دهکده لیتل هنگلتون

سورس دست راست را در کف دست چپ دامبلدور گذاشت و به دنبال او به سمت دیوار رفت. دامبلدور یک گام جلوتر عبور کرد و سپس اسنیپ عبور کرد. می توانست نرمی آجرهای دیوار را روی صورتش حس کند. می رفت تا کاملا از دیوار عبور کند که ناگهان احساس کرد در جایش خشک شده است...

اسنیپ: «اهم. دامبلدور. فکر می کنم من اینجا گیر کردم. شما داری برای خودت قهوه میریزی ها ؟! »

اسنیپ در وسط دیوار گیر کرده بود. نیمه شمالی بدنش در دفتر دامبلدور بود و نیمه جنوبی اش بیرون، در راهرو مانده بود.
دامبلدور با کنجکاوی فنجان قهوه اش را درون گلدانی ریخت و به سمت سوروس رفت:

«سوروس ؟ تو مگه چقدر استخوان بندیت درشته که نتونی از این دیوار رد بشی ؟! تعجب می کنم ! »

اسنیپ: «حالا میشی منو بیاری بیرون از لای دیوار ؟ چوبدستیم گیر کرده وسط آجرها، لطفا زود باش ! حس میکنم یکی از پشت داره آزار میرسونه ! »

در موقعیت پشت دیوار که نیمه جنوبی بدن اسنیپ از آن بیرون مانده بود، دانش آموزان گریفیندوری جمع شده بودند و هر کدام با رنگ و روغنی روی ردای مشکی و سیاه اسنیپ یادگاری می نوشتند.
دامبلدور چوبدستی اش را به سمت دیوار گرفت و زمزمه کرد:

«اکسپکتو گشادیسم ! »

هیچ اتفاقی نیفتد. دیوار کمی لرزید اما اسنیپ همچنان لای دیوار گیر کرده بود. دامبلدور با تاسف گفت:

«یادم نبود. این دیوارا رو گودریک گریفیندور با جادوی باستانی ساخته. هوشمندن. چاره ای نیست سوروس. مجبورم یه بخشی از استخوان هات رو بردارم تا بدونی رد بشی. »

اسنیپ: « مگه خل شدی آلبوس ؟ میخوای نقص عضو بم کادو بدی ؟ »

دامبلدور: « خب برای اینکه دیگه عنوان نقص رو نداشته باشه کلا عضوو بدون خونریزی قطع میکنم الان برات که دیگه راحت باشی ! »

دامبلدور می رفت تا عضو اضافه یعنی یکدست اسنیپ را با چوبدستی قطع کند که جرقه ای در ذهن اسنیپ زده شد و گفت:

«آلبوس ! صبر کن ! معجون مرکب پیچیده داری ؟! اگه هنوز دم دستت هست برو یدونه یکساعته اش رو بیار ! »

دامبلدور به سمت کتابخانه اش رفت و چند دقیقه بعد با شیشه کوچک معجونی برگشت که روی آن به جای "یک ساعته" ، "یک ساله" به طور کم رنگی درج شده بود. دامبلدور شیشه معجون را جلوی اسنیپ گرفت. اسنیپ کمی سرش را رو به جلو گرفت و با دندان هایش، یه مشت از ریش های دامبلدور را گاز گرفت و درون شیشه معجون تف نمود.

دامبلدور: « آی ! پسره بی ادب ! چرا بدون اجازه من ریش هامو ریختی این توو ؟ »

اسنیپ که داشت معجون را سر می کشید با صدایی تمسخر آمیز گفت:

«دست بردار آلبوس ! کلا یک ساعت میخوام ریخت تو بشم. رد بشم از اینجا دیگه تا دو کلوم حرف بزنیم. دفترت خوشگل شده ها ! فاوکس کجاست ؟ نمی بینمش ؟! »

و ثانیه به ثانیه اسنیپ به قیافه آلبوس دامبلدور پیر تغییر قیافه می داد تا اینکه بلاخره از لای دیوار عبور کرد و وارد دفتر دامبلدور شد...


در سوی دیگر – خانه ریدل ها – دفتر لرد سیاه

لرد: « کاساندرا ؟ پیر خرفت ! بگو بینم اون تو چی میبینی ؟ بگو آخر این قضیه چی میشه ؟ سوژه پوسید. کی تموم میشه ؟ کی میبره ؟ وای به حالت ازم چیزی مخفی کنی ! »

کاساندرا تریلانی پیر روی صندلی لرد سیاه، پشت میز نشسته بود و گوی کهربایی بزرگی مقابل داشت و با دقت در آن نگاه می کرد. مرگخواران نیز حلقه ای دور میز زده بودند و سعی داشتند درون گوی را تماشا کنند. کاساندرا تریلانی با نا امیدی گفت:

« تصویر ندارم ! برفک می بینم ! آقای بلک ! بیا این آنتن گوی رو توی اتاق جابجا کن، هر جا خوب شد بهت میگم؛ زود اونجا نگه دار ! »

ریگولوس بلک آنتن مثلثی شکل گوی پیشگویی را در این ور و اون ور اتاق جابجا می کرد و نتیجه نمی گرفت. نواحی مختلف بدن مرگخواران را هم امتحان کرد تا اینکه روی کله لرد سیاه جواب داد.

لرد: « زود باش تریلانی ! امواج آنتن گوی شما روی کله ی من سیگنال منفی میندازه ! »

تریلانی: « نه قربان ! کله ی شما منبع انرژی و نوره ! تصویر باید باشه ! اما نیست. کی پاش روی سیم سرور منه ؟! پاتو وردار آقا ! »

ویکتور کرام با خجالت پایش را از روی سیم دراز گوی پیشگویی برداشت و یک سر دیگر آن که به عنوان نخ دندان ازش بهره می برد را با شرمندگی روی زمین رها کرد...

لرد: « بگو چی می بینی تریلانی ! زود باش ! »

لرد با لرزشی کوچک از خواب پرید. نگاهی به اطراف انداخت و با دیدن بلا بالای سرش پرسید:

- کسی شمارو صدا زد؟

بلا با تعجب گفت: ارباب خودتون گفتین که این موقع اینجا باشم. گفتین که این ساعت، زمانیه که اگه خوابتون ببره اتفاق همون زمانو توی خواب میبینین. ازم خواستین اینو یادآوری کنم.

لرد با عصبانیت گفت: کروشیو بلا! ارباب هرگز چیزی رو فراموش نمیکنه. سوروس دم دره!

- بله؟

بلا با دریافت نکردن پاسخی از سوی لرد پرسید: ارباب ... یعنی واقعا شما ... دیدین؟

لرد با بی حوصلگی گفت: آره فقط نمیدونم اون پیشگوئه تو خواب من چیکار میکرد. به نظرت نشونه ای هست که من اونو دیدم؟

بلا که از کارهای هیجانی لذت میبرد با شیطنت گفت: بــــلــــه! مگه میگه شما چیزی رو بی دلیل ببینین؟

- درسته. سریع تر برو این پیشگوهه رو بیار. تریلانی، کاساندرا نه سیبل.

آن سمت، قلعه ی هاگوارتز:

صدای دامبلدور از پشت دیوار شنیده شد که گفت:

- سوروس؟ قصد نداری بیای تو؟

سوروس که به آرامی دستانش را به دیوار میزد و تنها سفتی آن را لمس میکرد و اثری از توانایی عبور از دیوار نمیدید با تردید گفت:

- میشه دوباره بیاین بیرون با هم بریم تو؟ راستش من موفقتیمون در این پروژه رو با همکاری کردن میبینم. به هر حال اینم تخیلات و خرافات منه و نمیخوام با زیر پا گذاشتنشون ریسک کنم.

بر خلاف انتظار سوروس، دامبلدور بدون هیچ گونه کنجکاوی و سوالی بیرون آمد و گفت: باشه، پس دستتو بده تا با هم بریم.

و دستانش را به سمت سوروس دراز کرد.

پیش نوشت: آخرین پست رول من در مرداد ماه 88 بوده. در حذب!


و دامبل وارد دیوار شد.

سوروس:

دوباره خود سوروس: *******0939 ... علو دامبل.. تو یه دفعه کجا رفتی؟ دیوار تو رو قورت داد!

دامبل: نه احمق الان باید از دیوار رد بشی.

سوروس: ها؟!


بسیار بسیار آنطرف تر (حدود 100 متر) کاساندرا تریلانی در دخمه خود تنها نشسته بود و بر آن بود که پستش بیاید. تلاش هایش به نتیجه ای نرسید. ناگهان بادی وزیدن گرفت و کاساندرا ایده ای به ذهنش خطور کرد

به سمت یخچال رفت (منظور همون یخ در چال جادویی است...) و دو موز را پوست گرفت و نه شسته خورد (!)

پس از این چند دقیقه ای را بیشتر زور زد اما واقعا پستش نمی آمد. گویی چشمه اش خشکیده بود. با خود می اندیشید که او برای این کارها پیرتر از آن شده بود که فکرش را می کرد. در افسوس جوانی و رویاهایش بود که نگاهش بر روی گوی جادویش متوقف شد...

با ولع خاصی به سمت آن رفت و نوک انگشتانش را به گوی چسباند اما چیزی بر گوی ظاهر نشد. کاساندرا بسیار سخت کوش بود و با یک شکست عقب نمی کشید. او آنقدر این عمل را انجام داد تا بلاخره پی برد که گوی در برق نیست.

برق را که زد، فیوز پرید. فیوز را که وصل کرد گوی منفجر شد. گوی که منفجر شد اتصالی داد و فیوز پرید سپس او کمی پستش را طولانی تر کرد و بعد از ساعت زمان خود استفاده کرد و زمان را به بین وصل شدن فیوز و انفجار گوی متوقف کرد. [چه تخیلی!]

کمی سرعت داستان بیشتر شد و به آنجا رسید که کاساندرا انگشتان خود را بر گوی چسبانده بود و یکی از ورد های مخصوص را از روی کتاب آشپزی می خواند. پلاسمای سفیدی در گوی به چرخیدن گرفت و با چرخش آن، زوم دوربین هم هی کمتر شد تا جایی که از بین این سفیدی ها ریش های دامبلدور نمایان گشت...

کاساندرا احساس می کرد که کم کم به گذشته بر می گردد. قیافه دامبلدور او را به یاد روز های خوش هاگوارتز و ملت جادوگر می انداخت. آن عینک لبه نصفه ی نمی دومم چی چی. تازه دامبلدور یکی از آن آبنات لیمویی های قدیمی را هم در دهان گذاشته بود و باید توجه داشت که کاساندرا طعم آبنبات را هم تشخیص داد و این از استعداد های نهفته ی اوست!! صحنه بازتر گشت و کاساندرا به آنچه می خواست، رسید.

دامبلدور لبخند پلید همیشگی اش (!) را بر لب داشت و صحنه را برای یک سوژه جدید آماده کرده بود. کاساندرا هم احساس می کرد که کم کم دارد پستش می آید. کارهای بی ناموسی دامبلدور شروع به آغازیدن گرفت و سوروس بیچاره هم در آن طرف دیوار های سر به فلک کشیده ی روزگار به دنبال در می گشت...


پ.ن: هه هه! دل خوش سیری چند؟

دامبلدور سوروس را بطرف برج راهنمایی کرد.هر دو با عجله از راه پله ای پیچ در پیچ بالا رفتند.دامبلدور وارد اتاق کوچکی شد که جز دو صندلی هیچ وسیله دیگری در آن به چشم نمیخورد.سوروس با تعجب نگاهی به ابعاد اتاق(که فقط ظرفیت گنجایش دو نفر را داشت) انداخت.
-دکوراسیون اتاقتو عوض کردی؟جالبه...ولی اگه یه نفر دیگه بخواد بیاد تو با مشکل مواجه میشی ها...اسباب و اثاثیه ات کجان؟

دامبلدور لبخندی زد.
-نه سوروس...اینجا که اتاق من نیست.یکی از شعبه های اتاق ضروریاته.مگه نگفتی کارت مهمه؟اینم ظاهر شد که کارمونو انجام بدیم دیگه.

سوروس با عصبانیت از جا بلند شد.
-نه...نه...کار ما مهمتر از این حرفاس...حتما باید تو اتاق خودت حرف بزنیم.اینجا زیاد امن نیست.

دامبلدور که کم کم داشت کنجکاو میشدسری تکان دد و از جا بلند شد.دو جادوگر به بالا رفتن از پله های مارپیچی ادامه دادند.
-آلبوس، تا حالا فکر کردی که آسانسور چه چیز خوبیه؟یا حداقل همون پله های متحرک مدرسه خودمون...

دامبلدور نگاهی به سوروس که عرق از سرو رویش جاری بود انداخت و با لحن تمسخر آمیزی پرسید:
-چیه؟خسته شدی؟...ادامه بده...کم مونده.الان میرسیم.

طولی نکشید که پله ها تمام شد....تنها چیزی که در انتهای راه پله به چشم میخورد دیوار بود!

دامبلدور مودبانه راه را برای اسنیپ باز کرد.
-رسیدیم...بفرمایید.از این طرف.

و به دیوار اشاره کرد...سوروس کمی مکث کرد و بعد وارد دیوار شد.

دامبلدور دستی به ریش هایش کشید و گفت: اوه سوروس باید بگم که الان به شدت خسته هستم ، میشه بذاری برای بعد؟

سوروس سعی کرد قیافه ی جدی به خودش بگیرد و پاسخ داد: دامبلدوری که من میشناختم هرگز کارارو به عقب نمی انداخت.

دامبلدور که همراه با سوروس در حال قدم زدن بود با شنیدن این حرف گفت: کار؟ هیچ کاری پیش نیومده ، پس بهتره استراحت کنم.

سوروس با احتیاط گفت: مگه یادت نمیاد قرار بود با هم چی کار کنیم؟ هوووم؟

دامبلدور بعد از کمی فکر کردن گفت: استراحت کردن کنار یه دریای آروم؟ میدونی که الان وقت این کارا نیـ...

- نه نه. یه ذره بیشتر فکر کن.

دامبلدور که کم کم حوصله اش سر رفته بود گفت: ببین سوروس اگه اون قدر کارت مهم نیست عیب نداره ، فقط کافیه بذاری برم استراحت کنم و بعدش با هم حرف میزنیم.

- یعنی تو میخوای کاری رو که یک ماه تموم روش وقت گذاشتیم نیمه کاره بذاری؟

- چی؟ پس چرا من یادم نمیاد.

سوروس دستش را پشت دامبلدور کوبید و گفت: تعجبی نداره ، سن و سالی ازت گذشته ، اگه یادت میبود تعجب میکردم.

دامبلدور عینکش را صاف کرد و گفت: این چه حرفیه که میزنی؟ درسته که ظاهرم پیر شده اما مغزم هنوز ...

سوروس تکمیل کرد: مث یک جوون بیست ساله س.

و در حالی که دامبلدور را به زور می کشید گفت: بهتره بریم توی اتاقت و اونجا مفصل در موردش حرف بزنیم.

دامبلدور که راضی شده بود همراه سوروس به راه افتاد. اگر مشکلی پیش نمی آمد ، سوروس همراه دامبلدور ، تا دقایقی دیگر اتاق را کشف میکرد!

[spoiler=خلاصه]
گلرت گریندل والد بکمک دامبلدور رتبه اول سیاهترین جادوگر تاریخ را از دست لرد ولدمورت در می آورد و خودش تصاحبش میکند. از آن طرف نجینی با مار گلرت باسم کبری ازدواج میکند، در حالی که ققنوس دامبلدور باسم فاوکس هم عاشق کبری شده. بهمین خاطر دامبلدور به خانه ریدل و اتاق مارها میرود تا کبری را بدزدد ولی اشتباهی نجینی را میدزدد و بعد از فهمیدن اشتباهش، نجینی را در حالی که در گونی بوده به همان اتاق برمیگرداند. لرد ولدمورت متوجه این قضیه میشود و آنتونین و رز را که مسئول مراقبت از نجینی بودند، تنبییه میکند و به کمک اسکورپیوس و ویکتور متوجه میشود کار، کار دامبلدور است. لرد برای انتقام گرفتن از دامبلدور، سوروس را میفرستد تا تلافی کند و فاوکس را بدزدد و بیاورد و به سوروس میگوید دفتر دامبلدور در طبقه چهل و دوم برج هاگوارتز است ولی سوروس با تسترال به آنجا میرود و میبیند که برج چهل و یک طیقه بیشتر ندارد ...
[/spoiler]

سوروس که جادوگر تیزیه سریع متوجه قضیه میشه. ذهن سوروس سمت خانه گریمولد سیریوس بلک و مخفیگاه محفل ققنوس میره که نامریی و نمودار ناپذیر بود و تا وقتی دامبلدور که رازدارشه آدرس اونجارو به کسی نمیداد کسی نمیتونست اون خونه رو ببینه. سوروس متوجه میشه که حتما اینجام قضیه همینه!

خلاصه سوروس سر تسترالو کج میکنه و میاد تو حیاط هاگوارتز میشینه تا بره سراغ دامبلدور و از زیر زبونش بکشه که طبقه چهل و دوم کجاست.

در همین لحظه دامبلدورم میاد تو حیاط تا هوایی تازه کنه و سوروسو میبینه و میره طرفش و میگه:
_ سلام سوروس جون. چطوری جیگرتو بخورم؟

سوروس که آدم جدی ایه و از این قرتی بازیا خوشش نمیاد و از طرفی داستان دامبلدور و گریندل والدم شنیده، با احتیاط از تسترال میپره پایین و فاصله ایمنی لازمو با دامبل حفظ میکنه و در حالی که اخم کرده میگه:
_ خوبم جناب مدیر. شما چه حلال زاده اید، اتفاقا الان میخواستم بیام خدمتتون.

- بله سرورم؟
- منتظر بمون تا من یه نقشه طرح کنم.

سه روز بعد
- خب سوروس...بیا..اینم..ماموریتت...برو بخونش... حسابی نقشه رو خر فهم شو. بعدم من 5 روز بهت وقت میدم که فاوکس رو بیاری اینجا....سوروس؟ سوروس؟
سوروس:
- سوروس؟
- بله آهان.. بله سرورم در خدمتم.
- بیا اینو بگیر برو اون گوشه بخونش. تا 5 روز دیگه باید عملی ش کنی.

سوروس با قیافه ای کنجکاو و کمی ترسیده، و با چشمانی خواب آلود به سمت صندلی چوبی شکسته ای که لرد نشانش داده بود رفت و روی آن نشست. لوله کاغذ را باز کرد و مشغول خواندن شد. ماموریت او به ظاهر چیزی غیر ممکن بود.اما با نگاه کردن به پشت صفحه لب سوروس به لبخند گشوده شد. تصویری از برج هاگوارتز بود که نشان داده بود برج غربی دقیقا کجاست و چگونه میشود با تسترالی به آنجا رفت...و...
- ارباب اینو خودتون کشیدین؟ معرکه اس...
- معلومه که خودم کشیدم... پس فکر کردی این سه روز چیکار میکردم؟ خب دیگه بسه.. برو بیارش اون گلوله آتیشو.

هاگوارتز- سوروس سوار بر تسترال

سوروس چشمانش را در برابر باد شدید تنگ کرده بود.با مشقت و سختی آنها را باز کرد و شروع به شمردن پنجره ها کرد. دفتر دامبلدور درست 42 امین پنجره بود... سوروس چندین بار برای جلوگیری از اشتباه پنجره ها را شمرد، اما فایده ای نداشت. برج غربی 41 پنجره داشت!
سوروس:

-ویکتور یه ذره فکر کن،یکی که با ازدواج کبری و نجینی مخالف بود!
-اسکور سوال هوش...منظورت دامبیه؟
-

یک ربع بعد،اتاق لرد:

-مطمئنین؟
-راستش نه ارباب ،ولی حدس میزنیم،بخاطر اینکه فقط اون بود که میخواست ازدواج نجینی و کبری سر نگیره.
-آره...باید به فکر خودم میرسید،ولی مگه این ویزلی فکر میذازه واسه آدم.خیلی خب...شما دیگه میتونین برین.
-ارباب یعنی میخواین از خیر دامبی بگذرین؟
-نه،کی گفته؟
-پس چرا...؟
-ویکتــور،نکنه نصفه شبی،یه تنه،میخوای بری تو هاگوارتز که الان پر محفلیه و دامبلدور رو بیاری اینجا؟
-خب چرا نشه سرورم؟
- اسکورپیوس اینو سریع،تا نزدم نترکوندمش،از جلوی چشمم دور کن!

و وقتی اسکورپیوس به همراه ویکتور،که هنوز منظور لرد را نفهمیده بود،از اتاق خارج میشد،لرد سه تصمیم مهم گرفت:

اولا،در گزینش مرگخوارانش،چند سوال هوش هم مطرح کند!

ثانیا،برای اتاق نجینی و کبری،نگهبان بگذارد.

و در آخر،درسی به دامبلدور بدهد،که هیچکس تا آخر عمر فراموش نکند.
او عاشقانه فاوکس را دوست دارد،خب اگر فاوکس گم شود،او چه میکند؟
-ســـوروس،سریع بیا اینجا!

- ارباب جسارتا کجا میخواین ما رو آویزون کنین؟

این صدای رز ویزلی بود که با سرزندگی تمام به گوش رسید. لرد سیاه با تعجب برگشت و در حالی که چشمانش میدرخشید گفت:
- چطور مگه ویزلی؟
- هیچی همین طوری.

اما گونه های گلگونش چیزی را نشان میداد.لرد سیاه توجهش را از رز به تخت کبری و نجینی داد و با گفتن وردی سانت سانت آنجا را بررسی کرد و با این کار موجب شد که کبری بعد از ساعتی چند از خواب بپرد و با فس فسی خشم آمیز و پرسش گر خواستار دیدار همسر عزیزش شد. و زمانی که لرد سیاه به نجینی اشاره کرد آرام گرفت. لرد به سمت بالکن رفت تا با طنابی جادویی رز و آنتونین را از آنجا آویزان کند.

بعد از ده دقیقه

- هوووووووووو !!! من یه پرنده ام.... من یه پرنده ام....

رز دستانش را در عرض بدن باز کرده بود و قهقهه میزد. او همیشه از بچگی آرزوی پرواز و معلق بودن در هوا را در سر می پروراند.

رز:
آنتونین:
لرد:

رز:
آنتونین:
لرد:

پس از چندین دقیقه شنیدن جیغ و فریاد های گوش خراش آنتونین و آواز ها و قهقهه های رز دیه برای لرد اعصاب نمانده بود. هر دو را بالا آورد و گفت:
- خوبه دیگه. فقط دیگه تکرار نشه. رز .. در مورد تو هم باید بگم اگه تکرار شه به جای آویزون کردن میفرستمت زیر زمین که دیگه خوش خوشانت نشه.
- آخ جون ارباب !زیر زمین؟ یعنی اونجا میشه سوسکا رو له کرد و با موشا دوست شد؟
لرد سیاه:

5-6 کیلومتر آن طرف تر اسکورپیوس و ویکتور


- آخه ما چرا همین طوری راه افتادیم؟مگه ما میدونیم کار کی بوده؟ دارم یخ میزنم.

باد سردی میوزید و اسکورپیوس و ویکتور در مقابل آن می لرزیدند و در مورد اینکه چه کسی ممکن است قصد دزدیدن نجینی را داشته باشد صحبت میکردند.
- آخه هیچ کسی به نجینی... چرا! یه نفر هست!
- کی؟
.
.
.

لرد سیاه همراه با اسکورپیوس و ویکتور وارد اتاق خواب نجینی و کبری شد و بدترین صحنه ی زندگیش را دید.
-آنتونـــــــــین!میکشمت.

آنتونین با شنیدن صدای لرد به سرعت تسترال خود را به آنجا رساند.
-چیزی شده اربا...وای...یادم رفت.
-یادت رفت؛آره؟
-سرورم...راستش... .
-وقتی که دادم سه شبانه روز بندازنت تو گونی و سر و ته آویزونت کنن جلوی ورودی خونه،دیگه موضوع به این مهمی رو یادت نمیره.
-سرورم...تقصیر رز بود که من رو دستپاچه کرد!
-خب حالا که اینطور شد،دوتاتون رو آویزون میکنم.

لرد سیاه دیگر به من و من های آنتونین گوش نداد و به سمت اسکورپیوس رفت که در حال درآوردن نجینی از درون گونی بود.
-سه ساعته داری چی کار میکنی؟
-سرورم دم نجینی گیر کرده این تو،در نمیاد.

لرد،اسکورپیوس را کنار زد و نجینی را از درون گونی درآورد.
-این همه سال زحمت کشیدم یه گروه به این بزرگی تشکیل دادم،اونوقت مرگخوارام یادشون میره پسرمو از تو گونی در بیارن.مرلین صبر بده بهم!

لرد،نجینی را روی تختش گذاشت و رو به مرگخوارانش برگشت.
-ویکتور با اسکورپیوس و دو سه نفر دیگه برین و ته و توی این قضیه رو دربیارین.سه روز بهتون وقت میدم.
-خب چرا وایسادین؟بریم دیگه!

همه به سمت آنتونین برگشتند.
-کجا به سلامتی؟
-بریم قضیه رو بفهمیم دیگه.
-نه عزیزم شما هیچ جا نمیری؛میدونی که،من از حرفم بر نمیگردم.
-منظورتون چیه سرورم؟
-منظورم واضحه آنتونین؛تو و رز و قضیه ی گونی!