شب، در جزیرهای دورافتاده که در اعماق دریا پنهان بود، ساکتتر از همیشه بود. سکوتی مرگبار که تنها با صدای امواج متلاطم دریا شکسته میشد. ماه در آسمان، کمرنگ و بیروح درخشان بود، و مه غلیظی از دریا به سمت ساحل خزیده بود. جزیرهای که سالها به فراموشی سپرده شده بود، به مکانی بدل شده بود که گویی در آن هیچچیز جز مرگ و تاریکی وجود نداشت.
سیبل تریلانی در سکوت در کنار درختان نخل ایستاده بود. نگاهش در تاریکی به دوردستها دوخته شده بود، جایی که حس میکرد حقیقت در آن پنهان است. هیچچیز جز سایهها و شب بر او سایه نمیافکند. قدمهایش، که همچون ارواح در تاریکی شناور بودند، صدایی نداشتند. لباس سیاه بلندش در باد ملایم شب به آرامی تکان میخورد، و چشمانش، که مانند دو حفره تاریک و بیپایان به نظر میرسیدند، هیچ نشانی از احساسات در خود نداشتند. او دیگر آن پیشگوی دلشکسته و گمگشته نبود، کسی که همیشه در جستجوی پیشگوییهایی مبهم و مرموز بود.
او دیگر تنها یک مرگخواره بود. یک شکارچی بیرحم و بیاحساس که در خدمت لرد سیاه به تمام خواستههایش پاسخ میداد. هیچ ترسی در دلش باقی نمانده بود. او دیگر نه تنها در دنیای جادوگری، بلکه در دنیای خود نیز به عنوان یک تهدید شناخته میشد. سیبل تریلانی نه تنها پیشگو بود، بلکه قاتلی مرموز و ترسناک بود که هیچکس جرات نداشت در برابرش مقاومت کند. این ویژگیهای بیرحم او، نه فقط از قدرت جادویش، بلکه از اراده فولادین و بیپایانش نشات میگرفت.
برای سیبل، هیچ چیزی در این دنیا از مرگ و ویرانی مهمتر نبود. او همهچیز را در تاریکی جستجو میکرد. هماکنون، در دل این جزیره سرد و مهآلود، هدفی داشت که باید به آن میرسید. مردی که قرار بود کشته شود، مردی که در حال حاضر در اتاقی کوچک و تنگ در انتهای جزیره پنهان شده بود. او همانند دیگران نمیدانست که مرگ چطور در نهایت به سراغش خواهد آمد. اما سیبل تریلانی، در دل تاریکی شب، به خوبی میدانست که تنها چیزی که برای او مهم است، قتل و مرگ است.
با هر گامی که برمیداشت، احساس میکرد که به آن مرد نزدیکتر میشود. بدنش از سرما میلرزید، اما در دلش هیچچیز جز شعلههای آتش نبود. آتشی که در آن، هیچچیزی جز مرگ و انتقام وجود نداشت. هیچ تردیدی در تصمیمش نبود. این ماموریت باید به پایان میرسید و هیچکس نمیتوانست او را متوقف کند.
سیبل به خانه کوچک رسید. درختان نخل به اطراف آن سایه انداخته بودند، و نور کمسوی ماه به سختی از لابهلای شاخهها میتابید. او به درون خانه نگاه کرد، جایی که مرد در آن مخفی شده بود. هیچ صدا یا حرکتی به گوش نمیرسید. همهچیز ساکت بود.
او به آرامی قدم به درون اتاق گذاشت. اتاق، کوچک و تاریک بود، با دیوارهایی که از گچ و چوب ساخته شده بودند. یک پنجره کوچک در گوشهی اتاق، تنها منبع نور بود که از آنجا نوری ضعیف به داخل میتابید. مردی، که اکنون سایهاش در گوشه اتاق مشاهده میشد، به سختی نفس میکشید. چهرهاش در تاریکی قابل تشخیص نبود، اما سایهها کافی بودند تا سیبل از حضور او آگاه شود.
او قدمهایش را آهسته و با دقت برداشته بود. به آرامی به طرف مرد پیش میرفت. چیزی در نگاه او نبود جز بیرحمی و سردی. در چشمان سیبل، هیچ نشانی از ترس یا تردید وجود نداشت. او همچنان به مرد نزدیکتر میشد، گویی این مرد تنها یک مانع بود که باید از بین میرفت. گامهایش بیصدا بودند، همانطور که همیشه پیش میرفت.
مرد به آرامی به او نگاه کرد. گویی در لحظهای از ترس، چشمهایش کمی باز شدند، اما در آن لحظه، هیچچیز جز تاریکی در چشمان سیبل نبود. او دیگر نمیتوانست از دستش فرار کند. مرگ تنها یک لمس، یک نفس، یک حرکت بود.
سیبل دستش را در جیبش برد. چاقوی نقرهای را بیرون کشید. این ابزار، در دست او بیشتر از یک ابزار جادویی بود. این همان ابزاری بود که در دست یک مرگخواره میتواند سرنوشت یک نفر را تغییر دهد. چاقو در دستانش میدرخشید، و در آن لحظه، او با دقت و آرامش به سمت مرد پیش رفت.
مرد با لرزشهای شدید از جایش بلند شد، اما بدنش هنوز توان ایستادن نداشت. او نتوانست کلمات را درست از دهانش بیرون بیاورد، فقط نالهای ضعیف و بیمعنی بیرون میآورد.
- خواهش میکنم، خواهش میکنم، من... من نمیخواستم...
اما سیبل تنها به او نگاه کرد. نگاهش سرد و بیرحم بود. او از کلمات نمیفهمید. مرگ در دنیای سیبل فقط یک حقیقت بود، نه بیشتر. مرگ نه تنها یک پایان، بلکه یک عدالت بود. هیچ جایی برای سوال یا ترس وجود نداشت. سیبل چاقو را در دستش گرفت و با دقت، آن را به گردن مرد نزدیک کرد. بدن مرد از ترس لرزید، اما هیچچیز نمیتوانست او را نجات دهد.
با یک حرکت سریع، سیبل چاقو را به گردن مرد فشار داد. صدای شکستن پوست و گوشت در سکوت سنگین اتاق پیچید. مرد نتوانست فریادی بزند. تنها صدای ضربات قلبش در گوش سیبل پیچید که به سرعت کم و کمتر میشد.
سیبل همچنان در حالی که به مرد نگاه میکرد، هیچگونه احساسات یا عاطفهای نشان نمیداد. این کار برای او عادی بود. مرگ، برای او همانند نفس کشیدن بود. هیچچیز بیشتر از این نمیتوانست در ذهن او جا بگیرد. مرگ برای سیبل تنها یک حقیقت غیرقابل تغییر بود.
مرد با آخرین نفسهایش گفت:
- چرا؟ چرا اینطور... چرا باید بمیرم؟
سیبل در حالی که به آرامی چاقو را از گردن مرد بیرون میآورد، فقط پاسخ داد:
- چون مرگ، تنها راهی است که میتوانی از آن عبور کنی.
سیبل در حالی که خون روی صورتش را پاک میکرد، بدن مرد را رها کرد. نگاهش هنوز بیروح و بیاحساس بود. او از اتاق خارج شد، بیهیچ نگاه یا کلماتی. در دل شب، او تنها یک مرگخواره بود، کسی که هرکسی که در برابرش بایستد، جز مرگ چیزی دریافت نخواهد کرد.
سیبل تریلانی در سکوت در کنار درختان نخل ایستاده بود. نگاهش در تاریکی به دوردستها دوخته شده بود، جایی که حس میکرد حقیقت در آن پنهان است. هیچچیز جز سایهها و شب بر او سایه نمیافکند. قدمهایش، که همچون ارواح در تاریکی شناور بودند، صدایی نداشتند. لباس سیاه بلندش در باد ملایم شب به آرامی تکان میخورد، و چشمانش، که مانند دو حفره تاریک و بیپایان به نظر میرسیدند، هیچ نشانی از احساسات در خود نداشتند. او دیگر آن پیشگوی دلشکسته و گمگشته نبود، کسی که همیشه در جستجوی پیشگوییهایی مبهم و مرموز بود.
او دیگر تنها یک مرگخواره بود. یک شکارچی بیرحم و بیاحساس که در خدمت لرد سیاه به تمام خواستههایش پاسخ میداد. هیچ ترسی در دلش باقی نمانده بود. او دیگر نه تنها در دنیای جادوگری، بلکه در دنیای خود نیز به عنوان یک تهدید شناخته میشد. سیبل تریلانی نه تنها پیشگو بود، بلکه قاتلی مرموز و ترسناک بود که هیچکس جرات نداشت در برابرش مقاومت کند. این ویژگیهای بیرحم او، نه فقط از قدرت جادویش، بلکه از اراده فولادین و بیپایانش نشات میگرفت.
برای سیبل، هیچ چیزی در این دنیا از مرگ و ویرانی مهمتر نبود. او همهچیز را در تاریکی جستجو میکرد. هماکنون، در دل این جزیره سرد و مهآلود، هدفی داشت که باید به آن میرسید. مردی که قرار بود کشته شود، مردی که در حال حاضر در اتاقی کوچک و تنگ در انتهای جزیره پنهان شده بود. او همانند دیگران نمیدانست که مرگ چطور در نهایت به سراغش خواهد آمد. اما سیبل تریلانی، در دل تاریکی شب، به خوبی میدانست که تنها چیزی که برای او مهم است، قتل و مرگ است.
با هر گامی که برمیداشت، احساس میکرد که به آن مرد نزدیکتر میشود. بدنش از سرما میلرزید، اما در دلش هیچچیز جز شعلههای آتش نبود. آتشی که در آن، هیچچیزی جز مرگ و انتقام وجود نداشت. هیچ تردیدی در تصمیمش نبود. این ماموریت باید به پایان میرسید و هیچکس نمیتوانست او را متوقف کند.
سیبل به خانه کوچک رسید. درختان نخل به اطراف آن سایه انداخته بودند، و نور کمسوی ماه به سختی از لابهلای شاخهها میتابید. او به درون خانه نگاه کرد، جایی که مرد در آن مخفی شده بود. هیچ صدا یا حرکتی به گوش نمیرسید. همهچیز ساکت بود.
او به آرامی قدم به درون اتاق گذاشت. اتاق، کوچک و تاریک بود، با دیوارهایی که از گچ و چوب ساخته شده بودند. یک پنجره کوچک در گوشهی اتاق، تنها منبع نور بود که از آنجا نوری ضعیف به داخل میتابید. مردی، که اکنون سایهاش در گوشه اتاق مشاهده میشد، به سختی نفس میکشید. چهرهاش در تاریکی قابل تشخیص نبود، اما سایهها کافی بودند تا سیبل از حضور او آگاه شود.
او قدمهایش را آهسته و با دقت برداشته بود. به آرامی به طرف مرد پیش میرفت. چیزی در نگاه او نبود جز بیرحمی و سردی. در چشمان سیبل، هیچ نشانی از ترس یا تردید وجود نداشت. او همچنان به مرد نزدیکتر میشد، گویی این مرد تنها یک مانع بود که باید از بین میرفت. گامهایش بیصدا بودند، همانطور که همیشه پیش میرفت.
مرد به آرامی به او نگاه کرد. گویی در لحظهای از ترس، چشمهایش کمی باز شدند، اما در آن لحظه، هیچچیز جز تاریکی در چشمان سیبل نبود. او دیگر نمیتوانست از دستش فرار کند. مرگ تنها یک لمس، یک نفس، یک حرکت بود.
سیبل دستش را در جیبش برد. چاقوی نقرهای را بیرون کشید. این ابزار، در دست او بیشتر از یک ابزار جادویی بود. این همان ابزاری بود که در دست یک مرگخواره میتواند سرنوشت یک نفر را تغییر دهد. چاقو در دستانش میدرخشید، و در آن لحظه، او با دقت و آرامش به سمت مرد پیش رفت.
مرد با لرزشهای شدید از جایش بلند شد، اما بدنش هنوز توان ایستادن نداشت. او نتوانست کلمات را درست از دهانش بیرون بیاورد، فقط نالهای ضعیف و بیمعنی بیرون میآورد.
- خواهش میکنم، خواهش میکنم، من... من نمیخواستم...
اما سیبل تنها به او نگاه کرد. نگاهش سرد و بیرحم بود. او از کلمات نمیفهمید. مرگ در دنیای سیبل فقط یک حقیقت بود، نه بیشتر. مرگ نه تنها یک پایان، بلکه یک عدالت بود. هیچ جایی برای سوال یا ترس وجود نداشت. سیبل چاقو را در دستش گرفت و با دقت، آن را به گردن مرد نزدیک کرد. بدن مرد از ترس لرزید، اما هیچچیز نمیتوانست او را نجات دهد.
با یک حرکت سریع، سیبل چاقو را به گردن مرد فشار داد. صدای شکستن پوست و گوشت در سکوت سنگین اتاق پیچید. مرد نتوانست فریادی بزند. تنها صدای ضربات قلبش در گوش سیبل پیچید که به سرعت کم و کمتر میشد.
سیبل همچنان در حالی که به مرد نگاه میکرد، هیچگونه احساسات یا عاطفهای نشان نمیداد. این کار برای او عادی بود. مرگ، برای او همانند نفس کشیدن بود. هیچچیز بیشتر از این نمیتوانست در ذهن او جا بگیرد. مرگ برای سیبل تنها یک حقیقت غیرقابل تغییر بود.
مرد با آخرین نفسهایش گفت:
- چرا؟ چرا اینطور... چرا باید بمیرم؟
سیبل در حالی که به آرامی چاقو را از گردن مرد بیرون میآورد، فقط پاسخ داد:
- چون مرگ، تنها راهی است که میتوانی از آن عبور کنی.
سیبل در حالی که خون روی صورتش را پاک میکرد، بدن مرد را رها کرد. نگاهش هنوز بیروح و بیاحساس بود. او از اتاق خارج شد، بیهیچ نگاه یا کلماتی. در دل شب، او تنها یک مرگخواره بود، کسی که هرکسی که در برابرش بایستد، جز مرگ چیزی دریافت نخواهد کرد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
تویی که داری این پیام رو میخونی... برات مرگی دردناک پیشگویی میکنم! مرگی با سوراخ شدن انگشتت با دوک... نه چیزه... با اولین چیزی که بهش دست میزنی!


































S.O.S