معجون در حال آماده‌سازی است

سخت بود ... خیلی سخت! با این که می‌دونستم بار این مسئولیت، به عنوان بزرگ مرگخوارها، روی دوش منه، دوست نداشتم بهش فکر کنم. حداقل نه تا بعد از کفن و دفن و ختم و سوم و هفتم و چهلم و سالگرد ارباب.

البته که دل و عقل هیچ وقت به یک سمت نمی‌رن ... عقلم می‌گفت «مَنْ ماتَ وَ لَمْ یعْرِفْ اَربابَ زَمانِهِ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیة» یا به عبارتی «هر کس بمیرد و ارباب زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلیت مرده است.» وقتی ارباب به اون اربابی، رفتن، ما هم ممکنه هر لحظه بمیریم و اگر اربابی بینمون نباشه، مرگمون هلاکته. پس جای درنگ نبود.

اما روح ارباب رو هزار مرتبه شکر که این مسئولیت از دوشم برداشته شد و گزینه‌ای جامع الشّرایط از آسمون افتاد و وعده مرلینی محقق شد و ارباب ما مرگخواران رو بی لرد رها نکرد.

ارباب جادوگری بزرگ بودن، هاگرید هم جادوگر بسیار بزرگیه. ارباب با اساتید مجرب و بزرگ هاگوارتز -مثلا استاد معجون سازی وقت- در ارتباط بودن، هاگرید هم با همون اساتید هم پیاله است. ارباب مارزبان بودن ... هاگرید مار، اژدها، عنکبوت، سگ و طاووس زبانه. ارباب در درایت بی همتا بودن، هاگرید هم در ابتدای راه با انتخاب دست چپ و راست مناسب درایتش رو ثابت کرده.

هرچقدر می‌خوام جلوی تصمیم عجولانه رو بگیرم، می‌بینم این میزان از شباهت، حجت رو تموم کرده و جای تردیدی باقی نمونده.

لبیک یا هاگرید! سایه شما (که بسیار بزرگتر از سایه قبلی مستولی بر خانه ریدل هم هست) مستدام.

لرد شکلاتی؟
چه توناژی از شکلاتی اید لرد؟
این همه لرد لرد کردم یعنی دست بوسیم دیگ!
#ارباب_یکی_هاگرید_گنده_بکی!

لرد شکلاتی معظم باد!

لردا...ضمن تشکر از حسن انتخاب شما در تشخیص دست چپ از راست و کلا شناخت دست ‌های معظمتان، خدمت خالصانه و وفادارنه‌ی خودم رو به شما اعلام و بیعت میکنم!



در ضمن جا داره همینجا به دیگر همقطاران این رو یاداوری کنم که در امور بیعتی، از یکدیگر سبقت بگیرین...نمونه اش همین فنر سبقت گیرنده....دعوت میکنم زودتر بیایین اعلام وفاداری کنید!
ولی ما دیکتاتور نیستیم...اینجا مردمسالاری حرف اول و اخر رو میزنه...همه حق انتخاب دارن...الان دوتا گزینه دارین برای انتخاب...
بیاید و با لرد شکلاتی بیعت کرده و زیر سایه‌ی چتر حمایتی صورتی ایشون قرار بگیرید، یا زیر تیغ برّنده‌ی قمه‌های من و معجون های مرگ هوریس...انتخاب با شماست!

ما داشتیم رد میشدیم، دیدیم بوی گوشت و شکلات همزمان میاد... گفتیم بیایم یه سری بزنیم... بعد دیدیم که بله... گویا مرلین لرد شکلاتی فرستاده برامون.

خلاصه که بنده زمانی که به ابعاد شما که از گوشت خالص ساخته شده خیره میشم، به شدت علاقه پیدا میکنم به بیعت کردن، نتیجتا منم بیعت!

البته به شدت هم عزادار ارباب هستم... انقدر ناراحتم که آب دهنم جاریه... به خاطر گوشت و شکلات نیستا، صد در صد از غم اربابه. شک نکنید اصلا!

همینا دیگه... طولانی باد سلطنت لرد شکلاتی.

داشی بیبخشید، نذری می‌دید اینجا؟ داشتم رد می‌شدم دیدم بوی حلوا می‌آد. اومدم بپرسم خبریه؟ که یهو کور که نیسم، داشی ببخشید. این پارچه سیاها رو دیدم. میگم داشی. میشه یه داثّان تعریف کونم؟ نمیشه؟ من خیلی دلم چیزه. دستم هم کوتاس. خیلیا! راسته که لرد... راسته؟ راسته؟ راسته؟ راستشو نگیا داشی! قَسَمِت میدم راستشو نگی. آخه من دلم خیلی چیزه. راستشو بگی فلج می‌شم. رو من حساب کنید تو رو به ثیب، تو رو به زمن. هر کاری که از دستام که کوتاهه بر بیاد انجام می‌دم که جای خالیش سر بره از پر شدگی. می‌کونما داشی. جدی! اصن... بذا دستامو بلند کنم. اصن... بذا... رودولف رو می‌کنم دست راستم. هوریس رو هم می‌کنم دست چپم. و خودمم می‌شم لورد. بیاید اینژا رو آبادش کنیم داشی. بیاید بیعت کنیم به سوی.
راستی... می‌شه بهم نگی لورد سیاه؟ من من خیلی حساس و ظریفم. این لقبا اذیتم می‌کونه. اگه می‌شه صدام کن لورد شوکولاتی! خب؟ خب؟ خب داشی؟
بعدشم داشی... علامت شوم ترسناکه به مولا. یه بچه‌ی انقذری رو تصور کن. خب؟ خب؟ خب؟ خب انقذه بچه اون اسکلت رو ببینه که جا تر می‌کنه داشی... یه علامت حساس و ظریف هزینه کردم دادم طراحی کردن داشی... اصن فکر پولش نباش... لورد سیاه بیشتر از اینا... آه تمام تن و بدنم داره می‌لرزه و اینا رو می‌گم... لورد سیاه خیلی، خیلی، خیلی بیشتر از اینا به من کمترین، به من شوکولاتی‌ترین مدیون بود... هزینه این علامت شوم جدید در مقابل بدهیای قبلیش چیزی نیس داشی.
آره خلاصه... بیعت که کردین، اون علامته هم چیز میشه... خب؟ خب؟ خب؟ یه مار با چتر صورتی.

دست لرد سیاه هنوز زیر چانه اش بود!

یک لینی به او هدیه داده شده بود...آن هم دو بار! شاید برای محکم کاری...ولی لرد سیاه در تمام طول زندگی اش، هیچوقت دلش نمی خواست یک لینی داشته باشد.

شعری بی معنی برای او خوانده شده بود و قیافه منحوس مرلین را مشاهده کرده بود... بعد از آن لحظه دو پنبه در گوش هایش فرو کرده بود و کلا چیزی نمی شنید! جواب ها را هم تصادفی می داد!

ست آرایشی کراب را زیر میز چنهان کرد که کسی نبیند...آبرو و حیثیتش در خطر بود!

و نگاهی به نجینی انداخت...
-فرزندم...تو هم؟ اون چیه پیچیدی دورش؟

لرد سیاه حتی نمی توانست اسمش را ببرد!

رو به لینی کرد.
-شصت تا هدیه به ما دادی و حتی یکیش هم نبود که خودت یه نقشی توش نداشته باشی...ما چه کنیم که از زندگیمون خارج بشی کلا؟

لینی لبخندی زد.
-ارباب یه سلفی آخر شب بگیریم با هم؟


لرد سیاه اصلا مایل نبود سلفی بگیرد...کریسمسش بسیار نامبارک شده بود!
-اگه بابانوئل بیاد می زنیمش! گفته باشیم.

لینی مدام بین هدیه دادن مرگخوارا و هدیه گرفتن لرد، بال‌بال می‌زد و ویز ویز می‌کرد و ازینور به اونور می‌رفت و خلاصه که آسایشو از همه ربوده بود.
لرد هم با وجود تمام تلاشی که برای نادیده گرفتن حشره‌ی ویز ویزوش می‌کرد، اما بازم نمی‌تونست چشماشو ببنده و گوشاشو بگیره تا متوجه هیچ‌کدومش نشه!

- هدیه که ندادی بمون، حداقل دچار سرگیجه و سردرد نکن ما رو!

لینی که انگار منتظر فرصت بود، بلافاصله جلو میاد و کلاه بابانوئلی که رو سر لرد بودو برمی‌داره.
- سنگین بود؟ سرتون درد گرفت؟ می‌دونستم! بذارین یکی دیگه بتون بدم.

کلاهو به گوشه‌ای پرتاب می‌کنه و سخت مشغول گشتن چیزی تو جیباش می‌کنه.
- الان یکی دیگه می‌دم بهتون ارباب. سبک و خوشگل و مانع سردرد.

لرد که منظورش از سردرد، صدای ویز ویز مداوم پیکسی بود، پوکرفیس‌وارانه به کلاهی که دور از دسترسش قرار داشت و لینی‌ای که دست از گشتن جیباش برنمی‌داشت نگاه می‌کنه.

- پیدا می‌شه الان. صبر کنین. فقط یکم دیگه.
- پیکس ما منتظر پیدا شدن اون چیزی که تو می‌خوای از جیبت در بیاری نیستیم. تو خودت چند وجبی که کلاهی که بخواد تو جیبت باشه چند وجب باشه که رو سرمون جا بگیـ... واو!

ابتدا شیء پیکسی‌مانندی از جیب لینی بیرون میاد و به دنبالش یه کلاه بابانوئلِ دست‌بافِ بزرگ خارج می‌شه که از شدت بزرگی، خود لینی زیرش دفن می‌شه و فقط دستش برای نشون دادن کلاه بیرون می‌مونه.

- اینه ارباب. بگیرین بذارین رو سرتون.

صدای لینی بسیار خفه بود و انگار که از ته چاه میومد، ولی بازم قابل شنیدن بود.
لرد مایل نبود کلاهی که به جای منگوله، پیکسی ازش آویزون بودو روی سرش بذاره. اما مرگخوارای منتظر برای اهدای کادو رو نمی‌تونست بدون کلاه بازدید کنه. شاید اونوقت فکر می‌کردن کریسمس تموم شده و دیگه براش هدیه‌ای نمیاوردن!
- خیله خب. ولی این چرا تهش اینقد باریکه؟

لینی که بالاخره با برداشته شدن کلاه از روش، تونسته بود نفسی تازه کنه، بالی می‌زنه و به هوا ملحق می‌شه.
- چیزه ارباب... خلاقیت خودم بود دیگه. گفتم متفاوت باشه. پیکسیانه باشه. خودم با جادو ساختمش.

اما حقیقت این بود که لینی کم نخ تهیه کرده بود! و در واقع مجبور شده بود کلاهی متفاوت از هر کلاه بابانوئلیِ دیگه‌ای بسازه.

در حالی که لرد سرگرم جاسازی کردن کلاه روی سرش بود که به نظر میومد لینی اینم گشاد دوخته بود، ناگهان حس می‌کنه چیزی رو شونه‌ش نشسته. پیکسی باز هم فرصت‌قاپی کرده بود و در زمان غفلت لرد جلو اومده بود.

- چیلیک! عکس گرفتم ارباب. عکس دوتایی. خودمون دوتا. فقط خــــودمـــــون!

لینی اینو می‌گه و به سرعت گوشه‌ای محو می‌شه و بعد از اجرای چندین طلسم همراه یه قاب عکس برمی‌گرده.

- سومین هدیه کریسمستون ارباب.
- کی سومی شد که ما نفهمیدیم؟ بر ما نیرنگ نزن پیکس.
- اول خودم، بعد کلاهم، بعدم عکس دو نفره‌مون. عالیه نه ارباب؟

لرد با تعجب به لینی که چیزی نمونده بود از شدت ذوق و شوق سکته کنه نگاه می‌کنه. شاید کریسمسِ پیکسی‌ها این شکلی بود خب! سری تکون می‌ده و قاب عکسو از لینی می‌گیره.

موسیقی ناملایمی فضا را پرکرده بود که ناگهان نوای ناملایم تری با آن آمیخته شد!
لرد سیاه به دنبال منبع صدا میگشت که کراب در حالی که با صدای بلند ناله و زاری میکرد وارد شد. لرد سیاه اصلا از صدای گریه کراب خوشش نیامد.
-تو را چه شده ای وینسنت؟ کریسمست نامیمون است؟

کراب جعبه ای را که در دست داشت به طرف لرد گرفت.
-نه ارباب...دلمون نمیاد اینو به شما کادو بدیم!

لرد سیاه به این موضوع فکر میکرد که رک بودن در این حد، اصلا هم چیز خوبی نیست. با این حال جعبه را باز کرد.
-ست...لوازم...آرایش؟

-بله ارباب...از بهترین و گرون قیمت ترین مارک. همشونم سیاهن. دارای ویتامین های فراوان. ببخشیدا ارباب...اینو نباید بگم. ولی کوفتتون بشه!

لرد سیاه در حالت عادی با شنیدن این جمله میزد کراب را نصف میکرد؛ ولی حالت کراب اصلا عادی نبود. همانند بچه ای بود که پدر و مادر و خواهر و برادر و کل ایل و تبارش را بصورت همزمان، ناگهانی و دلخراش از دست داده.

لرد سیاه کادو را برداشتند. کوفتشان هم شد! چون آرایش نمیکردند.

لینی که به محض اینکه روبان روش باز شده بود، بال‌بال زده بود و از صحنه خارج شده بود، در گوشه‌ای دیگه سرگرم رسیدن به خودش بود!
با وجود اینکه هدیه‌ی لرد جلوی چشماش بال زده بود و رفته بود، اما شکایتی نداشت. مطمئن بود هدیه‌های بهتری نصیبش می‌شه. اما این دلیل نمی‌شد که دوباره به بانز گیر نده.

- بانز هدیه‌ت فرار کرد! قبول نیست. یکی دیگه می‌خوایم.
- ارباب هدیه‌تون فقط متحرکه. وگرنه فرار نمی‌کنه. نگاش کنین! اومد!

لرد می‌خواست هدیه‌ی دیگه‌ای از بانز نصیبش بشه، اما بازگشت دوباره‌ی لینی همه چیو خراب کرده بود. ولی لینی این‌بار با چهره‌ای متفاوت برگشته بود!

- رفتی لباس عروسک تنت کردی لینی؟

لینی بی‌توجه به حرف بانز، دستی به عینکش می‌کشه و با ذوق و شوق لباس بابانوئلیش و کلاه گوگولی و بال‌های تزئین شده‌شو به نمایش در میاره و با لبخندی که چیزی نمونده بود از پهنای صورتش بیرون بزنه جلوی لرد میاد.
- ارباب، پیکسی کریسمسی شدم براتون!

لرد نگاهی به سرتاپای لینی می‌ندازه و به لباسی که تو تن پیکسی کوچیکش زار می‌زد نگاه می‌کنه. حتی کلاهش به قدری بزرگش بود که تا نصف صورتش پایین اومده بود.

- حالا هدیه‌ت کو؟

لینی برای اینکه مطمئن بشه لرد درست متوجه می‌شه، یه دور سیصد و شصت درجه می‌زنه تا خوب دیده بشه و بعد می‌گه:
- خودمم دیگه ارباب. بانز منو هدیه داد. منم دیدم حالا که هدیه شدم به خودم لباسایی هدیه بدم که هدیه قابل‌تری بشم.

لرد کاملا شیرفهم شده بود. لینی بعنوان هدیه کریسمسی که باید به لرد می‌داد، برای خودش لباس خریده بود! کاملا هم منطقی بود.
- آها.

لرد دستشو زیرچونه‌ش می‌ذاره و نگاهی به نفر بعد می‌ندازه.