-وینکی خواست به همه حمله کرد! وینکی همه رو زد! وینکی هیتلر رو زد؛ روسیه رو گرفت و استالین رو زد؛ فرانسه رو گرفت و ناپلئون رو زد؛ انگلیس رو گرفت و ویکتوریا رو زد؛ روم رو گرفت و سزار رو زد؛ روسیه رو دوباره گرفت و تزار رو زد. وینکی، جن زننده!
- یک ملت، یک امپراتوری، یک مسلسل!
-بعدش وینکی رفت مرحله بعد، مرلین رو زد، زئوس رو زد، اودین رو زد، هوروس رو زد، کثولهو رو زد. وینکی حتی بالاتر هم رفت و کل کهکشان رو زد، ابرخوشه محلی رو زد، کل کیهان رو زد!
- یک ملت، یک امپراتوری، یک مسلسل!
-وینکی به جای کیهان، یه مسلسل گذاشت تا مردم روش زندگی کرد.‌ بعدش هم برگشت پیش ارباب و خونه اربابی ارباب رو تمیز کرد و تا آخر عمرش یه جن مفلوک و خدمتگزار موند و مُرد. جن باید جن بود و جنی که جن نبود، جن نبود!
- یک ملت، یک امپراتوری، یک مسلسل!

وینکی نعره‌زنان دهنه مسلسلش را توی نقشه فرو کرد. بعد نقشه را گرفت بالا و خورد. بعد با شکم پر نشست و کمی فکر کرد و به این نتیجه رسید که جن که نباید پیشوا شود و اصلا چطوری شد که قضیه تا اینجا اینطوری کش پیدا کرد و عه! وینکی یک بلیتی هم داشت که رویش مقصدی نوشته شده بود و قرار بود به آنجا برود و اینجا کجاست و اصلا نکند دارد سوژه را اشتباه می‌برد جلو و وسط کار بفهمد که خر یک جای دیگر است و پالونش اینجاست و اینقدر که زحمت کشیده، بیخود بوده و باید دوباره سوار هواپیما شود و برود آنجایی که باید برود و از اول سوژه‌اش را شروع کند. ای بابا!
اما وینکی جن مصمم بود.
-وینکی دستور داد براش ماشین زمان ساخت تا برگشت به آژانس مسافربری!
- یک ملت، یک امپراتوری، یک مسلسل!

-ما دروغ نگفت و عوام‌فریبی نکرد؛ بنابراین وینکی مصمم و ثابت‌قدم بود که هیچوقت پشت کلمات پنهان نشد و قول‌های پوچ نداد.

مردم هورا کشیدند و پرچم‌هایشان را تکان دادند.

-آینده مردم آلمان در خودشان نهفته بود. وقتی خود مردم جایگاهشان را، تلاش‌هاشان را، صنعتشان را و اراده‌شان را بالا برد، فقط و فقط آن موقع بود که دوباره به جایگاه بالایی رسید. ما این رو بعنوان هدیه از آلمان نگرفت، بلکه خودمون خالقش بود.

مردم زور زدند و هوراهای محکم‌تری کشیدند.

-وینکی برای شما گفت این مطلب را، شما هم برای خودتان این کار را کرد، رها کرد این را، خیال نکرد که اگر رها کرد ما اومد و شما را به دار زد. وینکی برای حق مردم برخاست. هر آلمانی یک مسلسل!

مردم هرچه زور داشتند ریختند توی هوراهایشان و جوری هورا کشیدند که وینکی ترسید و بدو بدو از منبرش پایین آمد و لای اسکورتش از استادیوم خارج شد.

سال 1940 بود. وینکی بار اول میان نیروهای متفقین فرود آمده بود و زده بود همه‌شان را پخش و پلا کرده بود. بعد هم افتاده بود توی زمین نازی‌ها. نازی‌هم هم که دیدند چگونه یک موجود کریه و غریب از آسمان نازل شده بود و دشمنانشان را زده بود، هیجان‌زده شدند. وینکی را برداشتند و بعنوان پیشوا معرفی کردند که هیتلر را خیلی ناراحت کرد و باعث شد به آلمان اعلان جنگ کند. بله! آلمان به دو دسته هیتلردوست‌ها و وینکی‌دوست ها تقسیم شده بود که علاوه بر جنگیدن با متفقین، با خودشان هم می‌جنگیدند و جدی جدی همه را می‌زدند.
وینکی لای اسکورتش رفت توی اتاق مدیریت جنگ. یکهو جوزف گوبلز جلویش درآمد.
-درود به روح پرفتوح اعلیاحضرت. فیلمی که سفارش داده بودید، پیروزی مسلسل، بالاخره به اتمام رسید و برای اکران عمومی آماده‌ست. باشد که مقبول افتد. یک ملت، یک امپراتوری، یک مسلسل!
-یک ملت، یک امپراتوری، یک مسلسل!

وینکی راهش را گرفت و رفت سر میز گردی که یک نقشه گرد از جهان گرد رویش وصل کرده بودند و گرداگردش وزرا و مشاورانش نشسته بودند.

با بی حوصلگی بلند شد و رفت و در زد.

کسی در را باز نکرد!

در را محکم تر کوبید... ولی باز هم جوابی داده نشد.

-خب حالا ما چه کنیم؟ وقتی کسی جواب نمی دهد چگونه نقش خود را بازی کنیم؟

-زدی کشتیشون خب!

صدا از بالا می آمد.
لرد دست و پایش را جمع کرد.
-خداوندا... ما همیشه بنده ای خوب بودیم. به مرلین ایمان کامل داشتیم. از خودش بپرسید. اعضای بدنمان هم می توانند شهادت بدهند. هر چند یکیشان غایب است... ولی همان یکی هم شهادتش را کتبا نوشته و داده به ما.

-من که خدا نیستم! یه بار رفتم ببینمش راهم ندادن. گفتن جلفی!

شخصی که صحبت می کرد، خدا نبود. ولی مشخصا مقام بالایی داشت. برای همین لرد به احتیاط کردن، ادامه داد.
-خب... ما الان چیکار کنیم؟ در باز نمی شه.

-به من چه... به من گفتن صحنه رو بچینم که چیدم. بزن تا باز شه.

لرد در را محکم تر زد. مشت زد. لگد زد. با شانه اش به در حمله ور شد. ولی در تکان نخورد. در پایان عصبانی شد و سرش را به در کوبید.

و این بار هم اینگونه بیهوش شد!

صدای خنده از آسمان به گوش می رسید...

-پیس... پیس پیس!

بلاتریکس هیچ عکس العملی به پیس پیس ساحره بلیط فروش نشان نداد.
-خواب به خواب بری به حق یادگاران مرگ!

فرصتی مناسب تر از این گیرش نمی‌آمد... تا بلاتریکس خواب بود باید از آنجا خارج می‌شد. پس دست به کار شد... چوبدستی‌اش را درآورد و رو به دیوار گرفت.
درب ورودی دوباره ظاهر شد... برگشت تا نگاهی به بلاتریکس انداخته و از خواب بودنش مطمئن شود...
-یا جد سالازار!

صورت بلاتریکس در ده سانتی متری صورتش بود.
-من رو می‌پیچونی؟
-نه به جان جفت بچه‌هام... صدات کردم گفتم بیا... خواب بودی. هی تکونت دادم... چیکار می‌کنی... آخ!

مهارت بلاتریکس در پرتاب خنجر از راه دور حتی زبان زد همه بود... فاصله ده سانتی که جای خود داشت.
حالا کافی بود از در خارج شده و دوباره وارد شود تا بتواند به تبعیدگاه اربابش برسد...

- خب داداوچم...رسیدیم و رسیدیم. کاشکی نمی رسیدیم...وقتشه پیاده بشی حالا!

اگلانتاین سرش را بلند و به جایی قرار بود پیاده شود، نگاه کرد.
- اممم...مطمئنید درست اومدیم؟
- پیاده شو آقا...ما باید بریم مسافر بعدیو برسونیم.
- آخه...نمیشه برگردیم؟ چون من نمیتونم...

جمله ی پافت به پایان نرسید...پارو یقه اش را گرفت و از قایق بیرون انداخت.
اگلانتاین از روی زمین سفت و سرد بلند شد و تا به خودش آمد؛ قایق با دو پارو در حال دور شدن بود و او را تک و تنها در جزیره ای که هیچ چیز ازش نمی‌دانست، تنها می‌گذاشت.

پافت چند ثانیه رفتن قایق را تماشا کرد و بعد سعی کرد با یک سنگ درد و دل کند.
- خب...به نظرت الان کجا برم؟ چی کار کنم؟ چی بخورم؟ کجا بخوابم؟ چجوری گلیم خودمو بدون ارباب و مرگخوارا از آب بیرون بکشم؟ چجوری؟ چرا آخه...
- ببین دادا...به کتفم!

اگلانتاین با دلخوری به سنگ نگاه کرد.
- عه...بیتربیت. چرا با این این طوری رفتار می‌کنی؟
- جدا قیافه‌ی من برات آشنا نیست؟

پافت با دقت نگاهی به برجستگی و شیار هایش انداخت.
سنگ حقیقیتا بی شباهت به تام جاگسن نبود.

- ای بابا. این چه صفیه.

مرلینِ پیر و فرتوت به صف دراز و طویلی نگاه می‌کرد که ابتدایش معلوم نبود. مرلین میدانست که ابتدای آن آژانس است و انتهایش همینجایی که ایستاده. اما نمی‌توانست ابتدا را ببیند!
صف پر بود از مرگخواران. بعضی نقاب زده بودند، بعضی ردای مشکی نو به تن کرده بودند. بعضی ها هم هیچ فرقی با گذشته نداشتند؛ همچنان بالشت ها و مار ها و قمه ها در صف دیده می‌شدند.
با یک حساب سر انگشتی مرلین متوجه شد که حالا حالا ها باید در صف بماند. پس مجبور شد به حربه همیشگی متوسل شود.

- پسرم، میشه جاتو به من بدی؟ پاهای پیرم توان ندارن.

مرلین با عصا به آرامی به شانه نفر جلویی زد.

- عه مرلین! شما کجا اینجا کجا؟ تو آسمونا دنبالتون میگشتیم.

بگذارید کمی از حساب سرانگشتی بگویم. مرلین به کمک علم غیب میدانست که فاصله خانه ریدل تا آژانس در حدود 1.5 کیلومتر است. از هنگامی که به راه افتاده بود 326 قدم طی کرده و طول هر قدم او متوسط 60 سانت را دارد. پس حدود 195 متر را طی کرده تا به انتهای صف رسیده. بدین صورت تقریبا 1305 متر تا آژانس فاصله داشت.
به توجه به اینکه هر فرد کوله پشتی حجیمی با خود به همراه داشت و وسائل متفرقه زیادی آورده بود، 2 متر جا را اشغال می‌کرد پس به صورت حدودی 652 نفر جلوی مرلین بودند و احتمال اینکه دقیقاً تام نفر جلویی او باشد می‌شد یک در 652.

- شما که تا همین دیروز داشتی توی موزه ورجه وورجه می‌کردی پیغمبر. چی شد یهو توان از پاهات رفت؟

مرلین راهی جز صبر کردن نداشت. البته الان باید حرف های تام را هم تحمل می‌کرد.

- از کیس های بارگاه چه خبر؟



- بعدی!

دیگر از محاسبه سرانگشتی زمانی که مرلین در صف بود صرف نظر می‌کنیم.

- مرلین هستم، مرلین پیامبر.
- اوهوم.

مسئول باجه با بی حوصلگی بلیطی به دستان لرزان مرلین داد.

- بعدی!

به بلیطی نگاه کرد که مقصد او را مشخص می‌نمود!

سدریک، معذب نشسته بود و مدام وول می‌خورد. بالشش را با دقت در بغلش جمع کرده و طوری محکم نگه داشته بود که گویی اگر به یکی از آن مردان برخورد می‌کرد، برای همیشه آلوده و غیرقابل استفاده می‌شد.

اما به هر حال، نگاهِ خیره‌ی مردان بر رویش نیز وادارش می‌کرد کاری را که می‌خواستند، انجام دهد. بنابراین دستش را به سمت بساط مقابلش جلو برد و...
کشید.

هیچ اتفاقی نیفتاد.
- این که کار نکرد!
- بیشتر باید بکشی. خیلی کم بود.

سدریک بیشتر کشید. باز هم کشید. آنقدر که دود همه‌ی اطرافش را فرا گرفت و دیگر چهره‌ی هیچ یک از مردان را تشخیص نمی‌داد.
و درست در همین زمان بود که اتفاق افتاد. سرگیجه‌ی خفیفی شروع شد و کم‌کم شدت گرفت. حس می‌کرد بلند شده و دور خودش می‌چرخد. اما نه...او نمی‌چرخید. بقیه به دورش می‌چرخیدند!
اندکی بعد از روی زمین بلند شد و با ملایمت به طرف بالا رفت. به طرف آسمان. از کنار دسته‌های کبوترها و کلاغ‌ها و تسترال‌های در حال پرواز، گذشت و با خلبان ماگل هواپیمای مسافربری نیز خوش و بشی کرد. با مشت به پنجه‌ی عقابی زد و چشمکی هم نثار یکی از مسافران هواپیما کرد.

و دقایقی بعد، از جو زمین خارج شد.

بله غول!

تا چشم کار می‌کرد غول بود که از اینور به اونور می‌رفت. غول‌هایی که شونصد برابر یک انسان عادی قد و هیکل داشتن و اگه لینی برای آدما اندازه کف دستشون بود، برای این غول‌های عظیم‌الجثه اندازه چشماشون بود.

لینی مطمئن بود خطایی در سیستم حمل و نقل آژانس مسافربری رخ داده. برای همین سریعا به سمت در برمی‌گرده تا از لای سوراخ در برگرده بلکه بتونه به مقصد اولیه‌ش نقل مکان کنه. اما به طرز عجیبی سوراخ در که تا چند دقیقه پیش برای عبور باز بود، حالا بسته شده بود!

راه خروج لینی بسته شده بود، اما در که هنوز وجود داشت. سعی کرد با جثه‌ی کوچیکش دستگیره درو بگیره و بازش کنه. اما هرچقدرم که حشره زورمندی باشه، حتی اندازه سر سوزنی نمی‌تونه دستگیره رو تکون بده.

لینی به آخرین سنگری که به ذهنش می‌رسید پناه می‌بره. در زدن!
- درو باز کنین! بابا من قرار بود سرزمین کوچولوها برم نه غولا. اشتباه زدین. کی پاسخگوی این اشتباهه؟ منو برگردونین.

داد و هوار لینی قرار بود ادامه پیدا کنه، اما دستی که اونو از پشت تو خودش می‌گیره، مانع از این کار می‌شه.

- ولم کن غول بی‌شاخ و دم. من اشتباهی اومدم اینجا. بذار برم. درو وا کن برم.

اما غول ول کن نبود. لینی که از دست و پا زدن خسته شده بود، برای لحظه‌ای آروم می‌گیره و به کسی که گرفته بودش خیره می‌شه.

حالا که دقت می‌کرد، اتفاقا این غول‌ها خیلی هم با شاخ و دم بودن!

رودولف لسترنج، ناامید و محزون پا در خانه‌ی بلک‌ها گذاشت...آنجا تبعیدگاه و زندان او بود؛ و او می‌بایست هر آنچه زندانبانان به او میگفتند انجام دهد...پس به دنبال سیریوس بلک به راه افتاد...
_خب لسترنج...با کریچر که آشنا هستی؟ کریچر قراره امروز خونه رو برق بندازه...مگه نه کریچر؟
_هر چی ارباب امر کنن، ولی ارباب ریگووس اگه بود، اینجا خود به خود برق میزد!
_بلاه بلاه بلاه...حالا هرچی! رودولف لسترنج امروز در اختیار تو هست کریچر...دو نفری میخوام امروز کار رو تموم کنید..مفهومه؟
_مفهوم بود سرورم...ولی اگه ارباب ریگولوس اینجا بود، فهم و شعور کریچر نیاز نبود اصلا..مرد لخت دنبالم راه بیاد!

رودولف زیر نگاه سنگین سیریوس و پوزنخندش، به دنبال کریچر که به سمت راهرو در حرکت بود، به راه افتاد.
کریچر بلاخره جلوی یک در ایستاد و بشکنی زد...یک سطل اب و جارو ناگهان از هوا ظاهر شد و کریچر آن را به رودولف داد...
_کریچر میره تا اتاق اباب ریگولوس رو تمیز کنه...هرچند که رایحه‌ی خوش ارباب ریگولوس خودش تمیز کننده و ضدعفونی کننده هواست!
_حتما نوشیدنی کره ای زیاد میخورد وقتی میومد خونه!
_مرد لخت هم این سطل آب و جارو رو بگیره و بره این اتاق رو تمیز کنه!

رودولف ابتدا غرولندی زیر لب کرد، ولی بعد با اکراه فرمان کریچر را اطاعت کرد و وارد اتاق شد...
_اینجا چرا اینجوریه؟چرا پنج طرف اینجا فرش داره؟ واقعا احمقن این محفلی ها!

رودولف جارو را برداشت و خواست شروع به کار کند که چشمش به قسمتی از فرش روی دیوار افتاد!
_به‌به..ببین کی اینجاست...نون زیر کباب...نارسیسا..عکس جونیاشه...عجب بد رفت تو پاچه‌ام ها...من که تا اینجا اومده بودم خواستگاری، چرا بجای اون بلاتریکس به باباش نگفتم اون بلونده رو میخوام!

همینطور که رودولف در حال چشم چرانی عکس های روی دیوار بود، ناگهان چشمش به عکس همسرش افتاد!
_چی؟ عاااای...نفس کششششش!

با فریاد رودولف، محفلی‌ها هراسان وارد اتاق شدند و با یک رودولف لسترنج که قمه در هوا میچرخاند و صورتش از عصبانیت به سرخ شده مواجه شدند...
_چه خبرته رودولف؟ داد نزن، الان ننه بلک رو بیدار میکنی، به جد و آبادمون فحش رو میکشه!
_عکس زن من روی دیوار چیکار میکنه؟

به نظر میرسید رودولف فراموش کرده بود که آنجا دقیقا کجا بود!

هوا تقریبا تاریک شده بود.
البته این را ساحره بلیط فروش حدس زد... چرا که هیچ پنجره‌ای در محل کارش وجود نداشت تا بیرون را نگاه کند.
-نکنه اصلا فصل هم عوض شده باشه؟... چند وقته من اینجام؟... یعنی رئیس سحر و جادو کیه الان؟
-چیه هی در گوش من نق می‌زنی و ویز ویز می‌کنی؟... پنجره نداره اینجا... ساعت که داره! همش دو ساعته اینجایی... گفتم ویز ویز؟... نکنه لینی چسبیده زیر کلاه ردای ارباب و قایمکی باهاشون رفته؟... نکنه الان دوتایی دارن دوران تبعید رو می‌گذرونن؟... اصلا همیش تقصیر توئه... تو باعثش شدی... اگه تو نبودی من الان تحت عنوان آستین ردا با اربابم رفته بودم!

ساحره بلیت فروش بخت برگشته که ساعتی پیش در اثر همین عصبانیت بلاتریکس، سوختگی بزرگی در ردایش ایجاد شده بود، دست و پا‌های فراوانی از غیب ظاهر کرد و پشت کانتر پذیرشش پناه گرفت!
-ول کن من رو... ولم کن! برو تبعیدت آقا! پاشو برو تبعید! اربابت الان تو تبعیدگاهش داره ماموریتش رو انجام می‌ده! پاشو بروو!
-یعنی تبعیدگاهشون کجاست؟

فیل بلاتریکس دوباره یاد هندوستان کرد و در کنج عزلتش فرو رفت.