قصر خانواده مالفوی

_امژا نمی کنم.

لرد سیاه دیگر کاسه ی صبرش لبریز شده بود و احساس میکرد دارد جلوی خودش و خود آن یکی خودش از ابهتش کاسته میشود.پس چشم غره ای به سمت مورفین رفت و آرام آرام در حالی که خودش را در بغل گرفته بود به سمت وزیر حرکت کرد.همه ی مرگخواران بر سر جایشان میخکوب بوده و به صحنه ی اکشنی که در انتظارشان خواهد بود نگاه میکردند.

مورفین کم کم داشت از حجم و کربوهیدارت و لیپیدش کم میشد و آب میرفت!لرد در دو متری او بود که دیگر مورفین جان در بدنش نماند و در جا غش نمود.

_پس چرا اینطوری شد؟ما میخواستیم بیشتر به او نزدیک شویم :vay:

_ارباب ابهت شما خانه را برداشته بود.ما هم داشتیم آب میشدیم!لرد سیاه رحم کرد

_عجب ابهتی ! عجب قدرتی

_واقعا دولرد در کنار هم چه عظمتی دارند خانه ی ریدل داشت آب میرفت

_یا لردا احسنت بر شما باد

لرد ولدمورت چند لحظه ای در عظمت و شوکت خود فرورفت ولی بلافاصله از آن در آمد و چشمانش وارانه به سمت ملت مرگخوار تغییر جهت نمود.
ملت مرگخوار از ترس، خود را مرطوب کرده و اشتباها به حجم خود اضافه کردند!

_مورفین غش کرد؟!

_بله ارباب همه اش بخاطر شما بود.عظمت و شوکت شما جوری اورا تحت تاثیر قرار داد که دیگر توان مقابله نداشت.

_چی حالا که کارا خراب شده انداختید تقصیر ما؟چه ربطی به ما داره؟

لرد نگاهی به مرگخوار مخاطب نمود و مرگخوار لیپید سوزان از صحنه ی روزگار محو گشت.

لرد که خود را در بغل داشت روبه مرگخواران گفت:

_مورفین دیگه غش کرده!با این وضعیت بیماری اش هم تا دو سه روز دیگه به هوش نمیاد! من میخوام سریع تر وزیر رو عوض کنم.به امضاش نیاز دارم

لرد نگاهی به دوروورش انداخت:

_تو خیلی گولاخی از پست برنمیاد...تو که اصلا...یه بار پشتم به خنجرت خورد یادمه...تو که کوری...خب نت بخر بیا مگه قحطی اومده؟!...سپس نگاهش روی فردی تکراری قفل کرد!

_آها.آیلین برو و یک تیم درست کن و امضای مورفین رو جعل کن روی این برگه

آیلین که دیگه حساب کار دستش آمده بود با لحن امیدوار کننده ای گفت:

_چشم ارباب

تو !! الادورا ، از این به بعد تو وزیر این مملکتی.امیدوارم بچه داری بلد باشی!! الادورا : من ؟ واقعا ؟ اما من ... اما لرد نگذاشت او حرفش را تمام کند و گفت این را از گونی در بیار.
آیلین به سرعت مورفین را از گونی در آورد.مورفین:ولم کنین بشارین برم ، زغالام رو گاز الان خاکشتر میشه.لرد با فریادی گفت : ساکت باش ، اگه میخوای بری خونه اینو امضا کن ! و سپس ایلین با برگه که اسم وزیر جدید توش نوشته شده بود جلو آمد.
مورفین : چی ؟ وشارتو ول کنم بره ؟ فکششم نکن ، وشارت همون طور قبلن گفتم از همه کار شاز تره !! لرد : مثله این که باید با زور مجبورت کنیم ؟ مورفین : شور ؟ نه تو هیش جوری نمیتونی ! لرد فریاد زد : بروید قلیان این خمار را بیاورید!!
و ایلین و چند نفر دیگه به خونه مورفین رفتند و قلیانشو آوردند . مورفین با دیدن آن گفت: ایول دشتت درد نکه تو این 10 دقیقه که نکشیدم شر درد شدم . و به سمت قلیان رفت اما لرد با ضربه او را به عقب انداخت و گفت : یا امضا می کنی با این کوفتیو جلو چشمات میشکنم...

خلاصه:

مرگخواران و لرد سیاه در قصر مالفوی ها دری مرموز کشف کردن که به هر جایی باز می شه.(برای هر شخص به یک مکان باز می شه).لرد سیاه از در عبور می کنه و با گذشته خودش مواجه می شه و بدون اینکه بخواد خودش رو که هنوز نوزاده از گذشته به زمان حال میاره.
لرد مایل نیست بچه در خانه ریدل ها بزرگ بشه.به دستور لرد مرگخوارا وزیر(مورفین گانت) رو می دزدن و به حضور لرد میارن تا لرد وزیر دیگه ای تعیین کنه و نوزاد رو به اون بسپاره.

___________________________

-مورفین؟

صدای مبهمی از داخل گونی به گوش رسید.
-شی...ش...ش...شی...
- چی میگی؟...متوجه نمی شیم!آیلین؟چی می گه این؟

آیلین گوشش را به گونی نزدیک کرد.
-ارباب! یه چیزی شبیه ش و شی می گه!

-اونو که خودمون شنیدیم.قدرت شنوایی ما رو زیر سوال می بری؟اونم در حالتی که خودمون رو در آغوش گرفتیم و مسلما ابهتمون دو چندان شده؟!مگه تو اینو نیاوردی؟حالا هم باید زبونشو بفهمی.زودتر بگو ببینیم چی می گه.

آیلین سر گونی را کمی باز کرد .برای چند ثانیه به نجوای مورفین گوش کرد و سر گونی را مجددا بست.
-ارباب می گه چیز!و البته فکر نمی کنم منظورش پنیر باشه.به نظر من بهتره داییتونو هر چه سریع تر از مقامش خلع و آزاد کنیم.وگرنه از کنترل خارج می شن.

لرد که هنوز خود کوچکش را در آغوش داشت به یارانش نگاه کرد.ولی قبل از آن, یک نگاه مخوف به آیلین انداخت که بفهمد جلوی ارباب نمی شود سوت زد.
-خب...یه وزیر جدید!هووممم...تو نه...تو هم نمی شی...تو یکی که عمرا!تو هم که اصلا حرفشو نزن...تو هم که تازه شروع کردی به نقد کردن, سرت شلوغه...تو هم که با گوشی میای!همین که اینجا هستی مایه شادی و شعف ماست...تو هم که تا پشتمونو بهت می کنیم خیانت می کنی...

بالاخره نگاه لرد روی یکی از مرگخواران ثابت ماند!

آیلین که شوکه شده به سرعت جواب میده: من ارباب؟ من؟ شورش علیه آزادی و پرواز؟ علیه تابستون؟ من؟

لرد تکون آرومی به سرش میده و مستقیم تو چشای آیلین زل میزنه. فقط زل میزنه. آیلین که حس میکنه هرلحظه داره از حجم بدنش کاسته میشه و رو به آب شدن میره با لحنی متضاد با دفعه قبلش میگه:

- برکناری وزیرگانت؟ همین الان انجام میشه ارباب.

لرد ابروشو بالا میندازه و تا آخرین لحظه ای که آیلین پاشو از در بیرون میذاره، دست از تعقیب اون برنمیداره.

وزارتخونه:

آیلین بعنوان سر دسته ی شورشگران جلوتر حرکت میکنه و سایر مرگخوارا پشت سرش جلو میان. با رسیدن به پشت در اتاق وزیر، آیلین از بقیه میخواد که مدتی اونارو تنها بذارن تا با مذاکره بتونه دایی ـه لرد رو برکنار کنه.

- اهم اهم ...

مورفین سرشو از زیر پتویی بیرون میاره و همزمان باهاش مقادیر زیادی دود به هوا می پیوندن. آیلین سرفه کنان سعی میکنه با دستاش دودارو پراکنده کنه و میگه:

- وزیرگانت، آخه مگه تو اتاقم جای این کـ... ولش کن. چقد بهت پیشنهاد چیز بدم تا دست از سر وزارت برداری و جاتو به یکی دیگه بدی؟

مورفین پکی از قلیونی که رو میزشه میکشه و میگه: هیچ کش و هیچ چیژ به انداژه وژارت نمیتونه چیزشاژ باشه آیلین ژون. پش راهی وجود نداره.

آیلین با بیخیالی شونه هاشو بالا میندازه و میگه: خیله خب. خودت خواستی!

و بشکنی میزنه و جماعت مرگخوار میریزن تو اتاق و در یک چشم به هم زدن مورفینو تو گونی میکنن و درحالیکه اونو زیر بغل زدن به مقرشون برمیگردن.

نگین چی شد که این شد، فقط بگین این است قدرت مرگخواران! :-"

مقر مرگخوارا:

- جلوی ارباب و خودمون که در دستمونه گونی پرتاب میکنین؟

آیلین "اوپس" گویان جلو میاد و جواب میده: ایشون داییتون هستن ارباب. کافیه شما امر کنین اونوقت هرکسی که شما بخواینو توی این برگه مینویسیم و به امضای داییتون میرسونیم. بعدش جای وزرای مملکت عوض میشه.

صدای فریادهای مورفین به نشانه اعتراض از توی گونی شنیده میشه!

لودو تام ریدل نوزاد را در آغوش گرفت و لرد با اکراه کارت ورود به جلسه دراکو را به لودو تحویل داد. لودو داشت آماده باز کردن در می شد که آیلین و فلور و ملحقات، خسته و کوفته از وزارتخانه برگشتند.

آیلین که موهای مشکی مرتبش با پرهای ریخته زاغی مزین شده بود و در ژولیدگی با بلاتکریس برابری می کرد، بعد از انجام تعظیمات و تکریمات مربوطه گزارش داد:
-ارباب، همه مرسولات وزیر رو بررسی کردیم. دو بار به روش جادویی، یه بار به روش مشنگی، هیچی اونجا نبود که از خونه مالفوی ارسال شده باشه.

لرد سیاه با آرامش خاطر جواب داد:
-فعلا اصلا مهم نیست آیلین. خودمون بعدا به وضعیت لوسیوس رسیدگی خواهیم کرد البته.

لوسیوس که از شدت ترس از همیشه رنگ پریده تر به نظر می رسید زمزمه کرد:
-ارباب، دایی شما اساسا حواس جمعی نداره، شاید مرسوله منو جایی... به کسی...

لرد به طرف لوسیوس برگشت:
- چیزی در مورد دایی ما گفتی لوسیوس؟

لوسیوس دستپاچه شد و من من کرد:
-ارباب خود خودتون میدونین وضعیت ایشون چطوریه دیگه...بالاخره مشغله های وزارت و رسیدگی به کیفرخواست کودتا چیا و....بعد خب البته اعتیاد جرم نیست، بیماریه، ایشونم سخت بیمارن متوجهین که...

لرد لحظه ای به فکر فرو رفت.
-آیلین!

-بله ارباب!

-در حال حاضر کی وزیر سحر و جادوئه؟

-دایی تون ارباب!

...

لرد سیاه از فکر خارج شد.
-که اینطور... لودو، ما رو بده دست خودمون. آیلین، یه تیم کودتا تشکیل میدید و دایی مون رو برکنار میکنید. تمایل داریم خودمون زیر دست یه وزیر معتبر قدرتمند بزرگ شه.

مروپی در حالیکه کودکش را در آغوش گرفته بود شجاعانه به چشمان جادوگر سیاه خیره شد.
-اگه اونو می خوای اول باید منو از سر رات برداری.اون بچه منه.تا وقتی من زنده باشم دستت بهش نمی رسه.

لرد سیاه چوب دستیش را بلند کرد.انتخاب سختی بود.گرچه تجربه کشتن پدرش را داشت...ولی مادرش همیشه جایگاه خاصی برای او داشت.گذشته از این موضوع, طلسم قدیمی عشق چیزی نبود که لرد بخواهد دوباره با آن روبرو بشود.
-استوپفای!

طلسم ساده بود...ولی ظاهرا مروپی انتظار این یکی را نداشت.او خودش را آماده مرگ کرده بود.در حال سقوط تام کوچک از دستش رها شد...لرد سیاه از فرصت استفاده کرد و تام را گرفت.

حالا برای اولین بار خودش را در آغوش گرفته بود!
.
.
.
-الهی..چقدر گوگولی مگولیه!
-نازی...هنوز سیر نشدی؟شیشه شیرتو بگیر عزیزم.
-به نظرتون یه بوهایی نمیاد؟شاید لازم باشه...اممم...ارباب چرا اونجوری نگاه می فرمایین...بچس خب!بلد نیست بگه منو ببرین مرلینگاه که!اجازه بدین حودم چک می کنم!اجازه نمی دین؟چپ چپ نگاه می کنین؟همچین می زنین از وسط نصف شم؟

لودو خیلی زود از چک کردن منصرف شد.
-ارباب حالا با این چیکار کنیم؟بزرگش کنیم که جانشین شما بشه؟هر چی باشه ما اربابی جز شما نمی خواییم.قبلا عملا اینو خدمتتون عرض کرده بودیم.

-خفه!مگه قراره ما روزی بمیریم که جانشین لازم داشته باشیم؟تو هنوز نفهمیدی ما دو دستی چسبیدیم به این دنیا؟ول کن هم نخواهیم بود.این بچه رو مجبور شدیم بیاریم.مایلیم آینده بهتری براش رقم بزنیم.

-ارباب اونوقت گذشته شما عوض می شه خب...پس آینده تون هم که تابع گذشته تونه عوض می شه.پس شما عوض می شین! همه چی قاطی می شه!

لرد سیاه که مشخص بود خودش هم در درست بودن نقشه اش تردید دارد تلاش می کرد که خونسردیش را حفظ کند.
-خب چیکار کنیم؟هول شدیم و آوردیمش اینجا.بعدم خواستیم برش گردونیم که نشد!همه درا رو به خونه هلگا هافلپاف باز می شد.اینجا هم نمی تونه بمونه.ممکنه چشم به تاج و تخت ما بدوزه.بعد بیا و حالیش کن که من تو ام!نمی تونیم بکشیمش.چون این دفعه زیر سایه نیروی عشق, ابروها و گوشامونو از دست می دیم.برای کدومتون در رو به وزارتخونه باز می شد؟

لودو که به شانس خودش لعنت می فرستاد جواب داد.
- من ارباب!

لرد بچه را به لودو داد.
-تو چرا همش این شکلی هستی؟اینو می بری وزارتخونه...باید کاری کنی که وزیر ازش خوشش بیاد و به فرزند خوندگی قبولش کنه.می تونی بذاریش تو اتاق وزیر و فرار کنی.به ما ربطی نداره.ما که تو پرورشگاه بزرگ شدیم یک چنین اربابی شدیم.اگه این زیر دست وزیر سحرو جادو بزرگ بشه معلومه که چه اعجوبه ای می شه...ببرش!تحویل بده و برگرد!

مرگخوارا پشت در:

لودو:آیلین اون نون سنگکو بده قربون دستت.
آیلین:بگیر.سبزی رو بده این طرف.دافنه و رز اونجا نشستن.ممکنه بترسن اگه جلوشون هی تربچه گاز بزنین.
شخصی مجهول الهویه:حالا باید دقیقا پشت همین در منتظر ارباب بمونیم؟خب شاید بر نگشت.به نظر من بریم سراغ همون تاسیس تالار افتخارات و یادش رو زده نگه داریم.
بلا یک لیوان نوشیدنی کدو حلوایی رو –البته به همراه لیوانش در حلقوم گوینده فرو کرد وگفت:خفه شو.مگه خود ارباب مرده که بخواییم یادش رو زنده نگه داریم؟ارباب فقط پرتاب شدن به گذشته.خیلی زود راه برگشت رو پیدا میکنن.

سوروس اسنیپ در گوشه ای سرگرم نوشتن طوماری بود.
با سلام خدمت بزرگ محفل(هر کی که هست.چون مطمئن نیستم تا لحظه رسیدن این نامه عمر آلبوس به دنیا باشه)
اینجانب سوروس اسنیپ فرزند خلف آیلین از عضویت در این گروه پلید و سیاه ابراز ندامت میکنم و بصورت همزمان به لی لی و فرزند با شعورش عشق میورزم و تقاضای پذیرفتگی مجدد در محفل ققنوس را مینمایم.و این اصلا ربطی به غیب شدن ناگهانی ارباب ندارد و به جان شما اگه دوباره ظاهر شود با کله برنخواهم گشت اینجا.

مرگخواران که وفادارانه بساط شام را پشت در بسته پهن کرده بودند به خوردن ادامه دادند و شرم بر آنها باد که در غیبت ارباب ذره ای از اشتهای ویرانگرشان کاسته نشده بود.

پشت در

آواداکداورای لرد در هوا چرخید وچرخید و جلو رفت و درست به پیشانی تام برخورد کرد.مروپی فریادی کشید و پیکر بی جان همسرش را قبل از اینکه روی زمین بیفتد در آغوش گرفت.
تام کوچک بهت زده به صحنه خیره شده بود.لرد مجددا چوب دستیش را بلند کرد.مروپی که احساس خطر کرده بود تام بزرگ را رها کرد و خودش را جلوی تام کوچک انداخت.
مروپی:اونو نه.خواهش میکنم.منو بکش.

لرد بزرگ:اوه.شت!دچار دژاوو شدیم.از سر راهم بکش کنار دختر.

مرگخواران در عمارت مالفوی سکنی گزیده اند. در این میان به دری مرموز برمیخورند که کشف میشود به زمان و مکانی باز میشود که با علاقه های قلبی فرد گشاینده ی در ارتباط دارد! عاقبت لرد ولدمورت در را باز می کند و با خانه ی مروپ و تام ریدلِ پدر مواجه میشود، تام و مروپ با دیدن لرد وحشت میکنند و تام برای نجات فرزند خردسالش در اقدامی مشابه با لی لی مقابل او می ایستد ...


لرد به والدینش خیره شد؛ پدری مشنگ که بدون چوبدستی و با حقارت جلویش ایستاده بود و از سر عشقی ساختگی به مدد معجون عشق، برای نجات خانواده اش مانند مسیحِ روی صلیب دست هایش را باز کرده بود و بی حرکت ایستاده بود ... مادری که از سر عاشقی خانواده اصیلش را برای آن مشنگ حقیر رها کرده بود و مجبور بود هر روز به واسطه معجون عشق همسرش را تمدید کند!

احساس چندش در چهره ی سرد و بی روح و معمولا خشک لرد نمایان بود. نگاهش را به سمت فرزند آن دو موجود حقیر برگرداند، کودکی بی نهایت مستعد با خون اصیل سالازار اسلیترین در رگ هایش که می توانست با یک تربیت مناسب آینده ای درخشان تر از آینده ی کنونی اش داشته باشد! آن کودک بذری بود که در یک زمین خشک و بایر چنین پرورش یافته بود و به بزرگترین جادوگر تاریخ تبدیل شده بود ... اگر باغبانی چون لرد میداشت و در زمینی حاصلخیز پرورش می یافت چه نتیجه ی بی نظیری میداد!

لرد تصمیمش را گرفت، باید زیر پر و بال کودکی های خودش را میگرفت و او را بزرگ میکرد!

- آواداکداورا



سیل مرگخواران با بغض و حیرت به سمت در روانه شدند تا از دیده شان اطمینان یابند، اربابشان به گذشته پرتاب شده بود و کلید درِ یک طرفه ی مسافرتش را نیز با خود برده بود!

- ارباب؟

- ارباب شما میتونید برگردید مگه نه؟

- این در باید یه کارت ورود یدک هم داشته باشه

- سرورم برگردیـــــــــــــــــــــد

- مشت نزن به در بلا فایده نداره

- بچه ها بیاین حالا که ارباب رفته تالار افتخارات ارباب رو تو همین عمارت تاسیس کنیم

همه مرگخواران به جز آنتونین:

-
-
-
-

یک ثانیـــــــــــــــــــه بــــــــــــــــعد:

- مروپی، تام رو بردار و فرار کــــــــــن!! من جلوشو می‌گیرم! تو فقط تام رو بردار و فرار کن!

مروپی که به خاطر داشتن دو تا تام تو خونه، خط رو خط شده بود و آب روغن و اصن یه وعضی، تام ریدل بابائه رو زد زیر بغلش و ده در رو! صحنه می‌ره رو اسلوموشن. مروپی چهار نعل داره در می‌ره با تامی که گذاشته رو سرش [ حالا واسه تام کلاس می‌ذاشت دختره‌ی ایکبیری، می‌گفت من خونه‌ی بابام بودم ماشین ظرف‌شویی داشتم. ماروولو حالا آه نداشت با ناله سودا کنه ها، مروپی هر روز لگن رخت‌چرکا رو می‌ذاشت رو سرش می‌رفت لب ِ جوق، ده بِساب! ( احساسات رو مین رفته‌ی نگارنده: حالا تو باس به روی ما بیاری؟! ) و همین شد که یه دوره هم تو ده، در رشته‌ی دوی مقاومتی با تشت شرکت کرد و قهرمان شد. این واسه اونایی بود که می‌گفتن منطق داستانی زیر سؤال و الخ... ]

از اونور لُرد بزرگ و لُرد کوچک هنوز روی اسمایلی موندن که کُدش هنو با یکیه و از اینجا مهارت و لیاقت و کاردانی مدیرا رو زیر سؤال می‌بره و آنتونین بعد که خاطرات اربابش رو می‌شنوه، به شکل می‌ره گفتگو با مدیران که انقلاب کنه.

و بالاخره تام ِ بزرگ، نعره‌ای می‌زنه وسط این پُست خر تو خر:
-

Pause

تام آروم از روی سر مروپی میاد پایین، بچه رو می‌ده بغلش، با تی‌پا پرتش می‌کنه تو خیابون. خودش بدون چوبدستی دستاشو باز می‌کنه و وای‌میسه جلوی لرد ولدمورت...

تا یه پسر برگزیده‌ی دیه تحویل جامعه بده...!!

حالا...

Play

لرد زمانیکه از خالی بودن و بسته شدن درب راهرو پشت سرش اطمینان حاصل کرد به سمت در مرموز بازگشت.دستان لرد می لرزید. آنچنانکه می ترسید کارت از میان انگشتانش روی زمین بیافتاد. عرق سردی روی پیشانیش نشسته بود با این همه مصرانه کارت را به سمت در دراز کرد. درازتر... درازتر...
درست در لحظه ای که ذهن خواننده به سمت اتفاق پیش بینی نشده ای منحرف میشد که بنا بود اجازه رسیدن دست لرد به درب مرموز را ندهد دست لرد به در رسید و کارت را به درون شیارش کشید. نور سبز خیره کننده بار دیگر با قدرت درخشیدن گرفت. لرد چشمانش را بست تا بیش از آن نور چشمانش را نیازارد.
بالاخره درب از درخشش بازماند به لرد فهماند که زمان رو به رو شدن با آرزوی دیرینش است. دستان لرزانش را به سمت بار دیگر به سمت درب دراز کرد. در آن لحظه چیزی بیشتر از آن نمی خواست. از شدت شوق بدنش می لرزید...
بالاخره دستانش دستگیره را یافتند. با یک چرخش درب را گشود و به منظره پیش رویش خیره شد.
پسر کوچک و زیبایی مقابل چشمانش سوار بر روروئکی به این سو و آنسو می رفت. درحالیکه یک شصت را در دهان کرده و با شدت می مکید هر چیزی را که بر سر راهش میدید له می کرد و می شکست. مرد مومشکی جذابی هم به دنبال پسر بچه به این سو و آنسو می رفت و او را تشویق می کرد. زن جوانی که گوشه ای از اتاق نشسته بود به پسرک که آن لحظه گوش جنی خانگی را می کشید لبخند می زد.
لرد که با ناباوری به آن منظره خیره شده بود زیر لب زمزمه کرد:
- مامان؟ بابا؟ خودم؟ بچگیم؟ خانوادم؟ نه این نمی تونه درست باشه... ما می خواستیم در رو به سوی محفل باز کنیم. قرار بود محفلو طی این پست از هستیش ساقط کنیم... پس این چه منظره ایه؟ نکنه این در عمیقترین خواسته های مارونشون میده؟ این که عمیق ترین خواسته من نبود... همیشه عمیقترین خواسته من نابودی محفل و داشتن قدرت بیشتر بوده. این درست نیست. ولی... این خانواده منه...
لرد مردد بود. خودش نیز به خوبی می دانست حس داشتن خانواده همیشه یکی از عمیقترین خواسته های قلبیش بوده است. با این همه در آن لحظه آن را نمی خواست. او کارهای مهمتری داشت.بسیار مهمتر از خانواده ای که هرگز نداشت.
اما درست در همان لحظه که تصمیم داشت درب را ببندد تا بهتر روی خواسته اش تمرکز کند صدای مهیبی از پشت سرش بلند شد. به دنبال این صدا بلافاصله انبوهی از مرگخواران که پشت در اتاق گوش ایستاده بودند در حالیکه روی هم می غلتیدند چون سیلی به درون راهرو پرتاب شدند. ظاهرا درب راهرو نتوانسته بود آنهمه فشار را با هم تحمل کند!
لرد که شدیدا غافلگیر شده بود از جا جست اما پایش پیچ خورد و تعادلش را از دست داد. آخرین صحنه ای که مرگخواران دیدند افتادن لرد به درون فضای پشت درب مرموز و بسته شدنش بود.