
_ درسته.
مودی به محض شنیدن این موضوع از ظرف فاصله گرفت و گفت:
_ ازش فاصله بگیر .این غذا به احتمال 99 درصد سمیه .باید کاملا بررسی بشه .

مودی با چوبدستی در ظرف را باز کرد و با وسایل مخصوص به بررسی ساختار کله پاچه پرداخت.اول چشم ها بعد زبان و تمام قسمت های کله پاچه را از هم شکافت و تمام آب آن را نیز در لوله ی آزمایشی قرار داد .در تمام این مدت فلور در حالی که بینی اش را گرفته بود به این صحنه ها نگاه می کرد.پس از تمام شدن آزمایش ها مودی نتیجه را بدین شرح اعلام کرد:
_ این غذا شامل کله یک گوسفند بوده که درون آب آناناس گذاشتش و لایه های چشم رو با موز کرده .زبان هم که بیشترش لبو بود.در صورت خوردن این غذا فرد بلافاصله دچار مشکلات گوارشی می شه و اگه به درمانگاه رسونده نشه میمیره.این قطعا یه توطئه برای بر انداختن من بوده .این یک جرمه.
فلور در حالی که شوکه شده بود به مودی و ظرف خالی نگاه می کرد.
_ نزدیک بود تو 10 ثانیه و 3 صدم ثانیه یکیو بکشم.

در نهایت بعد از شنیدن سخنان مودی درباره توطئه هایی که علیه او شده بود و جرم های مختلفی که شناسایی کرده بود، خداحافظی کرد و از اتاق خارج شد.


Happiness cannot be found But it can be made


پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۲۳:۵۹:۰۵ سه شنبه ۷ مرداد ۱۳۹۹

هافلپاف

آرتمیسیا لافکین


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۳ پنجشنبه ۷ تیر ۱۳۹۷
آخرین ورود:
امروز ۴:۵۴:۱۵
گروه:
کاربران عضو
هافلپاف
ایفای نقش
پیام: 34
آفلاین
طی یک رول تلاش کنین که اگر مرگخوارین به لرد سیاه و اگر محفلی هستین به مودی یک کاسه کله پاچه بدین.
خوشحال و خندون از روی جاروم پیاده می‌شم و قابلمه رو می‌زنم زیر بغلم. به شخصه عاشق کله‌پاچه‌ام! اون قدیما تو هاگوراتز صبحونه به ما کله‌پاچه می‌دادن اما نمی‌دونم چرا این بچه‌های امروزی اینقد سوسولن. ایش... ولی به مرلین قسم این کله‌پاچهٔ گانت یه چیزیش هس. اصن خوب بنظر نمی‌آد. خاک روی لباسمو می‌تکونم و بطرف سطل آشغالا می‌رم. چوب جادومو در می‌آرم و با ریتم رو در سطل زباله‌ها می‌زنم. می‌دونم کارم درسته چون همون موقع یه در جلوی روم ظاهر می‌شه.
-تق... تق... تق...
-کیه؟
-منم آرتی!
-آرتی؟ آرتی کیه؟
-چشمم روشن ینی دیگه عشق قدیمیت آرتمیسیا لافکین رو نمی‌شناسی؟
-با این حرفت مطمئن شدم دشمنی چیزی هسی! تو از کجا فمیدی من قدیما عاشقش بودم ها؟ می‌خوای از نقطهٔ ضعفم استفاده کنی آره؟ ولی کور خوندی!
-نه الستور منم! خوده خودم. آرتی...
ناگهان در باز می‌شه و با کله وارد می‌شم... تعادلم بهم می‌خوره ولی سریع خودمو جمع می‌کنم تا قابلمه از دستم نیفته! یهو یه نفر دست توی جیب لباسم می‌کنه و چوب دستیمو در می‌آره!
-چه آرتیه واقعی باشی چه نه بدون چوب جادو نمی‌تونی کاری بکنی! بیا تو ببینم چه مرگته!
سریع خودمو دنبالش می‌کشونم تا دوباره شک نکرده و قابلمه رو روی میز می‌زارم.
-اهم... اهم... اهم... الستور می‌شه این غذا رو بخوری خودم با جون و عشق برات درست کردم!
-هه! فک کردی من خر می‌شم؟ نه جونم سریع کارتو بگو و برو!
-عشقم قربونت بشم منم آرتی همونی که از بچگی با علاقه به منی که توی کارت قورباغهٔ شکلاتی بودم خیره می‌شدی! چطور یادت نیس؟ اگه اینو بخوری قول می‌دم بات ازدواج کنم! راس می‌گم! هنوزم فک می‌کنی من تقلبیم؟
الستور که حالا بنظر کمی آروم‌تر می‌آد بهم خیره می‌شه و ناگهان چوب جادوشو بطرفم نشونه می‌گیره و یه وردی زیر لب زمزمه می‌کنه و بخاری سفید رنگ رو بطرفم روونه می‌کنه! سرفه کنون سعی می‌کنم بخار رو از خودم دور کنم و با عصبانیت بهش خیره می‌شم.
-این چکاری بود کردی؟
-چیزی نبود یه طلسم جدید بود که از آلبوس یاد گرفتم اگه تقلبی بودی معلوم می‌شد ولی مثه اینکه خود واقعیت هسی!
-زحمت کشیدی!
و با عصبانیت پامو به زمین می‌کوبم و بطرف آینه می‌رم تا موهامو درست کنم. الستور هم در قابلمه رو باز می‌کنه... چینی به صورتش می‌اندازه و به محتویاتش خیره می‌شه.
-گفتی خودت اینو درست کردی آره؟
-نه بابا اینو مروپ گانت درست کرده! غذاهای من که اینقد بد نیسن!
الستور ناگهان قابلمه رو از خودش دور می‌کنه!
-اوه! فک کردی من غذای مادر ولدی رو می‌خورم آره؟ اشتب کردی! من لب به این نمی‌زنم!
حالا که خودمو لو دادم دیگه نمی‌تونم تحمل کنم!
-یا می‌خوری یا فکر ازدواج با منو از کله‌ات بیرون می‌کنی! بعدشم اگه گانت قاتلی چیزی بود که استاد هاگوارتزش نمی‌کردن که باهوش!
الستور مردد می‌مونه ولی بعدش دوباره بطرف قابلمه می‌ره و کمی از محتویاتش رو توی بشقاب می‌ریزه!
به موهای خاکستری روی سرم خیره می‌شم... هعی چه زود پیر شدم! و یهو یه فکری مثه جرقه از سرم رد می‌شه! چرا مروپ گف کله‌پاچه رو برا الستور بیاریم؟ درسته گفته می‌تونین برا ولدمورت هم ببرین ولی... ولی... ولی... اون می‌دونسه که ولدمورت عمراً از اون بخوره! ینی... ینی... ینی... پس بگو چرا اینقد بدبو و بدمزه‌اس یچیزی توشه وای نه! به سرعت بطرف الستور که می‌خواد قاشق اولو تو دهنش بزاره می‌رم و با کله هم قاشق، هم بشقاب و هم قابلمه رو از رو میز پرت می‌کنم! الستور با خشم بهم خیره می‌شه.
-از همون اول مشکوک بودی می‌دونسم یچیزیت هس! اولش که می‌خواسی منو متقاعد کنی که ازون زهرماری بخورم حالام که پرتش کردی! نباید گولتو می‌خوردم!
و بعدش با یه حرکت منو تو کوچه انداخت و چوب جادومو بطرفم پرت کرد. مرلین رو شکر که نشکست. با اعصابی داغون از رو زمین بلند می‌شم، چوب دستیمو از رو زمین بلند می‌کنم و بطرف جاروم حرکت می‌کنم. و اینطوری بود که من و الستور تا ابد سینگل موندیم!


در کشاکش شجاعت و اصالت، در هیاهوی هوش و ذکاوت، اتحاد و پشتکار سوسو می‌زنند... فرزندان هلگا می‌درخشند!


پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۱۴:۵۱:۰۴ دوشنبه ۶ مرداد ۱۳۹۹

هافلپاف

کندرا دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۰:۳۹:۲۶ سه شنبه ۲ اردیبهشت ۱۳۹۹
آخرین ورود:
۲۱:۲۶:۳۵ سه شنبه ۱۴ مرداد ۱۳۹۹
گروه:
کاربران عضو
هافلپاف
ایفای نقش
پیام: 11
آفلاین
الستور
میشه بیام تو
-بیا تو ،کندرا
-الستور ،کله پاچه می خوری
-نه
- اگه کله پاچه بخوری بهت یک چشم سحر آمیز نو میدما
مودی بلند گفت :
- نه کندرا ! دیگه اصرار نکن
- باشه .یعنی یه چشم نو نمی خوای الستور
مودی این بار داد زد:
-نه کندرا !من کله ای که در پاچه پخته نمی خوام
این بار کندرا داد بلندی زد و گفت :
- پس باشه الستور ، حالا گه این را نمی خوری پس می زنمش روی صورتت


Only mi


پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۱۰:۵۰:۲۰ دوشنبه ۶ مرداد ۱۳۹۹

ریونکلاو

جرمی استرتن


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۹:۰۱:۲۹ شنبه ۴ مرداد ۱۳۹۹
آخرین ورود:
۱۴:۳۰:۳۴ چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۳۹۹
گروه:
کاربران عضو
ریونکلاو
ایفای نقش
پیام: 15
آفلاین
سلام استاد!

تکلیف:
نقل قول:
طی یک رول تلاش کنین که اگر مرگخوارین به لرد سیاه و اگر محفلی هستین به مودی یک کاسه کله پاچه بدین.

افرادی که مرگخوار یا محفلی نیستن هم میتونن به انتخاب خودشون یکی از این دو شخصیت رو انتخاب کنن و تلاش کنن محتوای این کاسه دل انگیز رو به خورد یکی از این دو شخصیت بدن.


الان من به صورت روح هستم که دارم این متن رو می نویسم.

و اما ماجرای داستان:
«-ارباب این کلپچ دبش مامان پز رو براتون آوردم.
-نمی خوام!
-بخورین گوشت بشه به تنتون!
-زهر نجینی (زهر مار)! خفه شو!
-بخورین تا بتونین در مقابل خری به نام خری شوفر (هری پاتر) مقاومت کنین.
-مقاومت؟ زبونت رو ببر! یعنی تو میگی من از اون ضعیف ترم؟
-نه قربان! کلپچ نوعی جان پیچ است مفید، که در صورت خورده شدن به جان پیچ تبدیل می شود!
-یا گورت رو گم می کنی یا...
-ولی ارباب این دستور استاد گانته که این رو به شما بخورونم!
-پریدی وسط حرف من ک‍*افت آ*‍غال عو*‍ی! هیچ کس حق نداره به من دستور بده! عههههههههههه! آوراکاداورا!»

--------------------

درسته که خدانیامرز شدم ولی ارزششو داشت...



پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۱۸:۲۵:۲۲ یکشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۹

ریونکلاو، مرگخواران

شیلا بروکس


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱:۱۶:۳۴ سه شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹
آخرین ورود:
دیروز ۲۲:۲۵:۰۷
از کیف ارزشمندم دور شو!
گروه:
کاربران عضو
ریونکلاو
ایفای نقش
مرگخوار
پیام: 84
آفلاین
سلام پروفسور گانت!

***


_فیس ارباب!
_شیلا؟ اجازه دادیم بیای تو که دیگه نیای اینجا روی اعصاب ما راه بری! دوباره که اومدی!
_ارباب زود میرم! یه غذای خوشمزه ای براتون آوردم.

شیلا خودش به خوبی میدانست حرفی که میزند دروغ محض است. کدام انسان عاقلی کله پاچه را غذای خوشمزه ای میدانست؟ یقینا هیچکس!

_ما عادت نداریم این موقع از روز غذا بخوریم. بعدا بیار شاید یه تستی کردیم.
_ارباب! از دستتون میره ها! اینو اگر داغ نخورید از دهن میوفته.
_خب از همون پنجره بیارش تو ببینیم چی داری.

شیلا نمیخواست به روی خودش بیاورد که آوردن کاسه کله پاچه ای با بوی نفرت انگیز که هر آن امکان ریختنش وجود داشت به داخل اتاق در حالت ماری کار چندان ساده ای نیست و ناچار است چند بار تغییر شکل دهد.
با هر زور و زحمتی که بود کاسه را به داخل اتاق آورد و روی میز اربابش قرار داد.

_شیلامون؟ کله پاچه آوردی برای ما؟
_بله ارباب! باور کنید خیلی خوشمزست. فقط یکمی ازش بخورید! مطمئنم خوشتون میاد! (در حقیقت: )
_ما از کله پاچه متنفر بودیم، هستیم و خواهیم بود. ولی برایمان جالب است بدانیم چرا میخواهی به ما این غذای نفرت انگیز را بدهی.
_تکلیف هاگوارتزه ارباب!
_از کی تا حالا تکلیف هاگواتزتون کله پاچه دادن به ما شده؟
_از وقتی که بانو مروپ استاد شدن ارباب.
_این دستپخت مادرمونه؟ تصمیممون قطعی تر شد! لب بهش نمیزنیم! شک نداریم مادرمون خواسته با یک تیر چند نشان بزند و در یک زمان هم کله پاچه و هم میوه هایی از قبیل شلیل، آناناس و پرتقال به خورد ما بدهد!
_ارباب حالا نمیشه یه امتحانی بکنید؟
_همین الان فکری به ذهن ما رسید! خودت از این کله پاچه امتحان میکنی اگر سالم موندی ما نیز تست میکنیم!
_ارباب! ببخشید! اصلا نمره نمیخوام! معاف میکنید؟
_خیر! باید بخوری!
_چشم!

شیلا قاشق کوچکی از توی کیفش درآورد و مقدار خیلی کمی از کله پاچه رداشت و بر دهان برد! خوردن کله پاچه همانا و نابود شدن معده ی حساس شیلا همانا!
_ا...ر...با...ب... دوتا از مارهام به هم گره خوردن من باید برم کمک. با اجازه! اینم خیلی خوشمزه بود! نوش جان!

شیلا این را گفت و با بیشترین سرعت ممکن کیفش را به زمین انداخت و درون آن پرید و برای اولین بار با خودش آرزو کرد کاش مسیر های کیفش را انقدر مارپیچ نمی ساخت.

_فکر کرده است ما نفهمیدیم حالش داشت به هم میخورد!


فیس فیسوی ارباب

هیچکس حق نداره ازم دورش کنه!

"ONLY RAVEN"


پاسخ به: کلاس اصول تغذیه و سلامت جادویی
پیام زده شده در: ۱۴:۰۰:۳۲ یکشنبه ۵ مرداد ۱۳۹۹

هافلپاف

پومانا اسپراوت


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۹:۱۸:۲۶ یکشنبه ۱۵ تیر ۱۳۹۹
آخرین ورود:
دیروز ۱۷:۵۷:۰۶
از مشهد
گروه:
کاربران عضو
هافلپاف
ایفای نقش
پیام: 54
آفلاین
تق تق تق
_بله؟
_پرفسور من هستم.میشه بیام تو؟
_من؟من دیگه کیه؟
_اسپروات
_آه!تویی پومانا بیا تو.
_پرفسور ببخشید مزاحمتون شدم می خواستم بگم ....

مودی با حالتی تهاجمی به پومانا نزدیک شد و گفت:
_این بوی چیست؟چه بوی نفرت انگیزی دارد!نکند آدم کشته ای و این جنازه اش است؟
_نه این ....
_حتما یک حیوان را با ورد ممنوعه کشته ای!
_نه نه ....
_بدون ورد ممنوعه کشته ای؟!
_نه این فقط ....
_آها ! فهمیدم از روشه ماگل ها کشته ای!
_نه پرفسور![b]نه![/b]این فقط کمی کله پاچه است!
_کله پاچه!خب حالا برای چه آورده ای؟می خواهی مطمئن شوی سمی در آن نیست و آنرا بخوری یا می خواهی ....
_پرفسور!
_آری ؟ چه شده؟
_من این کله پاچه را برای شما آورده ام.
_برای من؟اما تو که می دانی من فقط از دست خودم چیزی می خورم.
_حالا شما این دفعه را بخورید. من دارم به شما میدهم به من اعتماد ندارید؟
_من از دستان خودم هم با شک و تردید می خورم چه برسد به تو. حال کی آنرا درست کرده؟
_شما چه کار دارید بخورید نوش جان!
_نه ،من باید بدانم.
_راستش را بخواهید مروپ درست کرده.
_مروپ؟ چی ! مروپ مادر ولدمورت؟!
_بله زنه خوبیست(شاید)
_تو واقعا توقع داری من این را بخورم هرگز.هرگز.
_پرفسور از این اخلاق گنده تون دست بکشین !بخورین بلکه منم به نمره ام برسم.
_تو می خواهی مرا به یک نمره بفروشی ؟واقعا که!از تو توقع نداشتم !

....

_چاره ای نیست مجبورم این کار را انجام دهم.
_واقعا می خورید پرفسور؟!
_چی رو؟
_کله پاچه رو دیگه الان گفتین چاره ای نیست.
_آها آنرا می گویی . نه منظورم از مجبورن این بود که تو را با طلسم فرمان از اتاقم بیرون و کله پاچه را به دور می ریزم.
_پرفسور شما حق استفاده از .....
_ایمپرویوس.

....

_آخیش ! حال که او را از اتاق بیرون کردم می توانم کله پاچه را با راحتی بخورم.اینطوری کسی هم نمی فهمد . آه مودی! تو چقدر دانایی!








شما می ‌توانید مطالب را بخوانید
شما نمی توانید عنوان جدید باز کنید
شما نمی توانید به عنوان‌ها پاسخ دهید
شما نمی توانید پیام‌های خودتان را ویرایش کنید
شما نمی توانید پیام‌های خودتان را حذف کنید
شما نمی توانید نظر سنجی اضافه کنید
شما نمی توانید در نظر سنجی ها شرکت کنید
شما نمی توانید فایل‌ها را به پیام خود پیوست کنید
شما نمی توانید پیام بدون نیاز به تایید بزنید
شما نمی توانید از نوع تاپیک استفاده کنید.
شما نمی توانید از HTML در نوشته های خود استفاده کنید
شما نمی توانید امضای خود را فعال/غیر فعال کنید
شما نمی توانید صفحه pdf بسازید.
شما نمی توانید پرینت بگیرید.

[جستجوی پیشرفته]


هرگونه نسخه برداری از محتوای این سایت تنها با ذکر نام «جادوگران» مجاز است. ۱۳۹۹-۱۳۸۲
جادوگران اولین وبسایت فارسی زبان هواداران داستان های شگفت انگیز هری پاتر است. به عنوان نخستین خاستگاه ایرانی ایفای نقش مبتنی بر نمایشنامه نویسی با محوریت یک اثر داستانی در فضای مجازی، پرورش و به ارمغان آوردن آمیزه ای از هنر و ادبیات برجسته ترین دستاورد ما می باشد.